Wednesday, January 24, 2007

This is my second attempt to post something. The other day I wrote a few lines but I touched a wrong key on the old Mac keyboard of the computer in the apartment that I rent and everything disappeared. Now I found a computer with a more or less ( it is still French, but I got used to the location of the letters, forgive me if I write q instead of a ) normal, working keyboard. I am fine, thank you, having one of the times of my life. I arrived on Sunday around 5.30 AM in Paris. The take-off was a bit bumpy ( I left Israel in the middle of a rain storm ) but the rest of the flight was very smooth, and the weather here was and remains excellent, cold but clear. This morning there was a slight drizzle, but that was probably only so that I did not take my umbrella with me for nothing. I took the RER from the airport, had breakfast at the Gare du Nord, and from there continued to the 9th arrondissement. I met the owner of the apartment at 10 AM, got organized, did some very basic shopping, called my wife and parents, and went to bed early, having skipped a whole night. The three days that I have been working now have been highly productive. Of the four archives that I want/have to visit I finished working at one, to one of them ( it is open only one day a week, I worked there yesterday ) I will have to return for one morning next week, tomorrow morning or afternoon I will finish what I intended to do at the third archive/library, so I will have this Friday and almost all of next week ( including Sunday ) to work at the fourth. I need at least three whole days for that archive, but the extra time will give me the opportunity to consult some sources that I did not have time for during my last stay in Paris.
None of the archives opens before 9.15, so I can sleep until 8 AM, shower, have a quiet breakfast ( baguette or rolls, fresh coffee, fresh orange juice from a bottle, Edam cheese - you will find Edam, Gouda, Leerdammer in almost any supermarket here -, jam, one of the previous guests at the apartment, probably American or Dutch, even left a jar of Calvé peanut butter ) and go to work. During the day I take digital pictures of the various documents ( mostly reports of meetings of the executive committees of major French-Jewish organizations ), after I come home in the early evening and have dinner I download the hundreds of pictures of that day on my laptop, organize everything, give every picture a unique name, and every time I finish an archive or periodical etc. I burn those data on two identical CD-ROMs. I finish working around 11PM, have a quick shower and fall asleep using the sleep function on the apartment's stereo ( I brought some compilations with classical and other quiet music with me ).
O.k., I am off again. Pictures will be posted only after I return home again.

Friday, January 19, 2007

Wanting to find out what the weather in Paris will be when I arrive there on Sunday, I got three different forecasts: partly cloudy, cloudy, and 'few showers'. At least nothing like what hit Britain and Holland yesterday is expected for Paris for Sunday morning, I don't like to land in the middle of a storm. I also found an interesting website, that is for those who understand Dutch. On the site of the Dutch meteorological service you can see what the weather was on any given day from 1901 ( or later, depending on the location: the data of 10 weather stations are given, for Rotterdam the data start in 1956 ) onwards. On my birthday it was hot ( max. 30.6, min. 18.2, average 24.4 Celcius in De Bilt ), on my mother's ( next week she will be 62 years old ) it was mild for the time of the year ( 7.0 degrees average, normally that is - or was, I do not know if global warming was taken into account then - 2.9 ).
Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad.
Het halfvolle glas
De opperbevelhebber van het Israëlische leger maakte in de nacht van dinsdag op woensdag bekend dat hij ontslag nam. Dat hij ontslag nam verbaasde maar weinigen, maar toch kwam het bericht als een donderslag bij een bewolkte hemel, en in vrijwel alle media vormen Dan Halutz' ontslag en de verwachte en mogelijke gevolgen daarvan al een paar dagen het belangrijkste onderwerp. Gedurende de zes maanden die verstreken zijn sinds het einde van de tweede Libanon-oorlog hebben Israëliërs een stortvloed aan deprimerend nieuws, moorden, schandalen en schandaaltjes over zich heen gehad. Ook Halutz' ontslag werd eerst en vooral tegen het licht van een verloren oorlog, van falend leiderschap, en van Israël als corruptieparadijs gezien. Toch is hier ook plaats voor een zeker optimisme voor wie de dingen niet per se slechts met een donkere bril wil bekijken. Zoals gezegd, Halutz' besluit was een donderslag, maar de timing zorgde voor de verrassing, het ontslag zelf niet. Al tijdens de oorlog werden Dan Halutz, premier Ehud Olmert en minister van defensie Amir Peretz hevig bekritiseerd. Meteen na de wapenstilstand ging een wat vreemde mengelmoes – bestaande uit reservesoldaten, familieleden van sommige gesneuvelde soldaten, ontgoochelde en boze burgers, maar ook vertrouwde politieke tegenstanders van de regering en veteranen van de mislukte strijd tegen de terugtrekking uit Gaza – de straat op om het aftreden van Olmert en Peretz, en het ontslag van Halutz te eisen. In de media werd ook vaak regelrecht of indirect gesteld dat de positie van het driemanschap uiteindelijk onhoudbaar zou worden. Dat Halutz als eerste, maar niet meteen aan het einde van de oorlog, zijn persoonlijke conclusies trok en inzag dat hij zo niet verder kon functioneren siert hem. Hij had al maanden geleden makkelijk kunnen toegeven aan de vaak populistische roep om zijn ontslag, maar hij liep niet weg voor zijn verantwoordelijkheid en zette eerst een heel netwerk van onderzoekscommissies op poten. Binnen en buiten het leger zijn zulke commissies al maanden aan het werk om wat algemeen als het falen van de regering en van de legerleiding wordt gezien te onderzoeken. De belangrijkste daarvan – bestaande uit twee rechtsgeleerden, twee gepensioneerde generaals en een voormalig lid van het Hooggerechtshof, Eliyahu Winograd, als voorzitter en naamgever van de commissie – is nog volop aan het werk, en verwacht werd dat pas bij het bekend worden van haar conclusies en aanbevelingen Halutz, Peretz en/of Olmert zouden opstappen. Soms zijn dergelijke commissies, net als elders ter wereld, niet meer dan een soort cynische en zinloze pleister op een pijnlijke wond, maar in het Israëlische leger heeft menige commissie in het verleden voor daadwerkelijke verbeteringen gezorgd. Vooral binnen de luchtmacht is er een traditie van kritisch zelfonderzoek, en dat juist Halutz – de tweede voormalige commandant van de luchtmacht die opperbevelhebber van het leger werd, na Chaim Laskov ( opperbevelhebber van 1958 tot 1961 ) – zo'n belang hecht aan het grondig onderzoeken van de vele fouten die afgelopen zomer en daarvoor gemaakt zijn is dus niet verwonderlijk. Wat wel verwonderlijk, en veelzeggend, was is dat Ehud Olmert van Halutz' besluit wist en Amir Peretz het nieuws via de media moest vernemen. Enigszins zorgwekkend is dat nu juist de premier en minister van defensie, die vrijwel geen direct contact met elkaar hebben, binnen korte tijd een opvolger voor Halutz moeten kiezen. Ondanks alles is er een goede kans dat Israël en het Israëlische leger belangrijke lessen zullen leren uit deze oorlog. Ook een geïnteresseerde blik naar buiten kan soelaas bieden. Meteen na het bekend worden van het ontslag zeiden woordvoerders en sympathisanten van Hezbollah dat dit nog een teken was dat de oorlog in een overwinning voor Hezbollah was geëindigd. Zeker niet alle Arabieren en Moslims zijn het met hen eens. De feedback, gedurende de laatste paar dagen, van wat de 'gewone' man of vrouw in de Arabische cyberwereld lijkt te zijn helpt ons om alles in een wat duidelijker, en een meer optimistisch, perspectief te bekijken. Guy Bechor, een Israëlische Midden-Oosten deskundige, schreef een artikel over de commentaren op Arabische fora en weblogs na Halutz' ontslag. Wat hem opviel was toch vooral dat veel surfers Halutz' besluit weliswaar toejuichten, maar niet omdat het de overwinning van Hezbollah onderstreepte, integendeel. Ze vinden het een moedige stap, en schrijven dat de Arabische wereld weer wat van Israël kan leren. "Van fouten moet geleerd worden", schrijft men, "dit is een overwinning voor democratie en voor democratische staten (…), falende leiders moeten de eer aan zichzelf houden (…), nationaal belang gaat boven persoonlijk belang (…), petje af voor een democratie die in zulke moeilijke tijden stand houdt". Soms moet men blijkbaar naar zijn 'vijanden' luisteren om ondanks alles toch weer eens te waarderen wat men heeft.

Thursday, January 18, 2007

When I read this sad news item this morning, several thought came up in my mind. Here are some of them:
  • Poor people in the other car.
  • Poor children. Those who survived already lived without a father, but now their mother is gone too. I feel sorry for the loss of the mother's life particularly because she was a mother, and her children will undoubtedly miss her. She obviously knew that she married a murderer, I would not be surprised if she married him because he murdered seven Palestinians whose only crime was the fact that they were Palestinians trying to earn a meager living for themselves and their families. She was not the only woman in Israel who knowingly married a high-profile murderer because of a strong ideological bond. By the way, those families have lived without their fathers, sons and brothers for almost 17 years now.
  • Once a murderer, always a murderer, apparently. I wonder if Mr Popper will receive an additional sentence for these murders and attempted murders.
  • Are Palestinians who murdered Jews ( or even those convicted of less serious crimes ) allowed any furloughs, let alone as many vacations as this multiple murderer?
  • Why is it that when we see suspects and convicts in courtrooms, interrogation rooms, prison facilities etc. on television, so many ( most? ) of them wear the kippoth that are typical of the newly religious? Are conditions for religious criminals so much better, do they believe that by showing even superficial repentance they will receive more sympathy, or is their teshuva totally genuine? We might never know.

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad.
Wil de grootste verliezer opstaan?
Dinsdag sprak generaal Benny Gantz tijdens een conferentie op de universiteit van Tel Aviv over hoe Hezbollah de overwinning in de tweede Libanon-oorlog opeist. Volgens Gantz is die claim bizar: de organisatie verloor volgens hem tussen de 500 en 800 strijders, haar infrastructuur zou vernietigd zijn en haar capaciteiten beperkt. Ironisch genoeg kondigde Gantz' commandant, opperbevelhebber Dan Halutz, in de nacht van dinsdag op woensdag zijn ontslag aan. Opnieuw werd het na-oorlogse gevoel van de 'gewone' man en vrouw in Israël duidelijk: heel misschien heeft Hezbollah de oorlog niet echt gewonnen, maar Israël heeft hem zonder meer verloren. Elk leger moet in een oorlog duidelijke doelstellingen hebben. Voor Israël waren die doelstellingen afglopen zomer: het veilig terugbrengen van de twee ontvoerde soldaten; het stoppen van de raketaanvallen op Noord-Israël; het vernietigen of in ieder geval aantoon- en voelbaar verzwakken van Hezbollah. In feite is Israël er niet in geslaagd één van die doelen ontegenzeggelijk te verwezenlijken. Ehud Goldwasser en Eldad Regev zijn nog steeds in handen van Hezbollah, de raketten bleven tot op de laatste dag van de oorlog in Israël neerkomen, en Hezbollah is – zonder noemenswaardige tegenwerking van de Verenigde Naties en Libanon – weer net zo actief en oppermachtig in Zuid-Libanon als vóór 12 juli vorig jaar. Iedereen hier was blij toen de oorlog was afgelopen, in het bijzonder de gezinnen van de soldaten die in Libanon vochten en alle mensen in het noorden van wie het leven in die vijf weken volkomen ontregeld – of erger – was. Toch hoorde je nauwelijks iemand een Israëlische overwinning claimen. Men wist dat het nu tijd was om wonden te likken, lessen te leren en zich op de volgende oorlog voor te bereiden. Aan Israëlische zijde zijn er drie hoofdverantwoordelijken voor het verloop en het eindresultaat van de oorlog. Naast Dan Halutz zijn dat premier Ehud Olmert en minister van defensie Amir Peretz. Nog voordat de verschillende commissies die de diverse aspecten van de oorlog onderzoeken hun eerste (tussen)rapporten uitbrachten nam een aantal hoge officieren ontslag. Vanuit verschillende richtingen werd meteen na de oorlog om het aftreden van Peretz en Olmert en het ontslag van Halutz geroepen. Naast koshere motieven – zoals zorg om het landsbelang en ontgoocheling – speelden daarbij ook persoonlijke en politieke rekeningen een rol. Tijdens de demonstraties tegen de drie 'hoofdschuldigen' vielen veel gehaakte keppeltjes te bespeuren, het symbool van de religieuze zionisten. Velen van hen hebben Olmert en Halutz ( Peretz zat anderhalf jaar geleden nog in de oppositie ) nooit vergeven voor hun rol in de ontruiming van de joodse nederzettingen in Gaza. Ook de voorganger van Halutz, Moshe Ya'alon. had voor zijn openlijke kritiek meer dan alleen maar kristalzuivere beweegredenen. In de aanloop naar de Israëlische terugtrekking uit Gaza was zijn herbenoeming – normaal gesproken een formaliteit – door toenmalig premier Sharon en minister van defensie Mofaz geblokkeerd, en Dan Halutz – die zich in tegenstelling tot Ya'alon wel in Sharon's Gaza-plan kon vinden – nam zijn plaats in. Gisteren viel een zekere tevredenheid te bespeuren op de gezichten van sommige tegenstanders van Halutz en Olmert, maar het was niet het genoegen van overwinnaars. Dat de huidige leiders van Israël gefaald hebben en dat bepaalde problemen grondig moeten worden aangepakt is overduidelijk, de vraag is alleen hoe en door wie. Israël maakt moeilijke tijden door. Van buitenaf is de belangrijkste dreiging natuurlijk Iran, maar het gebrek aan leiderschap, de verdeeldheid en corruptie in Israël zelf zijn veel gevaarlijker dan wat voor Iraanse bom dan ook. Hoe verontrustend het falen van en de schandalen rond de huidige leiders ook zijn, dat men hier aan dit alles zo gewend is geraakt is nog beangstigender. We zouden bijna denken dat het zo hoort. Dat wordt helemaal duidelijk als we kijken wie de meest kansrijke opvolgers van Halutz, Olmert en Peretz zijn. Binyamin Nethanyahu en Ehud Barak zijn destijds echt niet door de kiezers naar huis gestuurd omdat ze zo succesvol en betrouwbaar waren. Ook zal het moeilijk worden om van binnenuit het leger een plaatsvervanger voor Halutz te vinden die geen vuile handen aan de Libanon-oorlog heeft overgehouden. Benny Gantz was bijvoorbeeld tot gisteren een serieuze kandidaat, maar zijn suggestie dat Israël de oorlog gewonnen zou hebben maakt hem minder geloofwaardig. Pas als we zeker weten dat de joodse staat en het leger uiteindelijk sterker uit de laatste oorlog te voorschijn zijn gekomen zullen we kunnen zeggen dat Halutz, en uiteindelijk ook Peretz en Olmert de laatste grote Israëlische verliezers van de oorlog van vorig jaar zomer waren.

Wednesday, January 17, 2007

Don't worry, this is not and will never be an all-Dutch weblog. The few postings that I wrote lately just happen to be in Dutch. My blog-break is nearing its end, although it might take some time before I will be blogging as frequently as I used to, and chances are that I will never be blogging that much again. Still, I will continue this blog, only not on an almost daily basis, as I used to. I must admit that I spent too much time on things - blogging being one of them - that should have been somewhere in the middle and not on top of my priorities list. As before, postings will be in either English or Dutch.
The next two weeks I will spend in Paris. I will be working in four different archives, and I will probably meet some colleagues and friends. On the evening before my flight home I will fullfil a dream that I had ever since I was a young teenager: attending a concert by Yves Duteil. This will be the first time that the singer/songwriter performs near Paris when I stay there. I might even hop over to Brussels for a work meeting. If I do I will take my camera with me, I never visited the city of Manneken Pis. Before I came to Israel ( 16 years ago, at the age of 23 ) I never left Holland, except for one day at the Walibi park in Belgium. One advantage of that is that today, almost every place in Europe that I visit ( including large parts of the Netherlands, and many places in Paris, even though I have alltogether spent more than nine months in that city) I see for the very first time.
Vanmorgen las ik op de website van het Reformatorisch Dagblad vluchtig een bericht over het opstappen van de opperbevelhebber van het Israelische leger, Dan Halutz. Twee kleine maar hinderlijke foutjes vielen me op, en ik stuurde een mailtje naar de krant ( ik 'ken' daar de opinie redactie ). Net kijk ik op de website van de Volkskrant en daar staan dezelfde fouten, d.w.z. het zelfde bericht. Nu pas zag ik dat de tekst afkomstig is van het ANP. Zal ik het ANP ook maar even mailen dat de Yom Kippoer oorlog in 1973 en niet 1974 was, en dat niet Dan Halutz maar Chaim Laskov ( opperbevelhebber in 1958-1961 en commandant van de luchtmacht - al was hij geen piloot - in 1951-1953 ) "de eerste man met een luchtmachtachtergrond die de leiding kreeg over het Israëlische leger" was?

Tuesday, January 16, 2007

Dat bovenstaande tekening ( van Willem, oftewel Bernard Willem Holtrop ) van de Stichting Pers & Prent de Inktspotprijs voor de beste politieke spotprent van 2006 krijgt zegt iets over het verschil in respect voor joodse en islamitische gevoeligheden in de Nederlandse media. Laten we niet vergeten dat vorig jaar met een ware cartoonjihad begon, de jury vond het blijkbaar niet nodig om die slapende hond weer eens wakker te maken ( al zel men waarschijnlijk zeggen dat het daarbij niet om politieke spotprenten ging, in tegenstelling tot de tekening hierboven, ahum ). Het zegt echter nog meer over de kennis van zaken van Guillaume en, wat belangrijker is, over het nivo van de Nederlandse cartoon: men vond het blijkbaar niet gepast om de allerbeste Nederlandse cartoonist die ik ken de prijs voor de vierde keer te geven, en twee van de drie ( samen met Jos Collignon ) artiesten die zich volgens mij met hem kunnen meten hebben de prijs net vorig jaar en het jaar daarvoor ontvangen, dus die zullen wellicht nog even moeten wachten voordat ze hem nog een keer krijgen.
Mijn mening over de afscheiding tussen Israel en de bezette gebieden is naar ik aanneem bekend, maar ik zal haar toch nog een keer herhalen: de muur/het hek is oerlelijk, zorgt voor vaak onnodige ellende voor de Palestijnen en zou aan de Israelische kant van de Groene Lijn moeten staan ( en niet tot ver in Palestijns gebied, zoals op sommige plaatsen het geval is ), maar het lijkt er gezien het ( afkloppen ) uiterst geringe aantal geslaagde (zelfmoord)aanslagen binnen Israel zelf op dat de fysieke scheiding minstens een van de functies waarvoor ze in het leven geroepen was naar behoren vervult. Laten we hopen dat deze muur zo snel mogelijk weer afgebroken kan worden.

Monday, January 01, 2007

Deze kop op de website van het Reformatorisch Dagblad maakte me nieuwsgierig: " Doden en gewonden tijdens relatief rustige jaarwisseling ". Na het lezen van het artikeltje vroeg ik me af wat de betekenis van het woord 'relatief' hier is: in vergelijking met voorgaande jaren ( allemachtig, vielen er toen nog meer doden en gewonden? ), of ten opzichte van Irak, voor- en nadat Saddam Hussein is opgehangen? Terwijl het nieuwe jaar in Israel, en een uur laten in Nederland, begon lagen wij allevijf al lang en breed te slapen. Wel zo veilig, lijkt me. In ieder geval, iedereen nogmaals de beste wensen voor het nieuwe jaar.