Monday, April 30, 2007




In Holland Koninginnedag ( Queen's Day ) is celebrated today. As a kid I loved the day off, but I never really liked the day as such, because together with some other members of the local fanfare ( brass band + saxophones ) my father, brother and I had to play the national anthem somewhere in town, at 7 or 8 AM. Each of the three local orchestras was supposed to play at a different location in the city. Once every three years, when our orchestra had to play on the church tower of the Grote Kerk, I really had a day off: I got exemption because of my severe acrophobia. As you can see the holiday was also celebrated in Tel Aviv, last Friday. That same afternoon we celebrated our daughter's 8th birthday, which was a good excuse not to join the orange party. Tonight there is a reception for all Dutchmen and -women who live in Israel, at the residence of the Dutch ambassador in Herzliyah. I will be absent there as well, I am sure I won't be missed.
While eating falafel earlier today I read Yedioth Aharonoth. Obviously many of the headlines dealt with the publication, at 4 o'clock this afternoon, of the interim report of the Winograd Commission, which has been investigating the functioning of this country's military and political authorities before and during the second Lebanon war. Experts do not expect that as a result of the report - which heavily criticizes the way in which the Prime Minister, Defense Minister and Chief of Staff conducted the war - Ehud Olmert and Amir Peretz will be forced to step down. That could happen, though, when the final report is published in the summer. Of two excellent op-ed articles I found an online English translation. Yaacov Hasdai wrote about Golda Meir's government ( "...compared to the cabinet we have today, it was a government of giants " ) and argues why Golda deserves a re-appreciation. Nahum Barnea's piece I liked in particular. It deals with all the spin that is being spun by Olmerts PR managers and quotes one of Olmert's aides: "Had Olmert prepared for the war the way he is preparing for the war over the Winograd report [...] perhaps there would have been no commission and no report." Barnea concludes with just two words that say what almost an entire nation must be feeling: "If only."

Friday, April 27, 2007

Rostropovich plays Bach´s Bourree - Suite No 3

I just read that Mstislav Rostropovich has passed away. On YouTube I found this.


The birthday cake ( vanilla cream + colored sugar on top of an ordinary chocolate cake ) that my wife made for our daughter's class today. Our daughter asked for the Israeli flag because she was born on Yom Ha'Atzma'ut. Since she was born at 8 PM exactly, technically she was born not on the 5th but on the 6th of the Hebrew month Iyar, but we always celebrate her birthday twice, once on the 'regular' date and once on Independence Day.
In Ha'Aretz, professor Ze'ev Segal gave a legal analysis of the suspicions against Azmi Bishara.

Thursday, April 26, 2007


This is the ugat yom-holedet ( birthday cake ) that my wife made for the birthday party of our daughter and two of her friends. Their names were blurred out in blue.
After two failed attempts I managed to post a You Tube video. Since this was only a test I simply clicked "Israel" to find something suitable. After a flood of almost exclusively anti-Israel clips I found one of Gali Atari and Milk & Honey's original performance of Hallelujah at the 1979 Eurovision Songcontest in Jerusalem. Enjoy.

Israel 1979

I don't think I ever commented on the Azmi Bishara affair or on his activities during the last year. While I admire his eloquence and his very sharp mind it was obvious to me that he has often balanced on the edge of what a democracy that is ( constantly ) at war can allow its citizens, and particularly its parliamentarians, to do. I never really had the impression that he used his talents and his position to serve the interests of Israel's Arabs, who - you do not have to be a leftwing extremist to realize that - face bias and discrimination in what, considering the circumstances, is still a relatively well functioning democracy. Of course Mr Bishara is innocent until proven guilty, and of course the authorities have their reasons to target this wellspoken Arab nationalist in particular. Still, I never suspected him of being a coward, as he never shied away from the limelights of the media or from the tentacles of the law when he was convinced that he was in the right. Now that we have an idea of the extremely serious suspicions against him, I hope for him, for Israel's Arabs, and the country's democracy, and for the state as a whole that his basically fleeing the country is not in fact an admission of guilt.

Once in a while DryBones really hits the nail on the head. I am a bit disappointed, though, that he did not pun at all on the name Virginia. This cartoon I found on a very welcome addition to the Israeli blogosphere, Blick auf die Welt - von Beer Sheva aus ( View on the world - from Beer Sheva, or The world - as seen from Beer Sheva ). I forgot that I already had added it to my list of Israel-related blogs.
Raiders of the lost treasure

Unfortunately Finance Minister Avraham Hirschson is only one of many fraudulous pirates who roam the stormy seas of Israeli politics.

I never really was fond of Tommy Lapid as a politician, but he definitely has a way with words, and I agree with what he said in his speech last week, as chairman of Yad Vashem: "...if we say, "Never again" - what we mean is that we'll never again take risks. We won't have another Yad Vashem erected to our memory."
Also published on the occasion of Israel's 59th birthday, photos by Israeli photographers that picture what they miss and long for in today's Israel, as opposed to the real or imaginary Israel that once was.
Two beautiful articles in Ha'Aretz, published on or right after Remembrance and Independence Day, one by Bradley Burston, the other by Avirama Golan: " As ever more Israelis threaten to refrain from raising the flag, its importance grows stronger in my eyes and becomes endeared to me anew. In light of its exploiters, its sworn enemies and its former lovers who long for what it once was and will never be again, I feel doubly committed to the past, present and future, to the not-so-obvious right to be a people in its own land. And to the simple flag, the blue and white. Therefore, I was happy on this Independence Day that my old flag fluttered and announced to all, including me, that it belongs to me just as I belong to it."

Wednesday, April 25, 2007


How do you say Naqba in Yiddish? Brokh?
( picture found on the website of Ha'Aretz, Ultra-Orthodox Jews in Jerusalem burning an Israeli flag to protest Independence Day Tuesday )


Mazal tov to Johan Cruijff, today he celebrates his 60th birthday. Most people love him in one way or another, others cannot stand him because of what they see as his arrogance and omniscience. Still, he often has a point, it seems, such as when he expressed his opinion about the possible takeover by (a) foreign bank(s) of the largest Dutch bank. I am too young to really remember his true heyday(s) as a player, although I do remember him playing for Feyenoord, but both as a player and as a trainer he has been immensely successful, you cannot argue with that. Like most Dutchmen I love some of his famous aphorisms, in Dutch refered to as "Cruijffiaans", the equivalent of Yogiism in ( American ) English. Here is an attempt to translate a few examples:

  • Soccer is very simple/uncomplicated, but the most difficult thing there is, is to play simple/uncomplicated soccer.
  • If we have the ball they cannot score.
  • You always have to make sure that you score one more goal than the opponent.
  • It is better to go down with your own vision than with someone else's.
  • You will only see it when you get it.
  • Every disadvantage has its advantage ( the all-time favorite, also because of the grammatical error and the Amsterdam accent with which it was said; I sometimes use this one in Hebrew )

Er is mij weliswaar niets gevraagd ( waarom zouden ze ook ) maar ik zie mijn mening over het koningshuis min of meer weerspiegeld in de resultaten van HP/De Tijd zoals ik die las in het nieuwsbulletin van de Wereldomroep: Nederlanders kritisch over Oranjes
Nederlanders zijn kritisch over de Oranjes wat betreft financien, politieke bemoeienis, het dubbele paspoort en Mabel. Dat blijkt uit een enquete van het blad HP/De Tijd. Een ruime meerderheid staat wel achter de monarchie, maar de leden van het koninklijk huis kosten te veel en moeten zich minder met politiek bemoeien. Verder vindt 62 procent van de Nederlanders dat kroonprins Willem-Alexander de troon nog deze regeringsperiode moet bestijgen. Zijn vrouw Maxima zou volgens een ruime meerderheid haar dubbele nationaliteit moeten opgeven.
De Nederlanders zijn opvallend liberaal over het priveleven van de Oranjes. Ruim 70 procent vindt dat de troonopvolger homoseksueel mag zijn. Wat betreft intelligentie en sympathie haalt Mabel als enige een onvoldoende. Koningin Beatrix en Maxima scoren hier het hoogst.

Tuesday, April 24, 2007


Happy Yom Ha'Atzma'ut!
( the fireworks picture I found here )
Als je even een paar minuten niets beters te doen hebt of je verveelt, dan is hier een geinig en leerzaam online tijdverdrijf.

Monday, April 23, 2007

Although I am not a fanatic when it comes to nationalism(s), I love to listen to national anthems. It really annoys me when during the prize-giving ceremony at the Olympics or at the beginning of an international soccer match during the national anthems - for me the most interesting part of such a match - the audience is shouting, commentators are babbling or - the worst - commercials are aired. There are plenty of beautiful national anthems, the Israeli and Dutch ones among them. I am not sure which of those two I love the most, although I think that I have a slight preference for Hatikvah over the Wilhelmus, which according to Wikipedia is the oldest national anthem in the world. For a rendition of Israel's national anthem by Rivka Zohar, who I believe has one of the most beautiful voices of Israel, click here. It is part of a Ynet project for which several artists recorded their interpretation of Hatikvah. The other ones that can be viewed and heard online are not too interesting, the one by Israel's representatives at the coming Eurovision Songcontest in Helsinki, Tipex, starts off very nicely but then Koby Oz adds a bit too much. I like it plain and simple. By the way, I am looking forward to singing the Wilhelmus near the war monument on Dam Square in Amsterdam during the Dutch national commemoration of the dead on the eve of May 4th, in about a week and a half.

Sunday, April 22, 2007

While my wife went to a Remembrance Day ceremony at her school, together with our daughter, I stayed home with our two youngest children. I bathed our 4 1/2 year old son, brushed his teeth and let him put on his pyjamas. While bathing, with his head still full of shampoo, he wanted to show me that he knows how to sing Hatikvah. He does know most of it, it sounds very moving. I asked him to do it once more, and with my mobile phone I filmed the first ten seconds or so, to send to my parents. When he was ready for bed he was allowed to play a game on the computer and wait for the siren to sound for one minute at 8 PM. He was a bit nervous about the siren. Of course he knows, from kindergarten, that he is supposed to stand still and bow his head, but he also remembers the sirens from the war. Those sirens meant real rockets, real bangs and real danger. He constantly made sure that I was near him. After I finished bathing our baby son I gave him his bottle for the night, and the three of us sat on the couch in front of the television, watching the official ceremony at the Western Wall and waiting for the siren to start. For days I was sure that during the siren I would think about the parents, wives, and children of the soldiers who fell during the latest - I should say last, I know - war, such as the family of Nimrod Hallel z"l. Instead I stood, held and hugged our youngest in my arms and looked at my four-year-old son with tears in my eyes, hoping and praying that never, ever will I have to stand at the Wailing Wall or at any other national monument or cemetery as a representative of the Bereavement Family ( Mishpahat HaShkhol ), with personal grief, sorrow and loss somehow turned into national ones. I felt guilty because of that hope, that prayer, and my selfishness, and I apologize if this offends anybody, but for a few moments I just could not help it. Then I put the two of them to bed, after giving the oldest boy an extra hug and kissing both of them good night. Five minutes later I had picked myself up again, and I was able to watch a beautiful documentary about what must be one of the most difficult jobs in the Israeli army: that of the officers who are sent to tell families that their loved ones are killed or badly wounded in action.


It is sad to see that even on a day when the people of Israel - both the state and the nation, that is - are supposed to unite more than usually, we turn out to be oh so divided. Religious and political divisions are enormous within the not always so Jewish state, I know, but when I read that religious Jews - some of them bereaved parents and siblings, others not - are unable and unwilling to grant a bereaved father the respect that he - as a bereaved parent and as a Jew - deserves only because his interpretation of our religion is not exactly or not at all like theirs, I feel sadder and more pesimistic than on an average day.
I am ashamed to admit that I can confirm the existence of this phenomenon. Ten years ago, when I did my basic training ( reduced to 4-5 weeks ), I experienced - together with about 20 other 'Anglosaxons', i.e. immigrants whose mothertongue was not Russian, plus maybe a dozen of brave and dedicated immigrants from the former Soviet Union, out of a company of +/- 130 men - much of what is described in the article. People ask me sometimes about anti-Semitism in France ( there is a lot of that, but I hardly ever saw it with my own eyes or heard it with my own ears ) and I always reply that I experienced the most serious cases of anti-Semitism of my life in those 4-5 weeks, in the Israeli army. Just like it is pointed out in the article, only very extreme cases that could not be ignored were dealt with, the phenomenon as such was carefully swept under the carpet, and when we asked our commanders if they were specifically told to handle 'the Russians' with velvet gloves they could only nod their heads. Apart from anti-Semitism we witnessed alcohol and drug abuse, games with semi-automatic weapons, vandalism and other forms of utter disrespect towards symbols of the Jewish state and people, cursing of commanders, and so on. Of course we should not forget that many, many soldiers whose mothertongue is Russian are among the best soldiers who serve in the IDF today, but anti-Semitism among part of the Russian-speaking public is something that should be taken ( and dealt with ) seriously, both in- and outside the army.
( French Countryside )

I am not sure if this cartoon, by Joep Bertrams, is totally accurate and fair, but anger and frustration are probably some of the reasons why millions of French voters will vote for one of the more extreme candidates in the first round of today's presidential elections. No lack of candidates for a protest vote, that is for sure. If I have the patience to follow the results of the second round I will do so at my parents' house.

Saturday, April 21, 2007


Though I am not a regular Bush-basher I could not resist trying to find a suitable picture when I read the words that are quoted in my previous posting. When looking for funny pictures of George W. I als found this one, of Dubyat.


"When people see somebody or know somebody who is exhibiting abnormal behavior, you do something about it, to suggest that somebody take a look"

( George W. Bush on the Virginia Tech murderer, during an appearance at a high school in Ohio )

Thursday, April 19, 2007

Toen ik weer even de website van de Telegraaf bezocht moest ik om twee reacties ( in een nogal voorspelbare richting, maar goed ) op een berichtje over de nieuwe regering in Finland ( waarvan 12 van de 20 bewindslieden vrouw zijn, de eerste regering ter wereld die merendeels uit vrouwen bestaat ) toch wel glimlachen:
  • Wel leuk met zoveel dames. Elk discussie begint in deze regering voortaan met..."weet je wat ik nou gehoord heb...?"
  • twaalf netelenbossen in 1 regering,je zou voor minder emigreren

A new poll was created, about this subject.
Sylvain Ephimenco's schrijfsels zijn vaak vooral interessant omdat hij nu juist uit Frankrijk komt, en in Algerije geboren is. Zijn gebruik van het Nederlands is soms bewonderenswaardig speels en creatief, en altijd doeltreffend. In een hoofdstuk over politiek geritsel en corruptie ener- en ( ik zou bijna zeggen gezegende ) saaiheid anderzijds schrijft hij naar aanleiding van het aantreden destijds ( 1997 ) van premier Lionel Jospin - die hij een onfranse, bijna Nederlandse politicus noemt - iets wat goed past in de context van de presidentsverkiezingen aanstaande zondag, waarbij maar liefst 12 kandidaten zich aan de kiezers aanbieden: "...terwijl de Nederlandse politiek door ingekorte dwergen wordt bevolkt die als de dood zijn met hun toupetjes boven het maaiveld uit te steken, wordt de Franse politiek door opgeblazen kikkers overbevolkt die de ganse dag bezig zijn hun buitenproportionele ego's van voren naar achteren en vice versa te verplaatsen. Zet twee Fransen aan een cafetafeltje naast elkaar en je hebt subiet een nieuwe politieke partij met twintig stromingen en honderd tendensen. Ieder nieuw lid van die club zal bij het verkrijgen van zijn partijkaart onmiddelijk zijn presidentiele ambities aan de anderen kenbaar maken en nog maar een ( 1 ) belang dienen: het eigen. Een Franse politicus is per definitie zijn eigen politieke vriend en tegelijk een potentiele dissident van zichzelf. Op het politieke toneel woedt een permanente atoomoorlog vol individuele vetes, afgunst, woestijnjaren en frustraties."

Wednesday, April 18, 2007

Yet another example of a ( right-wing ) Jewish contribution to the erosion and banalization of the word Shoah, one of the reasons why the word has become a one-size-fits-all synonym of all that is bad in this world.
I truly hope that National Union-National Religious Party MK Zevulun Orlev is wrong about the centrality of "Holocaust consciousness" in shaping the State of Israel as a Jewish state and about trips to Poland making our youngsters better Jews and Israelis. I hope that my children will grow up to learn that being Jewish and Israeli is about much more than the Shoah, Hitler, Haman and Pharaoh. Of course the Holocaust is an important part of our people's history, but I do not think that we need to "smell the ashes of our burned ancestors" to get an idea of the horrors and the dimensions of the catastrophe. Since many Israeli teenagers do take part in what is called the March of the Living ( which always reminds me of a sketch by the Cameri Quintet, in which a travel agent offers her client different packages: "Five camps in three days, a real bargain" ) I will probably join such a trip in about nine or ten years, when our eldest child might want to go there with her school, but otherwise I do not see any reason - except maybe for a conference or other professional occasion - that will convince me to go there only to visit the sites of one or more of the death camps and to learn about a civilization that is not there anymore, especially since hardly anything of the little that is left of that civilization remains in Poland. Mr Orlev mentions the famous line from the Mishnah and the Haggadah, according to which each of us should view him- or herself as if (s)he him/herself came out of Egypt, and adds that we should view ourselves as if we ourselves came out of the valley of death. As a historian I am sceptical about lessons that can be learnt from history in general, and about the Shoah in particular. I also am opposed to drawing any parallels between the worst years in ( modern ) Jewish history and the Arab-Israeli conflict. Still, I wonder how Mr Orlev could write a whole article about Holocaust awareness, visiting the locations of the death camps in Poland, solidarity between Diaspora and Israeli Jews, Israel as a Jewish state, etc. etc. without even once mentioning the fact that almost one and a half million Arabs form 20% of that state's population, let alone the fact that his own party is identified more than any other Israeli political party with Israel's occupation of the Westbank, an occupation that corrupts Israeli hearts and minds both literally and figuratively, and that directly and indirectly has been a major source, both among rightwing Jews/Israelis and among leftwing and other Israel-haters, for many uncalled-for Holocaust-related analogies, accusations and insinuations.



This is the picture for which Israeli Oded Balilty, who works for the Associated Press, was awarded this year's Pullitzer Prize for breaking news photography. It is a sad but beautiful picture, indeed. Kol HaKavod and congratulations to Mr Balilty. If only this region provided photographers with less photo-ops of Jews fighting Jews, of Palestinians fighting Jews, of Palestinians fighting Palestinians, of Jews fighting Palestinians, of the horrific consequences of occupation, terror, counter-terror etc. If only a picture filled simply with happy Palestinian or Israeli children would one day be newsworthy enough for a Palestinian or Israeli photographer to win a Pullitzer prize with.
You can say about Yossi Beilin what you want, but the guy has balls. His visit to the Jewish enclave in Hebron ( under tight security of course, having balls is not the same as being stupid ) reminded me of a scene in The Kentucky Fried Movie ( one of the first movies ever that I saw on video ) in which Rex Kramer, Danger Seeker dresses up as a stuntman, steps towards a group of African-Americans in a street in what looks like a typical black ghetto in America, shouts "NI**ERS" and runs away. Well, at least Yossi Beilin did not run away. He provided the settlers with a proper reply to their shouts and insults: “Go home crazies!”.

Professor Librescu was the sandak at the brit of his grandson, three years ago. If I am not mistaken the mohel is the same person who performed the circumcision on our two sons.


One reader who commented on an article in the Dutch populist daily Telegraaf about professor Liviu Librescu z"l, one of the victims of the Virginia Tech massacre, was unable to simply appreciate the heroic way in which the poor man died, according to some of his students. The hatred of everything Israeli ( and/or Jewish ) surpasses everything as far as someone like a certain Alex from Alkmaar is concerned. He writes "Why does it say Israeli lecturer, though he was born in Rumania and had lived and taught in America for 20 years? Must be another attempt to promote Israel. But we don't buy that. Israel is what South Africa used to be. A group of colonists occupies a country and exploits the original inhabitants. Makes them work for a pittance and live in townships on the occupied Westbank and in the Gaza Strip. For once let us think about the Palestinians on May 5th ( the day on which the Dutch celebrate the liberation from the Nazi-German occupation, BdB )." Fortunately most of the other readers criticize this Alex and express their admiration for professor Librescu's courage.
After the news of the massacre became known the Israeli embassy in Washington reported at first that all Israeli students and lecturers at Virginia Tech were safe and sound. They turned out to be wrong, unless - what seems to be unlikely - the professor was no longer an Israeli citizen.
Deze prent van Joep Bertrams vond ik vanmorgen ( nu is het inmiddels donderdag ) op de website van het Parool.


Toevallig las ik vanmorgen het tweede hoofdstuk in Sylvain Ephimenco's Hollandse Nieuwe ( tussendoor had ik nog Geert Mak's Boekenweekgeschenk gelezen ). Daarin schrijft hij o.a. over minder frisse zaken die mevrouw Kroes al dan niet gedaan zou hebben met een of ander vervuilend schoonmaakbedrijf. Ik moest daaraan denken toen ik over de megaboete las die Europese Neelie de bierbrouwers heeft opgelegd omdat die onderling de prijzen van hun bieren hoog hoog schijnen te hebben gehouden. Nu wil de Consumentenbond dat die brouwers de gedupeerde consumenten op de een of andere manier gaan compenseren. Het moet toch ook niet gekker worden. Zouden we de brouwers niet dankbaar moeten zijn? Zullen we nu naast een daling van bierprijzen ook niet een stijging van door bier geinspireerd vandalisme en ander geweld in Nederland gaan waarnemen?



Een sterk ingekorte versie van het volgende opiniestuk staat vandaag als ingezonden brief op de Podium-pagina van Trouw. Het is een reactie op een artikel van Lambrecht Wessels, media-coordinator van United Civilians for Peace, waarin hij enkele ongehoorde aantijgingen richting ( Amerika en ) Israel spuit. In zijn pleidooi voor begrip Iran's nucleaire politiek gaat Lambrecht Wessels ongehinderd tekeer tegen Amerika en Israël. Hij begint door ons te doen geloven, op grond van het vermoeden van een denktank, dat Israël achter de dood van de Iraanse professor Ardeshir Husseinpour zit, zonder daarvoor ook maar één bewijs aan te voeren. Als Wessels eerlijk was zou hij ook moeten vermelden dat de Iraanse ambassadeur in Kuweit, Ali Jannati, vorige maand in een interview met de Kuwait Times tweemaal benadrukte dat Husseinpour niet eens lid van het Iraanse Nucleaire Agentschap was en niets te maken had met atoomenergie. Zijn dood was volgens de ambassadeur ‘ normaal ’. Over een hoge functionaris van het Iraanse ministerie van Defensie, die als we Wessels mogen geloven volgens Iran ontvoerd zou zijn, zei Jannati dat hij gepensioneerd was en tijdens een privé-bezoek aan Turkije plotseling verdween. De ambassadeur, van wie toch mag worden aangenomen dat hij de officiële standpunten van zijn regering verwoordt, noemt ontvoering slechts als één van de mogelijke verklaringen voor de verdwijning: “ alles wat in de kranten wordt gezegd bestaat uit speculaties ”. Het klinkt natuurlijk wel lekker om de Mossad erbij te suggereren, zeker als dat – zoals in Wessel's artikel – je anti-Israëlische argumentatie versterkt. Volgens Lambrecht Wessels zijn het Amerika en Israël die de oorlogstrom roeren, en moet Iran wel atoomwapens hebben om te kunnen overleven. Israël zou geheel ten onrechte denken dat Iran een atoombom tegen de joodse staat zou gebruiken. Hoe moet Israël echter volgens Wessels anders de nucleaire ambities van Iran rijmen met de woorden van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad in oktober 2005? Ahmadinejad noemde Israël een schandelijke vlek op de moslim-wereld die van de kaart geveegd moet worden. Bij verschillende gelegenheden heeft hij sindsdien gesproken over het verdwijnen van de joodse staat. Moet je paranoïde zijn om hier een simpele 1+1 optelsom te maken? Door bijvoorbeeld vergelijkingen te maken tussen de ontruiming van joodse nederzettingen en de deportatie van joden naar de vernietigingskampen, en door elke kritiek op Israël als anti-semitisch af te doen hebben sommige ( vooral rechtse ) joden, in Israël en daarbuiten, bijgedragen aan de ‘waardevermindering’ van de woorden Shoah en anti-semitisme. Toch lijkt me in deze context een verwijzing naar de Holocaust niet geheel ongepast. Als historicus heb ik zware twijfels over de lessen die uit de geschiedenis te leren zouden zijn, maar in deze dagen van herdenking is het onmogelijk om te vergeten dat in de ruim zes jaar nadat Hitler zijn dreigementen tegen het internationales Finanzjudentum openlijk verkondigde, naast zes miljoen joden tientallen miljoenen niet-joden het slachtoffer van zijn waanzin werden. Ahmadinejad is natuurlijk geen Hitler en zijn land is geen Nazi-Duitsland maar, door zijn herhaalde uitspraken en de nucleaire plannen die Ahmadinejad en zijn regering openlijk koesteren, vormt Iran wel degelijk een meer dan potentieel gevaar dat niet alleen door de joodse staat serieus genomen moet worden. De raketten die Iran heeft ontwikkeld en die uiteindelijk met kernkoppen kunnen worden uitgerust reiken veel verder dan voor regionale zelfverdediging noodzakelijk zou moeten zijn. Ik zou graag Lambrecht Wessels op zijn woord geloven dat de Iraanse president het allemaal niet zo kwaad bedoelt. Desondanks hoop ik dat Israël de Iraanse dreiging serieus neemt, en dat het Westen samen met Israël ervoor zorgt dat Iran geen beschikking krijgt over atoomwapens. Vanzelfsprekend moet er alles aan gedaan worden om deze crisis diplomatiek en met economische middelen op te lossen. Daarbij kan Europa een sleutelrol spelen, dat is zo ongeveer het enige punt waarop ik het met Lambrecht Wessels eens ben. Tenslotte, bij het artikel stond niet vermeld dat Lambrecht Wessels medewerker is van United Civilians for Peace, een pro-Palestijns samenwerkingsverband van o.a. ICCO, Pax Christ-IKV en Oxfam Novib. Het is droevig dat nu juist iemand die zo begaan lijkt te zijn met het trieste lot van de Palestijnen zoveel begrip en zelfs een vreemd soort bewondering lijkt te hebben voor de buitenlandse strategieën van het Iraanse regime, al noemt ook hij dat regime corrupt en wreed. Volgens Wessels is de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden één van de dreigingen die Iran tot haar atoomprogramma aanzetten. Ahmadinejad heeft herhaaldelijk zijn solidariteit met het Palestijnse volk betuigd. Die solidariteit wordt o.a. uitgedrukt met behulp van tekenfilmpjes waarin Palestijnse kinderen de glorie van zelfmoordaanslagen tegen Israeliërs wordt getoond. Bij een bezoek aan een basis waar tijdens de oorlog met Irak Iraanse ‘soldaten’, vaak nog kinderen, werden opgeleid tot menselijke bommen, zei de Iraanse president dat de bereidheid om zelfmoord te plegen “ één van de beste manieren om te leven ” is. Ik hoop van ganser harte, voor alle Palestijnse èn Israëlische kinderen, dat de Palestijnen beschermheren zullen vinden die hun een hoopvoller, menswaardiger perspectief kunnen bieden.

Sunday, April 15, 2007

Even more than sixty years after the Shoah ended we continue to discover details about its horrors and its active and passive perpetrators, but also about their victims and about the men and women who did their best to save the lives of some of those victims. While at the one hand less and less survivors remain, on the other hand new technologies make it easier for researchers to preserve the memory of those who perished and the memories of those who survived, and for survivors to help interpreting sources to which otherwise they might not have had access. One new finding, such as this album ( or such as this album ), can provide historians and others with an amazing amount of new data and knowledge.
This is a bit cynical, isn't it? For decades Israel has dealt poorly with its own Holocaust-survivors, in more than one respect. Many of those survivors live below the poverty line. As Finance Minister Binyamin Nethanyahu had just as much consideration for this particular category of needy citizens as he had for other poor Israelis , but now, as head of the opposition, he claims that we should not economize on the survivors. I find it hard to believe that his and his party's record when it comes to taking care of the surviving survivors is better than that of other parties. Economizing is wrong, but capitalizing is o.k., it seems.
Somehow this reminds me of a tirade by Basil Fawlty (*). While a Christian bookstore and two internet cafes are bombed by anonymous terrorists, anarchy is king in the territories, Qassam rockets continue to land across the Gaza border and one of their colleagues is supposedly held by Gazan kidnappers, British journalists find time to condemn and call for a boycott against Israel over its 'aggression' in Gaza and over last year's war in Lebanon. Typical, absolutely typical. Having proper priorities does not appear to be the strongest waulity of British journalism. How else could one explain the fact that on the website of a respectable news station the breakup of a royal prince and his girlfriend has been the main headline for at least two days in a row, even now that two more British soldiers have died in Iraq? PS: In the meantime ( not as a result of my posting I am sure :-) ) the news about the helicopter crash has dispelled the question of why prince William and his Kate split from the first place among the network's headlines. About time, I'd say. (*): " This is typical. Absolutely typical... of the kind of... arse I have to put up with from you people. [...] you're all too busy sticking your noses into every corner, poking around for things to complain about, aren't you? Well let me tell you something - this is exactly how Nazi Germany started. A lot of layabouts with nothing better to do than to cause trouble. "

Saturday, April 14, 2007

Ha'Aretz' Daniel Ben Simon gives an interesting analysis of the 'Jewish vote' in the coming presidential elections in France: To a large extent these elections reflect the face of the country, which is entangled in an idetity crisis that threatens to destroy its republican values. It is against this background that Sarkozy has proposed creating a government ministry to deal with the problems of immigration and national identity. His proposal has drawn sharp protest from the left, which says it smells of racism, and ridicule from the extreme right, which argues that the idea was stolen from the feverish mind of Le Pen. It is interesting that this proposal, which to some extent is harmful to immigrants, came from the only candidate to have come from an immigrant family. Sarkozy's Jewish grandfather, who emigrated from Hungary to France over 100 years ago, has established his image in the eyes of many French people as someone who is not completely French. Sarkozy's Jewish roots and his anti-immigration views have turned him into a favorite son of the Jews of North African origin who immigrated to France in the mid-1950s, while angering the assimilated Jews of Ashkenazic origin, who have felt completely French for over two centuries. The former saw his proposal as a plot designed to circumscribe the country's Muslims, whereas the latter viewed it as a tasteless reminder of the Nazi occupation and the Vichy regime, when Jews were singled out and persecuted as foreigners and undesirable immigrants. The Ashkenazic community in France is a minority today, only 20 percent of the country's approximately 700,000 Jews. In the not-so-distant past, before World War II, they were the majority, 75 percent of a community 300,000 strong. The Jewish immigrants from North Africa heightened the community's power and made it one of the largest in the world. They also brought with them a new style. They celebrated family events with fancy dinners and fine wine; weddings and bar mitzvahs were marked by great pomp and large numbers of guests and held in huge halls. The modesty, not to say asceticism of the Ashkenazim made way for the loud ostentation of the North Africans. The Ashkenazim wore French secularism with pride, while the North Africans maintained their religious lifestyle and continued to follow their rabbis. Theo Klein, a leader of France's Jewish community, says the arrival of the North African immigrants added joie de vivre to the community. In his 2003 book "Dieu n'etait pas au rendez-vous" ("God Didn't Make It to the Meeting"), he writes: "They brought us warmth and vitality and a more involved form of religiosity.... They, who tend more to emotion and spiritual uplifting, have breathed new life into this community..." They differ in their attitude toward Israel as well. Whereas the Ashkenazim maintained a low profile in connection to Israel for fear of the dual-loyalty label, the Sephardim demonstrated their strong love for Israel with complete disregard for the opinions of others. France demands exclusive loyalty from its citizens, but the new Jewish community is not ashamed of its loyalty to Israel. Voting in the Jewish community is likely to split along ethnic lines. Most Ashkenazim will vote for the Socialists, as they have in the past, while most North Africans will vote for Sarkozy's moderate right, because he is a little bit Jewish, a little bit of an immigrant, very tough and not suspected of excessive fondness of the Muslim immigrants.

Friday, April 13, 2007



The theme of this year's Yom HaShoah, from Sunday evening till Monday evening, is of particular importance for historians. As in Holland, during the year few outstanding Holocaust-related programs are broadcast here, and then in the days before Yom HaShoah suddenly a real overdose of sometimes very good movies and documentaries descends upon us. On Sunday evening I will certainly watch a documentary by Guy Meroz and Orly Vilnai-Federbusch, makers of the Civil Guard documentary series, about the fact that 80.000 Holocaust survivors in Israel live below the poverty line, a disgrace not only for the State and the successive governments of Israel but also for the Claims Conference and other organizations that manage the billions of Euros and dollars that have been paid as some sort of compensation by various companies and governments that had profited directly or indirectly from the Shoah.

Recently the US Holocaust Memorial Museum in Washington and Google started cooperating in a unique project, Crisis in Darfur. It can help people all over the globe "to visualize and better understand the genocide currently unfolding in Darfur, Sudan". Those who are able and willing to really get involved in the efforts to stop that genocide will also find information about what they can do.

De gebeurtenissen rond het Nederlandse koningshuis volg ik nooit echt. Mijn houding tegenover de koninklijke familie is er vooral een van "Ik vind het allemaal best zolang ze zich maar niet met de polletiek bemoeien." U begrijpt, ik ben geen Oranjefan, maar ook zie ik mezelf niet zo gauw lid worden van het Republikeins Genootschap. Kijk maar eens op de foto op de homepage van de website van dat genootschap en u snapt deels waarom. Onze dochter is denk ik de enige in de familie die echt 'iets' met het koningshuis heeft, van jongs af aan ( ze kreeg rond haar derde verjaardag, vlak na de bruiloft van WA en Maxima, van mijn ouders een Barbie-pop in een trouwjurk ) is ze gefascineerd door koningen en koninginnen, prinsen en prinsessen, en vooral door Maxima. Iedere keer dat we met haar in Amsterdam waren vroeg ze of Maxima thuis - d.w.z. in het paleis op de Dam - was, en tijdens de Libanon-oorlog zijn we we vanwege haar ( en omdat het met de Museumjaarkaart die we hadden gekocht gratis was ) naar Paleis 't Loo gegaan. Ze vond het prachtig, en we hebben er nog een paar prachtige foto's aan overgehouden. Toen ze hoorde dat Maxima weer een dochter had gekregen vond ze dat reuze interessant. Ze moest wel lachen om de namen van Maxima's twee oudste dochters. Vooral Amalia vond ze maar niks. Amalia is ook een meisjesnaam in Israel, maar dan vooral voor nogal belegen meisjes, zeg maar Truus, Jannie, Jacoba e.d. Gelukkig hebben Willem Alexander ( "...als je dat toch leest / dat is nog eens jong zijn, dat is nog eens feest...", Joop Visser ) en Maxima ( " Ik waarschuw hierbij, Maxima, en alle Argentijnen / Je mag 'm hebben, trouwen ja, maar laat hem niet verdwijnen ", Joop Visser ) deze keer een normale, zelfs best wel mooie roepnaam gekozen. Als het Adonia of Asphyxia ( waarschijnlijk te veel letters ) of zo was geworden hadden ze voor geestelijke kindermishandeling kunnen worden aangeklaagd.
Vanmorgen begon ik in Hollandse nieuwe van Sylvain Ephimenco. Ik heb verschillende van zijn essay- en columnbundels in mijn boekenkast staan. Ik ben het niet altijd met hem eens, maar zijn visie op de Nederlandse realiteit is vaak interessant, vooral omdat hij in feite een redelijk geintegreerde allochtoon, en dan nog wel een in Algerije geboren Franse allochtoon, is. Hij schrijft goed, ik weet niet in hoeverre zijn werk geredigeerd wordt maar zijn taalgebruik is meestal erg speels en indrukwekkend. Hier volgen een paar aardige observaties en beschrijvingen die ik in het eerste hoofdstuk van Hollandse nieuwe tegenkwam. Let wel, het boek kwam in 1997 uit.
  • De Nederlander, die bereid is tot vergaande compromissen om de rust in de tent te bewaren, heeft volstrekt verleerd hoe hij met conflicten moet omgaan.
  • In dit land is een volmaakte politicus iemand die safe-seks met zijn emoties weet te bedrijven.
  • In de Tweede Kamer fungeert de voorzitter als een soort condoom: hij vangt alle emoties en conflicten keurig op.
  • ...als na een marathonzitting die tot in de kleine uurtjes duurt een kabinet eindelijk valt, wordt de spanning van dat nachtelijk moment nog dertig jaar uitgemolken, of het geeft aanleiding tot het concipieren van een slaapverwekkend toneelstuk. Terwijl Duitsland zijn nacht van de lange messen heeft en Hollywood zijn nacht van de Oscars, beschikt Nederland over de nacht van Schmelzer.
  • Alles welgeteld is er volgens mij maar een ( 1 ) locatie in dit land waar het conflict publiekelijk wordt uitgevochten en getolereerd: het sportveld. Op de groene grasmat en daaromheen wordt ongeveer alles wat de god der Nederlanden heeft verboden plotseling toegestaan. [...] De beste Nederlandse voetballer aller tijden, Johan Cruijff, is de grootste ruziezoeker die dit stukje grond ooit heeft voortgebracht.

Thursday, April 12, 2007

Zojuist heb ik de laatste pagina's van Charles Groenhuijsen's "Amerikanen zijn niet gek", dat ik tijdens mijn laatste bezoek aan Nederland kocht, gelezen. Erg leesbaar en informatief, al moet ik zeggen dat ik - ondanks mijn liefde en waardering voor wat honderdduizenden, zo niet miljoenen 'gewone' Amerikanen sinds begin vorige eeuw voor de vrije wereld betekend en opgeofferd hebben - na het lezen van dit boek de titel zou veranderen in "Amerikanen zijn nog een stuk gekker dan ik dacht". Niet dat ik veel van wat Groenhuijsen schrijft niet wist, maar nu ik alle minpunten van de Amerikaanse maatschappij op een rij zag - toegegeven, vanuit mijn Europese perspectief, ik ben nu eenmaal in Nederland opgegroeid en heb niet echt een ander referentiekader - ben ik meer dan tevoren overtuigd dat het toch vooral godsdienstwaanzin en een soort jungle-mentaliteit zijn die in Amerika de klok lijken te slaan. Toch blijf ik een zwak houden voor sommige aspecten van de Amerikaanse kijk op de wereld, en volhouden dat de wereld zonder de VS beroerder, veel beroerder af zou zijn: natuurlijk hebben de regeringen in Washington ook veel slechts op hun kerfstok, maar zonder hen, en vooral zonder veel van de jonge en niet zo jonge Amerikaanse ( en Britse ) mannen en vrouwen die om wat voor reden dan ook hun land in den vreemde dienen zouden we ( d.w.z. miniscule landjes als Nederland, Israel etc. ) toch echt helemaal aan de ratten ( Rusland, China, alle onfrisse regimes in het MO, maar ook - op een ander nivo - Duitsland, Frankrijk etc. ) zijn overgeleverd. Op mijn lijstje van te lezen Amerika-boeken staan nu nog Maarten van Rossem's Amerika - Voor en tegen ( staat al in mijn boekenkast ), en Mark Chavannes' Op de as van goed en kwaad.
This goes to show not only that we have a good sense of humor, but also that we are no cowards.

Wednesday, April 11, 2007

While looking for online information on another subject I came across this article in English about Samuel Sarphati ( 1813 - 1866 ), a Dutch-Jewish doctor and chemist who played a vital role in improving the living conditions of the poor in Amsterdam, and in changing the face of the city. Apparently he even was named the Dutch Haussmann. A park and a street were named after him.
And again, an excellent cartoon ( " Industrial level " ) about Iran's president and his and his country's nuclear adventure, by Joep Bertrams.

If this little girl had been born in Israel, her father ( who happens to be the Dutch crownprince ) would probably be called - in Arabic - Abu Banat, or Abu al-Banat.


I doubt if this 1979 movie ( titled Abu al-Banat ) with Farid Shawki is a remake of this Israeli one, which came out in 1973.

Tuesday, April 10, 2007

I am still a bit excited. After all, not on a daily basis do I get the opportunity to ride along in the car of a former ( and possibly future ) Israeli Prime Minister, and to ask him questions for about ten minutes. For quite a while I tried to get an interview with Binyamin Nethanyahu for a Belgian-Jewish magazine. Through someone very close to me ( S., who normally has or is able to somehow get indirect or direct access to most members of Israel's political who-is-who ) I already got into contact with a close asociate of Nethanyahu, but I did not get any further. With all the political turmoil in Israel these days as part of the aftermath of the second Lebanon War it is hard to have an audience with people like Bibi and Ehud Barak. They are not too eager to speak right now and prefer to wait until the conclusions and recommendations of the Winograd commission become known. Otherwise they run the risk of being politically damaged as well by those conclusions, it is much wiser to wait, see, and talk later. Yesterday S. attended the Mimouna-celebrations in the city where I live. There he heard that Bibi would be visiting the city today for the festival, and when he learnt about my efforts to get an interview Mr Nethanyahu the mayor said that he would see what he could do. This morning S. told me to come to the city hall, where an intimate meeting of some local VIPs with Bibi would take place. After Mr Nethanyahu arrived all of us - about 15 persons - sat down in the mayor's office. After some small talk and a few to-the-point statements - that could not be quoted: when he saw one journalist taking notes Bibi spoke severely to him, saying that this was a private conversation; I put back my notebook into my bag without anybody noticing - the three or four journalists who attended were allowed to ask very few questions ( one of the quotes you can find here and here, I was there when the Yedioth and Ha'Aretz reporters asked the question ). I managed to squeeze one in ( about Europe and Iran ) but did not have the chance to get anything that even remotely might resemble a serious interview. When everybody rose to leave the room the mayor called me to him. He introduced me to Mr Nethanyahu, and I asked him if I could ask him some more questions. He said that he had no time, he was on his way to another location in the city, but that I could join him in the car, where he would answer my questions. We walked to his car, and two of his body guards stopped me. Apparently both the mayor and Bibi told them it was o.k., because seconds later the security men called me back and told me to enter the car. There I sat for about ten minutes literally at Bibi's feet ( I could have hugged his knees if I wanted ), and I was able to ask him all the questions that I wanted to ask, except for a few that I had come to understand he would not answer anyway. When we arrived at the next stop - the central Mimouna celebration in our town - I was the first to get out of the car, right into the arms of the television crews that were waiting, not for me I guess. All in all, an interesting and fascinating experience. Although I do not always agree with him politically I have to admit that Binyamin Nethanyahu - who was a hero for me many years before I came to live here - remains a captivating and enchanting orator and PR-man, presumably the best in this field in Israel.

Monday, April 09, 2007

Now here is an interesting - and old - newsitem that I had missed, and ironically I read it on a Lebanese website, where I arrived through a blog in Spanish that happened to link to my weblog: "A panel of experts from the United Nations, the International Atomic Energy Agency (IAEA) and other international agencies announced a unanimous determination Monday that no depleted-uranium weapons had been used in the summer 2006 war in Lebanon. "To date, there is no evidence of depleted-uranium-ammunitions."

Does anybody know if the Independent did correct its mistaken report?


Hag Sameah!


While my wife, together with her father and our two eldest children, went to visit several Moroccan friends' families in the city where we live, I stayed home to put our youngest into bed. For me there is hardly something that is "too sweet" but I am not really a big fan of mufleta's ( or of crepes, pancakes etc. ). By the way, our daughter not only finished six mufleta's tonight, earlier today she also finished the very first Dutch book that she read herself.

Thursday, April 05, 2007

Maybe I am reading something that is not there, but isn't this an indirect admission or at least a hint by Iran that it planned and initiated the whole affair with the British navy crew?
"An adviser to Iran's supreme leader Ali Khamenei said Thursday that Iran had achieved the objectives it set for itself at the onset of the standoff with Britain over the arrest of 15 British servicemen in the Persian Gulf."
This just proves once again how crazy today's world has become and how much cynicism is about the only tool which can help us to face reality without losing our minds. The regime that bears direct responsibility for the abduction by Hezbollah of Ehud Goldwasser and Eldad Regev ( and of Gilad Shalit, on the Gaza border, by Palestinian terrorists ) and for the war that followed, now probably will be allowed to buy back international respectability by 'helping' to achieve the release of those two soldiers.
( "( Little ) Present" )


Joep Bertrams' view on Ahmadinejad's release of the British servicepersons. See also the new poll in the righthand margin of this blog.

Wednesday, April 04, 2007

Het volgende artikel staat, als het goed is, vandaag in het Friesch Dagblad.
De vrede kan in Brussel en Berlijn beginnen
"Samen met onze EU partners en binnen het Midden-Oosten Kwartet zullen we intensief mogelijkheden zoeken naar een almomvattende en vreedzame oplossing voor het conflict in het Midden-Oosten." ( ‘Een vooruitblik op Duitsland's EU voorzitterschap’, toespraak door de Duitse staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken Silberberg, 4 oktober 2006 ). " Een passieve en naar binnen gekeerde rol van Nederland is niet in ons nationale belang, economisch noch anderszins. Daarom kiezen wij voor een actieve en constructieve rol in de wereld en in Europa." ( Coalitieakkoord CDA, PvdA en Christenunie, 7 februari 2007 ). "Het onvermogen om de uitdagingen van vandaag aan te durven zou er voor kunnen zorgen dat het Midden-Oosten de trein van menselijke en economische ontwikkeling zal missen." ( Boodschap van Javier Solana aan de Arabische Liga in Riad, 28 maart 2007 ). Afgelopen weekeinde begon Angela Merkel, in haar dubbele rol van Bondskanselier en EU-voorzitter, aan een korte reis door het Midden-Oosten. Er resten nog maar drie maanden van het Duitse voorzitterschap. Die maanden moeten heel goed benut worden om dat voorzitterschap wat betreft het Midden-Oosten niet als de zoveelste gemiste kans de geschiedenis te laten ingaan. De tijd is meer dan rijp voor de Europese Unie om de doorslag te geven en de bij het Palestijns/Arabisch-Israëlische conflict betrokken partijen bij elkaar te brengen voor serieuze en definitieve onderhandelingen. Het Arabische of Saoedische vredesinitiatief vormt daarvoor een zeer bruikbare basis. Een actieve inmenging van buitenaf is essentieel om 'het' conflict op een rechtvaardige, voor de meeste partijen acceptabele manier te beëindigen. De gevleugelde woorden van Abba Eban ( ‘ Arabieren laten nooit een kans schieten om een kans te laten schieten ’ ) lijken de laatste jaren niet alleen voor de Palestijnen te gelden. Na de moord op Yitzhak Rabin hebben de verschillende regeringen in Jeruzalem vooral redenen gezocht – en, helaas, gevonden – om toch vooral niet met de Palestijnen en andere buren en buurtgenoten te hoeven onderhandelen. De huidige regering blinkt daarin bijzonder uit, en gedurfde zetten kunnen niet van haar verwacht worden zolang ze onder enorme binnenlandse druk en verdenkingen staat. Tenzij, wellicht, Olmert, Peretz, Abbas en Haniyeh vanuit Brussel een helpende, dwingende hand aangereikt krijgen. Buitenlandse inmenging moet zowel uit praktische hulp en lokmiddelen als uit politieke druk en de dreiging van sancties bestaan. Inderdaad, veel wortels maar desnoods een stok. Van de vier leden van het Midden-Oosten Kwartet ( de VN, de EU, Amerika en Rusland ) zou Brussel hierbij de belangrijkste rol moeten en kunnen spelen. Van alle vier kwartetleden heeft de Europese Unie het meest directe belang bij een einde van het conflict. Zij heeft ook, binnen het kader van het Euro-Meditteranean Partnership, meer dan alle anderen iets concreet aantrekkelijks te bieden aan Israëliërs èn Palestijnen, alsmede aan de gematigde – of liever gezegd meer pragmatische – Arabische landen in de regio. Tenslotte is de Unie de meest stabiele en in feite de jongste van de vier kwartetleden: zij heeft ( nog ) niet daadwerkelijk een falend ( VN, Amerika ) of voornamelijk negatief ( Rusland ) Midden-Oostenbeleid op haar conto staan. Mits ze een evenwichtige benadering hanteert, meer dan alleen maar gratuite veroordelingen van terreuraanslagen of nederzettinguitbreidingen uitspreekt, en haar regionale politiek niet door de specifieke belangen en tradities van een klein aantal individuele lidstaten laat dicteren kan de EU juist nu voor een doorbraak zorgen. Aan goede bedoelingen is er in Europa geen gebrek, getuigen bovenstaande citaten. Nu is het tijd om de koe eindelijk – weer – eens bij de horens te vatten. In Jeruzalem en Gaza/Ramallah zal elk aannemelijk – en zeker elk aantrekkelijk – bod door de in het nauw gedreven regeringen verwelkomd worden, desnoods na flink wat afwijzende retoriek voor binnenlands gebruik. Moskou en Washington zijn momenteel niet bij machte om een positieve bijdrage te leveren maar zullen zo'n bijdrage uit Europa hoogstwaarschijnlijk niet tegenwerken. Iets soortgelijks geldt voor secretaris-generaal Ban Ki-Moon, wiens organisatie hopeloos lijkt te falen in het toezicht op de naleving van resolutie 1701 die de laatste Libanonoorlog beëindigde. Het is aan de leiders in Brussel en Berlijn, maar ook aan hun collega's in Den Haag en elders in Europa om nu de daad bij de mooie, hoopvolle woorden te voegen en Israëliërs, Palestijnen en hun buren een aanbod te doen dat ze met goed fatsoen niet kunnen weigeren. Het Midden-Oosten zou zo ineens een stuk minder instabiel worden, Ahmedinijad en Bin Laden worden ineens een stuk minder gevaarlijk, en Europa en de rest van de wereld een stuk veiliger. Het alternatief, Europese laksheid en apathie, is hier en nu geen optie meer.


Although Holland, not unlike Israel, is being covered with more and more buildings, there still is a lot of beautiful nature left. In many urban areas you can take a bike and find yourself surrounded by areas of outstanding natural beauty. My brother, who lives in our native city of Utrecht, went on a bicycle trip last Saturday and took some nice pictures.

Sunday, April 01, 2007

Naar aanleiding van een oude posting waarin ik schreef dat ik Dan Brown's Da Vinci Code bijna alleen al om de hysterische reacties van het Vaticaan zou gaan lezen stuurde Ton van Mourik ( schrijver, dichter, muzikant ) me een e-mail om me te wijzen op het verschijnen van zijn factionthriller De Eerstelingen. Ik zal hoogstwaarschijnlijk noch Brown's noch Van Mourik's boek gaan lezen - ik moet nu eenmaal prioriteiten stellen wat betreft boeken die ik wil/moet lezen, films die ik wil zien, etc. etc.; vanmorgen ben ik in een boek van Charles Groenhuijsen begonnen, tot nu toe is het reuze interessant - maar ik noem zijn boek hier toch maar even, al was het alleen maar om de moeite die hij nam om me uitgebreid te mailen. Een van zijn boeken, Bruidsvlucht, gaat overigens over een reis naar Israel. Ik wens hem alle succes.