Thursday, May 31, 2007

Save Sderot

See my previous posting. I do not know who is behind this YouTube video, I do not like the "Before...After ...Gaza" part ( Gaza has for ages been a source of trouble, Qassams were fired long before Israel left Gaza, Israel without Gaza and the Westbank could ( have ) be(en) much safer and secure than Israel + the territories if the government ( had ) adopted proper and consistent policies ), the video contains some annoying mistakes, but I do agree with its overall message.

If you want to somehow help the people of Sderot and of other Israeli communities that suffer from the endless Qassam rocket attacks, or at least give them a feeling that they are not entirely left alone, and if you want to say "!#$!%&^* you all" to all those Israel-hating unionists in Britain and elsewhere, this might be an idea.
I am not going to waste any time commenting on the latest British anti-Israel boycott attempts. Virtually all that should be said has been said already on other people's blogs, such as Yael's, Solomon's and Lila's.
When it comes to the Israeli-Palestinian conflict, there is never a shortage of moving, happy or sad, often ironic stories that involve ordinary Palestinians and Israelis, Arabs and Jews. Here is another such story.
Eergisteren stond er een ingezonden brief in Trouw als reactie op mijn opinieartikel dat vorige week in die krant verscheen ( mijn broer maakte me hierop attent ):
In zijn artikel ’Kijk eens verder dan Israel’ (Trouw , 24 mei) presteert de historicus De Bruin het om de hele bezetting van de Palestijnse gebieden te negeren en te stellen dat de sleutel voor de oplossing in Damascus en Teheran ligt! Welke sleutel, vraag ik mij dan af. Volgens mijn gegevens houdt Israel nu al veertig jaar de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en de Golanhoogte, grondgebied van Syrie, bezet. Nu kan hij logischerwijs, als Israelier, moeite hebben met de feiten. Maar Israel heeft, zolang het weigert gebied terug te geven aan zijn rechtmatige eigenaren en consequent doorgaat met het annexeren van Palestijns grondgebied, toch echt alle sleutels in handen!
Ik vind het altijd leuk om reacties te krijgen. Soms reageer ik daar weer op, soms heb ik daar geen tijd voor ( of zin in, maar vaker is tijdgebrek de reden ). Deze keer heb ik de Podium-redactie de volgende ingezonden brief gestuurd als reactie op het bovenstaande:
Lezen is ook een kunst. Dat blijkt maar weer eens in de ingezonden brief van Jacqueline de Bruijn ( 29 mei ). Nergens in mijn artikel heb ik de bezetting genegeerd, ook al wordt die niet met name in het stuk genoemd. Ik wijs er op dat de sleutel voor een oplossing "al lang niet meer alleen in Gaza, Ramallah en Jeruzalem, maar vooral in Damascus en Teheran" ligt. Ik noem Teheran en Damascus de twee grootste versjteerders in de regio maar stel dat "ook Israël en de Palestijnen zelf tot compromissen en een vredesverdrag gepaaid en gedwongen" moeten worden. In veel van wat ik schrijf spreek ik mijn afkeur van Israel's bezetting van de na 1967 bezette gebieden uit, niet alleen omdat ik de Palestijnen een eigen staat gun maar vooral omdat in mijn ogen die bezetting Israel op alle mogelijke manieren schaadt en de joodse staat zelfs ten gronde zou kunnen richten. Helaas is mevrouw De Bruijn's gedrag typerend voor maar al te veel zogenaamde supporters van deze of gene partij in 'het' conflict: ze houdt zich liever met een volkomen eenzijdige beantwoording van de eeuwige schuldvraag bezig dan de hand toch vooral ook in de boezem van de door haar gesteunde partij te steken. Met dergelijke 'vrienden', 'hulp' uit Iran en Syrie, en hun eigen non-leiders hebben de Palestijnen Israel als vijand niet echt nodig.

Tuesday, May 29, 2007

Ironically, though Amir Peretz will stop being the leader of the Labor party in two weeks' time, after yesterday's first round of the internal party elections his position within the party has become stronger than ever since last summer. That position had become almost impossible after his poor performance in the Lebanon war, but now both Ehud Barak and Ami Ayalon will court him and promise him and his vassals not only more attention for social issues - as if any of the three really cares about them; well maybe Ami Ayalon does, he seems to be sincere, genuinely concerned about the future of the state, and less blindly ambitious than Barak and Peretz: he is the only one who has said openly and repeatedly that Labor should enter the opposition to rebuild itself and do some serious soul-searching - but also key jobs in the party and in future, for now virtual, governments led by them. It's all in the game ( or quagmire, or hornets' nest, or dunghill ) that is Israeli politics.
The Land of the People of the Book never really was the land of really good bookstores, i.e. if you wanted to find anything that is not in Hebrew. Until a few years ago Steimatzky, with stores in most malls and city centers, was about the only bookstore in the country. It usually had one or two shelves with books in English, French and German in each store, that was all. Then Tsomet HaSefarim started to open stores all over the country, and suddenly the service and choice in Steimatzky stores improved considerably. One year ago Ynet reported on the possibility of Barnes & Noble coming to Israel. Since then I have seen more and more books in English in stores in Haifa, Tel Aviv and Jerusalem. Recently Steimatzky opened its flagship in the Grand Canyon ( kanyon = hanyon ( parking lot ) + kn"h ( to buy ): mall ) in Haifa. That mall already had a big Steimatzky store with a relatively large choice of books in English. Still, it is no W.H. Smith, Barnes & Noble, Broese Kemink, Donner ( or I should say selexyz ) etc., but it is an enormous improvement, you can choose from hundreds of classic and very recent novels, books on the Middle East, history, WWII, etc.
In a little more than a month I will have my birthday. My parents-in-law and my wife's aunt and uncle normally give me a book for my birthday. Because Steimatzky, together with the credit card company of the Leumi Bank, offers two books for the price of one until the end of May, this morning I - i.e. my mother in law - already bought four interesting books for may birthday, for the price of only two:

It is about time for us to stop bragging about Israel being the only democracy in the Middle East.

Monday, May 28, 2007

As expected there probably will be a second round to the Labor party primaries in two weeks, with Ehud Barak and Ami Ayalon facing each other. The two exit polls shown on Israeli television served us different outcomes ( Channel 1: Barak-Ayalon 38-36%, Channel 2: Barak-Ayalaon 33-39 % ) but neither of them gives any of the two candidates ( let alone any of the other three ) the 40 % required to rule out a second round.
PS: I like Wikipedia very much, but today I discovered once again that its information is not always very accurate and can often be very biased. It is utter nonsense to say about Ehud Barak: "Barak's greatest achievement as Chief of the General Staff were the deportation of "Hammas" activists to "Marj-el zuhur" in Southern Lebanon, which turned out as a serious upgrade opportunity to "Hammas" terrorist abilities, and also the grand theft of reserve duty soldiers, in which Barak denied travel expenses refunds from poor reserve duty soldiers due to one soldier who was caught cheating."
Twee goede discussiestukken op de website van Trouw. Het onderwerp: problemen rond de intergratie ( of participatie, om het iets politiek correcter te zeggen ) van Marokkanen in Nederland, en de verantwoordelijkheden van die Marokkaanse Nederlanders zelf.
Today the members of Israel's Labor Party choose the party's leader. Three generals, a captain and a staff sergeant ( whose father is Dutch and who has my sympathy, if only for the fact that he is the only one who has proven that principles are more important than impotent power ), who will it be? According to opinion polls the two leading candidates are Ami Ayalon and Ehud Barak. If neither of them ( or Amir Peretz, who could suprise us ) obtains 40% or more of the votes there will be a second round. I am not entirely sure which of the candidates is the worthiest ( don't deduce my preferences from the size of the pictures below ), although I think that Mr Peretz has become by far the most unreliable of the bunch, which is quite an achievement when you are in the company of four other politicians. Amir Peretz was elected as head of the party largely because he stressed the importance of socio-economic issues that plague the country and that are much more dangerous than Hamas or Hezbollah. Peretz' defeating Shimon Peres appeared to renew the Labor Party, and hopes were high for an interesting and encouraging election campaign. Even I became optimistic for a moment or two ( see here and here ). When after the elections - the outcome of which had more to do with the sad condition of Ariel Sharon than with the qualities of most candidates - Labor entered the coalition Amir Peretz shed off all his concerns for the poor and the weak and insisted on taking up the post of defense minister, in spite of his lack of experience in dealing with security-related matters on such a high level. While Israel's poor performance during last year's war in Lebanon and Northern Israel is not only his fault, of course, it is clear that he does bear responsibility for the army's failures. Partly because of Peretz' pride and ego - he should have allowed one of the more experienced military leaders within his party to become defense minister and concentrate on the issues that he knows a lot about - the social agenda has disappeared from national politics. Therefore when today he tries again to convince party members that only he will be able to take care of that agenda he sounds totally ridiculous and untrustworthy.

The party's priority should be to make up some kind of consistent and comprehensive vision that tells us what it believes our future should look like. Such a vision should not only focus on security. Barak's claim that he will be the best national leader in times of war is symptomatic for Israeli political thinking. I am not an optimist at all, we are and in the foreseeable future will remain at war and we do need a Prime Minister with military experience, experience that both Ayalon and Barak have, but for once I would like to hear how a would-be PM envisions peace. I do not want a leader whose justification for everything he does and does not do is the perpetual state of war.

The state in which Labor finds itself today and the ways in which its members fight each other are proof of what I have said on more than one occasion: Israel's main problem is not so much the fact that the country's PM has no leadership qualities, but rather the lack of any credible and convincing alternatives who have both vision and the popular support to implement it.


Sunday, May 27, 2007

Vrijdagmiddag wilde ik, nadat ik onze jongste een fles had gegeven, even het begin kijken van een van de DVDs die ik eerder deze maand in Nederland heb aangeschaft. Omdat I. op mijn buik in slaap viel zag ik uiteindelijk bijna een uur van Stalingrad. De film, van de producers van Das Boot, doet een beetje denken aan Der Untergang, die ruim tien jaar later gemaakt werd. De tekst op de omslag zegt onomwonden ( ik weet niet of de makers dat zo gezegd zouden hebben, ik ken hen verder niet en de DVD bevat in tegenstelling tot de versie van Der Untergang die ik heb geen making of of andere extra's ) dat de film laat zien dat Duitse (Wehrmacht)soldaten ook slachtoffers van het Nazi-regime waren. Op zich valt daar natuurlijk weinig op af te dingen, al moet je goed kijken wie zoiets zegt ( en wat zijn/haar eventuele bijbedoelingen kunnen zijn ). De controversiele maar baanbrekende tentoonstelling van het Hamburger Institut fuer Sozialforschung heeft overduidelijk laten zien dat de Wehrmacht een essentiele rol speelde in Hitler's Vernichtungskrieg. Wat niet per se niet te rijmen valt met wat films zoals de drie bovengenoemde laten zien. Ik ga zometeen ( een deel van ) de tweede helft van Stalingrad bekijken. Tot nu toe is het een mooie en overtuigende film, die net als Der Untergang en Das Boot een indruk ( niet meer dan dat natuurlijk, dat kan een film gelukkig niet ) van de absurditeit en chaos van ( die ) oorlog geeft. Wat me opviel is dat - als ik me niet vergis - in dat hele eerste uur ik geen enkele verwijzing naar de joden gehoord of gezien heb, ook niet bijvoorbeeld in een preek van een legerpredikant die voordat de mannen het slagveld worden opgestuurd het belang van de strijd tegen het communisme benadrukt. Ik vraag me af in hoeverre dat realistisch is, maar ik ben vanzelfsprekend geen expert waar het gaat om publieke opinie en propaganda in Nazi-Duitsland in het algemeen en onder Wehrmacht-soldaten in het bijzonder. Toen mijn vrouw met onze twee oudste kinderen thuiskwam zette ik de film stil. Onze vierjarige zoon zag het stilstaande beeld van een of meerdere Wehrmacht-officieren en zei "Eyze Keyf, Seret Mishtara!" ( Wat leuk, een politiefilm! ). Niet dat hij ooit een politiefilm gezien heeft :-) Nog even dit. Onze achtjarige dochter is er vandaag in geslaagd om iets te doen wat haar ruim een week niet lukte. In een van de AVI-1 boeken van Bas en Brit, Daan en Pien, enz. die zij ( samen met mij, dat spreekt vanzelf ) sinds een paar weken leest kwam het woord 'vloer' voor. Ze kon dat woord maar niet uit haar mond krijgen, het kwam er uit als vluur, fluur, fleur, vleur of zelfs flier. Hoe ik ook probeerde haar te helpen, ze kreeg het niet voor elkaar. Zonder problemen zei ze koek, boer, goed, zoek, koef, boef, joet, gedoe, vlees, vlag, toer, vloot, v-l-oe-r etc. maar op de een of andere manier ging het steeds mis als ze die vier ( of vijf ) letters in een keer moest zeggen. Ik weet niet eens meer wat ik haar beloofde als ze het woord drie keer achter elkaar zou kunnen zeggen. Zal wel een ijsje of zo geweest zijn. Anyway, tussen de middag, toen ze na school en de daarop aansluitende basketballes even lekker in bad zat en ik haar een paar verhaaltjes van Jip en Janneke voorlas, zei ze het woord opeens, zomaar, en daarna nog een keer en nog een keer. Nu zegt ze het alsof het het gewoonste woord van de wereld is.
The other day I already posted about this subject. All of a sudden it seems that Israeli officials have seen the light: this country needs good PR. To be honest, I get the feeling that some of those officials truly believe that all that this country needs is some well-oiled, well-spoken PR machine - as opposed to the failures and defeats that have characterized Israel's hasbara for the last two decades - and all our troubles will disappear. Good, i.e. much better, public relations are badly needed here, that is for sure. Still, I hope that at least most of those officials realize that without a change in policy ( or rather, without defining a policy: the non-policy that appears to guide the current government is even worse than the bad policies of most of its predecessors ) all efforts and money spent on PR will be simply more wasted money and efforts. It will probably be possible to sell and implement a far-from-perfect policy based on changes in the ways in which we deal with our neighbours, but any policy that is based on the status quo, on a continuous occupation of most of the West-Bank and on Israel's 'eternal' control of East-Jerusalem, on simply reacting - mostly in an undecisive manner - to initiatives taken by terrorists ( Hamas, Hezbollah, you name them ), is and will be utterly unmarketable. That is, our politicians might be able to 'convince' us ( they have done so time and again for years ), but the outside world - which I refuse to believe is against us in its entirety - will just not buy such chewed-up scrap anymore. Since our enemies will not change - except for getting even more fanatical, stronger and more experienced on all battlefields, including that of the international media, which together with the home front have become the main front for Israel's wars - it is up to us to transform ourselves and, once and for all, take the initiative.

Friday, May 25, 2007

An almost 20-year old clip, which I saw on the weblog of a Dutch correspondent in Paris, shows then French President Francois Mitterand, and his Prime Minister and contender for the Presidency Jacques Chirac in a very polite but oh so biting conversation. Chirac says that that evening he is not the Prime Minister, and Mitterand is not the President. Both of them are presidential candidates, equals, who will be judged by France's voters. He finishes by saying "So allow me to call you Mr ( Monsieur ) Mitterand." to which Mitterand brilliantly, stoically, and hilariously replies "You are absolutely right, Mr Prime Minister ( Monsieur le Premier Ministre )."

Thursday, May 24, 2007

Isn't this a case of, well, maybe not too little but certainly too late?
A new poll was added. It deals with a theme that appeared in two of my three articles in Dutch that were published since last week.
"Brain function" ( by Joep Bertrams )

PS: It is not entirely clear to me what Bertrams has Ariel Sharon thinking, so I am not sure whether or not I agree with him. Still, I ver much liked the Olmert part of this cartoon.
This is the perfect answer to ( calls for ) a boycott of Israeli products and/or academics by organizations such as Britains NUJ. Way to go, professor! Maybe the Imperial College, which I am sure is not to blame 'personally' for the various boycott efforts in Britain, can find a 'replacement' for professor Steven Weinberg among those Nobel laureates who have no problems with singling out Israel as the bad or the worst guy in this neigborhood. May I suggest Harold Pinter or José Saramago?
Please do not think that I don't follow the news or that I have nothing to say about recent events in Israel and Gaza. I wrote three articles for Dutch newspapers on the subject, two of them were published today, the other one last week ( see the previous three postings ). A chronic lack of time prevents me from translating them, and from blogging extensively in English. Sorry. Of the many online articles on current events that I read lately I liked this one, by Michael B. Oren ( whose Six Days of War I continue to recommend ), in particular. Of the many blog postings about Israeli politics after the publication of the preliminary version of the Winograd commission's report I liked what On the Face's Lisa wrote three weeks ago.
Dit artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad.
Israël, Palestina, Libanon
Iemand schreef me dat men in Nederland het gevoel krijgt dat de luchtaanvallen van Israël op doelen in Gaza de situatie daar nog meer zullen doen escaleren. 'De Libanese aanval op de Palestijnen' komt daar ook nog eens bij. Dit riep bij mij een cynische vraag op: kan de toestand in de Gaza-strook nog meer escaleren? Het is daar een complete burgeroorlog, en niet sinds vandaag of gisteren. Israël heeft zeker ( vooral economische ) invloed op de situatie in Gaza, maar Jeruzalem zorgt ironisch genoeg voor de weinige eenheid die de Palestijnen nog rest. Alleen zodra Israël toe- of terugslaat lijken Hamas en Fatah het er over eens te worden dat ze het ergens over eens moeten worden. Noch Hamas noch Fatah lijken hun machtspositie zonder agressie van en tegen Israël te kunnen handhaven. Je kunt je afvragen hoe Israël op de dagelijkse raketaanvallen moet reageren. Dat de Israëlische regering die aanvallen met geweld beantwoordt kun je haar echter nauwelijks kwalijk nemen. Sinds leden van Fatah en Hamas elkaar – en andere Palestijnen – een paar weken geleden begonnen te vermoorden vallen er aan de Israëlische kant van de grens met Gaza op een 'rustige' dag 'slechts' 5-10 raketten. Dat aantal is meer dan het dagelijkse gemiddelde over 2006, toen 1726 Kassam raketten richting Israël werden afgeschoten. Er wordt nogal eens gesuggereerd dat de 'primitieve' Kassam-raketten de Israëlische reacties niet rechtvaardigen. Probeer dat maar eens te verkopen aan de moeder van de 32-jarige vrouw die maandag minstens het tiende dodelijke Israëlische Kassam-slachtoffer in drie jaar werd. Een soevereine staat kan niet tot de orde van de dag overgaan als het leven in één stad ( Sderot ) en een heel grensgebied feitelijk continu wordt lamgelegd, ongeacht hoe primitief of geavanceerd de gebruikte terreurmiddelen zijn. Gezien de politiek wankele positie van de regering Olmert kunnen we een Israëlisch politiek-diplomatiek initiatief, om het even hoeveel kans van slagen zo'n initiatief zou hebben, voorlopig vergeten. Wat Libanon betreft, het viel te verwachten dat het Libanese leger de opkomst van nog een ethnisch-religieuze factie in het al zo onstabiele land wil stoppen. Ook voor 11 september 2001 kon je in de wereld van de terreur al vreemde samenwerkingen tegenkomen. Vandaag de dag is het echter helemaal onmogelijk om de verschillende terreurgroepen en hen die die groepen steunen en sturen keurig te ordenen. Zo is het niet geheel duidelijk wie er achter de Fatah al-Islam, de groep tegen wie het offensief van het regeringsleger in Noord-Libanon gericht is, zit. Het gaat om een deels Palestijnse groepering die mogelijk banden heeft met Al-Qaida en een Islamistische ideologie aanhangt. De Syrische regering ontkent in alle toonaarden deze groep te steunen, en Hezbollah heeft zijn steun uitgesproken aan de Libanese regering in haar strijd tegen de Fatah al-Islam. Anderzijds gebeurt er in Libanon al jaren heel weinig dat niet door Damascus en/of Teheran wordt goedgekeurd of gestart. Volgens sommige bronnen krijgt de groep steun en versterking van Palestijnse terreurgroepen in Damascus, waaronder waarschijnlijk leden van het PFLP-GC van Ahmed Jibril. Die laatste was overigens één van de eerste seculiere, linkse Palestijnse terroristen die zonder ideologische bezwaren steun ontving uit Iran. Ook de hedendaagse samenwerking tussen Iran en Syrië, geleid door regimes met ideologieën die traditioneel als water en vuur golden, zou vroeger niet echt vanzelfsprekend zijn geweest. Dat brengt ons weer terug bij Hamas. Die organisatie is eveneens Islamistisch en wordt – vroeger zou je zeggen: desondanks – door en via Damascus en Teheran gesteund en gestuurd. Valt er iets te leren uit de laatste geweldsspiraal in de regio? Misschien een les die door velen al lang geleerd is. Het is duidelijker dan ooit dat Israël, Libanon en de Palestijnen – de drie landen en volken die de belangrijkste spelers èn slachtoffers van het Palestijns-Israëlische conflict zijn, en die het meeste te winnen hebben bij een einde van dat conflict – samen vrijwel zeker geen leef- en werkbare, vreedzame oplossing zullen kunnen vinden. Geen van die drie partijen kent momenteel een bekwaam, overtuigd en overtuigend leiderschap dat het blinde vertrouwen van haar land of volk geniet. Olmert, Siniora, Abbas en/of Haniyeh, geen van allen bezit de durf en de creativiteit om de dodelijke en deprimerende impasse te doorbreken. Bovendien zal niemand van hen zonder internationale garanties en druk zijn bevolking warm krijgen voor een vredesverdrag en voor de compromissen en risico's die zo'n verdrag met zich meebrengt. Daarnaast ontbreekt er zowel in Israël en Libanon als bij de Palestijnen een hoopgevende oppositie. Tenslotte zijn er teveel regionale spelers die belang hebben bij het voortduren van het conflict. Westerse dwang en steun, en samenwerking tussen het Westen en de relatief westers-georienteerde Arabische regeringen, zijn onontbeerlijk voor het vinden van een uitweg. Gezien de Amerikaanse problemen in Irak en het gebrek aan vertrouwen dat de regering Bush – niet geheel onterecht – in de Arabische wereld geniet wordt in deze context een leidende rol van Europa logischer en essentiëler dan ooit.
Een ingekorte versie van het volgende artikel staat vandaag in Trouw-Podium.
Een zesde optie
In zijn analyse van de meest recente geweldsuitbarstingen in de Gaza-strook ( Podium, 18 mei 2007 ) noemt Rob de Wijk vijf mogelijke opties die in feite allemaal al deels werkelijkheid zijn geworden: er heerst de facto een noodtoestand in Gaza, Israël is allang direct betrokken bij het conflict, de buitenwereld laat de Palestijnen in hun sop gaarkoken, de Palestijnse Autoriteit en zelfstandig Palestijns bestuur zijn reeds jaren een fictie, en Egypte speelt al een rol bij het handhaven van de weinige orde die er in dat kleine stukje Palestina heerst. Volgens De Wijk zijn er geen echte oplossingen. Ook ik heb geen kant-en-klare oplossingen in de aanbieding. Toch denk ik dat de Palestijnen ( en daarmee ook Israël, Libanon, en de rest van de regio ) op korte termijn een betere, vreedzamere toekomst geboden kan worden. Daarvoor moet het 'Palestijnse probleem' wel in een breder kader worden geplaatst. Voor zover ik online kon nagaan werden de Palestijnse burgeroorlog en de dagelijkse raketbeschietingen van o.a. het Israëlische stadje Sderot de afgelopen weken in de Nederlandstalige media op zijn hoogst in de marges van het nieuws genoemd. Pas toen Israël terug begon te slaan werd Gaza weer voorpaginanieuws. Hoogstens terzijde werd daarbij vermeld waarop het Israëlische geweld een reactie was. Dat de inwoners van Sderot al ruim vijf jaar lang dagelijks meemaken wat mijn gezin vorig jaar na een week deed vluchten, en dat ook veel Palestijnse burgers het slachtoffer zijn van Palestijnse kogels en raketten, dat alles kopt nu eenmaal minder lekker dan "Israël beschiet ( weer ) doelen in Gaza". Een jaar geleden was er ook een geweldsgolf in de Gaza-strook. Die golf vormde de aanloop naar een complete oorlog in Libanon en Noord-Israël. Ook toen werden de provocaties – eerst door Hamas en Islamitische Jihad, later door Hezbollah – door veel media genegeerd, pas toen Israël reageerde werd het geweld journalistiek interessant. Ook toen werden de Palestijns-islamistische en Libanees-sjiitische uitdagingen gestart, gestuurd en gefinancierd vanuit Damascus en Teheran. Ondanks hun onderlinge verschillen hebben Hamas en Hezbollah minstens één ding gemeen: beide organisaties konden en kunnen niet zonder de steun van hun Syrische en Iraanse broodheren. Veel zoniet alles wat zij doen gebeurt met toestemming of aanmoediging van de regeringen van Mahmoud Ahmadinejad en Bashar al-Assad. Dat parallel aan het geweld in en om Gaza nu ook de situatie in Libanon weer onstabieler is geworden kan haast geen toeval zijn. 'Toevallig' werd er kort voor de laatste geweldsgolf rond Tripoli – net als vorig jaar lente – eindelijk weer eens serieus gesproken over een mogelijk juridisch onderzoek naar de moord op de Libanese premier Rafik Hariri, in februari 2005. Vrijwel iedere keer dat de eventuele – of liever gezegd waarschijnlijke – Syrische betrokkenheid bij die moord aan het licht dreigt te komen laait het geweld in de bezette gebieden en in Libanon op. Evenzo kan er een bijna causaal verband worden gelegd tussen dat geweld en een hernieuwde aandacht voor het Iraanse atoomprogramma. Wie van buitenaf Israël's reacties op herhaaldelijke terroristische provocaties wil stoppen, de bezetting wil beëindigen, het Palestijnse geweld bij de wortels wil aanpakken en Israëliërs, Palestijnen en Libanezen uitzicht wil geven op een leefbare vorm van vrede, moet twee van de grootste versjteerders in de regio resoluut en zo nodig hardhandig aanpakken. Natuurlijk moeten daarnaast ook Israël en de Palestijnen zelf tot compromissen en een vredesverdrag gepaaid en gedwongen worden. De tijd daarvoor is rijper dan ooit. De regering Olmert leeft sinds het einde van de Libanon-oorlog in geleende tijd en zoekt wanhopig een uitweg uit de huidige impasse. De meeste Israëliërs zullen een vredesverdrag met de Palestijnen waarschijnlijk verwelkomen en een Palestijnse buurstaat accepteren als daar westerse garanties ( economisch, politiek en militair ) aan verbonden worden. Naar ik aanneem ( ik ken de Palestijnse maatschappij nu eenmaal minder goed dan de Israëlische ) zullen behalve een kleine – door en vanuit Iran en Syrië gesteunde – Islamistische minderheid uiteindelijk ook verreweg de meeste Palestijnen kiezen voor een toekomst die hun – we moeten blijven hopen – een eigen staat, rust, welvaart en vrede biedt. Het is aan Europa om het voortouw te nemen bij het zoeken naar een oplossing van het centrale conflict in het Midden-Oosten. De EU heeft meer dan elke andere buitenstaander belang bij zo'n oplossing, zij geniet meer vertrouwen bij veel betrokkenen dan Rusland en de Verenigde Staten, en ze heeft de middelen om niet alleen Palestijnen en Israëliërs maar ook Syrië en Iran dreigementen en lokmiddelen te bieden. Daarbij moet wel één feit erkend worden: de sleutel voor een oplossing voor dit conflict ligt al lang niet meer alleen in Gaza, Ramallah en Jeruzalem, maar ook en vooral in Damascus en Teheran.

Friday, May 18, 2007

Het volgende stuk staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad.
O Jerusalem, O Gaza
Woensdag was het Yom Yerushalayim, de dag waarop herdacht wordt dat Israël, tijdens de Zesdaagse Oorlog in juni 1967, het oostelijke deel van Jeruzalem op Jordanië veroverde. Net als met de afgelopen Yom Ha'Atsma'ut ( Onafhankelijkheidsdag ) scheen de stemming minder uitgelaten te zijn dan in vorige jaren. Veel van de geplande buitenactiviteiten in de stad zelf moesten worden afgelast vanwege zware regenbuien, een uitzonderlijk weersverschijnsel voor de tijd van het jaar. Je zou haast denken dat Iemand ons iets duidelijk wilde maken. Israël's soevereiniteit over Oost-Jeruzalem wordt door slechts weinige landen erkend. Het is maar de vraag wat die soevereiniteit vandaag de dag ueberhaupt voorstelt. Behalve de kolonisten die in het oostelijke deel van de stad wonen ( de aan de stad vastgegroeide en –gebouwde 'joodse' wijken en voorsteden vormen een verhaal apart ) en de soldaten en agenten die hen beschermen wagen maar weinig ( joodse ) Israëliërs zich in wat de facto het Arabische deel van de stad is. Hoezeer de wens ook de vader van de gedachte is, het is een gevaarlijke illusie om te denken dat een ongedeeld Jeruzalem de eeuwige hoofdstad van Israël zal kunnen zijn. Claims op eeuwigheid zijn iets waarom die stad en dit land lijken te lachen, als we naar de geschiedenis kijken. Over illusies gesproken, het is niet minder gevaarlijk om te denken dat Israël het Hamas of andere terroristen met simpele concessies dusdanig naar de zin zal kunnen maken dat zij de joodse staat met rust zullen laten en vreedzaam naast hem zullen willen samenleven. Wat vanzelfsprekend het zoeken naar een vreedzamere modus vivendi niet minder belangrijk maakt, integendeel. Misschien stortregende het wel omdat het niet echt gepast is om te feesten terwijl leden van Hamas en Fatah elkaar – en onschuldige Palestijnen – al wekenlang links en rechts afmaken, en burgers aan de Israëlische kant van de grens met Gaza dagelijks met de Kassam-terreur, een rechtstreeks gevolg van de Palestijnse anarchie, moeten leven. Vorig jaar vluchtten mijn hoogzwangere vrouw en ik met onze twee kinderen naar Nederland, nadat we de eerste week van de Libanon-oorlog in een benauwde betonnen kamer hadden doorgebracht. In Sderot leeft men zo al ruim vijf jaar, weinig inwoners van het stadje hebben de middelen om te vluchten. Dat vergeet men in Haifa en Tel Aviv soms maar al te makkelijk. Voor de Palestijnen aan de andere kant van de grens is de situatie niet bepaald rooskleuriger, laten we dat ook niet vergeten. De Israëlische regering, die sinds de afloop van de Libanon-oorlog in geleende tijd regeert, is bang het land in nog een oorlog zonder duidelijk gedefinieerde doelen te storten, en kan in feite heel weinig doen. Je kunt een combinatie van anarchie, stammenoorlogen, religieus fanatisme en pure wanhoop en uitzichtloosheid nu eenmaal niet simpelweg wegbombarderen. President Abu Mazen en zijn Fatah-beweging laten zich anderzijds machteloos de provocaties van Hamas ( en in mindere mate de Islamitische Jihad ) welgevallen. De huidige Israëlische en Westerse politiek tegenover de Palestijnse Autoriteit heeft schijnbaar gefaald. Hamas is zeker niet op sterven na dood, en de chaos en de machtsstrijd onder de diverse Palestijnse groeperingen dienen alleen de belangen van hen wier invloed het Westen zo graag zou inperken. Men dient op de een of andere manier met Hamas samen te gaan werken, òf – hoogstwaarschijnlijk minder effectief, mede gezien de blijvende populariteit van Hamas onder de Palestijnse bevolking, of we dat nu leuk vinden of niet – de halfslachtige boycot van de PA moet tanden krijgen teneinde Fatah's greep op de macht te verstevigen. Toen ik onlangs in Nederland was zei iemand me dat de nieuwe regering in Noord-Ierland, met dominee Ian Paisley als premier en Martin McGuinness als vice-premier, hoop biedt voor onze regio. Dat betwijfel ik ten zeerste, hoe graag ik er ook in zou geloven. Allereerst zijn joden en Palestijnen blijkbaar het conflict en hun leiders, die vooral hun eigen belangen en niet of nauwelijks die van hun volken lijken te dienen, nog niet zat genoeg. Dit in tegenstelling tot Noord-Ierland, waar vooral druk vanuit alle betrokken bevolkingsgroepen de leiders tot compromissen dwong. Daarnaast is er, in tegenstelling tot het Arabisch-Israëlische conflict, wat Noord-Ierland betreft nooit echt sprake geweest van een zekere oververmoeidheid en desinteresse in de internationale publieke opinie. Wat hier echter bovenal ontbreekt is iemand als Blair, een in eigen land feitelijk uitgerangeerde maar nog immer uiterst bekwame en geëngageerde politicus die zijn carrière buitenshuis afsloot met een zo op het eerste gezicht leef- en werkbare oplossing voor wat tot voor kort eveneens als een bijna onoplosbaar geacht conflict gold. Je zou nog gaan hopen dat Bush jr. de nadagen van zijn presidentschap nuttig zal gebruiken, al kun je je afvragen of hij zich al niet genoeg met het Midden Oosten bemoeid heeft.



Tom Janssen's vision on the Pope's visit to South America: "Watch out for authoritarian leaders with superseded ideas!"

Thursday, May 17, 2007

Hier en daar kun je in Nederlandse media wel lezen dat leden van de Hamas en Fatah elkaar over en weer vermoorden. Dat, als een direct gevolg van de niet altijd stuurloze Palestijnse anarchie, Sderot en andere steden en dorpen aan de Israelische grens met de Gaza-strook dagelijks met Kassam-raketten worden bestookt ( en dat de burgers daar al meer dan vijf jaar moeten doorstaan wat mij en mijn gezin vorig jaar na een week op de vlucht dreef ), daar lees of hoor je bijna nergens over, of het moet ergens in anderhalve zin ergens in een artikel over een verwant onderwerp zijn. Hoe weinig sympathie ik ook voor de huidige regering heb, ik snap best dat ze de constante beschietingen niet onbeantwoord kan laten. De Israelische antwoorden, surprise surprise, halen vanzelfsprekend wel de krante- en websitekoppen: "Israel beschiet doelen in Gaza", "Israel voert luchtaanvallen uit op stellingen Hamas".

Wednesday, May 16, 2007


I went to Holland for two reasons: a research project that I am working on, and my brother's wedding, which happened to take place last Friday. The first three quarters of my stay were very productive, the last three days were very pleasant and gezellig. This picture I took on my brother's wedding day, in front of the restaurant/wedding hall.
These pictures I took last week during a working visit to Amsterdam. Before having lunch with a colleague and attending an interesting symposium on antisemitism I used my annual museum ticket ( which we bought during last year's Lebanon war ) to visit two beatiful landmarks in what is called the city's 'hot neighborhood', the famous Red Light District: the Old Church and the Amstelkring museum, which contains a 17th century home and hidden Catholic church.


( The Old Church )

( The Old Church )

( The Old Church )

( Our Lord in the Attic )

( View from Our Lord in the Attic towards the Old Church )

( Our Lord in the Attic )

Today Nicolas Sarcozy became the sixth ( or seventh, if one includes Alain Poher, who served twice as an interim president ) president of the Fifth Republic. Here are two relevant, recent cartoons by Tom Janssen.



( De vakbonden = The unions, "De volgende!.." = "Next!.." )



( Afscheid = Farewell, Bloeiende economie = Thriving economy )

Tuesday, May 15, 2007

Two good articles about the Azmi Bishara affair, one by Amnon Levy, the other by Nahum Barnea.
Racism and ( religious ) fanaticism are ugly, and acts that result from them are always despicable and destructive. No matter from what direction they come and against whom they are aimed. Victims are victims, and murderers are murderers.

Thursday, May 10, 2007

Olivier van Beemen is the correspondent in France for a number of Dutch and Belgian newspapers and magazines. On his weblog I heard and saw a very young Nicolas Sarkozy tell us about his ambitions to help build tomorrow's society.

Sunday, May 06, 2007

Dit stuk stond eergisteren in het Friesch Dagblad.
Denken, gedenken, herdenken
Dit jaar ben ik voor het eerst sinds 1992 weer eens op 4 mei in Nederland. Ik ben hier voor mijn werk en voor de bruiloft van mijn broer. Als kind en jonge tiener speelde ik vrijwel elk jaar met onze fanfare het Wilhelmus bij het plaatselijke oorlogsmonument, in de jaren daarna zat ik meestal rond acht uur voor de televisie thuis, kijkend naar de mannen met de overalls en de vreemde helmen op de Waalsdorpervlakte. Als student ben ik één keer naar de herdenking op de Dam geweest. Deze vrijdag zal ik daar voor de tweede keer in mijn leven twee minuten stilstaan. Het zal ook dit jaar weer een indrukwekkende belevenis zijn. Ik wist nooit beter dan dat Nederland op 4 mei de doden van 1940 – 1945 herdenkt. Tot iemand me er, al lang nadat ik naar Israël geëmigreerd was, op wees dat op 4 mei ook de doden uit alle oorlogen en vredesoperaties waar Nederland na 'de' oorlog bij betrokken is geweest worden herdacht. Dit jaar denken we dus ook aan Cor Strik, wiens jonge leven kort geleden in Afghanistan door middel van een bermbom werd beëindigd. Het is een beetje moeilijk om in twee minuten zoveel verschillende categorieën oorlogs- en conflictslachtoffers te herdenken. Aan de andere kant, nu voor verreweg de meeste Nederlanders al weer ruim zestig jaar lang echte oorlogen gelukkig toch vooral een ver-van-mijn-bed-show zijn geweest snijdt zo'n historisch-eucumenische herdenking wel hout. In Israël ligt dat iets anders. Daar worden de slachtoffers van de Holocaust op Yom HaShoah herdacht. Officieel heet die dag Dag van de Shoah en de moed, als zionistisch eerbetoon aan die joden die zich gewapend of anderszins tegen de Nazis en hun helpers verzetten. Een week later is het Yom HaZikaron ( Dag van de herinnering ), waarop alle gesneuvelde soldaten en slachtoffers van aanslagen en andere terreurdaden worden herdacht. Wie op deze dagen in Israël is geweest weet hoe bijzonder de zes minuten zijn wanneer de sirenes luiden: twee minuten om tien uur op Yom HaShoah, twee minuten om acht uur op de avond van/voor Yom HaZikaron, en twee minuten om elf uur 's morgens op die dag zelf. Israël is of lijkt normaal gesproken luidruchtiger en drukker dan Nederland, misschien klinken die zes minuten daardoor juist wel stiller dan de twee minuten in Nederland, ook al hoor je sirenes. Dit jaar was de sfeer op Yom HaZikaron anders dan voorgaande jaren, omdat de herinnering aan de laatste oorlog nog zo vers is, en misschien ook wel omdat echte vrede – om tal van redenen, waarvan gebrek aan heuse leiders aan Israëlische zijde er maar één is – zo ver weg lijkt. Het contrast met Yom Ha'Atsma'oet ( Onafhankelijkheidsdag ), die begint zodra de zon ondergaat op Yom HaZikaron, was dit jaar nog aangrijpender dan anders. Die overgang is, omdat er elk jaar nog steeds namen aan de lijst van gevallenen en terreurslachtoffers worden toegevoegd, sowieso schrijnender dan de overgang van Dodenherdenking naar Bevrijdingsdag zoals ik me die herinner. Vorige week zondag, op de avond van Yom HaZikaron was ik thuis met onze twee zonen, respectievelijk vier jaar en zes maanden oud. Mijn echtgenote was met onze achtjarige dochter naar een bijeenkomst op de school waar ze lesgeeft. We wilden niet dat E., de vierjarige, van de sirene wakker zou worden. Hoewel we vorig jaar zomer al na één week oorlog naar Nederland waren gevlucht associeert hij sirenes toch nog vooral met het rennen naar de beveiligde kamer en het lange wachten. Om acht uur stonden hij en ik – met I., onze jongste, in mijn armen – op, hij stond heel lief stil en hield mijn hand stevig vast. Ik had gedacht dat ik op dat moment vooral aan Nimrod Hallel z"l, de zoon van goede vrienden van mijn schoonouders en vader van vier jonge kinderen die in de laatste dagen van de oorlog door een anti-tank raket werd gedood, zou denken, of op zijn minst aan een of andere vorm van vrede. In plaats daarvan dacht ik vooral aan mijn eigen kinderen, en bad ik een kortzichtig en egoïstisch gebed: dat ik toch vooral nooit als vader van een gesneuvelde soldaat of soldate aan deze herdenking zou hoeven deelnemen. Vrijdagavond zal ik zeker even aan Cor Strik denken, al ken ik hem alleen van een foto op het internet. Ook zal ik aan de dappere Nederlanders denken die bijvoorbeeld op de Grebbeberg sneuvelden of op de Waalsdorpervlakte gefusilleerd werden, aan de vele duizenden Nederlanders die de hongerdood stierven, door bruut geweld van de Nazi's of de Japanners of door stomme pech ( geallieerde bommen, om maar wat te noemen ) omkwamen, en vanzelfsprekend aan de meer dan honderdduizend joden die vanuit Nederland gedeporteerd werden en ver van huis een gruwelijke dood stierven. Toch zullen waarschijnlijk ook de slachtoffers – en dan bedoel ik ook de Libanese – van de laatste Libanonoorlog mijn gedachten bezighouden. Tenslotte zullen gedurende die twee barstensvolle minuten mijn gedachten ongetwijfeld ook heel even naar mijn vrouw en kinderen thuis afdwalen. De Dodenherdenking houdt voor mij nog steeds voornamelijk verband met 'de' oorlog. Helaas heeft dat begrip in Israël, Libanon, Irak, Afghanistan en elders in de wereld een betekenis die ruimer is dan wat we in Nederland onder 'de' oorlog verstaan.






These pictures - sorry, my camera is perfect for my work in the archives and for pictures of our children but it is not very well suited for taking good tourist pictures under less than perfect conditions - I took at the National Remembrance of the Dead at Dam Square on Friday evening.

Few places in the world are as beautiful and as much fun as Amsterdam on a sunny morning and afternoon. These pictures were taken last Thursday.

This is the war monument in the city where I grew up and where my parents still live.
Het interview dat ik 10 april met Binyamin Nethanyahu hield staat deze maand in het Joods Actueel, het Belgisch-joodse maandblad. Het ziet er erg mooi uit. Hier volgt de tekst. Al lange tijd probeerde ik een afspraak te maken voor een interview met Binyamin Nethanyahu, partijleider van de Likoed, voormalig minister van Financiën en van Buitenlandse Zaken, en voormalig en misschien toekomstig premier van Israël. Israëlisch als ik inmiddels geworden ben vroeg ik mijn schoonvader Shmuel – die als voormalig burgemeester van Nesher, waar ik woon, uitstekende contacten heeft met diverse prominente en minder prominente leden van de twee grootste politieke partijen – om hulp. Via hem kwam ik in contact met iemand die indirect toegang heeft tot meneer Nethanyahu. Die persoon zei dat hij zou proberen om een interview te regelen. Ik had reeds mijn eigen gegevens en die van de fotograaf voor Joods Actueel, Jonathan Rykner, doorgegeven in verband met de gebruikelijke veiligheidsprocedures, maar al ruim een maand had ik niets gehoord, dus ik was Bibi eigenlijk al een beetje vergeten. Het is momenteel lastiger dan ooit om mensen als Nethanyahu en Ehud Barak te spreken te krijgen, ze wachten net als iedereen op de conclusies van de Winograd-onderzoekscommissie naar de tweede Libanon-oorlog. Die conclusies kunnen verregaande politieke consequenties hebben en zouden heel goed tot vervroegde verkiezingen kunnen leiden. In Israël en daarbuiten vieren – vooral – Marokkaanse joden na afloop van Pesach Mimouna. Veel families houden open huis, en ook gemeentes organiseren festiviteiten. Mijn schoonvader ging op de avond van het feest samen met mijn vrouw en onze twee oudste kinderen bij een aantal families en ook bij de huidige burgemeester van Nesher, David Amar, langs. De heer Amar vertelde Shmuel dat Binyamin Nethanyahu de volgende dag in Nesher de Mimouna zou bijwonen. Toen de burgemeester hoorde dat ik namens Joods Actueel Bibi al een tijdlang te spreken probeer te krijgen beloofde hij dat hij zou kijken of hij kon helpen. Ik moest de volgende dag maar naar zijn bureau komen. Op de dag van de Mimouna wachtte ik rond het middaguur op het gemeentehuis op de Israëlische oppositieleider. Toen die arriveerde werd ik door de woordvoerder van de gemeente in het bureau van David Amar binnengelaten, samen met een klein aantal plaatselijke politici, twee andere Knessetleden, en twee of drie andere journalisten. Bibi en de burgemeester praatten wat over koetjes en kalfjes, maar toen Nethanyahu één van de journalisten druk zag schrijven sprak hij hem vermanend toe: "Niets opschrijven, dit is een privé-gesprek!" Aan het einde van de korte bijeenkomst konden de journalisten nog wel een klein aantal vragen stellen. Alle vragen betroffen binnenlandse zaken, op een vraag van mij na, die over de Iraanse dreiging ging. Toen stond iedereen op, om naar de centrale Mimouna-viering elders in Nesher te gaan. Ik was er al van overtuigd dat ik een heus, exclusief interview wel op mijn buik kon schrijven, toen David Amar me naar zich toe riep en me aan meneer Nethanyahu voorstelde. Toen ik Bibi vroeg of ik hem nog wat vragen mocht stellen zei hij dat hij geen tijd had, maar dat ik met hem mee kon rijden en hem onderweg kon interviewen. Bij zijn auto aangekomen werd ik tegengehouden door twee van zijn beveiligingmensen die zeiden dat ik niet mee kon rijden. Aangezien zij er sterker en ietwat beter getraind uitzagen dan ik leek protesteren me zinloos, maar toen ik me omdraaide werd ik door hen teruggeroepen, de heren Nethanyahu en Amar hadden blijkbaar gezegd dat het okee was. Zo zat ik uiteindelijk ruim tien minuten aan de voeten van iemand die voor mij jaren geleden, toen ik nog lang niet aan aliyah dacht en hij nog geen echte politicus was, een soort jeugdheld was. Om het even of je het politiek met hem eens bent of niet, Nethanyahu is en blijft een begenadigde en fascinerende spreker. Ik had de kans om bijna alle vragen die ik had voorbereid te vragen. Het was alleen duidelijk dat hij geen vragen over de Libanon-oorlog zou beantwoorden. Wel zei hij, nog tijdens de bijeenkomst in het bureau van de burgemeester, dat hij een voorstander van vervroegde verkiezingen is, omdat het volk het vertrouwen in de huidige regering verloren lijkt te hebben, mede als gevolg van de oorlog. Wat vindt u van de houding van Europa met betrekking tot de Iraanse dreiging? Natuurlijk bekijkt Europa de ontwikkelingen in Iran vanuit een ander perspectief dan Israël. Toch verwacht en hoop ik dat ook de Europese regeringen en de Europese Unie zich bewust zijn van het feit dat een ayatollah-regime met nucleaire wapens niet alleen Israël maar ook Europa zal bedreigen. De door Teheran ontwikkelde raketten, die uiteindelijk ook een nucleaire lading zullen kunnen dragen, hebben een veel langer bereik dan alleen maar voor regionaal gebruik noodzakelijk zou zijn. Voor Israël, Europa, de Verenigde Staten en alle andere landen van de vrije wereld is het stoppen van een mogelijke Iraanse nucleaire dreiging een gemeenschappelijk belang van de hoogste prioriteit. Is er uit de recente confrontatie tussen Groot Brittannië en Iran een winnaar te voorschijn gekomen. Zo ja, wie? Als men hierdoor in Groot Brittannie en elders in Europa en het Westen is gaan inzien hoe gevaarlijk en onberekenbaar de regering in Teheran is, en als men hierna nog beter begrijpt dat een dergelijk regime onder geen voorwaarde de beschikking mag hebben over nucleaire wapens, dan heeft iedereen in het Westen door deze affaire gewonnen. Hoe staat u tegenover de mogelijke vrijlating van terroristen in ruil voor de vrijlating van Gilad Shalit? Zijn er alternatieven? Het lijkt mij het beste om hier niet over te praten of te speculeren, in het belang van alle ontvoerde soldaten. We bidden voor hun behouden terugkeer, dat spreekt vanzelf. Dient Israël zich te mengen in de machtsstrijd tussen Fatah en Hamas? Jazeker. We dienen, vooral met economische middelen, druk uit te oefenen op de Palestijnse Autoriteit, vooral om te voorkomen dat zich naast onze deur een terreurstaat vestigt. De Belgische premier zei onlangs dat hij een dramatische verbetering in de verhouding tussen België en Israël waarneemt. Hoe ziet u de verhoudingen tussen de twee landen? De verhoudingen tussen België en Israël zijn enorm verbeterd sinds het Belgische parlement de omstreden wet met betrekking tot oorlogsmisdaden introk. Gelukkig zagen de Belgen zelf in hoe absurd, willekeurig en anti-westers de wet was. Sinds de intrekking van de wet zijn de verhoudingen tussen beide landen weer goed, zoals het ook hoort tussen landen met parallelle belangen en traditionele vriendschapsbanden. Ongeveer twee jaar geleden was u in België. Wat waren uw indrukken van uw bezoek, met name van Brugge en Antwerpen en de plaatselijke joodse gemeentes? Ik ontmoette er veel warmte en begrip voor Israël's problemen, en bewondering voor onze prestaties. Het viel me op hoezeer men zich er bewust is van de belangen en de civilisatie die we delen. Zijn er naast vastgoed en high-tech nog terreinen waarop het voor Belgische investeerders, joods en niet-joods, de moeite waard is om in Israël te investeren? Het loont de moeite om op elk denkbaar gebied in Israël te investeren. De meeste investeringen zijn vandaag de dag verschillende keren meer waard dan een aantal jaren geleden, en dit is een trend die zich alleen maar voort zal zetten. Israël's economie is sterk en wordt steeds sterker. Vastgoed, high-tech, toerisme, landbouw, medische technologie, elke mogelijke sector van de economie is in principe interessant voor buitenlandse investeerders. ( na een opmerking van burgemeester Amar ) Investeren in Nesher loont zeker de moeite! Wat kunnen Belgische joden, behalve aliyah maken, doen om Israël te helpen? Investeren, investeren, investeren! ( lehashki‘a, lehashki‘a, lehashki‘a! ). Investeren in de economie van Israël, want een sterke economie is van levensbelang voor Israël's strijd om het voortbestaan. Aliyah maken is het mooiste wat een jood kan doen, maar dergelijke investeringen zijn zeker zo belangrijk als aliyah. Ook is het belangrijk dat joden in Europa en elders investeren in hasbara, d.w.z. ze kunnen helpen met het uitleggen en duidelijk maken van Israël's positie, problemen en politiek. Het gaat er tenslotte om dat men zich in het westen realiseert dat onze strijd de hunne is, dat zij die ons naar het leven staan – of het nou gaat om zelfmoordterroristen, sunnitische Islamisten, of sjiitische ayatollahs met nucleaire ambities – ook voor hen levensgevaarlijk zijn, en dat Israël en Europa misschien in sommige opzichten verschillen maar vooral veel, heel veel gemeen hebben.

This is the edible decoration that my wife made for the birthday cake of our two nieces. It features two of Dutch children's literature's most popular characters, Jip & Janneke, drawn by Fiep Westendorp. I never was really fond of them, nor did I really like the other children's songs and stories that their creator Annie M.G. Schmidt wrote. Only because our daughter loves them I started to appreciate the stories. I already read her ( her 4-year-old brother thinks the stories are boring ) two out of the five books that are available. Another one is waiting for me to return home, and I just bought the remaining two. There is a Hebrew translation of the first volume. Only after I finished reading that volume in Dutch, the day before I flew to Holland, did I allow our daughter to read the book in Hebrew.

Tuesday, May 01, 2007

Right now I am listening to this CD, with orchestral works by Giacomo Puccini. I bought the disc years ago, for no reason that I can remember. I love Verdi's operas and do not know much about Puccini's ( I only have one of them on CD, Manon Lescaut ), maybe I bought the album because of the conductor, Riccardo Chailly. Anyway, it is magnificent, I have been playing it over and over again this last couple of days.
The original ( French ) lyrics of the Internationale were written in 1870, the melody that we know ( the lyrics were originally sung with the melody of the Marseillaise ) was written 18 years later. I think it is a beautiful song ( within its context ). In my view the most interesting line, which could explain a lot about the behavior of some proletarians who reached positions of power, is "Nous ne sommes rien, soyons tout" ( We are nothing, let's be everything ). Happy Mayday!.