Normally I do not have patience for people who claim and try to prove that there is no such thing as a, or the, Palestinian people or nation. It is not up to us to decide whether or not our neighbors have a national identity. Nevertheless much of what is written here makes sense. That does not mean, though, that the Palestinians should not have ( or "do not deserve" ) a state of their own. On the contrary, the sooner the better, for them and for us. Or, if not for them then at least for us.

At least one thing I do not understand about the plea bargain in former president Katsav's case: if he is really not guilty and only the victim of a witch hunt, why did he sign the bargain? I understand that he is going through difficult times - which, by almost all accounts, he brought upon himself and upon his family through his behavior, which was more than simply improper in the best and absolutely criminal in the worst case - but I find it hard to believe that someone who believes in his own innocence and knows that he has nothing to fear from the truth will agree to be indicted for " a series of indecent assaults..., a sexual harassment offense...., and harassing a witness" ( an indictment which, if I am not mistaken, includes a sex offender's record ) only to get the whole case over with and to spare his family more suffering.

Wat de aanpak van Iran en een nucleaire dreiging vanuit Teheran betreft weet ik echt niet wat wijsheid is. Als je me echter gevraagd zou hebben welk land in het geval van een gewapend antwoord op die dreiging het voortouw en inititatief zou nemen, was Nederland wel een van mijn laatste antwoorden geweest. Ik denk niet dat veel Westerse parlementariers Geert Wilders' voorbeeld zullen volgen door ( nu al ) openlijk om precisiebommen en -granaten op Iran te roepen. Lijkt me trouwens sterk dat wie serieus over dergelijke opties praat dat in de Tweede Kamer zal doen. PS: Ik hoop overigens dat de heer Wilders meer dan alleen het negeren van VN resoluties zal aandragen om een aanval op Iran te rechtvaardigen. Anders wordt een gevaarlijk precedent geschapen. Vanwege Katyusha's ben ik met mijn gezin al eens naar Nederland gevlucht, maar waar moet ik heen als Den Haag ons met clusterbommen zou gaan bestoken?

Het volgende artikel staat, als het goed is, vandaag in het Friesch Dagblad.

Niet echt een topjaar

Deze week is het een jaar geleden dat de Israëlische soldaat Gilad Shalit door Palestijnen bij een aanval op Israëlisch grondgebied werd ontvoerd. Nu weten we wat we toen niet wisten: de ontvoering vormde – misschien onbedoeld, maar toch, in feite – het voorspel van een jaar waarin de regionale realiteit bijna onherkenbaar zou veranderen. Kort na die ontvoering schreef ik dat zij de Palestijnse premier Ismail Haniyeh de kans gaf om het lot van zijn volk in eigen handen te nemen. Door de Israëlische soldaat levend en wel aan Israël over te dragen had Haniyeh voor een doorbraak kunnen zorgen. Helaas bleek hij niet bereid – of, iets waarschijnlijker, vooral niet bij machte en in staat – om het meest militante deel van zijn organisatie, sinds jaar en dag gestuurd vanuit Damascus, tot de pragmatische orde te roepen. Haniyeh's machteloosheid lijkt nog duidelijker tot uitdrukking te komen in de zaak van de BBC-journalist Alan Johnston, een zaak die trouwens heel veel vragen oproept. De machtsstrijd tussen en binnen Hamas en Fatah, waarvan zowel de ontvoering van Gilad Shalit als de aanhoudende raketbeschietingen vanuit Gaza richting Israël een direct gevolg zijn, is inmiddels in Gaza in het voordeel van Hamas beslecht, en het is bijna onmogelijk geworden om, wat tot een jaar geleden nog gebruikelijk was, onderscheid te maken tussen de pragmatische en militante vleugels binnen die organisatie. Op mijn weblog schreef ik destijds dat we maar moesten hopen en bidden dat het gezond verstand en de werkelijke belangen van alle partijen de uitkomst van dit ontvoeringsverhaal zouden bepalen. Vandaag weten we dat hooguit de logica en de belangen van enkele van de meest extreme partijen – aan diverse zijden van het conflict – met de gebeurtenissen van de afgelopen twaalf maanden gediend zijn, en dat Gilad Shalit nog steeds vast zit. Net als, overigens, de honderden Palestijnen wier vrijlating zijn ontvoerders naar verluidt eisen. Verdere Israëlische terugtrekkingen uit bezet gebied en de totstandkoming van een Palestijnse staat lijken vandaag de dag verder weg dan een jaar geleden., en veel Palestijnen en Israëliërs staan er door de bank genomen beroerder voor dan in juni 2006. Twee weken na Shalit's ontvoering brak in Noord-Israël en Zuid-Libanon een complete oorlog uit, mede als gevolg van de ontvoering van nog twee Israëlische soldaten vanaf Israëlisch grondgebied, deze keer door leden van Hezbollah. Het blijft de vraag of er sprake was van gerichte coördinatie of timing tussen Hezbollah en Hamas. Voorafgaand aan en tijdens de oorlog werd er vrijwel zeker wel samen gewerkt en gestuurd door de 'mecenaten' van die twee, Iran en Syrië. Beide landen waren en blijven gebaat bij een instabiele situatie die zo nu en dan grondig escaleert. Het kan haast geen toeval zijn dat in Gaza en Libanon onlangs net de pleuris uitbrak toen er weer eens serieus over een internationaal onderzoek naar de moord op Rafik Hariri werd gesproken, terwijl Iran er in de huidige fase van 's lands nucleaire ontwikkeling alle belang bij heeft dat de internationale gemeenschap haar aandacht niet al te veel op Teheran richt. De winnaars van de oorlog in de zomer van 2006 ( Syrië, Iran, en – deels – Hezbollah ) hebben sindsdien geen noemenswaardige verliezen geleden en zijn in meer dan één opzicht sterker geworden. Naast Libanezen en Israëliërs kunnen we nu eigenlijk ook de Palestijnen – in Libanon, Gaza en de bezette Westoever – aan de lijst van verliezers en slachtoffers van die oorlog toevoegen. Dat Jeruzalem, Brussel en Washington nu plotseling Abbas tot een soort ideale schoonzoon uit hebben geroepen lijkt mij één van de bewijzen dat die drie continu doel- en radeloos achter de feiten aan rennen. Tegelijkertijd valt er weinig constructiefs te verwachten van samenwerking en onderhandelingen met Hamas, omdat de kans dat de organisatie haar ideologie en principes aan het belang van de Palestijnen zal opofferen nihil is. De ideologische basis van de organisatie laat nauwelijks ruimte voor wat voor manier van samenwerken en –leven dan ook van een ( door Hamas bestuurde ) Palestijnse staat met Israël. Toch zou in ieder geval geprobeerd moeten worden om Gaza, en dus Hamas, minder afhankelijk van Syrië en Iran te maken. Israël en het Westen konden en kunnen niet om Hamas heen. Eén ding is zeker, alle tot nu toe gehanteerde benaderingen hebben gefaald. Ter gelegenheid van het joodse nieuwjaar, ongeveer een maand na afloop van de oorlog in Libanon en Noord-Israël, zei Aviva Shalit, de moeder van Gilad, "…moge dit jaar en zijn vloeken afgelopen zijn, zodat een nieuw jaar en zijn zegeningen mogen beginnen." Er resten minder dan drie maanden voor het verhoren van haar gebed, er moeten heuse wonderen gebeuren wil het huidige jaar wat Israël, Libanon en de Palestijnen betreft werkelijk gezegend kunnen worden genoemd. Ik hoop van harte dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn.

This is the decoration that my wife made for the birthday cake of the 5-year-old son of friends of ours.

Brother Blair and 'the true faith', according to Joep Bertrams.

Fokke and Sukke's view on the new situation in Gaza: "Fokke & Sukke think that you can say what you want ( about them ), but 'at least ( now ) the trains leave on time...under Hamas' ".

Good analysis, by Shaul Arieli, of the new situation for Israel when it comes to dealing and living with the Palestinians.

While my wife loves to receive all kinds of more or less funny video clips, Power Point presentations, jokes etc. in her e-mail box, I normally do not have the patience and time for them. People who know me hardly ever send me such things, and some people got to know me after I sent them a sometimes quite biting e-mail asking them to stop sending me all kinds of FW: FW: FW: stuff. This one made me smile when my wife showed it to me, so I asked her to send it to me. It is a pun on the Hebrew root B-W-SH, the core meaning of which is 'shame'. Busha ( stress on the second syllable ) means '(sense of) shame', Boshet ( stress on the first syllable ) means both 'shame' and 'disgrace', the word is also used in the expression "Beth Boshet", 'a house of ill-fame/disgrace', i.e. a brothel.

Yesterday I saw one of my heroes, the journalist Ehud Ya'ari, cry on television. He spoke at the funeral of Ze'ev Schiff (*), his colleague and one of the most respected experts on Israel's security. Even several Arab media paid respect to Schiff, his analyses - like Ya'ari's - are widely read throughout the Arab world. Schiff, who was born in France around the time that Hitler came to power in Germany, came to mandatory Palestine as a 2-year old with his family. He already was an icon 25 years ago when I, though already seriously interested in Israel, did not even imagine that one day I might come and live here. May his memory be a blessing. For a good, early, analysis by Ze'ev Schiff of the Iranian threat and of Israel's options to deal with that threat, click here.

This seems to be a good idea: yet another rightwing party. While I consider myself leftwing on many issues I would not mind if this country elected a rightwing leader, if such a leader offered a serious perspective of hope and security. Unfortunately the Israeli Right consists mainly of religious fanatics and secular bigots who are just as corrupt as any other politician. Bibi Nethanyahu is the most reasonable alternative on the Right. And as much as I admire his rhetorical skills, I certainly do not agree with most of his views. Therefore I do not mind if the political Right becomes even more fragmented than it already is. The more rightwing parties the merrier. If only the Left could get its act together and start getting organized, united and focused on finding viable, realistic solutions for the dangers and other problems that we face.

Paris's many beautiful parks are only one of the city's features that I love. My family and I spent many hours in those parks ( and in the parks in the lovely Paris suburb - congratulations to its mayor, who was reelected this year - where we lived ). Yesterday Paris mayor Bertrand Delanoe opened the Jardin Anne-Frank. Located in the Marais, the garden contains a shoot from the chestnut tree that inspired the young girl while she was hiding in the attic in Amsterdam. The tree itself is seriously ill, an official permit has been granted to fell it.

While I am preparing for yet another working trip to Holland and trying to also spend as much quality time as possible with my family, I do not have much time for serious blogging. I follow the news, read other people's blogs, get annoyed about 1001 issues ( Israel's dealing with Darfur refugees and Palestinian victims of Gaza violence; ultra-orthodox who get away with violence and breaking the law; Jimmy Carter; foreign 'friends' of Palestinians who - instead of trying to talk some sense into the people(s) they claim to care about and explaining to them that brutal violence, no matter if it is aimed against Jews or fellow-Palestinians, only serves the extremists on the numerous sides of the conflict - waste all their money and time blaming Israel, the US, Europe, the West etc.; yet another British union that wants to boycott Israel, oblivious to the fact that in the meantime those poor Palestinians are slaughering each other; yet another UN body that focuses on Israel's violations of human rights yet chooses deliberately to ignore violations that are just as bad, if not much worse; Israel's not exactly taking care of Holocaust survivors; and so on, and so on ), but unlike other bloggers ( for example, Lila, Yael, Lisa; the latter has a good posting for today, when G'd willing the Gay Pride Parade will be held in Jerusalem; Lila tells us about her eldest who has a certain fondness for gay men because "the more gays, the more available girls" ) I find it hard to find time to transform my anger and frustration into bloggable postings. Sorry for that.

I very much like today's cartoon by Joep Bertrams.

Niemand is objectief waar het gaat om het Arabisch/Palestijns-Israelische conflict. Toch zou je op zijn minst een oprechte poging tot evenwichtige berichtgeving verwachten van een instituut als de Wereldomroep. Maar ja, je moet niet verbaasd zijn dat die omroep, met Bertus Hendriks als huisdeskundige/MO-orakel, in een bericht over de Palestijnse raketaanvallen gisteren vanuit Libanon op Noord-Israel de oorlog van vorig jaar als volgt samenvat: "...de oorlog in Libanon tussen Israel en Hezbollah. Die begon vorig jaar zomer toen de shiitische militanten van Hezbollah twee Israelische militairen gevangennamen. Het conflict kostte 1200 Libanezen het leven, vooral burgers. Aan Israelische kant vielen ruim zestig doden, voornamelijk militairen." PS: Nog een indicatie van de kwaliteit van de feitenkennis, nieuwsvergaring en -voorziening van de Wereldomroep - die in een belangrijke behoefte voorziet, een zeker monopolie bezit en juist daarom zorgvuldiger zou moeten werken - is een bericht in het Buitenlands Nieuwsbulletin van dinsdag, waarin o.a. staat: "Op de verkiezingsdag werd bekend dat de verslagen presidentskandidate Segolene Royal gaat scheiden van haar man Francois Hollande, die leider is van de Socialistische Partij. Royal beschuldigt haar man van overspel. Bekend was al dat Royal graag het leiderschap van de PS van Hollande wil overnemen." Royal en Hollande hebben weliswaar een "burgerlijk solidariteitspact" en vier kinderen, maar ze zijn nooit getrouwd geweest.

Aleph Bais

Here is a funny parody on Na'omi Shemer's children's song based on the Hebrew alphabet. The singers make fun of the violent protests by the ultra-orthodox against the Gay Pride Parade in Jerusalem and other things that they call Hilul HaShem ( or that somehow hurt their feelings or their position ). This clip was taken from a satirical show with, among others, Uri Gotlieb. It appears to have been broadcast around Purim. Although you have to have a basic knowledge of Hebrew, Yiddish and the Israeli news to appreciate this video and understand what it jokes about, I thought it deserved a posting on my weblog.

While we were having the end-of-the-year party for our daughter's class ( second grade ) we heard a rumor about rockets landing in Qiryat Shmonah. I went outside to hear the news on my mobile phone. It was said immediately that this was the work of Palestinians, not Hezbollah. After we came home, bathed our children and put them to bed I surfed the net and got a little bit, not much, wiser. Let's hope that the commentators are right: I think I can say with a certain level of certainty that I am not really the only one who is not in the mood for another war. Even Hezbollah made clear it has nothing to do with these rockets, and if those who launched the Kathyusha's are Palestinians the chances are that the Lebanese army will do its best to take care of them properly and to prevent further attacks: it is not as merciful towards and afraid of the Palestinians as towards/of Iran's puppets in Lebanon. If Israeli reports ( that the rockets were fired from UN-controled territory ) are true we simply have yet another proof that Israel should not, never rely on the UN for the safety of its citizens. Which does not mean that UNIFIL ( 13.250 men and women, about 10% short of the strength authorized by UN Security Council resolution 1701 ) and other UN peacekeeping forces are totally useless or that we should not appreciate their work, they just are not always effective and totally reliable. Just in case, our personal 'bunker' is and remains ready, we bought water and other basic stuff for that room. Still, the signs are that this was nothing but an amateurish ( did you see the rockets? nothing compared to what was launched in our direction last year ) attempt to involve Israel in the inter-Lebanese conflict between one or more Palestinian factions on the one hand and the Lebanese army and government on the other, so that nationalist Lebanese groups ( and possibly Hezbollah ) might support the Palestinian side of that conflict. Reactions from Syria, Hezbollah and the Lebanese army and government, as well as comments from Jerusalem, seem to indicate that that attempt failed.

The Jewish people and Israel lost a dear friend ( may his memory be a blessing ) and a not-so-dear not-exactly-a-friend this week.

While many of us keep up with the dramatic events in Gaza with interest and tension, we should not forget about one family that follows those events with anxiety and terror. Let's hope and pray that Gil'ad Shalit is still alive and somehow will survive and soon return home safely. The same goes for Ehud Goldwasser and Eldad Regev, obviously.

If you read my blog regularly you know that I do not exactly deny Israel's responsibility for the mess that the Palestinians and we in Israel find ourselves in. I do believe that Israeli leaders have more than once failed and ( continue to fail ) to grab or create reasonable opportunities to bring about a more liveable situation for both peoples, and that it is in Israel's interest to take initiatives that will end the occupation of the Westbank, lead to a Palestinian state and maybe, just maybe, even to some kind of peace. Still, I believe that all those who claim to support the Palestinians from far away - and who are obsessed with blaming Israel for almost every misfortune that befalls the Palestinians rather than with convincing 'their own side' to get its act together and to somehow embrace life rather than cherish and cultivate death ( see here, here, here, here, here, and also here ) - should start removing the enormous beam in their eyes. The government in Jerusalem has never been particularly helpful to the moderates - or should we say, the more pragmatic or less fanatical - among the Palestinians, but here is a limit to what you can blame Israel for. I know that Israel has some real friends abroad who - out of love and true concern for our wellbeing and survival - do not hesitate to tell us what they believe is right. Jewish or non-Jewish, they love us deeply for whatever reason and do not try to find all kinds of excuses or to point 'guilty fingers' to the Palestinians to make us feel better, telling us in our face that much of what we do is wrong and should be done differently. Not that we all want to hear or listen to what they have to say. Nevertheless, I wonder if the Palestinians have such friends, I never really heard or read about them in Dutch, British, French, German or American media. Maybe that is because I am too busy with the many motes in my own eyes and ears.

Shimon Peres will be the ninth President of Israel

Joep Bertrams' view of the war between Fatah and Hamas.

( Palestinian Spiral )

Sorry, maar om dit soort berichten - waarvan ik er de afgelopen weken al meerdere gelezen heb, de onderstaande zin komt uit het nieuwsbulletin van de Wereldomroep van gisteravond - moet ik toch echt een beetje lachen. Een triest, cynisch lachje, dat wel. Al weken, zo niet maanden voeren Hamas en Fatah een strijd op leven en dood. Als dat geen burgeroorlog is dan weet ik het niet.

Zware gevechten tussen militanten van Hamas en Fatah in de Gazastrook beginnen steeds meer te lijken op een regelrechte burgeroorlog.

Today the members of the Knesset choose this country's ninth president. He or she will succeed Moshe Katsav, who succeeded Ezer Weizman, who succeeded Haim Herzog, who succeeded Yitzhak Navon, who succeeded Efraim Katzir, who succeeded Zalman Shazar, who succeeded Yitzhak Ben Zvi, who succeeded Haim Weizman.

To be honest, for every reason why each of the three candidates should be Israel's president at least one reason can be found why (s)he should not. Shimon Peres undoubtedly has the most impressive record, a record that is unparalleled in Israeli and world history, and most of us wish him to reach the age of 120 in health and happiness, but I cannot get really excited about an 84-year old president who joint a new parve party only to postpone the end of what already was a striking career. It is often said that Shimon Peres deserves to become president, as a conclusion of a wonderful career and because - in spite of the great services that he rendered to this state - he lost in almost all internal and national elections in which he faced direct opponents. In one of the morning talk shows I heard Ari Shavit, of Ha'Aretz, rightly point out that such a motive is not really relevant, and even less democratic. I am not exactly enthusiastic about any of the three candidates, if anything they reflect the absense of impressive personalities who represent some sort of consensus in this country. It would be very refreshing to see a woman become president, and Colette Avital - like Peres - speaks both French and English very well and knows her way on the international stage, but I just don't know... Of all three, I have the least sympathy (*) for Re'uven Rivlin. Years ago, when I only started to watch Israeli television and before I got to know Rivlin as a politician I saw him once in a while as a participant in the satirical "No one to talk to", where he was about the only rightwing - and the least funny, if I remember correctly ;-) - clown on the panel. On several occasions I criticized his comments or actions ( see here, here, here, here, and here ), but above all there is one serious disadvantage that he has over the other two candidates: he is a lawyer :-) . May the most deserving (wo)man win, and may (s)he bring some dignity to Israel and to Israeli politics, for a change.

Shimon Peres ( Kadimah )

Re'uven ( Ruby ) Rivlin ( Likud )

Colette Avital ( Labor )

(*) Originally I wrote here 'respect' but sympathy is what I meant. Mr Rivlin does deserve a lot of respect for the dignified way in which he announced the withdrawal of his candidacy and his support for Mr Peres after the first round of voting.

Isn't it ironic? The Knesset members of Shas cry Oy Gevalt! ( or, more likely, its Moroccan equivalent ) when the gay community wants to hold the Gay Pride Parade in Jerusalem, citing - among other reasons - the 7th commandment ( Thou shalt not commit adultery ). Very well, fair enough, each person has the right to profess his belief and follow his conscience. Why, then, is it that of all the MKs - many of whom can teach you and me a thing or two about self-enrichment - those of Shas have gotten the reputation for being the masters of thieves? Without any serious mental effort I come up with the names of at least five Shas Knesset members who were convicted for things like fraud, forgery, embezzlement: Ofer Hugi, Yair Levy, Aryeh Der'i ( the former party leader, who still has a lot of influence in the party ), Rafael Pinhasi, Yair Peretz. Hugi, Levy and Der'i were even sent to prison for their crimes. Of course Aryeh Der'i blamed those bloody ashkenazim for the fact that he, the symbol of sefardi pride and power, was picked out as a scapegoat. Anyway, yet another Shas MK has been caught doing something that has all the appearances of being illegal. Don't they know the 8th commandment ( Thou shalt not steal ), and isn't their all-devouring appetite for money in breach of the second commandment ( Thou shalt have no other gods before me... )?

Correct me if I am wrong, but doesn't this article say that the cost of evacuating the West Bank would cost Israel about as much as the occupation has cost us for the last forty years? I could continue here with a fierce tirade against the occupation, using lots of "If only..." visions, but I won't. It is very hard if not impossible to calculate the exact costs - financial, that is, the emotional, moral and political costs are even harder to measure - of the occupation, but the article gives us a sobering idea - not more than an idea, but still - of the price that Israel has been paying for that occupation. Some of you will ask "And what about the price that the Palestinians have paid and continue to pay?", and you are obviously right. Yet I believe that unfortunately that price does not interest most Israelis. On the other hand, if the Israelis let their own real interests prevail the occupation would already have come to an end. If each of the two main sides to the conflict searched only for its own ( leaders' ) faults and responsibilities and made sure its own interests were somehow taken care of, peace would be just around the corner.

Leuk en triest, want geloofwaardig ( en duizenden banen hangen van dit gedoe af ), tegelijk. Kijk maar zolang het nog kan, de bank heeft al met een kort geding gedreigd.

While a UNIFIL spokesman denies the reports by the Sunday Times about Hezbollah (re)building underground bunkers in and smuggling large quantities of weapons into Southern Lebanon, his statement does not contradict those reports. He only said that the UNIFIL "has no information on weapon smuggling to southern Lebanon". That could mean anything, we all know how well informed the UNIFIL is ( or wants to be? ) about terrorist activities. After all, they are neutral, aren't they? I was also disappointed though not surprised by the not-more-than-standard condemnation by the Foreign Press Association of the use, by Islamic Jihad terrorists, of a white car marked TV to cross the Israeli border in a kidnap attempt. They could learn something from their Palestinian colleagues, at least they showed the proper level of indignation, although in their statement Israel is - again - the main bad guy, it seems.

Itzhak Perlman plays Klezmer

While searching for videos of some of my favorite bands and artists last week, I came across this fragment from the DVD/video In the Fiddler's House, in which you can see and hear Itzhak Perlman play together with some of today's best klezmer bands and musicians; Brave New World, the Klezmatics, the Klezmer Conservatory Band, Andy Statman. I very much recommend the CDs In the Fiddler's House and Live in the Fiddler's House.

A year and a half ago I wrote about a Yiddish song of Chava Alberstein, my favorite Israeli singer-songwriter ( female, that is ). The lyrics of the song were written by the Yiddish poet Binem Heller ( 1906 - 1998 ) and tell us about his sister Haya, who was not even ten years old but took care of her brothers while their mother was away working, and who was murdered in Treblinka. Because of my work I am used to reading very sad and moving stories of life and death during the Shoah. When such stories involve children they often affect me very much emotionally, especially ever since I became a father myself. I find it hard to listen to this beautiful song until the end. When I do, I always cry. Here you can see and hear Chava Alberstein and the Klezmatics perform the song.

With all our self-castigation regarding the memory, outcome, aftermath and legacy of the Six Day War ( here are links to some feature articles about the war on Ynet ), we tend to forget one thing. O.k., 'that' war led to some evil and bad results that we, the Palestinians, and others suffer from - each of those groups differently, of course - on a daily basis. Still, Sever Plocker reminds us of a truth that we should remind ourselves of just as well: " Forty years after the Six Day War the Israel of the Ehud Olmert Administration has been defeated in the PA arena, defeated in the politics of history and incapable of instilling a minimal sense of spiritual uplifting. [...] Israel of 2007 appears to be ashamed of what happened here 40 years ago. But had things been different, we wouldn't be here today. "

As I said before, I do not follow all the developments related to the boycott attempts by a number of British unions and organizations. Of course I do read other people's comments on the issue now and then. Sharon Shochat, an Israeli PhD student at the London School of Economics, wrote such a comment, and a very good comment it is. Her conclusion, with which I can only agree:

"The Israeli-Palestinian conflict is perceived by all sides involved as a zero-sum game. "Us" versus "them." When one side wins, the other necessarily loses. This dichotomy serves to keep the conflict alive. The conflict is hungry; it needs feeding. Grievances and hatred need feeding, otherwise they subside. The conflict survives as long as the other side is dehumanized and demonized, as long as individuals who try to speak out are marginalized, and when a whole nation is treated as a unity. The "Israelis." The "Palestinians." Occupiers. Victims. [...] What saddens me most is not that the UCU's decision is self-indulgent. But that it fuels the conflict, adds fuel to the fire. A fire that is consuming us all."

Maybe I used the word "British" incorrectly in my few postings about the boycott efforts by a number of British unions and other organizations. While I do not think it is a coincidence that such efforts have been and are being made particularly in Britain particularly during the last year or so, I know ( and want to believe ) that they are nor representative for the British public as a whole.

So-called pro-Israeli responses such as this one ( written by Asaf Wohl, a student from 'my' department, whom I do not know ) cut no ice and could be counter-productive. Linking Britain's war against Argentina, or worse, the country's presence in Iraq and Afghanistan with Israel's presence in the territories makes as much sense as the arguments of the boycott's proponents. Besides, most if not all of those proponents are not exactly British nationalists or supporters of Britain's war on terror ( au contraire, at least some of them support terror's war on Britain ), and the only Brits who could be touched - and probably will be insulted - by those arguments are those who might be on our side anyway. While anti-Semitism probably plays a role among the motives of some people who want to boycott Israel, it is wrong - again - to put all your argumental eggs in the basket with the big A-word. Articles such as the one by Bradley Burston that I refered to earlier here are much, much better and in all likelihood way more effective.

In het nieuwsbulletin Internationaal Nieuws van de Wereldomroep vond ik vanochtend het bewijs dat er 300 jaar geleden ook al gekloond werd: Gestolen Stradivarius teruggevonden De Oostenrijkse politie heeft een gestolen Stradivariusviool teruggevonden. Het instrument met een waarde van naar schatting 2,5 miljoen euro was vorige maand samen met een andere viool gestolen uit de woning van de violist Christian Altenburger in Wenen. De politie vond beide muziekinstrumenten onbeschadigd terug na een inval in een appartement in de Oostenrijkse hoofdstad.In verband met de zaak zijn zes asielzoekers uit Georgie aangehouden. Ze hadden geprobeerd de Stradivarius met de post in een eveneens gestolen koffer naar hun thuisland te sturen. Er zijn niet meer dan zeshonderd exemplaren van de Italiaanse vioolbouwer Antonio Stradivari bekend.

Tom Janssen's view on the G8 summit in Rostock, Germany. When we look at the numbers used it is clear that this cartoon was made several days ago.

( "The results so far: 500 injured demonstrators, 450 injured police officers, 50 detainees, ... and 8 quarreling world leaders." )

Yet another proof of the absurdity of British boycott efforts against Israeli academics, and of the hatred, stupidity, stubborn- and blindness of the boycott's proponents. PS: This story is really strange, but could it be that British Israel-haters believe that the current anti-Israel winds that have been rising in Britain in the last couple of years are not blowing hard enough?

Although its title is misleading and should have been different, in this article Bradley Burston does what he specializes in: hitting the nail right on the head: " It may take us another 40 years before we realize that what will make both sides stop, is for fundamentalist holy men on both sides to stop lobbying for "warfare until victory" which is to say, permanent war - these same men who piously rule out and, in the end, stamp out, the possibility of a permanent peace. Lord, save us from those who preach death in Your name."

Gisteren heb ik het Lexicon van historische misverstanden, geschreven door Joerg Meidenbauer, uitgelezen. Zelden is een boek me zo tegengevallen. Ik ben er heel weinig wijzer van geworden ( behalve een Latijnse term waaraan ik herinnerd werd, die term gebruikte ik voor een artikel gisteren in het Friesch Dagblad ), en het is ook niet echt geweldig geschreven. Gisteravond begon ik meteen in een ander boek te lezen: Uiteindelijk helpt niets, een bundel interviews ( de ondertitel luidt: Gesprekken over leven en overleven ) van Frits Abrahams. Ik ben een bewonderaar en liefhebber van Abrahams' werk. Ook dit boek leest weer geweldig weg. Het is een uitgave van 15 jaar geleden, maar goede interviews blijven altijd interessant. In het eerste interview, uit 1989, is de gesprekspartner van Abrahams de kinderchirurg Dr. Hazebroek. Boeiend en ontroerend. Ik heb het boek ( samen met nog wat werken van Abrahams, een aantal boeken van Elsbeth Etty, en Sylvain Ephimenco, allemaal boeken die in de reguliere boekhandel niet meer te krijgen zijn ) besteld via boekwinkeltjes.nl. Werkt perfect en is zeker niet duur. Omdat ik dit jaar al twee keer in Nederland ben geweest ( en er in juli d.v. nogmaals zal zijn ) heb ik de boeken bij mijn ouders laten bezorgen, maar met een toeslag voor de extra portokosten - en misschien na vooruitbetaling, i.t.t. bezorging in Nederland: alle boeken werden verzonden nog voordat ik de betaling verricht had - is ook bezorging naar het buitenland mogelijk volgens mij. Aanbevolen!

Six Day War - why King Hussein became involved

This is one of the 244 clips. I don't know this person and did not check if all that he says is true, but I very much liked the setting - given the subject under discussion - and the man's hat.

While browsing I discovered that when on YouTube you search under "six day war" you get no less than 244 short and long videoclips! There is also a whole website dedicated to this war. Given the fact that it contains endorsements by historians like Michael Oren and Martin Gilbert I believe I can refer to it here.

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad.

Vae Victoribus?

Vanochtend precies veertig jaar geleden begon wat de geschiedenis zou ingaan als de Zesdaagse Oorlog. Het Midden-Oosten, dat in 1948 met de stichting van de staat Israël al ingrijpend veranderd was, zou nooit meer hetzelfde zijn. Tekenender dan de naam waaronder de oorlog wereldwijd bekend zou worden is de Arabische naam die hij kreeg: al-Naksa ( het debacle, de nederlaag ), in tegenstelling tot – of als vervolg op – al-Nakba ( de ramp ) van mei 1948. De oorlog had verstrekkende militaire en humanitaire gevolgen. Het Palestijnse vluchtelingenprobleem werd nog groter dan het al was. Tussen de 175.000 en 250.000 Palestijnen, van wie een deel ook al in 1948 was gevlucht, vluchtten vanuit de Westoever naar Jordanië. Pogroms vonden plaats in joodse wijken in Arabische landen. De menselijke en materiële verliezen van Israël stonden weliswaar niet in verhouding tot die van bijvoorbeeld Egypte, maar waren desondanks aanzienlijk. Omgerekend per hoofd van de bevolking zouden de ongeveer 800 Israëlische gesneuvelde soldaten gelijk hebben gestaan aan 80,000 Amerikanen. De beslissende, succesvolle rol van de luchtmacht vergde ook een relatief zware prijs: de 36 vliegtuigen die verloren gingen en de 18 piloten die sleuvelden vormden 20% van Israël's gevechtskracht in de lucht. Toch heerste er in Israël en de joodse gemeenschappen over de hele wereld een zekere euforie, mede omdat in Israël zelf aan de vooravond van de oorlog een afwachtende, angstige wanhoop sfeerbepalend was geweest. Het land leek heel even onoverwinnelijk, een gevoel dat in bepaalde kringen tot hoogmoed leidde. Voor die hoogmoed betaalde de joodse staat in 1973 en in de jaren daarna een zware prijs. De afgelopen veertig jaar worden met name gekenmerkt door gemiste kansen. Dat wil zeggen, kansen die zo ongeveer alle betrokken partijen hebben laten liggen. Dit is niet de plaats om alle vredesplannen die na 1967 openlijk zijn gelanceerd of een meer bescheiden rol speelden te bespreken. Als je voor de aardigheid eens op Google of Wikipedia zoekcombinaties van vrede(splan), Midden-Oosten, Israël en Palestijnen intikt, word je overspoeld met websites en artikelen over de vele tientallen serieuze en halfslachtige vredespogingen. Vrijwel al die pogingen hebben één principe gemeen: Israël zou de veroverde/bezette gebieden moeten opgeven, en in ruil daarvoor zouden de Arabische staten ( het bestaansrecht van ) de joodse staat in hun midden moeten erkennen. Of zoals Amos Oz – een citaat dat ik vaak gebruik, het zal waarschijnlijk jammer genoeg nog lang bruikbaar blijven – iedereen weet hoe een uiteindelijke oplossing er uit zal zien, het is alleen de vraag hoeveel slachtoffers er nog zullen vallen voordat die oplossing er komt. Ik hoop van harte dat, zoals beweerd wordt, de bezetting van de Westoever en de Golanhoogte de kernoorzaak van het Palestijns/Arabisch-Israëlische conflict, zo niet van de kloof tussen het Westen en 'de' Islam als geheel is. Dat zou namelijk betekenen dat een einde aan die bezetting op zijn minst vrede tussen Israël en de Palestijnen, en misschien wel wereldvrede zal brengen. Het conflict betreft echter al lang meer dan alleen Israël en de Palestijnen. Bovendien maakte de Iraanse president zondag weer eens duidelijk dat veel van Israël's vijanden het begrip bezetting, waaraan ze natuurlijk een einde willen maken, wel heel ruim interpreteren. Ahmadinejad zei onomwonden dat het aftellen tot de vernietiging van Israël is begonnen. Al twee jaar bezigt hij deze Israel delenda est mantra, en hij doet er alles aan om zijn droom, en die van vele andere fanatieke moslims, te verwezenlijken. Ook de weigering van Hamas om Israël te erkennen laat zien dat de kans klein is dat Israël, een toekomstige Palestijnse staat en alle andere landen in de regio in de nabije toekomst als goede buren naast elkaar zullen kunnen leven. Hamas' gedrag is weer een excuus voor Israëlische hardliners om niet met de Palestijnen te onderhandelen. Enzovoort, enzovoort. Haat, angst, halsstarrigheid, religie, prestige, strategische belangen, het gedrag en de opvattingen en de schuld van 'de ander', er is geen gebrek aan oorzaken, redenen en schijnredenen die verklaren of rechtvaardigen waarom er toch vooral niet gepraat wordt. Het is niet echt om vrolijk van te worden. Van het Israëlische optimisme van veertig jaar geleden merk je nu nog weinig. Ik ben zelf een jaar na die oorlog geboren, ik ken alleen het Israël van na 1991-2, en van mijn oudere vrienden en familieleden heb ik begrepen dat Israël in de 25 jaar daarvoor enorm veranderd is, en in veel opzichten niet bepaald ten goede. Veel van de kwalen die de in feite nog erg jonge staat vandaag teisteren zijn direct of indirect op de bezetting terug te leiden. Die bezetting wordt door veel Israëliërs dan ook als een last ervaren. Het is alleen de vraag – zeker gezien de gevolgen van bijvoorbeeld de eenzijdige terugtrekking uit Gaza – hoe Israël van die last kan afkomen. Politieke moed en wijsheid zijn harder nodig dan ooit, en juist daaraan lijkt het niet alleen in Israël maar ook regionaal en wereldwijd te ontbreken. Je zou je met recht kunnen afvragen, zoals een lezer van mijn weblog deed, of de overwinning van toen niet uiteindelijk op een nederlaag zal kunnen uitdraaien. Laten we hopen en bidden dat het zover niet zal komen.

Ha'Aretz' Yoel Marcus tells us about the man who will face Ehud Barak next week in the Labor Party elections. It seems that Ami Ayalon already has become too much of a politician to retain the clean and honest image that has proven so useful until now. In other words, yet another case of Tweedledum and Tweedledee in Israeli politics.

This superb cartoon I saved for the right occasion. Today, 40 years after the start of the Six Day War, seems to be such an occasion. The cartoon, by Dikerman, was published after Education Minister Yuli Tamir's proposal to indicate the Green Line on official school maps aroused loud protests from the nationalist camp. Here Mrs Tamir says "I give up, I erased it."

Vandaag veertig jaar geleden begon de Zesdaagse Oorlog. Later op de dag zal ik een artikel posten dat vanmiddag in het Friesch Dagblad verschijnt, ik heb het zojuist, net op tijd voor de deadline, naar Leeuwarden gemaild. Vanmorgen stuurde ik nog een korte 'boze' e-mail naar de Wereldomroep naar aanleiding van het Bulletin Internationaal Nieuws van gisteren. Daarin stond: "In juni 1967 veroverde het Israelische leger de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem, de Gazastrook, de Sinaiwoestijn en de Golanhoogte. Behalve de Sinaiwoestijn worden die gebieden nog altijd door Israel bezet." Zo'n hekel als ook ik aan de bezetting heb, je moet natuurlijk wel je feiten op orde hebben.

I stopped following all attempts in Britain and elsewhere to single out Israeli academics, business etc. for boycotts, simply because I do not have the time or the patience for it. I was pleasantly surprised, though, to read on Yael's blog that apparently ( some ) British students are much smarter ( and way more concerned about finding solutions rather than declaring this or that party more or less guilty ) than ( some of ) their teachers. While the University and College Union adopted a motion that could lead the way to a boycott of Israeli academics, the president of the National Union of Students issued a very thought- and helpful statement: "Such a boycott undermines the Israeli academics who support Palestinian rights, and hinders the building of bridges between Israelis and Palestinians. Retaining dialogue on all sides will be crucial in obtaining a lasting peace in the Middle East ".

The popular ( and often very, very funny ) Dutch cartoon characters Fokke and Sukke had an interesting view on the new government. The two "are glad that Protestants and Catholics will govern together: Then finally Ireland can make a start...with secularization."

Ach ja, de donor-show. Geweldige stunt van BNN natuurlijk. Wel triest dat zoiets blijkbaar nodig was. Als ik de Telegraaf mag geloven zou zelfs minister Plasterk ( pas ) door de publiciteit rond de donorshow zijn overgehaald om zelf donor te worden. Dat valt me van zo'n grote wetenschapper erg tegen. De visie van Fokke en Sukke op het geheel ( nog voordat bekend werd dat het een hoax betrof ) vond ik erg leuk.

Ha'Aretz' Bradley Burston wrote an excellent op-ed article about the attempts by the British UCU to boycott Israeli academics. He found an almost perfect description of such boycott attempts: moral masturbation.

I still have not read anything serious about the claim that Israel itself was somehow behind the hijacking of the Air France plane in June-July 1976. Notice that the BBC based this story only on one document in which one unnamed source is quoted by one British diplomat, a few days after the hijacking and before the Israeli rescue operation at Entebbe airport. Good enough for one small headline but apparently not enough for a thorough investigation and review of history. If the BBC took itself seriously - maybe it stopped doing so quite a while ago, I don't know - it would come up with such an investigation.

Early this morning I logged in on my wife's PC to see this strange story. Later it also appeared on the English version of Ynet. Even though you might expect that such a claim ( that Israel itself might have been the mastermind behind the hijacking of the Air France plane that led to the spectacular operation at Entebbe airport 31 years ago ) would have made major headlines, you have to search on the BBC website to find the article that apparently first told this story. By chance, after not having had a sign of life from him since he was supposedly kidnapped in March, we also read today that those who claim to hold BBC journalist Alan Johnston hostage have released a video with a sign of life from the reporter.

The timing of this all seems particular to me. I only hope that the BBC research on which the Entebbe-scoop is based was as sloppy as the work of Ynet, and that Israel had nothing to do with the hijacking of the Air France airplane. Next to the article about possible Israeli cooperation with the hijackers Ynet posted the above picture with the caption "Freeing of hostages in Entebbe". The photo clearly shows Ehud Barak and others after the liberation of a hijacked Sabena aircraft at Lod airport in May 1972. You can even see the letters ABE of the name of the former national airline of Belgium.