Thursday, November 29, 2007

While experts and others are busy trying to 'convince' us who 'won' at Annapolis ( three examples: here, here, and here, the latter almost sounding like wishful thinking of an extremist who has some of the appearances of a supporter of Israel ) and the Vatican tries to play its usual constructive role in finding a solution for what unfortunately is also - or largely - a religious conflict, I almost forgot that today we should remember an important historical event.

60 years ago the UN voted, through resolution 181 ( 33 for, 13 against, with 10 abstentions ), to partition the British Mandate territory of Palestine into a Jewish and a Palestine state. Yesterday on channel 1 I watched a fascinating documentary about the Jewish-Israeli side of the story of that vote and of what preceded and followed it. It had interviews with some of the few key players in the process who are still alive, plus with the relatives of others, such as the widow of Abba Eban, and the son of Moshe Sharet ( one of the underestimated giants of Zionist history ). Hearing them talk I realized once more that we often fail to appreciate how important the establishment of the state of Israel was for the Jewish people - at that moment in history, and in general - and how easily things could have turned out very differently.

I understand why the partition plan was far from perfect or even totally unacceptable for the Palestinians, but looking at the pictures below ( found at the website of the Palestinian Academic Society for the Study of International Affairs ) you have to admit that not accepting the plan was one of the many utterly mistaken decisions that the Palestinian and other Arab 'leaders' made for - or rather against the best interests of - their people and their 'brothers'. Meanwhile so-called supporters of the Palestinian people still waste their, our and the Palestinians' time trying to 'convince' us that the partition plan was unfair, a result of Jewish scheming and lobbying, and unacceptable to Palestinians, Arabs and Muslims.



Illustrations found here ( click on picture to enlarge ).

Wednesday, November 28, 2007

On the Face's Lisa wrote some more about Arkadi Gaydamak. Recommended. As one of the commenters on her posting says: "If this man is voted into office, it will truly be a sign of how far downhill our society has gone."
Naar aanleiding van mijn artikel over Geert Wilders en de strijd tegen halal kebab, of liever gezegd naar aanleiding van 1 zin in dat artikel ( "Ik kan me vergissen natuurlijk, maar volgens mij is nog nooit onomstotelijk bewezen dat dieren er de voorkeur aan geven om op niet-koshere of niet-halal wijze naar de andere wereld te worden geholpen." ) kreeg ik, via de redactie van het Friesch Dagblad, een boze brief met een heel pakket informatiemateriaal van de secretaris van de stichting Rechten voor al wat leeft. Zo te zien maakt de stichting zich o.a. sterk tegen het onverdoofd ( lees: kosher of halal ) slachten in Nederland. Ik ben natuurlijk geen officiele woordvoerder van joods Nederland of van de vereniging van koshere keurslagers, maar ik heb toch de moeite genomen om serieus en uitgebreid op de brief te reageren:
Geachte mevrouw de Boer, Hartelijk dank voor uw uitgebreide reactie op mijn artikel. De hoeveelheid informatie die u als bewijsmateriaal voor uw zaak opstuurt staat niet in verhouding tot de ene zin uit mijn artikel waar uw brief in feite een reactie op is. Gezien uw gedrevenheid en expertise behoort u duidelijk tot de "heuse dierenliefhebbers" waar ik het twee alinea's later over heb. Schijnbaar heeft u de strekking van mijn artikel niet echt begrepen. Het stuk ging niet over het toestaan of verbieden van het rituele slachten op zich, maar over hen die volkomen on-koshere motieven hebben bij hun strijd tegen halal en of kosher slachten. De moeite die ik met een verbod op ritueel slachten heb komt, dat moge duidelijk zijn, vooral voort uit de historische context van zo'n verbod. In de lange geschiedenis van het anti-Semitisme nemen verboden op het kosher slachten een bedenkelijk eerbiedwaardige plaats in. De meest fanatieke anti-Semieten waren vrijwel altijd felle voorstanders van een verbod op ritueel slachten. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat alle mensen die bezwaren hebben tegen ritueel slachten automatisch anti-Semieten zijn. Op uw website staat onder Projecten o.a. "Het rituele slachten in Nederland zal door deskundigen en onder bedwelming moeten geschieden...". Het lijkt me vrijwel uitgesloten - gezien het kleine aantal in Nederland wonende joden dat uitsluitend kosher vlees eet, gezien het belang, voor religieuze joden, van het eten van uitsluitend strikt koshere produkten, gezien de uitgebreide joodse jurisprudentie die zich met de kleinste details van elke religieuze handeling ( ook de slacht ) bezig houdt en die onnodig dierenleed uitdrukkelijk verbiedt, en gezien de gedegen opleiding die religieuze slachters krijgen voordat ze zelfstandig mogen slachten ( ik ken zelf een rabbijn die voor shochet, religieus slachter, studeerde, ik heb zelden iemand gezien die zo zachtaardig was en zijn vak zo serieus nam ) - dat in Nederland ondeskundigen onder rabbinaal toezicht slachten. Is er in elk slachthuis, slagerij etc. in Nederland iemand van uw stichting of van een ander toezichtsorgaan aanwezig die er op toeziet dat elke slachting van elke koe, elk schaap, en elk varken/konijn ( of ander niet-kosher dier ) zo professioneel en diervriendelijk ( of liever zo niet-dier-onvriendelijk ) mogelijk gebeurt? Ik betwijfel dat ten zeerste, terwijl ik zo goed als zeker weet dat volgens de joodse wet elke koshere shechita door een bevoegde shochet moet worden uitgevoerd. Na het lezen van een groot deel van het door u opgestuurde materiaal is me duidelijk geworden wat ik ook uit eerdere publicaties over het onderwerp al had geleerd, namelijk dat de misstanden met name of uitsluitend plaatsvinden bij de halal slacht, die minder strikt is en waarop minder streng wordt toegezien. Meer dan eens heb ik gehoord dat moslims voor de zekerheid hun vlees bij een koshere slager kochten omdat ze dan absoluut zeker wisten dat de dieren volgens de religieuze regels geslacht waren. Het enige door u en in het informatiemateriaal aangehaalde voorbeeld van problemen bij de koshere slacht betreft het slachten van "zware stieren met een dikke nek". Dit probleem leidde in 2002 tot het stilleggen van de joods-rituele slacht van zulke stieren, u laat verder niet weten wat er sindsdien op dat gebied overlegd en besloten is. De foto die u toestuurt ( door u bijlage 6 genoemd ) betreft geen koshere shechita maar - u schrijft het zelf - een islamitische schapenslachterij. Ik ben geen deskundige op het gebied van shechita of op enige wijze de woordvoerder ( of verdediger van de belangen van ) joods Nederland, maar ik ben nog minder een woordvoerder of apologeet voor de moslims in Nederland, en niemand in de joodse gemeenschap in of buiten Nederland is verantwoordelijk voor wat er fout gaat in halal slachterijen in Nederland of daarbuiten. Bij de naam van uw stichting, Rechten voor al wat leeft, dacht ik persoonlijk ook aan planten en mensen. Uw stichting lijkt zich exclusief met de rechten van dieren bezig te houden. Voor mij geldt het volgende, ik schreef het al in mijn artikel: "Ik geloof zonder meer in het belang van dierenbescherming en zal zelf nooit zomaar een dier kwaad doen, maar mensen die meer om dieren dan om mensen ( zeggen/lijken te ) geven wekken vanzelf mijn achterdocht". Toen ik op uw website zocht naar protesten tegen het levend koken van kreeften en mosselen - naar mijn gevoel een veel meer "dieronvriendelijke en dieronwaardige slachtmethode" dan shechita; bovendien worden er in Nederland per jaar zo goed als zeker vele malen meer kreeften en mosselen levend gekookt dan dat er koeien en schapen kosher worden geslacht - vond ik slechts een nogal hoogdravend artikel uit Psychologie Magazine uit 2005. Typisch dat als het om het daadwerkelijk doden van dieren gaat de bezwaren van heuse dierenliefhebbers zich toch vooral of uitsluitend schijnen te richten op het lijden van ritueel geslachte dieren. Ik wens u succes met het overgrote deel van uw werk, ik hoop echter dat het in Nederland nooit zover zal komen dat een verbod op kosher slachten werkelijkheid zal worden. De zin waar u blijkbaar enorme aanstoot aan nam had ik misschien anders moeten formuleren. Die zin was cynisch bedoeld, ik wilde zeker niet het lijden van dieren belachelijk maken. Als u zich door die zin gekwetst voelt spijt me dat en bied ik u mijn excuses aan. Met vriendelijke groet, Bert de Bruin
Bernard Lewis shared some of his thoughts on Annapolis with us. He explains very concisely what the unique position of the Palestinians is among the war-refugees of the twentieth century - a position that has been imposed on them largely by their Arab and Muslim 'brothers' and that hardly serves the interest of the Palestinians themselves - and why hardly anyone who supports a two-state solution to the conflict can support the demand for the "return" of those refugees into Israel itself ( i.e. Israel within its 1967 borders ). PS: Lewis, who has had a tremendous career and expertise, certainly is not averse to controversies. Still, many of those who love to attack him are not less, if not much more biased than he is.
Joep Bertrams made two very good cartoons this week. One about the Russian 'elections', the other about Annapolis.
Russia's choice ( Putin - Opposition )



Concluding remarks
( on the lighter it says "Hamas"; I believe that some more names and groups should be added to that, but then the lighter would not have been large enough, apparently )

Tuesday, November 27, 2007

Like most people in Israel I remain skeptical about the chances of success for Annapolis, and I have my doubts about the whole conference making sense. Still, maybe, just maybe, Ehud Olmert and others are right when they say that the mere fact that this circus takes place is in a way a success and a victory. I thought this when this afternoon I was doing some shopping with our two youngest children. In the shopping center I saw a policeman and -woman patrolling, and I noticed some kind of (semi)automatic gun hanging from the man's shoulder, with the magazine inside. I approached the two and asked if there was a reason for these special precautions. They smiled politely and said quietly "Annapolis". Every time that Palestinians or other Arabs are seen talking with Israel, the fanatics, theirs and ours, basically suffer a defeat. I do not have to point out what their victories look like. PS: In the poll, the latest option does not make sense really. I should have written "It is a waste of time, but 2, 3, and 4". PPS: This morning I read an interesting analysis of Ehud Barak's behavior towards Olmert and Annapolis.

Saturday, November 24, 2007

  • Although I am not sure what is the exact point that Bradley Burston wants to make in this article, I agree with most of what it says.
  • An article about one of the more interesting old-new faces that appeared on the MidEast scene recently.
  • For weeks we have hardly heard anything about the Israeli strike in Syria that was or wasn't. This week the issue received some fresh attention, and Yossi Melman published another interesting article on the subject.

The following article appears today in the Dutch daily Friesch Dagblad. An English translation can be found in The Van Der Galiën Gazette. Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. Ik heb een Engelse vertaling gemaakt voor The Van Der Galiën Gazette.
Van Maryland naar Maryland,
dertig jaar vredesconferenties
Volgende week vindt d.v. in het Amerikaanse Annapolis de zoveelste vredesconferentie over het Midden-Oosten plaats. Toevallig werd deze week herdacht dat de Egyptische President Anwar Sadat als eerste Arabische leider een officieel bezoek aan Israël bracht. Dat bezoek leidde tot onderhandelingen in Camp David, die na bijna twee weken van dramatische onderhandelingen resulteerden in een vredesverdrag tussen Israël en Egypte. Annapolis is de hoofdstad van de staat Maryland, waar ook Camp David ligt, maar het lijkt me sterk dat de twee plaatsnamen een gelijk gewicht in de geschiedenis van het Midden-Oosten zullen krijgen. Het doel van de door president George W. Bush georganiseerde conferentie is het opstellen van een document dat – min of meer op basis van de alweer bijna vergeten “ routekaart voor vrede ” die ruim vijf jaar geleden door Bush, met steun van de EU, Rusland en de VN, naar buiten werd gebracht – uiteindelijk moet leiden tot een Palestijnse staat en een einde van het Palestijns-Israëlische conflict. Één van de belangrijkste redenen waarom dat doel vrijwel zeker niet gehaald zal worden is de ronduit zwakke positie van de drie belangrijkste deelnemers aan de bijeenkomst: de Amerikaanse president, de Palestijnse president Abu-Mazen en de Israëlische premier Olmert. Niet één van hen wordt door een meerderheid van zijn volk werkelijk en van harte gesteund en vertrouwd. Het allerbelangrijkste verschil tussen Camp David 1978 en Annapolis 2007 is de gastheer. Ik ben absoluut geen fan van Jimmy Carter en heb serieuze bedenkingen bij veel van wat hij de laatste jaren over Israël gezegd en geschreven heeft. Toch heeft de man zonder meer zijn sporen in de geschiedenis van Israël verdiend met zijn rol bij het tot stand komen van de Camp David akkoorden. Vanaf het begin van zijn presidentschap was vrede in het Midden-Oosten één van zijn belangrijkste prioriteiten. Zonder de moed en het initiatief van Sadat was er misschien wel niets gebeurd, maar zonder de persoonlijke betrokkenheid van de Amerikaanse president bij onderhandelingen tussen Israël en Egypte waren Sadat en Begin niet de historische figuren geworden die ze nu zijn. Op cruciale momenten tijdens de onderhandelingen heeft Carter's onverzettelijkheid letterlijk de doorslag gegeven. Je zult mij niet betrappen op wat in het Engels Bush-bashing ( lett. slaan, het continu afgeven op de huidige Amerikaanse president, niet zelden een volkomen geaccepteerde uiting van meer algemene anti-Amerikaanse gevoelens ) heet, maar ik geloof dat van alle terreinen waarop de huidige Amerikaanse president gefaald heeft het Palestijns-Israëlische conflict een van de belangrijkste is. Vanaf 2000 heeft hij de Palestijnen en Israël laten aanmodderen. Sommige Israëliërs hebben Bush jr. de meest-Israël-vriendelijke president ooit genoemd. Volgens mij zou een echte vriend veel meer betrokkenheid hebben getoond. Voor de invasie van Irak - waarvoor ik aarzelend steun uitsprak, deels vanuit de instinctieve overweging "Moet je zien wie er tegen is!" – schreef ik dat Bush en zijn regering de periode sinds de val van de Taliban beter hadden kunnen besteden aan het uitdenken en verkopen van een alomvattend ontwikkelingsprogramma en vredesplan voor het Midden-Oosten dan aan het uitdragen van de "Baghdad delenda est" mantra. Zo'n programma en plan zijn er nooit geweest, dat moge duidelijk zijn. Annapolis is een leuke photo op om acht verloren jaren af te sluiten, maar het is vooral een kwestie van way too little, much too late. Is Annapolis dan totaal zinloos? Dat nou ook weer niet. Elke kans die wordt aangegrepen om te laten zien dat Israëlische en Arabische functionarissen of politieke leiders min of meer op voet van gelijkwaardigheid met elkaar kunnen praten en onderhandelen is al een prestatie op zich. Mannen als Anwar Sadat, koning Hussein, Menachem Begin en Yitzhak Rabin hebben wat dat betreft een moedig en vruchtdragend voorbeeld gegeven. In Israël zijn de meeste mensen zeer cynisch over het nut en de uitkomst van Annapolis. Toch zijn het vooral de fanatici die er faliekant tegen zijn, zij verkondigen luid dat de conferentie een uitverkoop van Israël's belangen is. Net als bij alle voorgaande gelegenheden hebben extremisten aan beide kanten van het conflict belang bij een compleet falen van deze vredesconferentie. De Palestijnse terroristen en hun Iraanse en andere broodheren laten zich ook niet onbetuigd. In hun ogen is Abu Mazen een verrader, en het aantal aanslagpogingen is de laatste weken weer eens flink gestegen. Immers, terreur leidt tot Israëlische reacties, waardoor Abu Mazen zijn beloften aan de Palestijnen niet kan waarmaken en Hamas als alternatief weer aantrekkelijker – of minder onaantrekkelijk – wordt. Ook Israëlische politici als Binyamin Nethanyahu en de ultra-rechtse minister Lieberman proberen weer bijna vergenoegd hun gelijk te halen: zie je wel, toegeven leidt alleen maar tot ( meer ) terreur. Als je ziet wie hun best doen om Annapolis te laten mislukken zou je bijna hopen dat Ehud Olmert gelijk heeft wanneer hij zegt dat het feit dat de conferentie überhaupt plaatsvindt haar al tot een succes en een overwinning maakt.

Friday, November 23, 2007

Toen ik nog in Nederland woonde kende ik Volendam, net als waarschijnlijk de meeste Nederlanders, toch vooral als de thuishaven van BZN ( verschillende van hun liedjes heb ik tijdens uitzendingen van de Nationale Hitparade op een bandje zitten opnemen ) , The Cats, en een paar voetballers. Pas een paar weken voor mijn eigenlijke emigratie naar Israel - in maart 1995 - kwam ik voor het eerst zelf in het dorp, met mijn toekomstige vrouw en haar vader. We gingen er op de foto ( in Israel zegt men ons vaak dat ikzelf de enige van de drie personen op de foto ben die er niet Nederlands uitziet, ik zou zo een Engelse soldaat uit het mandaattijdperk kunnen zijn ) en aten er een patatje met. De patatjuffrouwen hoorden ons Hebreeuws praten, de een zei tegen de ander, met een zwaar ( naar ik aanneem Volendams ) accent: "Ik geloof dat het Israelieten zijn." waarop de ander reageerde met: "Maar ze zien er helemaal niet uit als Israelieten." Toen ik hen in het Nederlands vroeg "Hoe zouden Israelieten er dan uit moeten zien?" wisten ze niet waar ze moesten kijken. De patat was trouwens erg lekker. Bij de fotozaak ( Zwarthoed, als ik me niet vergis, maar het kan natuurlijk ook Schilder, Veerman, Tol of Jonk zijn ) zijn we in de winter van 2003-4 - toen we een half jaar in Parijs woonden en met Rosh HaShanah en rond de kerst en Hanukah naar Nederland kwamen - nog teruggeweest, toen waren we al zeven jaar getrouwd en hadden we al twee kinderen. De fotograaf was erg vriendelijk en liet ons ook met onze eigen camera nog wat foto's maken. Zowel toen als vorig jaar zomer, tijdens de Libanon-oorlog, hebben we een klompenmakerij buiten Volendam ( aan het einde van een weg die vanuit Volendam naar de snelweg loopt, volgens mij aan een soort dijk, het zou kunnen dat de boerderij in Edam ligt ) bezocht waarvoor ik hier graag reclame zou maken ( ze waren er ook erg vriendelijk, we kregen er een keer zelfs een prive-demonstratie, onze twee oudste kinderen lopen nog regelmatig op de klompen die we daar gekocht hebben ) als ik me maar herinnerde hoe ze heet en hoe je er precies kunt komen. Jantje Smit heb ik al niet meer bewust meegemaakt, nu hij ( helemaal boven ) Jan is zie ik tot vervelens toe artikelen over hem en 'zijn' Yolanthe ( inderdaad een van de mooiste vrouwen van Nederland, daar niet van ) op de website van de Telegraaf. Zojuist las ik dat twee van zijn vrienden een nummer 1 hit hebben. Omdat de titel "Pak maar mijn hand" verschrikkelijk beroerd en onmuzikaal klinkt zocht ik de tekst van het liedje even op, en ik werd niet teleurgesteld. Die tekst is werkelijk tenenkrommend lelijk, de melodie moet wel fantastisch mooi zijn, anders zou het vast geen hit zijn geworden. Misschien zou het beter zijn als Volendammers buiten Volendam verplicht zouden worden om in het Frans of zo te zingen: Mon amour, Chanson d'amour, Le legionnaire, La saison francaise, La France, La difference, Baby voulez-vous, dat soort teksten. In het Frans klinkt alles veel beter, dat blijkt maar weer eens. PS: Toen ik naar de Franse titels van BZN-singles zocht keek ik even op de Wikipedia-pagina van de bassist van de band, Jan Tuijp. Op die pagina staat een link naar een erg mooie website van hem, LuchtfotoShop.nl.
  • Much has been written about the demand, by Israel's minister for pensioners' affairs Rafi Eitan, for additional payments by Germany to Holocaust survivors in Israel. This article appeared the other day, I agree with almost every word in it.
  • Two excellent postings by one of my favorite Israeli bloggers, On the Face's Lisa Goldman: one that starts with sugar packets but in fact deals with two of the greatest threats that Israel faces ( social injustice and our indifference to it ), the other about the lack of Israeli interest in what is really happening in Lebanon.
  • Islam is not the only religion that excels in injustice towards women and minorities, but many of its followers seem to do their best to make their religion a champion in that field.

PS: This posting was written on Wednesday, but I posted it by mistake on my parallel blog, where I normally only post articles for reference and future use.

A new poll was added, this time on the Annapolis conference which will be held next week. Tomorrow an article that I wrote on the subject will be published in the Dutch daily Friesch Dagblad.

Monday, November 19, 2007

More than a month ago somebody sent me a link to this article at the Britannica Blog. I must admit that I forgot about it, but when I cleaned up my mailbox I had another look at the article and remembered what I thought when I read it for the first time: it remains amazing to see how some people are still fascinated ( positively, as opposed to obessed ) by this country. It would be good if we ourselves realized once in a while that we still have a lot to be thankful for and fascinated about. Many of our curses are self-inflicted, and they do not annul our blessings. The article's writer, Michael Bard, is the author of Will Israel survive? ( The answer that he gives to his own book's title is a sound yes, by the way ).
Three news items that caught my attention recently:
  • Yet another proof of how the occupation, Islamist terror, hatred, and fear - no matter how genuine and justified - have eroded our basic humane values. You should also have a look at the talkbackers' comments.
  • A wonderful article by an outstanding scientist about what he rightly calls the real Iranian threat. Unless Israel changes dramatically and drastically a nuclear Iran will be one of our least worries.
  • Ehud Olmert comparing himself to David Ben-Gurion. Talking about a lack of taste, of perspective, and of perception.

Sunday, November 18, 2007

Since I am actually writing my PhD thesis ( finally ) and preparing another short stay in Holland ( for a book that I will be writing in the next two months ), my weblog will be put on the backburner once again. In the meantime here are some good cartoons on Darfur, the Hamas-Fatah civil war, on Israel's non-policy regarding the Palestinians, and on American non-policy regarding the MidEast. I found most of these cartoons, not all of them very recent, through this link.
Berend Vonk ( VN = UN )


Chappatte ( Le Temps, Geneve ): "Now that you are powerless, in your rump-state, I will be happy to help you"

Kal ( The Economist )

Haddad ( Al Hayat ): "I am hungry!"

Gada ( Daily Nation, Nairobi )


Chappatte ( Le Temps, Geneve ): " We see a Lebanonization of Iraq, an Iraqization of Palestine, and a Palestinization of Lebanon! "

Saturday, November 10, 2007



In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.


Tomorrow it is Remembrance ( or Poppy ) and Armistice Day. I will not be online until Wednesday.
PS: I changed the picture and added the text of In Flanders Fields separately. The original picture with the poem said through instead of though in the last phrase.

Thursday, November 08, 2007

Chava Alberstein - Birthday Prayer

One of the many best songs by one of my three favorite female Israeli singers ( the other two are Nehama Hendel z"l and Ahinoam Nini ( Noa ) ). I did not know that Chava Alberstein sang this song already so early in her long career.

Wednesday, November 07, 2007








The birthday cakes that my wife made for the birthday party of our son who since last Friday is 5 years old, for his friend and classmate who will celebrate her fifth birthday with him tomorrow, and for our youngest son who had his first birthday almost two weeks ago. The children's names on the cakes were erased.


Monday, November 05, 2007

Het volgende stuk staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Het artikel was vorige week geschreven. Toen ik hoorde dat het vandaag geplaatst zou worden heb ik gevraagd om het eerste woord van de laatste alinea te veranderen in "Deze" ( Deze week i.p.v. Volgende week ). Dat lijkt uiteindelijk niet gebeurd te zijn. Never mind.
Geen ontwikkelingsgeld voor hetze tegen Israël Bert de Bruin, Markus Flamman, en Indra Barry
United Civilians for Peace ( UCP ) is een samenwerkingsverband van de medefinancieringsorganisaties ICCO, Oxfam-Novib en Cordaid, samen met Pax Christi en het IKV. UCP zegt zich in te zetten “ voor een rechtvaardige en duurzame oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict ”. Echter, bij alle door UCP georganiseerde en betaalde acties, rapportages en opiniepeilingen komt alleen Israël steeds weer in de beklaagdenbank terecht. Wanneer Palestijnen, Libanezen. Syriers, of Iraniers Palestijnse of Israëlische mensenrechten schenden geeft UCP niet thuis. De titel van een redactioneel commentaar in Trouw, nadat Kerk in Aktie eerder dit jaar uit UCP trad, geeft de kern van de zaak goed weer: “ UCP is te eenzijdig pro-Palestijns om evenwichtige bijdrage te kunnen leveren ”. Woordvoerders van UCP en de deelnemende organisaties praten hun eenzijdigheid niet alleen maar goed, ze gaan er eigenlijk prat op. Tenslotte vallen aan Palestijnse kant de meeste slachtoffers, dus moet Israël wel veel schuldiger zijn en keihard worden aangepakt. Dat Israëlische en Palestijnse slachtoffers van het conflict in gelijke mate onschuldig aan hun ellende zijn is een waarheid die niet aan UCP besteed lijkt te zijn. De eenzijdigheid en het polariserende karakter en effect van de activiteiten van United Civilians for Peace zouden minder bezwaarlijk zijn als niet het gehele budget van UCP – 450 tot 500 duizend Euro per jaar – wordt betaald door de in het samenwerkingsverband deelnemende organisaties. Die bestaan allevijf bij de gratie van Europese en Nederlandse overheidssubsidies voor ontwikkelingshulp. Desondanks hebben de volkomen eenzijdige lobby-activiteiten van UCP totaal geen relevantie voor zelfs maar één doelstelling van het Nederlandse ontwikkelingsbeleid, en dienen zij het buitenlandse beleid van de Nederlandse regering of van de Europese Unie op geen enkele wijze. Vorige week verscheen een door ons samengesteld rapport, waarin voor het eerst de eenzijdigheid van UCP en de daarin samenwerkende organisaties duidelijk en systematisch werd aangetoond: men is niet zozeer pro-Palestijns als anti-Israël. De reactie van UCP was voorspelbaar. Onze aantijgingen zouden niet nieuw zijn. Dat maakt hen in onze ogen niet minder waar. Ook werd ons verweten Iran als onderwerp te berde te brengen: UCP houdt zich immers alleen met het Israëlisch-Palestijnse conflict bezig. Als Iran echter niets met dat conflict te maken heeft, waarom vond Lambrecht Wessels – media-coördinator van UCP, en een van de luidste stemmen en meest zichtbare gezichten van de organisatie – het dan noodzakelijk om in april in Trouw het Iraanse verlangen naar nucleaire wapens zo fel te verdedigen? In een artikel ( “ Iran wil graag veranderen, maar op zijn voorwaarden ”, Podium, 12 april 2007 ) hekelt Wessels de agressie van Amerika en Israël, en schrijft hij dat Israël ten onrechte vreest dat Iraanse atoomwapens tegen de Joodse staat gebruikt zullen worden. Dat Wessels Ahmadinejad's ondubbelzinnige dreigementen richting ‘ de Zionistische entiteit ’ geheel negeert is minder opvallend dan het feit dat hij Iran's recht op atoomwapens bepleit: Iraanse leiders benadrukken immers zelf continu dat hun nucleaire programma vreedzame doeleinden dient. In het persbericht dat UCP als reactie op ons rapport uitbracht staat dat het samenwerkingsverband wel degelijk ook aandacht aan Palestijnse mensenrechtenschendingen besteedt: het Palestijnse Al-Haq schreef recent “ in opdracht van UCP een kritisch rapport over het Palestijnse mensenrechtengedrag ( sic ) tijdens en na de machtsovername van Hamas in de Gazastrook ”. Dit ‘ briefing document ’ kwam op 18 oktober 2007 uit. Waarom vinden we noch op de UCP-website noch in enig ander medium tussen 18 juni ( een bericht over “ de illegale Israëlische muur ” ) en 25 oktober ( publicatie van ons rapport ) een persbericht van UCP? Was het onderwerp van het Al-Haq rapport geen persbericht waard? In haar hetze tegen Israël schuwt UCP geen middel om haar stem zo luid en duidelijk mogelijk te laten horen. Wanneer men na ruim 600 Palestijnse slachtoffers van Palestijns geweld tussen januari 2006 en juni 2007 eindelijk niet meer om het Palestijns onderlinge geweld heen kan, wordt in alle stilte en rijkelijk laat een summier en nogal wollig geschreven Engelstalig rapport ‘naar buiten gebracht’. Je zou haast denken dat het Al-Haq rapport vooral bedoeld is om UCP's eigen straatje schoon te vegen. Deze week worden in de Tweede Kamer de begrotingen voor Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking behandeld. United Civilians for Peace voert een eenzijdige politieke hetze met geld uit Brussel en Den Haag dat eerst en vooral voor ontwikkelingshulp bestemd is. Het overheidsgeld dat bij UCP terecht komt kan beter besteed worden. In ons rapport bespreken we uitgebreid enkele gezamenlijke Israëlisch-Palestijnse en Joods-Arabische projekten. Meer steun aan en vooral meer aandacht voor dergelijke samenwerkingsverbanden zou een betere en constructievere besteding van subsidies zijn dan het polariserende samenwerkingsverband dat UCP heet. Bert de Bruin, historicus, en researchers Markus Flamman en Indra Barry zijn de samenstellers van het CIDI-rapport “ United Civilians tegen Israël ”.

Sunday, November 04, 2007

A new poll was just added.
Normally, when I post a cartoon that means that I think it is very good or funny. This cartoon is not one of DryBones' best or funniest ( in fact, I am not exactly a DB fan, although sometimes he hits the nail on the head very well ), I post it only because it states an obvious truth that has special relevance on this day of the year. As you can see, it was published a few weeks after Rabin was murdered.

Boudewijn de Groot - Eva

Naar mijn bescheiden mening een van de allermooiste liedjes ( dat zijn er trouwens aardig wat ) van Boudewijn de Groot en Lennart Nijgh.

Saturday, November 03, 2007



This very moment I am watching television. Hatikvah, Israel's national anthem, is sung at the manifestation in memory of the life and murder of Yitzhak Rabin z"l. According to the police more than 150,000 people were at the Rabin Square and in the surrounding streets. Ahinoam Nini's performance of "We'll touch the dream" was beautiful, as was the speech by Rabin's son Yuval, who is not known for his eloquence and who until this evening never gave such a public speech. Layla tov, and shavua tov.


The Scream, a monument by Jeroen Henneman for director and columnist Theo van Gogh, who was murdered by Mohammed Bouyeri, a Dutch-Moroccan Islamist, on November 2nd 2004 in Amsterdam. As I wrote in an article for the Dutch daily Friesch Dagblad on Thursday, his murder and that of Yitzhak Rabin ( on November 4th 1995, by a religious extremist who is not less fanatic than Mohammed B. ) are remembered in the same week. In 2005 I wrote an article ( sorry, it is in Dutch ) about two parallels between the two murders and the aftermath of each of them. Not only did both murderers obtain at least some of their goals ( polarization and alienation in the Netherlands, polarization and a lack of any perspective towards peace in Israel ), in both countries a dangerous level of understanding for the murderers' despicable acts has been and continues to be expressed, in parallel ways, sometimes by highly reasonable people: "Of course the act of Yigal A./Mohammed B. is wrong and should be condemned, but hey, Rabin/Van Gogh should not have angered and frustrated so many people in the first place."

Tom Janssen




Ruben L. Oppenheimer
"Hanging someone with a royal decoration? We don't do that in Iran!" "No, we use a rope."

Joep Bertrams: Iranian Justice


In May 2006 Faleh Abdoullah al-Mansouri, president of the Ahwazi Liberation Organisation (ALO), which aims at independence for an Arab minority in the Khuzestan province in Iran, was arrested in Syria. A few days later he was handed over to the Iranians. His case would probably not have attracted much attention if he had not been ( in addition to his Iranian citizenship, if I am not mistaken ) a Dutch citizen ( who received a royal decoration for his work on human rights ) and an active member of Amnesty International in Maastricht. Last week there were persistent rumors that Al-Mansouri was sentenced to death and that his execution was imminent. This led to protests which united political groups and individuals who hardly ever agree on anything. Each of those protesters had his or her own reasons for showing support for Al-Mansouri or opposition to the regime in Teheran. I saw rightwing populist Geert Wilders standing next to members of the leftwing populist Socialist Party, and I also saw a show of support for Al-Mansouri and Ahwazi independence, as well as for Iran, on the website of the anti-Semitic Arab European League. I particularly was impressed with the way in which the latter explained its stance on the issue: "Al Ahwaz is part of the Arab world [...] Iran is an ally in the important struggle against the imperialist project of America and Israel and therefore has our support and dedication. We struggle of al-Ahwaz and the behavior of the Iranians we criticize as friends. During the essential struggle in the Arab and the Muslim world against a ruthless enemy it is important that we keep the ranks closed. [...] Only the neocolonial project profits from Al-Mansouri's death sentence. [...] Weakening Iran is a bloodletting/drain for our struggle in the whole Arab world." Clearly the AEL gets the meanings of Arab and Muslim mixed up.

Anyway, the Iranians have denied that Mansouri was sentenced to death. It is not known where he is held, since his arrest neither his family nor the Dutch authorities have had contact with him. As soon as rumors about his imminent execution started three Dutch cartoonists expressed their views on the justice system in Iran. These excellent cartoons were the main reason for this posting.

Friday, November 02, 2007

If you read my blog regularly you know that, although I definitely am a Zionist, I am not exactly some rightwing extremist who believes that the whole world is against us. Many if not most of Israel's troubles are a result of bad policies of this country's government, or of a total lack of any policy in many spheres of governmental responsibility. In my opinion a lack of policy is even worse than bad policy. The same goes for hasbara: a total lack of serious PR is worse than the bad PR that Israel has been conducting in the last years. Besides spin and useless, desperate and destructive 'measures' such as proposals for a power cut in Gaza, we do not hear from Defense Minister Barak ( who is supposed to lead the Labor Party, explain or justify government policy or tell us why if Labor called the shots things would look better for Israel ) because he basically refuses to be interviewed. Although I do not believe that the whole world is against us, I do not have much faith in the United Nations either. An article such as this one ( in Dutch, by a lawyer who works for the UN ) partly explains why. In spite of all my criticism of the ways in which Israel is run, I still agree with one classical principle of Zionism: Israel and the Jewish people should rely on themselves as much as possible when it comes to defending themselves. A good example of one of the reasons why that principle still holds true is the rearmament of Hezbollah. In violation of resolution 1701 the UN is doing hardly anything to prevent arms transports ( this is not smuggling ) from ( or rather through ) Syria to Hezbollah. When ( not if ) the next war between Hezbollah/Syria and Israel breaks out Ban Ki-Moon and his organization will once again be among the first to decry and bemoan Israel's excessive violence in response to Hezbollah's use of the weaponry that would not have gotten into Nasrallah's hands if the UN had done its work properly. Something similar happens when Israeli rockets and bullets hit Palestinian ( or Lebanese ) civilians. As sad as that is, only professional and totally biased Israel-bashers will tell you with a straight face that Israel has a policy of targeting civilians on purpose. When conclusive evidence of the contrary, as well as of the terrorists' cynical abuse of civilians, is presented by Israel hardly anybody is interested. I saw this video the other day. You can clearly see how terrorists use a schoolyard to fire mortars towards Israel. It would have been easy for the IDF/IAF to hit the terrorists right away. Instead the army chose to wait ( thus running the risk of letting the terrorists - oops, the militants/freedom fighters/guerillas etc., never mind that they do their best to attract fire towards an elementary school - escape ) and hit the bad guys only after they were far enough from the school to be struck with minimal risk to innocent civilians.

Thursday, November 01, 2007

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad.
Over(her)denking
Het is vrijwel zeker toeval dat sinds 2004 twee religieus gemotiveerde politieke moorden, één in Amsterdam-Oost en de ander in hartje Tel Aviv negen jaar daarvoor, ieder jaar rond dezelfde tijd worden herdacht. Van beide moorden weet ik zoals zovelen nog precies waar ik was en wat ik deed toen ik er over hoorde. Op zaterdagavond 4 november 1995 was ik in Qiryat Ono, vlakbij Tel Aviv, bij de oom en tante van mijn echtgenote. Ik wilde graag naar de vredesdemonstratie naast het gemeentehuis van Tel Aviv gaan, maar mijn vrouw wilde dat absoluut niet. Ze vond zo'n massabijeenkomst link, de sfeer in Israël was grimmig, met veel verbaal geweld rond Oslo, zelfmoordaanslagen en spanningen tussen links en rechts, Joden en Arabieren. We volgden de demonstratie en de optredens van artiesten via de televisie. Zo vernamen we vrijwel live dat Rabin was neergeschoten. De eerste gedachte van veel Israëliërs was: “ Als het maar geen Israëlische Arabier is ”. Het was snel bekend dat die ‘ wens ’ was vervuld. Niet dat andere daderopties veel meer hoop boden. Een tijdlang hebben we constant zitten zappen langs alle Israëlische en buitenlandse zenders, tot we op Sky News voor het eerst hoorden dat Yitzhak Rabin was overleden. De datum van de moord op Theo van Gogh is voor mij makkelijk te onthouden. Op de dag dat Van Gogh werd vermoord vierde onze middelste zoon zijn tweede verjaardag. Precies 87 jaar eerder bracht Lord Balfour de naar hem genoemde verklaring uit ( “ De regering van Hare Majesteit beschouwt met instemming de vestiging in Palestina van een nationaal thuis voor het joodse volk ” ). Vorig jaar ( toen de Hebreeuwse datum van de Rabin-herdenking samenviel met de dag van de Van Gogh-herdenking ) vierden we op 2 november naast de vierde verjaardag van onze zoon ook de besnijdenis van zijn broer, die exact een week daarvoor was geboren. Twee jaar daarvoor zat ik 's morgens alleen op mijn werkkamer, thuis, te werken aan mijn proefschrift. 's Morgens vroeg had ik op mijn weblog nog een paar regels gewijd aan een dodelijke zelfmoordaanslag op een markt in Tel Aviv de dag ervoor. Om 10.58 uur schreef ik dat ik op de website van de Telegraaf over de moord had gelezen. Ik voegde nog een cynisch commentaar toe: “ Zou dit gevolgen hebben voor de verkiezing van de Grootste Nederlander? ”. Ik zie nu trouwens op mijn weblog dat toevallig die dag ook Gerrie Knetemann overleed. Mijn eerste gedachte bij het lezen over de moord was, net als 2 1/2 jaar eerder bij de gewelddadige dood van wie uiteindelijk de grootste Nederlander zou worden, dezelfde als die van vele andere Nederlanders: “ Als het maar geen moslim is ”. Deze keer werd deze ‘ wens ’ niet vervuld. Beide misdaden loonden in zekere zin. Israël is vandaag de dag nog gepolariseerder dan twaalf jaar geleden, iets waaraan Yigal Amir's wandaad zeker heeft bijgedragen. Sinds 1995 is er geen Israëlische politicus geweest die de moed en het initiatief van Rabin heeft kunnen evenaren. Sharon's terugtrekking uit Gaza, hoe belangrijk en moedig ook, vormde niet echt een deel van enig vredesplan. Het recente besluit van Minister van Defensie Barak om, als ‘ antwoord ’ op de raketbeschietingen, stroomstoringen in de Gazastrook als wapen te gebruiken laat zien dat – zoals een belangrijke politieke commentator opmerkte – Barak's hersens ( overigens net als die van de hersens van de meeste Palestijnse en Israëlische politici, zo lijkt het ) verstoken van oplossingen zijn. Amir's Palestijnse tegenhangers ( en Mohammed B.'s geestverwanten ) doen ook dagelijks hun duit in het zakje. Door dit alles blijven ‘vredesconferenties’ zoals die in Annapolis eind volgende maand niet meer dan een wassen neus. In Nederland bracht de moord op Van Gogh de mensen ook niet dichter bij elkaar, integendeel. De extreme of te extreem verzoenende of vergoeilijkende toon van veel discussiedeelnemers maakt een echt open en inhoudelijk debat over onderwerpen als integratie en de vrijheid van meningsuiting ( en de mogelijke grenzen daarvan ) onmogelijk. Problemen blijven dooretteren, en als je de diverse media en de online commentaren van websitebezoekers mag geloven is de titel van Max van Weezel en Margalith Kleijwegt's uitstekende Het land van haat en nijd ( dat ik net deze week las ) helaas een maar al te juiste aanduiding van de sfeer in Nederland anno 2004+. Vrijdag in Amsterdam en zaterdagavond in Tel Aviv zullen er weer bloemen worden gelegd. Er zullen weer veel welgemeende en nog meer loze woorden worden gesproken, over samen leven met en respect hebben voor de ander, over de vrije gedachte, en over geweld dat niets oplost. Daarna kunnen we deze twee moorden weer een week of vijftig achter ons laten. Om volgend jaar weer vrolijk verder te herdenken, en ons te herinneren wat we deden en waar we waren, dertien en vier jaar geleden.
While nobody in his or her right mind will claim that Prime Minister Olmert 'invented' his prostate cancer, nobody will deny that the diagnosis 'helped' him politically. Suddenly the man who for more than a year has had to defend himself against so many accusations of wrongdoings and mismanagement, receives messages of support from almost all political directions in Israel and from all over the world, the broadcast of a critical report about some of his many legal troubles is postponed, and his ratings are up. Yedioth Aharonoth's Attila Somfalvi wrote an article about this. His conclusion:
" The prime minister needs support and requires a significant public opinion change. He is convinced that he is doing a good job. He knows that now, the public also needs to start understanding it, trust him, and believe that he is not the root of all evil in this country. Prostate cancer is not the recommended strategic solution to the prime minister’s political condition. However, it could certainly help him present a different façade in public. Now all that is left is for Olmert to hope that the Israeli public would be able to appreciate its prime minister’s honesty, his public courage, and his decision to undertake an unprecedented step and expose himself to everyone. Because maybe, just maybe, it says something about the person, the man who is currently at the State of Israel’s helm. And maybe, just maybe, it could mean something good."
While going through my bookshelves to select the next book that I will be reading I glanced through a book by the Dutch writer-comedian Kees van Kooten. The last chapter of the book contains a number of propositions. One of them caught my eye: " Peace will not reign in the Middle East until Palestine participates in the Eurovision Song Contest and receives two points from Israel."