Wednesday, April 16, 2008

Op de opiniepagina van de Volkskrant staat sinds gisteren het onderstaande artikel waarin ik reageer op een stuk dat Thomas von der Dunk vorige week schreef. In het stuk snijd ik een paar van mijn stokpaardjes aan: o.a. de negatieve bijdrage van veel buitenstaanders aan wat voor vredesproces dan ook, de zinloosheid van het stellen - en eenzijdig beantwoorden - van de schuldvraag m.b.t. het conflict en van een wie-is-het-zieligste slachtoffer competitie, het gebrek aan verantwoordelijk leiderschap aan beide kanten van het conflict. Volgens de eerste reactie op mijn stuk ( van Von der Dunk zelf? ) ga ik voorbij aan de sluipende landroof door Israel. Zou de schrijver van die reactie mijn woorden "De alsmaar voortdurende bezetting van de Westoever " wel gelezen hebben? Mijn artikel was alles bij elkaar 800 woorden lang, dat is nu eenmaal ongeveer de limiet voor dergelijke bijdragen in een krant. In een eerdere versie had ik een nog duidelijker verwijzing verwerkt naar wat ook ik als een fout en slecht beleid zie. In die verwijzing gaf ik bovendien een duidelijk voorbeeld van het soort beweringen van Von der Dunk waaruit ik meen te mogen opmaken dat hij de Israelische politiek niet echt goed kent en volgt. Hij schreef "tolereert premier Olmert dat de extremistisch-religieuze Shaspartij voortgaat met de uitbreiding van de nederzettingen...". De Shas-partij heeft hooguit indirect met die uitbreiding te maken, er is op de partij van Avigdor Lieberman ( Israel Ons Huis ) na niet een coalitiepartij die een actief nederzettingenbeleid een centrale plaats in het partijprogramma toekent. Het is uiteindelijk de gehele regering Olmert die voor dat beleid verantwoordelijk is. Met name de Arbeidspartij speelt hierbij een uiterst dubieuze rol. Dat de werkelijkheid in Israel en Palestina een stuk ingewikkelder en veel minder eendimensionaal is dan wijzelf en onze ( zogenaamde ) supporters wel eens zouden wensen laat een kunstwerk zoals dit zien. Ik hoop het toneelstuk binnenkort zelf te gaan bekijken.
Israël en de Palestijnen: En…en, niet of…of
Het is stuitend om te lezen dat Thomas von der Dunk ( Het geroofde land, Forum, 11 april ) vaststelt dat het aantal gedode Israëlische burgers door de jaren heen “ een verwaarloosbare fractie ” vormt van het aantal Palestijnse. Von der Dunk heeft vaak wat zinnigs te melden. Waar het om Israël gaat is zijn visie echter te eenzijdig. Ook lijkt zijn kennis van de Israëlische politiek zeer beperkt, wat blijkt uit zijn uitspraak over de rol van de Shas-partij in de uitbreiding van nederzettingen. In eerdere artikelen over dit onderwerp in zijn bundels Alleen op de wereld en Buiten is het koud en guur geeft hij blijk van dezelfde eenzijdigheid en van eenzelfde beperkte interesse en kennis van zaken. Als hij even naar de website van de Israëlische mensenrechtenorganisatie Betselem had gekeken zou Von der Dunk hebben kunnen zien dat tussen september 2000 ( toen de zogenaamde Tweede Intifada uitbrak ) en 1 april dit jaar 4719 Palestijnen plus 10 buitenlanders door Israël ( security forces + civilians, binnen en buiten de Groene Lijn ) werden gedood. Een bedroevend hoog getal, zonder meer. Let wel, bij een groot deel van die slachtoffers staat vermeld: “ Gedood terwijl hij deelnam aan vijandelijkheden ” of iets soortgelijks. Met andere woorden, veel, zo niet heel veel van die 4719 Palestijnen zijn niet bepaald burgerslachtoffers. Wat de dood van de onschuldige Palestijnen niet minder triest maakt, maar toch. Het aantal Israëlische burgerslachtoffers van Palestijnse terreur in diezelfde periode bedraagt 615. 615 lijkt mij in geen enkel geval een verwaarloosbare fractie van het aantal Palestijnse burgerslachtoffers, om het even om welk percentage van de eerdergenoemde 4719 het gaat. Ik heb het dan nog niet gehad over de ruim 50 buitenlandse burgers die bij Palestijnse terreuraanslagen werden gedood, of over de bijna 600 Palestijnen – veelal burgers – die door Palestijns geweld omkwamen, laat staan over de ruim 700 Israëlische soldaten en politieagenten die door Palestijnen gedood werden. Ook dat laatste aantal is trouwens verre van verwaarloosbaar, maar dat terzijde. Alleen wie totaal gevoelloos is en niet geïnteresseerd is in het welzijn van om het even welke partij in ‘ het ’ conflict zal proberen om zijn gelijk te halen door dat conflict tot kille statistieken en rekensommen terug te brengen. Net als zoveel andere betrokkenen en al-dan-niet-deskundigen houdt ook Thomas Von der Dunk zich voornamelijk met een soort eeuwige schuldvraag bezig. Die kip-en-het-ei zoektocht leidt vrijwel altijd tot het aanwijzen van één hoofdschuldige. In het geval van Thomas von der Dunk – net als bij Dries van Agt, Marcel van Dam, Anja Meulenbelt en andere prominente Nederlanders die zich het lot van de Palestijnen lijken aan te trekken; ook Een Ander Joods Geluid verkondigt deze boodschap met graagte – is vooral of uitsluitend Israël verantwoordelijk voor de ellende van de Palestijnen en voor het voortduren van het conflict. Met groot gemak kun je aan pro-Israëlische zijde even prominente mensen vinden die beweren dat niet Israël maar juist de Palestijnen zelf volledig debet zijn aan hun eigen misère en die van Israël. Treurig genoeg zijn zij die pro-dit zeggen te zijn vaak vooral anti-dat, waarbij men zich blindstaart op het lijden van ‘ zijn eigen ’ kant en geen oog heeft voor het slachtofferschap van ‘ de andere kant ’. Het Palestijns-Israëlische conflict is vooral een conflict van slachtoffers. Bovendien geldt nergens zozeer het spreekwoord “ Waar twee kijven…” als in Israël en Palestina. Het lijden van de één doet niets af aan het verdriet van de ander, en door de schuld van de ene partij is de andere partij niet minder verantwoordelijk. De alsmaar voortdurende bezetting van de Westoever bemoeilijkt het vinden van een vreedzame overeenkomst tussen de Palestijnen en Israël steeds meer. Hetzelfde geldt echter voor het door Iran en Syrië gestimuleerde fanatisme en het doelbewuste Verelendungsbeleid van Hamas, Islamitische Jihad en andere Palestijnse organisaties. Als er naast slachtofferschap iets is wat de twee belangrijkste partijen in dit conflict kenmerkt dan is het een gebrek aan werkelijke, verantwoordelijke leiders die de belangen van hun volk belangrijker achten dan die van hunzelf of van hun financiële en spirituele sponsors. Zij die het vanaf de zijlijnen zo goed met ons voor ( menen te ) hebben zouden niet moeten kiezen voor Israël òf de Palestijnen maar voor Israël èn de Palestijnen. Westerse buitenstaanders en opiniemakers als Von der Dunk zouden een positieve bijdrage kunnen leveren aan wat voor vredesproces er ook moge zijn of komen, door consequent solidariteit met àlle slachtoffers uit te spreken en de schuldvraag over te laten aan een volgende generatie historici.

No comments: