Monday, July 28, 2008

Afsluiten, en opnieuw beginnen

Het volgende artikel stond vorige week in het Friesch Dagblad.
Afsluiten, en opnieuw beginnen
Deze week is het twee jaar geleden dat ik met mijn gezin ons huis, in de buurt van Haifa, ontvluchtte. De Tweede Libanonoorlog woedde toen ruim een week. Na vijf weken in Nederland waren wij – vijfsterrenvluchtelingen, maar toch – weer thuis. Vorige week kreeg Israël de lichamen terug van de twee ontvoerde reservisten, Ehud Goldwasser z"l en Eldad Regev z"l, wier ontvoering als de aanleiding voor die oorlog werd beschouwd. In ‘ruil’ voor de twee lijken en voor een minieme hoeveelheid informatie over Ron Arad, de in 1986 in Libanon gevangengenomen en sindsdien spoorloze Israëlische co-piloot, liet Israël vijf Libanese terroristen vrij, en stuurde het de stoffelijke overschotten van ongeveer 200 in Israël begraven strijders/terroristen terug naar Libanon. Van die vijf levende Libanezen kreeg Samir Kuntar, die sinds 1979 in Israël gevangen zat, de meeste aandacht. Hij schoot tijdens een terreuraanval Danny Haran voor de ogen van diens vierjarige dochtertje dood, en sloeg daarna het meisje, Einat, de hersens in. Haar tweejarige zusje Yael stikte omdat hun moeder, Smadar, uit angst voor ontdekking door de terroristen de mond van haar kind dichthield. Deze ‘gevangenenruil’ was belangrijk voor Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah. Hij had immers al voor de oorlog beloofd Kuntar – die overigens Druzisch is en ten tijde van zijn infameuze wandaad geen band met Hezbollah had: de organisatie werd pas begin jaren tachtig opgericht – naar Libanon terug te zullen brengen. Vorige week hadden velen, ook in Israël, het dan ook over een overwinning voor Hezbollah. Ik heb eerder de neiging om de Israëlische deskundige Guy Bechor te geloven. Hij benadrukte juist dat Hezbollah de afgelopen jaren verzwakt is, en dat het centrale, sectarisch opgesplitste, gezag in Beirut sterker is geworden. Alhoewel Libanezen Israël publiekelijk vaak als de grootste vijand van Libanon blijven zien, zijn ze zich terdege bewust van de schade die Hezbollah hun land toebrengt. De partij kreeg onlangs uiteindelijk slechts één ministerspost, die van arbeidszaken, in het nieuwe 30-koppige Libanese kabinet. De deal met Israël had Nasrallah hard nodig om zijn achterban een concreet positief wapenfeit te kunnen tonen. Het grote welkomsfeest werd live uitgezonden, waarbij Nasrallah zelfs even tevoorschijn kwam uit zijn schuilplaats om Kuntar en de anderen te omhelzen. Nasrallah, de zogenaamde overwinnaar van de zomer van 2006, leeft sinds die zomer als een permanente vluchteling en gevangene, doodsbang voor Israëlische vergelding. De enige echte winnaars van de afgelopen twee jaar blijven Syrië en Iran. Syrië heeft aan relevantie gewonnen en is minder geïsoleerd geraakt. De Iraanse leiders laten meer en meer zien dat zij het zijn die de agenda van het Midden-Oosten in feite bepalen. Toch kent die verdomde oorlog vooral verliezers. De grootste verliezer is en blijft Libanon. Dat land likt nog steeds zijn wonden, en Damascus en Teheran maken er nog voor een aanzienlijk deel de dienst uit. Alhoewel Israël vorige week ook geen overwinning te vieren had, werd er door sommige Arabische commentatoren – ook door Kuntar zelf – enigszins jaloers op gewezen hoeveel belang Israël hecht aan zijn eigen mensen, liefst natuurlijk levend maar zelfs als ze dood zijn. Dat er in Libanon een groots festijn werd georganiseerd voor een “ongelovige kindermoordenaar” viel ook niet bij alle Arabieren in goede aarde, al werden die kindermoordenaar en zijn ‘bevrijder’ wel nadrukkelijk door veel Arabische leiders, waaronder de Palestijnse president Abbas, gefeliciteerd. De overeenkomst tussen Hezbollah en Israël had de steun van een grote meerderheid van de Israëlische bevolking, al spreekt het vanzelf dat niemand er dolenthousiast over was. Veel kritiek kwam vanuit pro-Israëlische kringen in het buitenland. Ronny Naftaniel vroeg zich bijvoorbeeld in een nieuwsbrief van het CIDI af of de prijs niet te hoog was. Men heeft de publieke discussie in Israël zelf blijkbaar niet goed gevolgd of begrepen. De meeste Israëliërs, en dan vooral zij wier kinderen soldaat zijn of dat in de verre of nabije toekomst zullen worden, kunnen zich waarschijnlijk vinden in de woorden van president Peres bij zijn condoleancebezoek aan de familie Goldwasser: “Elders wordt feest gevierd, maar als men mij zou vragen bij welk volk ik zou willen horen, bij het volk dat verdriet heeft omdat twee van zijn strijders gesneuveld zijn of bij het volk dat een lafhartige moordenaar, van wiens voorhoofd het Kaïnsteken nooit zal worden gewist, feestelijk onthaalt, dan is het antwoord duidelijk. Het is hier een kwestie van waarden: wij zijn een volk van waarden, en niet van prijzen”. Karnit en Miki Goldwasser, de weduwe en moeder van Ehud, zijn nationale symbolen van moed en waardigheid geworden. Voor Israël betekende de terugkeer van de soldaten vooral een vorm van broodnodige closure. Die cirkel zal pas helemaal rond zijn als Gilad Shalit gezond en wel uit Gaza is teruggekeerd, ongeacht de ‘prijs’ die daarvoor betaald zal moeten worden. Iran blijft ondertussen ongestoord zijn nucleaire gang gaan en Hezbollah bewapenen. Bovendien zei Nasrallahs plaatsvervanger deze week dat zelfs als Israël de zogenaamde Shebaa Farms ( Israëls aanwezigheid in dat grensgebied tussen Syrië en Libanon wordt door Hezbollah vaak als reden voor zijn strijd tegen de Joodse staat genoemd ) zou ontruimen Hezbollahs strijd tegen het “aggressieve element” zal voortduren. Het is daarom maar de vraag of de gebeurtenissen van vorige week het einde van de Tweede Libanonoorlog of het begin van de Derde vormden.

No comments: