Friday, October 10, 2008

5 november

Als het goed is stond het volgende artikel gisteren in het Friesch Dagblad.
The morning after
Als Europeanen de Amerikaanse president mochten kiezen zou Barack Obama die verkiezingen op zijn sloffen winnen. Dat is de niet onverwachte uitkomst van een recente opiniepeiling die Reader's Digest onlangs wereldwijd liet uitvoeren. Van de Nederlandse deelnemers koos zelfs meer dan 90 % voor de Democratische presidentskandidaat. Nederland kent trouwens één van de hoogste percentages van ondervraagden die zeiden dat ze een negatief beeld van de Amerikaanse regering hebben: 21 %. Ook in Taiwan ( 94 % ), Rusland ( 52 %, opvallend laag ), en Zuid-Afrika ( 74% ) had Obama de absolute voorkeur van de deelnemers aan de peiling. Israël was niet één van de zeventien landen waar Reader's Digest's de peilingen hield of liet houden. De Israëlische uitslag zou volgens mij het tegenovergestelde van het bovenstaande laten zien. Weliswaar zeggen al mijn Amerikaanse vrienden, kennissen en familieleden in Israël dat ze op Obama gaan stemmen, maar ik heb het donkerbruine vermoeden dat dat meer zegt over het soort vrienden en kennissen dat ik heb dan over de Amerikaans-politieke voorkeur van Israëliërs. Wanneer ik met ‘gewone’ Israëliërs praat over de Amerikaanse verkiezingen, geven de meesten indirect of onomwonden aan dat het hun zeer grote moeite zal kosten om eventueel vanaf eind januari de woorden ‘President’ en ‘Obama’ zonder haperen achter elkaar uit te spreken. Afgaande op wat ik het afgelopen jaar links en rechts gehoord en gelezen heb zou ik bijna zeggen dat veel Israëliërs zich werkelijk zorgen maken over de mogelijkheid dat Barack Hussein Obama II George Walker Bush zal opvolgen. Een omgekeerde bezorgdheid, ik zou bijna angst zeggen, valt te bespeuren bij veel Europeanen, in de reguliere media en op meer informele fora: de meeste Europeanen gruwen bij de gedachte aan ‘President John Sidney McCain III’. In juni schreef ik in deze krant dat het het belangrijkste is dat Amerika onder de nieuwe president vooral het aanzien, de geloofwaardigheid en de kracht terugwint die het land de afgelopen acht, of meer, jaar in feite heeft verloren. Het spreekt vanzelf dat ook ik denk dat één van de twee kandidaten beter dan de ander in staat zal zijn om dat voor elkaar te krijgen. Maar de race is nog lang niet gelopen, en we zullen moeten leren leven met de uitkomst, wat die ook moge zijn. Eén Nederlandse commentator op de website van de Telegraaf maakte het wel heel bont: “Europa zou mee moeten mogen stemmen […]. Een land dat zo bepalend is voor de wereld zou eigenlijk ook een door de wereld gekozen president moeten hebben”. Dat is natuurlijk absurd. Volgens dezelfde logica zouden Japanners en Russen mee mogen stemmen bij de Europese Verkiezingen, of Irakezen en Marokkanen bij de verkiezingen voor de Knesset. Het is aan de Amerikanen om zich op 4 november uit te spreken, buitenstaanders moeten zich daar buiten houden. Het uitspreken van een exclusieve voor- of afkeur is fout en zinloos. Net zo onzinnig en ondemocratisch zijn de uitspraken van REM-zanger Michael Stipes en andere Amerikanen die – net als vier jaar geleden – ‘dreigen’ te emigreren als de Republikeinse presidentskandidaat de verkiezingen zal winnen. De zorgen en angsten van zowel Europeanen als Israëliërs zijn sterk overdreven. Het maakt wel degelijk uit wie de volgende bewoner van het Witte Huis zal worden, maar het is dom en kortzichtig om te denken dat de verkiezing van deze of gene een absolute ramp zal zijn, en nog dommer om totaal onvoorbereid te zijn op de mogelijkheid dat ‘de andere kandidaat’ het uiteindelijk gaat winnen. McCain snapt donders goed dat Amerika de problemen van de wereld niet ( meer ) alleen aan kan, en dat Europese en andere landen als bondgenoten of anderszins betrokken moeten worden bij alle belangrijke beslissingen die in Washington genomen worden. Ook weet hij dat de Verenigde Staten het Palestijns-Israëlische conflict niet nog vier jaar ongestoord kunnen laten doorsudderen, zoals Bush jr. – die soms om voor mij onbegrijpelijke redenen een grote vriend van Israël wordt genoemd – acht jaar lang gedaan heeft. Daarentegen is Obama zich terdege bewust van het feit dat hij, indien gekozen, om herkozen te worden de Amerikaanse – en niet de Europese – kiezers zal moeten overtuigen. Bovendien weet de Democratische kandidaat dat hij, als hij hopelijk besluit om zich met het Palestijns-Israëlische conflict te bemoeien, het vertrouwen van Palestijnen én Israeliërs nodig zal hebben om op wat voor manier dan ook serieus te worden genomen. Amerikaanse verkiezingen zijn zelden een uitgemaakte zaak. Europa zal er ernstig rekening mee moeten houden dat Barack Obama over vier weken de verkiezingen niet wint, en Israël zou er verstandig aan doen om zich voor te bereiden op de mogelijkheid dat John McCain diezelfde verkiezingen verliest.

No comments: