Thursday, October 02, 2008

Een zoet 5769

Het volgende artikel staat deze week in het Friesch Dagblad:
Een zoet 5769
Eén van de voordelen van het leven in Israël is dat je twee keer per jaar een balans van de afgelopen twaalf maanden ( of dertien, in een Hebreeuws schrikkeljaar, zoals in het afgelopen jaar ) kunt opmaken. Als ik de vorige twee jaarbeschouwingen ( september 2006 en 2007 ) lees valt het me vooral op hoe weinig er – ten goede – veranderd is, in ieder geval wat Israël en de Palestijnen betreft. Voor het derde opeenvolgende jaar is Mahmoud Ahmadinejad degene die meer dan wie dan ook de gebeurtenissen en ontwikkelingen in de regio lijkt te bepalen. Zijn land en diens stromannen – niet alleen Hezbollah maar ook Hamas – blijven de grootste verstjeerders in het Midden-Oosten. Dat valt, al jarenlang, vooral te merken in en rond Libanon en Gaza. Daar tegenover ( en daarnaast ) staan leiders en regeringen die niet de wil, macht, visie, durf en/of populaire steun hebben die nodig zijn om werkelijk het initiatief te nemen en dingen ten goede te keren: niet alleen bijvoorbeeld Siniora in Libanon, Mubarak in Egypte, Assad in Syrië, en Olmert ( nog steeds ) in Israël, maar ook Bush jr. in Amerika en de zoals altijd hopeloos verdeelde Europeanen. Positieve inbreng valt ook uit Moskou niet te verwachten. Onlangs concludeerde Iran terecht – nadat Ahmadinejad in New York weer eens ondubbelzinnig en ongestoord zijn anti-westerse en ronduit antisemitische opinies ten beste had gegeven – dat de reacties van de meeste landen op het Iraanse atoombeleid laten zien dat het Westen zo goed als zeker geen vuist tegen Teheran zal kunnen of durven maken. Je zou denken dat de Iraanse combinatie van van haat doortrokken propaganda met nucleaire ambities ieder normaal denkend mens slapeloze nachten bezorgt. Maar nee, varianten op “Iran heeft het volste recht om zich nucleair te bewapenen” en “Israël, niet Iran, is de aggressor” kom je overal op fora, in publieke discussies en politieke uiteenzettingen tegen. Holle retoriek (van de types pappen-en-nathouden of juist Aaaaanvallúúúúh) voert de boventoon, de verstandigste en meest logische optie – serieuze, werkelijk nageleefde sancties gecombineerd met een geloofwaardige dreiging met grof geweld – lijkt kansloos. Ik ben als de dood dat een aanval op Iran uiteindelijk een noodgreep zal worden voor een ( nieuwe ) Amerikaanse of Israëlische leider die ons wil ‘overtuigen’ dat hij – of zij – ballen én verstand van ( buitenlandse ) zaken heeft. Genoeg over Iran. Wat is er verder hetzelfde gebleven? De Palestijnen leven nog steeds in armoede: in Gaza onder een streng en geïsoleerd Hamas-regime, op de Westoever achter de Muur en onder een sterk verzwakte, corrupte en nauwelijks functionerende Palestijnse Autoriteit. Israël wordt nog immer bestuurd door een vleugellamme regering, waarvan de leden elkaar het leven zuur maken. Niemand in Jeruzalem die moedige stappen in de richting van wat voor vredesregeling dan ook kan of wil nemen. De Israëlische economie draait, zeker gezien de wereldcrisis, relatief goed, maar te weinig mensen profiteren daarvan. Van de drie bekendste gevangen Israëlische soldaten zijn er afgelopen juli twee in doodskisten thuisgekomen, Gilad Shalit wordt al ruim 800 dagen in Gaza gegijzeld. Een Israëlische intellectueel was onlangs het doelwit van een aanslag, de daders daarvan zijn tot nu toe onbekend gebleven. De nederzettingenpolitiek verandert niet of nauwelijks, als er al Palestijns-Israëlische onderhandelingen plaats vinden dan worden ze gevoerd door machteloze ‘leiders’, geweld binnen de familie is inmiddels in Israël net als in Nederland een bekend verschijnsel, in Sderot vallen nog regelmatig Qassam raketten, bulldozers zijn populaire terreurwapens geworden. Zelfs de Olympische Spelen waren voor Israël een teleurstelling ( 1 bronzen medaille ). Natuurlijk zijn er ook veel goede dingen gebeurd in 5768, maar dan denk ik vooral aan kleine, vaak persoonlijke gebeurtenissen. Eén van mijn leukste herinneringen aan dit jaar betreft onze oudste twee kinderen die op de foto gingen met leden van Franse, Duitse, Roemeense, Oekraïense, en Nederlandse militaire orkesten. Die muzikanten marcheerden in Haifa ter gelegenheid van de zestigste verjaardag van Israël. In verband met die verjaardag interviewde ik vijftien min of meer bekende Nederlanders over hun band met Israël. Aan die interessante, soms erg leuke gesprekken denk ik ook met veel plezier terug. En laten we niet vergeten dat er inmiddels ook Israëlische versies van Het Moment van de Waarheid en van Big Brother zijn! Het zou zo fijn zijn wanneer ik, als ik aan het einde van een jaar aan dat jaar terug denk, meteen positieve beelden voor ogen krijg. Iemand zei me een paar maanden geleden dat ik zo cynisch, zo Israëlisch ben geworden. Nu denk ik zelf dat cynisme geen typisch Israëlische eigenschap is, maar toch…, misschien is het volgende wel een mooie wens voor het komende jaar: moge ik op 19 september 2009 genoeg redenen hebben om eens met een Nederlands-rooskleurige, en niet met een Israëlisch-cynische blik op 5769 terug te kijken. Een gezond, gelukkig en gezegend nieuwjaar!

No comments: