Wednesday, November 19, 2008

The Change We Need

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad.
The Change We Need
In de verjaardagswens voor Israël die hij in mijn boek uitsprak verwerkte vice-premier André Rouvoet de uitdrukking Never a dull moment ( Nooit een saai moment ). Zijn wens was eigenlijk het omgekeerde van de zogenaamd Chinese vloekwens “Moge je in interessante tijden leven”. Palestijnen en Israëliërs beleven weliswaar al decennia lang reuze interessante tijden, maar toch verandert er hier al jarenlang nauwelijks wat. Aan alledrie de belangrijkste kanten van het Palestijns-Israëlische conflict zijn de leiders als het ware verlamd. Hamas en Fatah, de partij van PA president Abbas, zijn verwikkeld in een de facto burgeroorlog. Mahmoed Abbas is voor zijn politieke en fysieke overleving afhankelijk van Israël, dat nooit echt veel gedaan heeft om zijn positie te versterken. Hamas verkeert in een benarde positie. Enerzijds ontleent de organisatie haar bestaansrecht aan een compromisloze strijd tegen de Joodse staat, anderzijds moet ze – om een ‘aantrekkelijk’ politiek alternatief voor Fatah en andere partijen te bieden – de levensomstandigheden voor de bevolking van Gaza zien te verbeteren. Die twee grondbeginselen sluiten elkaar uit: Gaza kan economisch niet overleven zolang het volkomen geïsoleerd is van Israël ( en van de Westoever ), maar tegelijkertijd moet Hamas geweld richting Israël blijven toestaan of aanmoedigen, wederom om een ‘aantrekkelijk’ en ‘geloofwaardig’ alternatief voor Fatah en andere partijen te bieden. De Israëlische regering zit met een soorgelijk dilemma in haar maag. Aan de ene kant kan Israël zich het niet veroorloven om onderhandelingen te voeren of samen te werken met een mini-staat waarvan de leiders de staat Israël weigeren te erkennen; moet Israël wel reageren wanneer die mini-staat bijna dagelijks raketten en mortieren ( sinds 2001 gemiddeld meer dan één raket en één mortier per dag ) richting Israëlische burgers afvuurt; en weet de regering in Jeruzalem dat afspraken met Hamas hoogstwaarschijnlijk slechts tijdelijk geldig zullen zijn. Aan de andere kant beseft Israël heel goed dat Hamas een onvermijdelijk deel van de Palestijns-Israëlische realiteit is, dat de blokkade van Gaza Hamas eerder versterkt dan verzwakt, en dat vooruitgang in onderhandelingen met de Palestijnse Autoriteit weinig voorstelt zolang Israël en Gaza en Fatah en Hamas geen modus vivendi – die term is hier letterlijk bedoeld – kunnen vinden. Daar komt nog het moeras van de nederzettingen bij. Nadat de eenzijdige terugtrekking uit Gaza tot een onleefbare situatie voor de burgers aan beide kanten van de grens heeft geleid zijn verdere eenzijdige terugtrekkingen op de Westoever vrijwel uitgesloten. Een ‘onderhandelde’ ontruiming van nederzettingen zal niet zo gauw worden uitgevoerd zolang de dreiging bestaat dat Hamas ook de macht op de Westoever zal overnemen. De Israëlische regering – en ieder oppositielid dat zijn verstand gebruikt – weet echter ook heel goed dat het nederzettingenbeleid funest is voor Israël en een keer teruggedraaid zal moeten worden. Dat een deel van de kolonistenbeweging steeds extremer en gewelddadiger wordt – tegen Palestijnen maar ook tegen Israëlische soldaten – bevestigt die overtuiging alleen maar. De nieuwste geweldsgolf in en rond Gaza lijkt vooral de rechtse en ultra-nationalistische Israëlische politieke partijen in de kaart te spelen. Het is niet voor het eerst dat schijnbaar zorgvuldig getimed politiek geweld Israëlische verkiezingen beïnvloedt. De overwinningen van Binyamin Netanyahu op Shimon Peres en van Ariel Sharon op Ehud Barak waren deels ‘te danken’ aan Palestijnse terreuraanslagen ( en aan de moord op Rabin ). Eerder deze week zeiden Palestijnse bronnen dat Hamas liever Bibi dan Livni premier ziet worden, omdat de kans op een einde aan ( wat er over is van ) het diplomatieke proces onder een Likud-regering groter is dan met Kadima. Ik weet niet zeker of dat waar is, maar het klinkt niet onlogisch. De meeste Israëliërs zijn het erover eens dat er hier snel veel moet veranderen. Wel heeft iedereen verschillende veranderingen op het oog. De status quo doet in ieder geval beide volken de das om. Misschien kan de nieuwe Amerikaanse president, die precies 13 jaar na de moord op Yitzhak Rabin werd gekozen, het tij in de juiste richting keren. Lisa Goldman – een bevriende Canadees-Israëlische journaliste, die het weblog On the Face beheert – maakte duidelijk dat het beeld dat heel Israël pro-McCain was en is wel eens volkomen overtrokken of onjuist zou kunnen zijn. Ze verwees op haar blog naar de enthousiaste en hoopvolle koppen in de meeste Israëlische media meteen na Obama's historische verkiezingsoverwinning. Volgens haar vertegenwoordigt Barack Obama “een hoopvolle visie waar wij naar eigen zeggen te cynisch voor zijn maar toch naar verlangen”. Beter zou ik het niet kunnen zeggen.

No comments: