Tuesday, December 02, 2008

Mumbai - Globalisatie - Israel/Palestina

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad.
Globalisatie in optima forma
Als iets de tragische gebeurtenissen in Mumbai karakteriseerde dan was het wel chaos. Drie dagen lang dezelfde beelden vol angst en wanorde, en een constante stroom van gebrekkige informatie die steeds weer onjuist of onvolledig bleek te zijn. Pure vrees en ordeloosheid, de terroristen hebben weer belangrijke punten gescoord. De aanslagen werden zo te zien zorgvuldig voorbereid en volgens een doordacht plan uitgevoerd. De terroristen zochten specifiek westerse, vooral Britse en Amerikaanse, slachtoffers uit. Het lijkt onwaarschijnlijk dat Amerikaanse en Israëlische Joden – die duidelijk als zodanig herkenbaar waren en in een zichtbaar en bekend Joods centrum woonden en werkten – toevallig slachtoffers werden. Toch moeten we niet vergeten dat de overgrote meerderheid van slachtoffers niet uit westerlingen bestond, maar uit Indiërs. Twee van de eerste doelen die werden aangevallen waren het Chhatrapati Shivaji treinstation en het Cama ziekenhuis. Terroristen haten nu eenmaal iedereen die niet net als zij een (van de) absolutistische, nihilistische vorm(en) van de Islam aanhangt. Amerikanen, Joden, westerlingen, hindoes, boeddhisten, sji’ieten dan wel soennieten, gematigde en/of simpelweg andersdenkende moslims, atheïsten, voor Islamisten zijn wij allemaal één pot nat. Regionale conflicten worden door hen aangegrepen als aanleiding voor hun activiteiten (zie: Tsjetsjenië, Kashmir, Afghanistan, Libanon, enzovoort), maar waar zo'n conflict niet als voorwendsel kan worden gebruikt vinden ze zonder moeite andere drogredenen: het lot van de Palestijnen, Amerikaans of Joods imperialisme, westerse decadentie, u roept maar of zij zien er een reden in om zichzelf of andere moslims op te offeren en ongelovigen over de kling te jagen. De veelheid en diversiteit van getroffen doelen in Mumbai geven aan dat de mensen die dit planden en ten uitvoer brachten meer dan slechts één ding voor ogen stond. Bovenal was het een zeer goed geslaagde vorm van machtsvertoon: weer is aangetoond dat Islamistische terroristen min of meer kunnen toeslaan waar en wanneer ze dat willen. Terreur is globalisatie 'op haar best', waarbij het ultieme 'nationale symbool' van globalisatie – de VS – ironisch genoeg altijd een vruchtbaar (want door velen gehaat) doelwit is. Wie dacht dat onder Obama de haat tegen Amerika minder zal worden hield zichzelf voor de gek. Het zal de moslim-fanatici worst wezen wie er in het Witte Huis zit, net zo goed als het hun geen moer kan schelen of de Palestijnen een eigen staat hebben, of moslims in het Westen gediscrimineerd worden, of dat de gemiddelde moslim in Kashmir, Bosnië of elders ter wereld een beter leven, autonomie of wat dan ook zal krijgen.. Zolang ze er echter in slagen ons ervan te overtuigen dat het hun wel degelijk om dit of dat ene, beperkte doel te doen is, denken sommigen van ons dat we de terroristen de wind uit de zeilen kunnen nemen door hun op bepaalde punten gelijk of zelfs hun zin te geven. De terreurdaden in de Indiase havenstad maakten vorige week weer eens duidelijk dat extremistische moslims – van verschillende pluimage – samenwerken binnen locale, regionale en internationale netwerken, en dat ze globaal denken. Er zijn geen kant en klare oplossingen waarmee zij in korte tijd kunnen worden verslagen. Betekent dit dat er helemaal niets gedaan kan of moet worden? Natuurlijk niet. We moeten alleen niet de illusie koesteren dat de terreur zal stoppen zolang de terroristen niet overal en in alles hun zin hebben gekregen. Het is een globaal probleem dat globaal bestreden en vooral veroordeeld moet worden: voor terreurdaden bestaat geen acceptabel excuus. In tegenstelling tot september 2001 hoorde of las ik vorige week nauwelijks dat er een direkte link werd gelegd tussen enerzijds het terreurgeweld en anderzijds het bestaan van de Joodse staat en de Amerikaanse steun voor die staat. Naast Israël en het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid werden destijds armoede en de ongelijke verdeling van de rijkdom in de wereld als mogelijke oorzaken van 9/11 genoemd. Een Duitse lezeres van een Amerikaanse krant schreef over die laatste pseudo-rationalisatie zeer treffend dat alleen al het suggereren van dat verband een beledigende klap in het gezicht van alle armen in de wereld is. Iets soortgelijks geldt volgens mij voor de Palestijnen: zij verdienen betere 'broeders' dan de masters of terror, en betere 'steun' dan het goedpraten van zulke terreur. Een einde aan het Israëlische nederzettingenbeleid en de oprichting van een Palestijnse staat zal ik zonder meer toejuichen. Niet alleen de Palestijnen maar ook (en vooral; zo eerlijk ben ik wel) Israëliërs zullen daar baat bij hebben. De bezetting is immers funest voor Israël, net zo goed als voor de Palestijnen. Bovendien zullen de Islamistische terroristen dan één bruikbaar excuus minder hebben. Maar wie na Mumbai (Londen, Moskou, Madrid, New York, Algiers, Bali, Cassablanca, Beslan, Delhi, Baghdad, en zo kan ik nog wel even doorgaan) blijft volhouden dat het Palestijns-Israëlisch conflict (d.w.z. hetzij de Israëlische bezetting van de Westoever, de Golanhoogte, en/of Oost-Jeruzalem, hetzij het bestaan van de Joodse staat an sich) dé hoofdoorzaak is van Islamistische terreur, is ziende blind. Of hij of zij wil doodgewoon, koste wat kost, terreur rechtvaardigen.

No comments: