Tuesday, June 24, 2008

Zimbabwe


Two Dutch cartoons about the situation in and around Zimbabwe.

Joep Bertrams - "Leadership"

Fokke & Sukke are members of the IOC: "Well, Zimbabwe has started to present itself pretty well - as a candidate for the Olympic Games of 2016".

Vanaf heden: "Liever Unox leverworst dan gewone leverworst..."

Ik moest nogal lachen om het volgende bericht in het nieuwsbulletin van de Wereldomroep: * Bedrijven plaatsen advertentie tegen boycot Twee Nederlandse bedrijven hebben in advertenties in Jordaanse kranten afstand genomen van de film Fitna van PVV-leider Geert Wilders. Vleeswarenfabrikant Zwanenberg en zuivelproducent Friesland Foods hopen zo te voorkomen dat hun producten worden geboycot. Een Jordaanse actiegroep heeft opgeroepen producten van Nederlandse en Deense bedrijven te boycotten, vanwege de Deense spotprenten over de profeet Mohammed en de film Fitna. De groep heeft een lijst gepubliceerd met bedrijven die moeten worden geboycot. Daarop staan ook KLM en Philips.Volgens de actiegroep is een advertentie in Jordaanse kranten niet voldoende om onder de boycot uit te komen. De bedrijven moeten ook in eigen land afstand nemen van de film. Ik ben geen pleitbezorger van de waardeloze film van meneer Wilders, maar zouden de collabo's ( Geert W. zou hen dhimmis noemen, neem ik aan ) van Zwanenberg bang zijn dat de moslims geen Kips leverworst en pate van Zwan meer zullen kopen?

Thursday, June 19, 2008

The collapse of democracy, a Dutch example

Earlier this week a hostage crisis, which even made the headlines in foreign media, took place in the Dutch city of Almelo. An official of the local authorities was held at gunpoint by a citizen ( of Turkish descent, as one commentator/bystander pointed out ) who appeared to be unhappy about some measure or policy that affects his business. Too many people honestly believe that violence is if not a legitimate then at least an acceptable means to achieve one's goals. As with 9/11, the murder of Theo van Gogh, and the threats against people like Geert Wilders and Ayaan Hirsi Ali, many online commentators used the "This act can not be justified, BUT...." line of arguing. Bureaucracy, politicians and other persons, groups or mechanisms are blamed for society's ailments, and those who choose non-democratic means to make a point, vent their rage and/or pursue their personal aims can automatically count on the sympathy of some or many ordinary citizens, who simply seem to lack the 'courage' to do what terrorists and bullies do.

Hamas and Euro 2008



Fokke & Sukke do not want a bloodless nil-nil: "Hamas and Israel just should...show sport and perform their duties ".

One of the reasons why I admire the makers of the Dutch cartoon Fokke & Sukke is the fact that they often manage to combine two or more hot news items into one - often quite funny - cartoon. Here they refer to both the fragile ceasefire between Hamas/Gaza and Israel which started this morning, and the UEFA Euro 2008 football/soccer championship, i.e. the game Netherlands-Romania the other day.

This morning I read the sad news that Dutch defender Khalid Boulahrouz' prematurely born baby daughter had died in a Lausanne, Switzerland, hospital, where his pregnant wife was taken yesterday. Poor family.

Tuesday, June 17, 2008

Voetbal is simpel


Deze mooie foto vond ik op de website van BN De Stem


Mijn agenda stem ik er niet op af, maar toch volg ik sommige wedstrijden van het EK voetbal wel online, als ik nog wakker ben, en af en toe zap ik naar de wedstrijden die worden uitgezonden. Zolang Nederland mee blijft doen volg ik het toernooi van een grote afstand, en met een niet meer dan matige interesse. Natuurlijk heb ik liever dat Nederland de titel binnenhaalt dan dat Italie, Portugal of Duitsland dat doet. Hieronder volgen de wijze woorden van Saint Johan, in de interpretatie van Joop Visser. Leek me wel een toepasselijk lied voor deze dagen.


Voetbal is simpel, voetbal is simpel,
Maar het moeilijkste wat er is is simpel voetballen.
Om te beginnen is er maar één bal
En die bal moet je dus hebben.

Dat is logisch, dat is logisch,
En elk nadeel heb zijn voordeel,
En je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Eén keer spelen, één keer raken,
Dat is eigenlijk het ware voetbal.
Een harde pass is beter te verwerken dan een zachte,
En je moet schieten, anders ken je niet scoren.

Dat is logisch, dat is logisch,
En elk nadeel heb zijn voordeel,
En je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Duitsland ken slecht spelen,
Duitsland ken slecht spelen,
Maar dan wordt er toch uit een spelhervatting gescoord.
En Italianen, Italianen kennen niet van je winnen,
Maar je ken wel van ze verliezen.

Dat is logisch, dat is logisch,
En elk nadeel heb zijn voordeel,
En je gaat het pas zien als je het doorhebt.

In voetbal zijn bepaalde wetten.
Eén wet is: het middenveld is de weegschaal van je elftal.
Speel jij met twee middenvelders, en je tegenstander heeft er vier,
Dan win je het dus nooit.

Dat is logisch, dat is logisch,
En elk nadeel heb zijn voordeel,
En je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Als je een hoge balcirculatie nodig hebt,
Als je een hoge balcirculatie nodig hebt
Ken het dus niet zo zijn dat een speler met de bal gaat lopen.
Zoals met die actie van Ruud Krol in de wedstrijd tegen Brazilië, WK '74,
Als je die bal te lang vasthoudt is het moment weg.
Als je balverlies lijdt krijg je een counter om je oren.Dus wachten, wachten tot Krol die loopactie maakt, en dan spelen.

Dat is logisch, dat is logisch,
En elk nadeel heb zijn voordeel,
En je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Bij een ploeg die verdedigend speelt,
Bij een ploeg die verdedigend speelt
Is de afstand naar de goal voor een aanvaller gauw vijftig meter.
Omdat ik aanvallend voetbal speel hoeft een aanvaller bij mij
Maar vijftien meter te lopen, tenzij-ie stom is of staat te slapen.

Dat is logisch, dat is logisch,
En elk nadeel heb zijn voordeel,
En je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Ik zeg nooit iets tegen de scheidsrechter.
Ik zeg alleen iets tegen de scheidsrechter als-ie het verkeerd ziet.
Of als-ie helemaal niets ziet.
Want je ken moeilijk fluiten, je ken moeilijk fluiten
Als je iets niet ziet.

Dat is Luingen, dat is Luingen,
En elk nadeel heb zijn voordeel,
En je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Het behoort tot de wetten van het voetbal
Dat op succes vaak een grote teleurstelling volgt.
Maar je ken beter ondergaan met je eigen visie
Dan met de visie van een ander.

Dat is logisch, dat is logisch,
En elk nadeel heb zijn voordeel,
En je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Want je moet sterven met je ideeën,
En alles wat er omheen zit,
De dingen die misschien minder interessant zijn,
Dat zijn de details.
En dan is het ook nog zo, dat is punt twee,
Je moet appels nooit met peren vergelijken.
Je ken alleen zeggen: het is allebei fruit.
En als ik zou willen dat je het begreep
Dan legde ik het wel beter uit.

Dat is logisch, dat is logisch,
En elk nadeel heb zijn voordeel,
En je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Dat is logisch, dat is logisch,
En elk nadeel heb zijn voordeel,
En je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Saturday, June 14, 2008

What is good for America...

This is a rough translation ( for the Poligazette ) of the previous posting, which was published in the Dutch daily Friesch Dagblad.
Four years ago, when American voters were able to choose between four more years with Bush jr. and the unknown alternative which John Kerry offered, I wrote that Kerry's election would probably be better for Israel and the Palestinians than the re-election of George W. Bush. The main basis for my assumption was the fact that at that moment ( August 2004 ) the deadlock of the Palestinian-Israeli conflict had only one variable which was not hopelessly and rigidly stuck: the American presidency. Since then both Israel and the Palestinians got new leaders, but few people will tell you with a straight face that, leader-wise, compared to four years ago any of the two parties is better off today. No Israeli-Palestinian peace plan can succeed without a minimum of mutual trust and a real intention towards peace on both sides of the conflict. Nevertheless, in order to bring about a true peace process and to make it succeed, an input from outside is crucial. Not unlike four years ago, we should not expect any surprising peace-input from either Russia or the United Nations. The European Union still can play a limited, mediating role, but the EU remains too divided for it to conceive – let alone carry out – a balanced, credible and decisive vision regarding Israel-Palestine. In other words, there is nothing new under the sun. America still is the most important and influential outsider in the region. The foreign policy of the next President of the United States will (continue to) influence and/or determine the lives of Palestinians, Israelis and other nations in the Middle East. Many articles and (online) commentaries have dealt with the question which of the three, now two, presidential candidates would be best fort Israel. I do not think that that question can really be answered. What is important is that something is going to change, and I have the impression that that will happen in any case. Even if once again a Republican becomes President, there will be many changes at the top of all departments. Besides, John McCain understands just as much as Barack Obama that many things will have to be handled differently than they have been handled for eight years. The war in Iraq never was part of a solid long-term Mid-East policy. Only seven years after he was elected President did George W. Bush visit Jerusalem and Ramallah. Most of that seven years' period he and his government simply left Israel and the Palestinians to muddle on their own. Partly because of this, extremists on both sides of the conflict have only become stronger than they were four and eight years ago. This is why I do not understand why so many Israelis and Israel-supporters consider Bush jr. as a great friend of Israel. A real friend would have shown more sincere interest and would have tried to work more pro-actively on finding solutions. American policy regarding 'the' conflict can hardly be worse than it has been during the last eight years. Even bad policy is better than no ( real ) policy. Therefore it is good that the Bush era is coming to an end. What was true for John Kerry in 2004 also goes for the two remaining presidential candidates. None of them has made known any detailed plans for the Middle-East. Both explicitly expressed their support for and solidarity with Israel on various occasions, like two weeks ago at the AIPAC conference. Their opinions on the purpose and the continuation of the war in Iraq are very different, but that also does not say very much about what they will do when in power. For both the Democratic and the Republican candidate there are – as far as Israel is concerned – factors, facts, and influences that count either against them or in their favor. The main requirement for a successful American Mid-East policy, whether thought and carried out under Obama or under McCain, will be genuine commitment. I sincerely believe that as soon as the Palestinian and the Israeli leaders ànd populations realize that the most powerful nation in the world – if possible with support from Brussels – wants to work seriously towards peace, justice, and security in Israel and Palestine, the vast majority of both peoples will go for it and be more ready for compromises than ever before. Such an American commitment we did see under Clinton and during the Oslo process. It is to be hoped and expected that not only the Palestinians and Israelis but also the Americans learnt from the mistakes of that period. After all's said and done, what is the most important is that in the next four or eight years America will reconquer as much as possible of its lost prestige, credibility, and – economic and diplomatic but also military – power. What is good for America normally is good for its allies, and thus also for Israel. More than most other US allies, Israel is interested in an America that in every respect is strong and involved in world politics. It is up to the American voters to decide whether John McCain or Barack Obama is the most suitable man to give their country back the prestige and confidence that it seems to have been lacking for a number of years. In order to make that decision the American people does not need my opinion or advice, nor that of any other Dutch, Israeli or European man or woman.

Friday, June 06, 2008

Wat goed is voor Amerika...

Als het goed is staat vandaag het volgende artikel in het Friesch Dagblad.
Wat goed is voor Amerika…
Vier jaar geleden, toen bij de presidentsverkiezingen de Amerikaanse kiezers konden kiezen voor Four more years met Bush jr. of voor het onbekende alternatief dat John Kerry bood, schreef ik dat de verkiezing van Kerry waarschijnlijk beter zou zijn voor Israël en de Palestijnen dan de herverkiezing van George W. Bush. De belangrijkste basis voor mijn vermoeden destijds was het feit dat de impasse van het Palestijns-Israëlische conflict op dat moment (august 2004) slechts één variabele kende die niet hopeloos en onwrikbaar was vastgeroest, en dat was het Amerikaanse presidentschap. Inmiddels zijn zowel aan Palestijnse als aan Israëlische zijde de leiders vervangen, maar slechts zeer weinigen zullen met een serieus gezicht durven beweren dat één van beide volken er qua leiderschap de laatste jaren op vooruit is gegaan. Geen enkel Palestijns-Israëlisch vredesplan zal kunnen slagen zonder een minimaal wederzijds vertrouwen en een werkelijke vredeswil van beide volken. Toch is en blijft, om een heus vredesproces tot stand te brengen en te doen slagen, inbreng van buitenaf cruciaal. Van Rusland of de Verenigde Naties valt ook nu geen verrassende vredesinbreng te verwachten. De Europese Unie kan nog altijd een beperkte, bemiddelende rol spelen maar zij blijft te verdeeld om een evenwichtige, geloofwaardige en daadkrachtige visie met betrekking tot Israël-Palestina te bedenken, laat staan uit te dragen. Kortom, er is niet veel nieuws onder de zon. Amerika blijft de belangrijkste en meest invloedrijke buitenstaander in deze regio. Het buitenlandse beleid van de komende president van de Verenigde Staten zal het leven van Palestijnen, Israëliërs en andere volken in het Midden-Oosten (blijven) beïnvloeden zo niet bepalen. Er zijn al heel veel artikelen en online commentaren gewijd aan de vraag welke van de drie, nu twee, mogelijke presidentskandidaten het beste zou zijn voor Israël. Volgens mij valt die vraag niet echt te beantwoorden. Wat belangrijk is, is dat er iets gaat veranderen, en ik heb het idee dat dat in ieder geval zal gebeuren. Zelfs als wederom een republikein president wordt zal er een flinke personeelswijziging aan de top van alle departementen plaatsvinden, en John McCain snapt net zo goed als Barack Obama dat veel dingen anders aangepakt zullen moeten worden. De huidige regering in Washington heeft in feite Israël en de Palestijnse gebieden acht jaar lang verwaarloosd. De oorlog in Irak maakte nooit deel uit van een doortimmerd Midden-Oosten-plan voor de lange termijn. Pas ruim zeven jaar na zijn verkiezing als president bezocht George W. Bush Jeruzalem en Ramallah. Bijna al die tijd hebben hij en zijn regering Israël en de Palestijnen maar laten aanmodderen. Hierdoor zijn de extremisten aan beide kanten alleen nog maar sterker geworden dan zij vier en acht jaar geleden waren. Ik snap dan ook niet hoe veel Israëliërs en Israël-supporters Bush jr. als een grote vriend van Israël beschouwen. Een echte vriend had veel meer oprechte interesse getoond en geprobeerd om actief aan oplossingen mee te denken en te werken. Het Amerikaanse beleid ten aanzien van ‘het conflict’ kan nauwelijks beroerder worden dan dat van de afgelopen acht jaar. Zelfs slecht beleid is beter dan geen beleid. Het is dus goed dat het tijdperk Bush ten einde komt. Voor de twee overgebleven presidentskandidaten geldt hetzelfde als voor John Kerry in 2004. Geen van beiden hebben gedetailleerde plannen voor het Midden-Oosten bekend gemaakt. Allebei hebben ze hun steun aan en solidariteit met Israël meermaals expliciet uitgesproken, zoals deze week op de AIPAC conferentie. Hun opvattingen over het nut en de voortzetting van de oorlog in Irak verschillen sterk, maar ook dat zegt niet al te veel. Voor zowel de republikeinse als de democratische kandidaat zijn er – waar het Israël betreft – factoren, feiten, en invloeden die voor en tegen hem pleiten. De allerbelangrijkste vereiste voor een succesvol Amerikaans Midden-Oostenbeleid, of dat nou onder Obama of onder McCain zal worden uitgedacht en uitgevoerd, zal waarachtige betrokkenheid – commitment – zijn. Zodra de Palestijnse èn Israëlische leiders en bevolking inzien dat het machtigste land ter wereld (liefst met steun uit Brussel) serieus aan vrede, rechtvaardigheid en veiligheid in Israël en Palestina wil werken, zal de overgrote meerderheid van beide volken volgens mij eieren voor haar geld kiezen en een grotere bereidheid tot compromissen tonen dan we tot nog toe gezien hebben. Een dergelijke Amerikaanse wil was er onder Bill Clinton en tijdens het Oslo-proces. Het valt te hopen en te verwachten dat zowel de Amerikanen als Israël en de Palestijnen van de fouten uit die tijd geleerd hebben. Wat per slot van rekening het belangrijkste is, is dat Amerika de komende vier of acht jaar zoveel mogelijk verloren aanzien, geloofwaardigheid en kracht – vooral economisch en diplomatiek maar ook militair – terugwint. Wat goed is voor Amerika is normaal gesproken goed voor zijn bondgenoten, en dus ook voor Israël. Israël heeft meer dan de meeste andere bondgenoten belang bij een Amerika dat in alle opzichten en met beide benen sterk in de wereld staat. Het is aan de Amerikanen zelf om te beslissen of John McCain of Barack Obama de meest geschikte man is om hun land het prestige en zelfvertrouwen terug te geven dat het al een aantal jaren lijkt te ontberen. Zij hebben bij het nemen van dat besluit mijn mening en advies – of die van welke andere Nederlander, Europeaan, of Israëliër dan ook – niet nodig.

Monday, June 02, 2008

In naam van Oranje

Hier moest ik echt om lachen: "De Nederlandse minister Bert Koenders van Ontwikkelingssamenwerking zal Mugabe deze week in Rome namens Nederland volstrekt negeren ". Hoe doe je dat, een dictator namens een hele natie negeren? En dan hebben we het niet over zomaar negeren, maar over de ergste vorm van negeren die je maar kunt bedenken, het zogenaamde volstrekte negeren. Robert M. zal nu ongetwijfeld met knikkende knieen naar Rome afreizen.

Sunday, June 01, 2008

Hatred towards Jews > Love towards Palestinians

Here is yet another example of the Muslims' hatred towards the Jewish state. Many if not most of them, it seems, simply are unable or unwilling to accept the mere existence of this state. It appears that if there is one thing that unites shi'ites and sunnis, fundamenalists and less extremist believers, it is the hatred of Jews and of Israel. In an area where water is - more than in most places in the world - the very essence of life, a major official of the Islamic Republic of Iran, repeating the words of his dead guru, urges Muslims to each use one bucket of water to erase Israel - i.e. in fact to murder all the Jews and Muslims who live here - rather than to use that precious liquid to irrigate Muslim and non-Muslim lands, which could make this area just a tiny bit more beautiful and livable. Leave it to the ayatollahs and their cronies to turn a symbol of life into a deadly weapon. There are many reasons why I feel sorry for the Palestinians, but two of the main causes for their misery are their leaders on the one hand and their 'friends, supporters and brothers' on the other.