Steek er eentje op

Als een 'grote naam' ( ik zou er bijna van gaan hoesten ) als Wibi Soerjadi zegt dat mensen ook buiten niet meer mogen roken, zou ik er haast serieus over gaan denken om juist ( weer ) flink te gaan paffen. Ik krijg een steeds grotere hekel aan anti-rokers, anti-vleeseters, anti-moslims, anti-semieten, anti-Bush(wo)men, anti-McCains, anti-Obamas. De een is nog fanatieker dan de ander. Anti-fanatisme mag van mij natuurlijk wel, zo tolerant ben ik nou ook wel weer.

Surprise

I liked this article, by political analyst Attila Somfalvi, who in fact says that in spite of Olmert's apparent ambition to leave office like Tony Blair, he will be remembered as an Israeli version of Tony Soprano. Ehud Olmert deserves some credit for the mere fact that he was able to surprise the nation with the timing of his announcement not to run for the leadership of Kadima. Maybe for that, and for his performance last night, he deserves another Tony.

If only...

If only more Israelis would have the common sense, empathy and imagination of men like Amos Oz ( link refers to just one of his op-eds ), and David Grossman. If only more Palestinians would have the wisdom and courage of men like Sari Nusseibeh.

BW14

René, van BW14, schreef een bijzonder sympathieke posting nadat hij mijn boek gelezen had. Heel erg bedankt daarvoor. Zoals je aan één van de commentaren op de posting kunt zien roepen ook - vooral? - genuanceerde verhalen die betrekking hebben op Israel, Joden en/of Palestijnen emotionele, boze, beschuldigende en andere negatieve reacties op. Het is niet anders. Ik hoop René in september eindelijk een keer te ontmoeten.

Bits and pieces

• An interesting and convincing opinion article, unfortunately but very probably quite relevant for the next Lebanon war.
• Uri Orbach basically calls Israelis who expose the abuse of Palestinians by Israeli security forces or by settlers traitors, who only help the Palestinian propaganda machine. He seems to forget that those who abuse Palestinian civilians are the real danger for Israel, because they betray our state and our values. But of course, Mr Orbach does not mention the fact that abuses that do not take place can not be filmed and exposed, nor does he ever denounce the attacks - by members of his ideological home front - against Israeli soldiers and police(wo)men who try to enforce the little law that is left in the Wild-Westbank.
• Uzi Dayan, former general and halfhearted political activist, will join the Likud. Nothing wrong with that, of course, besides the fact that after he retired from the army, one of Mr Dayan's main focuses has been the fight against corruption. He probably never noticed that two ( well, many more, but they involve two public figures, Avraham Hirschsohn and Ehud Olmert ) of today's most notorious cases of - alleged - corruption involve Kadimah politicians who did what they are being accused of while they were very, very prominent Likud leaders. You cannot say that Likud invented corruption, but it is one of the parties that helped to turn the ugly phenomenon into an Israeli artform. What other parties he could have joined? Well, I would not suggest Shas, or Israel Beitenu, or the Labor party. But what is wrong with, for instance, Meretz? Besides the fact that the chances of that party joining any government in the near future are slim, to say the least. This is why I have a feeling that Avshalom Vilan might be right.
• Some very interesting background information about Samir Kuntar, which I found on one of my favorite Israeli weblogs.

Afsluiten, en opnieuw beginnen

Het volgende artikel stond vorige week in het Friesch Dagblad.

Afsluiten, en opnieuw beginnen

Deze week is het twee jaar geleden dat ik met mijn gezin ons huis, in de buurt van Haifa, ontvluchtte. De Tweede Libanonoorlog woedde toen ruim een week. Na vijf weken in Nederland waren wij – vijfsterrenvluchtelingen, maar toch – weer thuis. Vorige week kreeg Israël de lichamen terug van de twee ontvoerde reservisten, Ehud Goldwasser z"l en Eldad Regev z"l, wier ontvoering als de aanleiding voor die oorlog werd beschouwd. In ‘ruil’ voor de twee lijken en voor een minieme hoeveelheid informatie over Ron Arad, de in 1986 in Libanon gevangengenomen en sindsdien spoorloze Israëlische co-piloot, liet Israël vijf Libanese terroristen vrij, en stuurde het de stoffelijke overschotten van ongeveer 200 in Israël begraven strijders/terroristen terug naar Libanon. Van die vijf levende Libanezen kreeg Samir Kuntar, die sinds 1979 in Israël gevangen zat, de meeste aandacht. Hij schoot tijdens een terreuraanval Danny Haran voor de ogen van diens vierjarige dochtertje dood, en sloeg daarna het meisje, Einat, de hersens in. Haar tweejarige zusje Yael stikte omdat hun moeder, Smadar, uit angst voor ontdekking door de terroristen de mond van haar kind dichthield. Deze ‘gevangenenruil’ was belangrijk voor Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah. Hij had immers al voor de oorlog beloofd Kuntar – die overigens Druzisch is en ten tijde van zijn infameuze wandaad geen band met Hezbollah had: de organisatie werd pas begin jaren tachtig opgericht – naar Libanon terug te zullen brengen. Vorige week hadden velen, ook in Israël, het dan ook over een overwinning voor Hezbollah. Ik heb eerder de neiging om de Israëlische deskundige Guy Bechor te geloven. Hij benadrukte juist dat Hezbollah de afgelopen jaren verzwakt is, en dat het centrale, sectarisch opgesplitste, gezag in Beirut sterker is geworden. Alhoewel Libanezen Israël publiekelijk vaak als de grootste vijand van Libanon blijven zien, zijn ze zich terdege bewust van de schade die Hezbollah hun land toebrengt. De partij kreeg onlangs uiteindelijk slechts één ministerspost, die van arbeidszaken, in het nieuwe 30-koppige Libanese kabinet. De deal met Israël had Nasrallah hard nodig om zijn achterban een concreet positief wapenfeit te kunnen tonen. Het grote welkomsfeest werd live uitgezonden, waarbij Nasrallah zelfs even tevoorschijn kwam uit zijn schuilplaats om Kuntar en de anderen te omhelzen. Nasrallah, de zogenaamde overwinnaar van de zomer van 2006, leeft sinds die zomer als een permanente vluchteling en gevangene, doodsbang voor Israëlische vergelding. De enige echte winnaars van de afgelopen twee jaar blijven Syrië en Iran. Syrië heeft aan relevantie gewonnen en is minder geïsoleerd geraakt. De Iraanse leiders laten meer en meer zien dat zij het zijn die de agenda van het Midden-Oosten in feite bepalen. Toch kent die verdomde oorlog vooral verliezers. De grootste verliezer is en blijft Libanon. Dat land likt nog steeds zijn wonden, en Damascus en Teheran maken er nog voor een aanzienlijk deel de dienst uit. Alhoewel Israël vorige week ook geen overwinning te vieren had, werd er door sommige Arabische commentatoren – ook door Kuntar zelf – enigszins jaloers op gewezen hoeveel belang Israël hecht aan zijn eigen mensen, liefst natuurlijk levend maar zelfs als ze dood zijn. Dat er in Libanon een groots festijn werd georganiseerd voor een “ongelovige kindermoordenaar” viel ook niet bij alle Arabieren in goede aarde, al werden die kindermoordenaar en zijn ‘bevrijder’ wel nadrukkelijk door veel Arabische leiders, waaronder de Palestijnse president Abbas, gefeliciteerd. De overeenkomst tussen Hezbollah en Israël had de steun van een grote meerderheid van de Israëlische bevolking, al spreekt het vanzelf dat niemand er dolenthousiast over was. Veel kritiek kwam vanuit pro-Israëlische kringen in het buitenland. Ronny Naftaniel vroeg zich bijvoorbeeld in een nieuwsbrief van het CIDI af of de prijs niet te hoog was. Men heeft de publieke discussie in Israël zelf blijkbaar niet goed gevolgd of begrepen. De meeste Israëliërs, en dan vooral zij wier kinderen soldaat zijn of dat in de verre of nabije toekomst zullen worden, kunnen zich waarschijnlijk vinden in de woorden van president Peres bij zijn condoleancebezoek aan de familie Goldwasser: “Elders wordt feest gevierd, maar als men mij zou vragen bij welk volk ik zou willen horen, bij het volk dat verdriet heeft omdat twee van zijn strijders gesneuveld zijn of bij het volk dat een lafhartige moordenaar, van wiens voorhoofd het Kaïnsteken nooit zal worden gewist, feestelijk onthaalt, dan is het antwoord duidelijk. Het is hier een kwestie van waarden: wij zijn een volk van waarden, en niet van prijzen”. Karnit en Miki Goldwasser, de weduwe en moeder van Ehud, zijn nationale symbolen van moed en waardigheid geworden. Voor Israël betekende de terugkeer van de soldaten vooral een vorm van broodnodige closure. Die cirkel zal pas helemaal rond zijn als Gilad Shalit gezond en wel uit Gaza is teruggekeerd, ongeacht de ‘prijs’ die daarvoor betaald zal moeten worden. Iran blijft ondertussen ongestoord zijn nucleaire gang gaan en Hezbollah bewapenen. Bovendien zei Nasrallahs plaatsvervanger deze week dat zelfs als Israël de zogenaamde Shebaa Farms ( Israëls aanwezigheid in dat grensgebied tussen Syrië en Libanon wordt door Hezbollah vaak als reden voor zijn strijd tegen de Joodse staat genoemd ) zou ontruimen Hezbollahs strijd tegen het “aggressieve element” zal voortduren. Het is daarom maar de vraag of de gebeurtenissen van vorige week het einde van de Tweede Libanonoorlog of het begin van de Derde vormden.

Olympic humor, part two

This made me laugh out loud. I am sure if Mr Richa asks Mr Nasrallah very nicely, the boss of Hezbollah will provide him with whatever cartridges he needs. After all, UN restrictions do not apply to Iranian and Syrian weapons and ammunition, do they? Don't the latter count as local ammunition?

DAGelijkse leestip: Israel en ik

Een oplettende krantelezer attendeerde mij erop dat mijn boek vandaag in het gratis dagblad Dag ( oplage 380.000 ) vermeld wordt. Kijk hier maar ( op 2008 - 07 - 25 ), pagina 12. Daar staat De Schijf van Vijf - Dagelijkse portie tips. Op nummer 1, Lezen, staat het volgende: Koosjere verhalen Opmerkelijk genoeg is het boek Israël en ik, waarin vijftien bekende Nederlanders vertellen over hun band met het Beloofde Land, 100 procent Leon de Wintervrij. Echtgenote Jessica Durlacher komt wel voorbij, net zoals onder anderen Frits Bolkestein, Barbara Barend en voetballer Daniël de Ridder. Aspekt, 17,95 euro. Beetje sarcastisch, maar toch, helemaal juist, en een tip, en op nummer 1. Niet gek, als begin. De andere tips voor vandaag zijn een fototentoonstelling in Groningen, een mooi Ravensburgerspel, een Esscher-tentoonstelling en -congres in Leeuwarden, en een naar mijn smaak iets te kleurrijk Swatch-klokje.

Olympic humor

This must be the joke of the week. The International Olympic Committee - itself a bunch of political nominees and/or old and middle-aged men and women who are lionized and sleep in 5-star hotels because they once were able to do a handstand or somersault - has decided that Iraq will not be allowed to participate in the Bejing Olympics. Why, you ask? Well, "because of concerns that the Iraqi government has interfered politically in the leadership of the country's Olympic movement". Did the IOC ever ban Iraq from the Games when one Mr S. Hussein was in power over there, and the nation's athletes were his sadist son's pet toys, whom he tortured when they lost a game? But that, of course, was not political interference. Political interference is as unknown to the olympic movement as honesty is to politics, I am sure.

Gekakel

Volgens mij halen ze bij de Wereldomroep in dit bericht de kip en het ei een beetje door elkaar: * Lesbos mag gebruikt worden voor lesbienne

Griekse lesbiennes mogen zichzelf lesbos blijven noemen, het Griekse woord voor lesbienne. Dat heeft de rechtbank in Athene bepaald. Drie bewoners van het eiland Lesbos wilden een verbod op het gebruik van het woord lesbos voor lesbiennes. Het woord mag wat hen betreft alleen gebruikt worden om inwoners van het eiland mee aan te duiden. Maar volgens de rechter staat het woord Lesbos niet voor een inwoner van Lesbos. Het eiland voor de Turkse kust dankt de naam aan de dichteres Sappho die in de vijfde eeuw voor Christus op Lesbos de vrouwenliefde bezong.

Another bulldozer attack

As worrisome and lethal as this new 'trend' may be, it also seems to show that terrorist groups have become quite desperate, and that the security fence - no matter how ugly it is, and even though I still believe that it should be built right on the Green Line, not on Palestinian land - is working.

Bezint eer ge begint

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad.

Geen aanval op Iran als verkiezingsstunt, a.u.b!

In Israël kun je niet echt van komkommertijd spreken. Er gaat haast geen dag voorbij of er wordt ergens in de regio een wapentest uitgevoerd danwel gephotoshopt, of iemand in Jeruzalem of Teheran laat weer zien of horen dat hij niet bang is voor ‘de andere kant’. Dagelijks ontdekken Israëliërs weer iets nieuws, zelden iets goeds, over hun premier. Wat er aan oppositie bestaat is ook niet echt hoopgevend. Likoed-leider Binyamin Nethanyahu heeft eerder al bewezen dat ook hij arm aan ideeën is, en niet vies van persoonlijk gewin. Tegenwoordig zou ik zeggen dat als een volk inderdaad de leiders krijgt die het verdient, zowel Israël als de Palestijnen niet bepaald grootverdieners zijn. Niet dat er in Israël geen goede, onkreukbare en schijnbaar betrouwbare, potentiële politieke leiders voorhanden zijn, maar die kandidaten zijn politiek dusdanig verspreid dat er een nieuwe partij voor nodig zou zijn om hun een solide politieke machtsbasis te geven. En niemand zit hier op nog een partij te wachten. De Israëlische regering worstelt al maanden met enkele van de moeilijkste beslissingen die Israëlische leiders ooit moesten nemen. Veel van die beslissingen hebben te maken met Iraanse pogingen om het tweede islamitische ( en het eerste sji‘ietische ) land met atoomwapens te worden. Natuurlijk benadrukt Iran dat zijn nucleaire ambities slechts vreedzame doelen dienen. Bernard Bot zei mij eerder dit jaar hierover: “...als je met verrijken verder gaat dan kom je ook wel een keer bij die bom uit, met of zonder kiekeboetje spelen”. Alhoewel hij de Iraanse dreiging sterk nuanceerde sprak de voormalige minister van buitenlandse zaken in datzelfde gesprek, dat begin september samen met veertien andere interviews in boekvorm verschijnt, toch ook zijn twijfels uit over de waarde van de beloften die Teheran verstrekt. Afshin Ellian citeerde onlangs een hoge Iraanse functionaris, die over de Iraans-Westerse nucleaire onderhandelingen onder de voormalige president Khatami zei: "We hadden een openbaar beleid van onderhandelen en het bevorderen van het wederzijdse vertrouwen, en we voerden achter de schermen het beleid van de voortzetting van onze activiteiten”. Iraniërs of moslims hebben geen monopolie op liegen en stiekem doen, maar toch kan ik het Israël en de Verenigde Staten niet kwalijk nemen als ze de mogelijkheid van een nucleair Iran als een enorm gevaar zien, dat bezworen dient te worden. Nucleaire capaciteiten voor het regime van de ayatollahs vormen een levensgevaarlijke combinatie met de keer op keer geuite, consequente dreigementen van president Ahmadinejad richting Israël en de rest van het Westen. En laat niemand nu aankomen met het ‘argument’ dat ook Israël atoomwapens heeft. Je kunt tegen de bezetting zijn ( dat ben ik ), en veel aspekten van Israëls politiek afkeuren ( dat doe ik ). Toch moet je wel een ongelooflijk groot bord voor je kop en/of een gruwelijke hekel aan Joden hebben wanneer je de al decennia oude nucleaire capaciteiten van Israël op één voet stelt met de ambities van een ondemocratisch, anti-westers regime dat mensen vanwege hun sexuele geaardheid ophangt, dat gebaseerd is op een eschatologische ideologie, dat keer op keer de vernietiging van Israël predikt en belooft, en dat in de bijna dertig jaar van zijn bestaan zijn uiterste best heeft gedaan om die belofte met alle beschikbare middelen ( in Libanon, Syrië, de Palestijnse gebieden, Zuid-Amerika ) na te komen. Ik snap heel goed dat indien diplomatieke en economische dwang niet helpen, militaire actie een reële optie is. Ik begrijp ook dat het belangrijk is dat de Iraanse regering en legerleiding dat inzien. Zonder serieuze en concrete militaire druk is de kans nihil dat diplomatieke en economische dwang zal slagen. Toch ben ik bang dat er een kans bestaat dat de Verenigde Staten of Israël een oorlog met Iran om de verkeerde redenen – en met onjuiste oogmerken – zullen beginnen. Namelijk om een wat het Midden-Oosten betreft totaal mislukt presidentschap te ‘redden’ of een partijgenoot in het zadel te helpen, dan wel om justitie nog even buiten de deur te houden. Als de Amerikaanse en ( of ) Israëlische politieke en militaire leiders tot de conclusie komen dat zij alleen met militaire middelen Iran ervan kunnen weerhouden om nucleaire wapens te bemachtigen, en als zij ervan overtuigd zijn dat militaire actie mogelijk is en zin heeft, dan zou ik waarschijnlijk vrede kunnen hebben met zo'n actie. Als zo'n oorlog echter begint als een soort veredelde verkiezingsstunt of politiek lapmiddel, breekt de hel hier los. Dan zal wat Frits Bolkestein mij over het Amerikaanse beleid in Irak zei ook voor Iran gelden: “ Fools rush in where angels fear to tread ”. Laten we hopen dat Olmert en Bush het Hebreeuwse en Engelse equivalent van “ Bezint eer ge begint ” kennen en in acht nemen. Bert de Bruin is historicus. Deze week verscheen (*) zijn boek, Israël en ik – Vijftien bekende Nederlanders over hun verhouding met een zestigjarige, bij uitgeverij Aspekt. (*) In het RefDag en op de website van de krant staat "In september verschijnt...". Toen ik het stuk indiende wist ik nog niet beter of de uitgever en het CIDI wilden wachten met het uitbrengen van het boek tot de officiele presentatie ervan. Kort daarna kreeg ik te horen dat het nu al verkrijgbaar zal zijn, ik ben vergeten dat aan de redactie van het RefDag door te geven.

Pictures taken with my mobile phone

They are not of a very high quality, but still, good enough for a blog posting. The first two were taken last week at a new park near the beach in Haifa. It has a nice bicycle track. The other picture shows how Haifa University, which just like the Technion we can see from our house, disappeared for a few minutes yesterday morning.

Lebanon

Guy Bechor is not exactly an appeaser or leftwing expert of Arab affairs, as far as I am aware. Therefore his analysis of the post-prisoner-swap situation in Lebanon leaves me with a slightly positive feeling. If he says that Hizbullah has in fact been seriously weakened in the last two years, I very much want ( and tend ) to believe him, even though it contradicts much of what has been published in various Israeli media.

My 'favorite' postings from July-August 2006

Those two months I was a very productive blogger, even though for five weeks I spent most of my days keeping our children busy and happy. Here are my favorite or most telling postings from that period. Some are very unreal to me, although I will never forget most of the events and feelings that I describe in them. All of these postings are in English. If you understand Dutch I would recommend the articles that I had published in those weeks ( you can find them here and here ).

• July 4th. Right after the abduction of Gilad Shalit. I quoted Noam Shalit, his father ( "the State of Israel won't be able to retrieve its power of deterrence to my sorrow on the back of Gilad Shalit because his back is not so wide..." ), and Esther Wachsman, the mother of Nahshon z"l, who wrote or said in Ha'Aretz: "We hear "We will not negotiate" and "We won't give in to terror." This is the Israeli destiny, they say. I am not calling for the release of murderers, but they should not insult our intelligence because they have negotiated and they have given in to terror - in the Jibril deal, and in the agreement in which the bodies of our soldiers who had been abducted by Hezbollah were returned, and in the deal with Elhanan Tennenbaum, and in the release of Sheikh Yassin when two Mossad agents failed in their attempt to assassinate Khaled Meshal. Everyone knows the bloody price we paid for the release of these murderers. " These words are even truer today.
• July 10th. Still funny.
• July 13th. This is when the war really started for us.
• July 15th. I remember the Barenboim/Quasthoff Winterreise-recital that I watched on television in our dark living room, with my wife and children asleep in the bunker.
• July 15th. Plus ca change.... ( of course, this is not 'my' posting ).
• July 16th, a, b, c. and d. This I all remember very clearly.
• July 16th. Still optimistic.
• July 17th. I doubt if something this would happen today.
• July 19th. This story still makes my eyes tear, and this one, of the same date, still makes me smile. By the way, on the afternoon of this day we left our home. On Tuesday evening we had decided to leave, and we even managed to make most of the arrangements for the journey ( including faxed declarations from my wife's gynaecologist, who later would be sent to Lebanon ). We wanted to buy some extra Euros at a post office near the Alon junction, but when we left our hometown we heard on the radio that that junction had been hit by missiles, and everything was closed. We managed without the extra Euros.
• July 23rd. My first posting from Holland.
• July 28th. This contrast still exists.
• August 3rd. This posting ( in Dutch ) reminded me of the fact that during the war I received little hate-mail, except for a tsunami coming from a few extremist Israel 'supporters', who stalked my blog and mailbox for a week or so and called me a traitor, a selfhater etc. etc. I even had to turn off the comment function for some time.
• August 6th 2006. These pictures, which I received from a photographer-friend of my wife's and which were exclusively published on this weblog, reached tens of thousands of viewers all over the world, through links and references posted on major American websites. On August 10th 2006, as a result of this posting, DBI had its busiest day ever, with more than 1000 visitors. A building in my hometown, a few streets away from our house, was hit in a similar way, I am still amazed how fast it was rebuilt.
• August 15th. Still true and highly relevant.
• August 31st. Idem dito.

This day, two years ago...

With the Lebanon War 'officially declared' over last week, after the return to Israel of the bodies of Ehud Goldwasser z"l and Eldad Regev z"l, I looked in my archive ( here and here ) to see what I posted two years ago, during that war. I forgot - or repressed the memory, you tell me - that exactly two years ago, on the morning of July 20th 2006, we - my pregnant wife, our 7-year-old daughter and 3-year-old son, and I - left Israel on an El Al flight to Amsterdam. Eight days after the war started in the North ( in and around Gaza it already had been going on for some time, and for the Shalit family it still is continuing, let us not forget that ) we decided to do what was best for all of us. In the end we spent five weeks in the Netherlands, and the children in particular had a wonderful holiday, courtesy of Hassan Nasrallah - may his name be erased from memory. During the war I did quite a lot of hasbara, through opinion articles and analyses for Dutch newspaper, by means of my weblog, by appearing on Dutch radio, being interviewed by a Dutch newspaper while my wife and children were in the pool( an e-mail interview with a Lebanese newspaper, in which my words were twisted terribly to suit the chief editor's anti-Israel message was in the end not published because the Lebanese were forbidden to have direct contact with the enemy; today I do not think that I would be that naive anymore, I would probably turn such a request down, even though the editor who contacted me appeared to be friendly, she apologized all the time ), and by speaking at a solidarity meeting of the Jewish community in Amsterdam. If you ask me today if I regret any decision in those months, I think that today I would reply: "Yes, the fact that we did not listen to my parents, who urged us to come when things started to run out of control, even before hell broke loose in Northern Israel and Southern Lebanon." We - that is, mostly my wife and our children, I have no idea to what extent the war affected me emotionally - suffered the real war for only a little more than one week. That is nothing compared to hundreds of thousands of Israelis, who did not have anywhere to go, or who had loved ones serving near or across the border. It is hard to determine which part of our behavior is a result of what experience. Still, our now 5-year-old son recently has started to become very anxious about either my wife or me leaving the house after he goes to sleep. He often goes to bed being afraid of thieves and bad guys, and keeps on asking questions about war, soldiers and similar subjects. He almost becomes hysterical whenever he hears firework or something that even remotely reminds him of an alarm. We took a summer-membership at a local country club which has a swimming pool with a wave generator. Once every hour the generator is turned on for 10-15 minutes, which is announced with a short siren. The first time that I was there with our three children - our youngest was born two months after we returned home - he started crying, ran into my arms and said "I don't want any rockets, I don't want any rockets". Therefore, I tend to believe that the war has something to do with his traumas, fears and sorrow, even though all that is probably trivial, compared to the suffering of children who had to spend the whole war in Northern Israel or Southern Lebanon, and of children who lost their home, or a father, brother or other friend or family member. Since this suffering affects one of the four people whom I love more than anyone else in the world, it is hardly trivial to me. If you had asked me three years ago whether I would ever flee to escape a war over here I would have said "I don't think so". Today, being much wiser and cynical, I am pretty sure that I agree with basically all of my friends and loved ones - in Israel and abroad - who soothed my conscience during and after the war by telling me: "You would have been crazy and irresponsible if you had not grabbed with both hands the opportunity which your parents offered you". To me it seems that by writing this posting I still am trying to ease my conscience and justify the decision that my wife and I made two years ago.

I wonder....

While I am quite an admirer of Tzipi Livni, and although I do not know anything substantial about professor Gabriela Shalev, I get the feeling that power politics and big egos rather than pure national interests are the main reasons behind professor Shalev, and not Alon Pinkas, becoming Israel's new ambassador at the UN. I am not one to judge people ( only ) by their looks, but for this job looks are almost as important as substance. Mr Pinkas has both: he is young, looks good on television, is very well-spoken in English, has an excellent inside knowledge of US politics, is very persuasive and an experienced diplomat. I even voted for him once in Labor party primaries. Again, I do not know Mrs Shalev, and I am sure she is highly talented, but I doubt seriously that she can beat Mr Pinkas on the main points that matter for ( one of ) the most important job(s) in Israeli diplomacy. Let us hope that I - like many others - am totally mistaken about this. The journalist Ilana Dayan was considered for the job by Mrs Livni, I missed why she did not get it ( did she want it? ), she might have been an interesting, possibly worthy candidate as well.

Bestel maar, bestel maar, bestel maar....

Hier kun je zien dat mijn boek inmiddels via diverse websites besteld kan worden. Andere websites die Israel en ik aanbieden zijn o.a. Proxis en blz.nl. Soms staan daarbij nog de 'oude' - door de uitgever vlak voor het uitbrengen van de zomercatalogus, willekeurig, gekozen - omslag en tekst, die zijn inmiddels allebei sterk verbeterd. Laat mij alsjeblieft weten wanneer je het boek in een winkel ziet liggen, daar ben ik erg benieuwd naar. Het CIDI heeft ondertussen een persbericht over het boek geschreven en uitgebracht. Een in Israel wonende kennis vertelde me dat haar man binnenkort naar Nederland gaat, hij zal het boek als kado voor een aantal Israelisch-Nederlandse vrienden kopen. Aan al diegenen die me al gemaild hebben met felicitaties en om te zeggen dat ze het boek besteld hebben of zullen kopen: hartelijk dank ( niet dat ik er een cent wijzer van word, maar toch, ik vind het belangrijk dat het boek door zoveel mogelijk mensen gekocht en gelezen wordt ). Ik moet nu ik dit schrijf steeds denken aan Andre van Duin en Corry van Gorp ( "Hartelijk bedankt voor het peper- en zoutstel..."), vraag me niet waarom.

New Book: Israel and I ( sorry, only in Dutch )

As you can see in my previous posting, my first book has been published. Its title is ( translated ) Israel and I - Fifteen well-known Dutchmen and -women about their relationship with a 60-year-old. It contains interviews with Dutch, Jewish and non-Jewish, politicians, journalists, writers and others. They talk candidly and in some cases very movingly about their relationship with Israeli friends, colleagues, family members, about visits to this country, politics and 'the' conflict, Israeli-European and Israeli-Dutch relations, etc. If you understand Dutch, I highly recommend buying and reading the book. If you don't, this would be a good moment to start learning the language ;-) People in the US and Israel have asked - and continue to ask - me if the book will be translated into English or Hebrew. I don't think so. While the interviewees are all quite or very well known in the Netherlands, most of their names will not ring many bells outside of Holland. I wrote the book very much with Dutch readers, and with Dutch perceptions of Israel, in mind.

Nieuw boek: Israel en ik

De omslag van het boek ( een vroege versie, met twee foutjes die inmiddels verbeterd zijn ).

Deze week is bij uitgeverij Aspekt mijn eerste boek uitgekomen: Israel en ik - Vijftien bekende Nederlanders over hun verhouding met een zestigjarige. Op de achterflap staat het volgende ( ik kan het niet mooier en compacter zeggen, mede omdat ik deze tekst zelf geschreven heb ):

De staat Israël vierde in mei 2008 zijn zestigste verjaardag. Ter gelegenheid daarvan interviewde Bert de Bruin, in samenwerking met het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI), vijftien personen – schrijvers, journalisten, politici en andere prominente Nederlanders – over hun band met Israël. Het resultaat is een serie boeiende en openhartige verhalen, waarin naast kritiek en bezorgdheid vooral oprechte betrokkenheid bij het wel en wee van de Joodse staat naar voren komt. Dit boek maakt duidelijk dat voor veel Nederlanders Israël “meer dan zomaar een land op de aardbol” is. Geïnterviewd werden: Barbara Barend, Frits Bolkestein, Bernard Bot, Samira Bouchibti, Jessica Durlacher, Elsbeth Etty, Bloeme Evers-Emden, Assad Jaber, Nausicaa Marbe, Dana Nechushtan, Karel Ornstein, Daniel de Ridder, André Rouvoet, Jacques Wallage, en Jan van Zanen. Ronny Naftaniel, directeur van CIDI, schreef het voorwoord.

Het ISBN van dit boek is 9789059117280. Je kunt het voor zover ik weet bij alle erkende boekhandels in Nederland ( en ook op bij Bol en Proxis, of bijvoorbeeld bij NRC Handelsblad, ook al staat daar dat het nog niet verschenen is ) kopen of bestellen. De prijs van het boek is 17,95 Euro. Om met Herman Berkien te spreken: "Het kost wel een paar centen, maar je hebt er wel wat voor!". Ik moet het boek zelf nog ontvangen, de Israelische post werkt niet zo snel, maar iedereen die het in handen heeft gehad is erg onder de indruk, en alle geinterviewden waren zeer te spreken over de manier waarop ik hun verhaal heb weergegeven. Dat het verder inhoudelijk wel snor zat ( boeiend, ontroerend en leuk, gevarieerde meningen en inzichten, leest als een trein ) was mij natuurlijk al bekend. Ik zou zeggen: kopen en lezen! En zegt of blogt het voort! Als het goed is vindt er begin september in Amsterdam een officiele boekpresentatie plaats, in de vorm van een paneldiscussie/mini-symposium, met als werktitel Israel, Nederland, en Europa: Dynamische perspectieven. Daarvoor zal ik naar Nederland komen. Naast een viertal deskundigen zullen ook alle geinterviewde personen voor die bijeenkomst worden uitgenodigd. Ik verwacht er ook een aantal DBI lezers tegen te zullen komen.

Busha WeHirpa

On the day that the bodies of Ehud Goldwasser and Eldad Regev returned to Israel, and on the day that they will be buried, the Technion - where Ehud and his wife, who recently finished her Master's degree in spite of all the work and pressure surrounding the struggle for her husband's release, studied ( they happened to live in my hometown; Eldad Regev's family is from Qiryat Motzkin, a twenty minutes' drive from here ) - has its Student's Day celebrations. My family and I live on the Carmel mountains, right above the Technion. Last night we could hear an awful noise coming from down the mountain. I called a journalist from Ha'Aretz whom I had contact with last year ( he writes, among other things, about Dutch subjects, and contacted me last year after a report that I wrote about a Dutch anti-Israeli organization was published; he was very eager to receive a copy of my book that will come out in early September, and said he will write about it, maybe even interview me ) to tell him about this. I was happy to hear that another medium, Ma'ariv's website NRG, already had picked up the subject. I understand that such big shows and events are planned many months ahead, but the 'prisoner exchange' also did not land upon us like a bolt from the blue. At least the fireworks were canceled, the artists and speakers mentioned Goldwasser and Regev and dedicated some songs to them, but I believe that was only cosmetic b-s. The students' union could have decided to make all performances acoustic, for instance. That way the visitors would have had a much more special concert from their favorite artists, and the contrast between the national atmosphere of these two days and the party mood at the alma mater of one of the two soldiers who will be borne to their final resting-place today would not have been so pain- and disgraceful. If you understand Hebrew, please read some of the comments to get an impression of how disgraceful some of the 'justifications' for not canceling the festivities are. The first comment says it all: "The event should not be canceled, enough with the psychosis of those who were kidnapped!". Of course such comments - of which there are way too many - did not remain unanswered.

'Strijden' voor de goede zaak

Ik weet niet zozeer wat de andere terroristen die gisteren vrij werden gelaten op hun kerfstok hadden, maar wie, zoals de Wereldomroep in het nieuwsbulletin dat ik vanmorgen in mijn mailbox vond, Samir Kuntar een 'Hezbollahstrijder' noemt heeft echt niet de moeite genomen om wat minimale achtergrondinformatie te achterhalen. Of zou het om stiekeme bewondering gaan voor de man die dertig jaar vast zat omdat hij een jonge vader voor de ogen van zijn vierjarige dochtertje vermoordde, om daarna letterlijk de hersens van dat meisje in te slaan? Net zoals meerdere keren tijdens de Holocaust gebeurde hield de vrouw van de vermoorde man uit angst om ontdekt te worden haar hand voor de mond van haar tweejarige dochter, die daardoor stikte. Het valt me nog mee dat de Wereldomroep hem geen vrijheidsstrijder of gewoon een held noemt. Vier dode Joden op je geweten, waarvan je er twee met je eigen handen op brute wijze naar de andere wereld hielp, er zijn waarachtig veel helden en martelaren die met minder succes genoegen moesten nemen. Parafraserend op wat ik gisteren schreef zou ik willen zeggen dat ik als ik Libanees, moslim, of Arabier was, ik me gisteren kapot zou hebben geschaamd. Niet alleen omdat 'mijn' mensen twee families twee jaar lang ( of korter, als mocht blijken dat de Israelische soldaten niet tijdens of kort na hun ontvoering gedood zijn ) in martelende onzekerheid hebben gehouden over het lot van hun dierbaren, maar ook omdat 'mijn' mensen een self-confessed en berouwloze kindermoordenaar als held hebben binnengehaald. Je zal als kind maar in zo'n achterlijk land worden grootgebracht. Er is genoeg op Israel aan te merken, maar ik dank God op mijn blote knieen dat mijn kinderen opgroeien met totaal andere normen en waarden dan die van Hezbollah en zijn Libanese, Palestijnse, Syrische, Iraanse en andere broodheren, symphatisanten en 'strijders'.

Jodenhaat en -nijd

Als het goed is staat het volgende artikel vandaag in het Friesch Dagblad.

Jodenhaat en -nijd

Aan onderbuikgevoelens die je in online commentaren tegenkomt kun je volgens mij bepaalde tendensen in de publieke opinie aflezen. Als die veronderstelling juist is viert de haat tegen Joden ( en moslims ) in Nederland momenteel hoogtij. Op de website van de Telegraaf kom je regelmatig juweeltjes van onversneden antisemitisme – niet zelden in foutrijk, allo- en autochtoon Nederlands – tegen. Onlangs ontlokte de onthoofding van het wassen beeld van Adolf Hitler in Berlijn de Duits-Joodse schrijver Henryk Broder de cynische opmerking: “Eindelijk is een aanslag op Hitler geslaagd”. Die uitspraak was voor een Telegraaflezer voldoende reden om te schrijven: “De Israeliers van nu zijn erger als de nazi's van toen, hopelijk zullen dit jaar meer aanslagen van Palestijnen tegen Israel slagen voor hun onmenselijke beleid in het midden oosten tov andere volkeren”. Ene ‘Gerrit’ uit Amsterdam schreef: “Holocaust wordt overdreven, tuurlijk is het niet fijn dat ze mensen vergasde maar ze hebben echt geen miljoenen mensen de dood in gejaagd (behalve veel soldaten zijn gesneuveld)”. Het zou me niet verbazen als dezelfde lezers bij andere gelegenheden juist weer moslims op de korrel nemen. Extreem-rechtse Europeanen delen hun jodenhaat met Islamisten en linkse extremisten, net zo goed als ze hun islamofobie gemeen hebben met ultra-rechtse sympathisanten van Israël. Israël begaat onrecht tegen de Palestijnen, onrecht dat in veel gevallen onnodig en niet te rechtvaardigen is. Om dat vast te stellen hoef je Israël of de Joden geen kwaad hart toe te dragen. Toch vraag ik me altijd af of de ‘solidariteit’ van veel Nederlanders met de arme Palestijnen net zo groot en oprecht zou zijn als die Palestijnen in ‘het’ conflict tegenover een niet-joodse tegenstander stonden. Die vraag zal nooit beantwoord kunnen worden, tenzij – God verhoede – Israëls talrijke vijanden ooit hun zin krijgen. Op de website van NRC Handelsblad kon men vorige week discussiëren over de teruggave van geroofde oorlogskunst aan ( Joodse ) erfgenamen. Dat die krant een minder populistisch medium is dan de Telegraaf kon je misschien aflezen aan het ietwat correctere Nederlands van de feedbackers, maar de haat en de nijd die er tegen Joden en tegen Israël werden gespuid waren er niet minder om. Vergelijkingen tussen Israël en Nazi-Duitsland, en termen als “holocaust-industrie”, de “ware aard” van Joden, “ongebreidelde hebzucht”, vlogen je om de oren. Het lijkt wel alsof je alleen bij Joden slechte trekjes tegenkomt als er geld en advocaten in het spel zijn. Slechts een enkele lezer verwees naar de andere kant van dit verhaal. Een journalist die zich uitgebreid met dit onderwerp heeft beziggehouden zegt over die andere kant in mijn binnenkort te verschijnen boek: “…het is en blijft een schande dat banken, verzekeraars, de Nederlandse overheid, bijna een half miljard Euro hebben gejat. En dat ze altijd gedacht hebben: ‘Laat maar zitten.’ […] Ze hebben hier met enthousiasme de zolders leeggehaald, de boedels meegenomen en de boel gejat. En het vervolgens na de oorlog niet teruggegeven”. Antisemitisme – en nee, ik bedoel hiermee niet de kritiek op Israël, die kritiek is vaak legitiem, ik onderschrijf haar grotendeels – heeft zijn wortels onder andere in afgunst, angst, en schuld en wrevel over de eigen tekortkomingen van de antisemitiet. Wanneer Europeanen vergelijkingen maken tussen Israël en Nazi-Duitsland is dat niet alleen maar een gevolg van hun totale gebrek aan kennis over zowel het Israëlisch-Palestijnse conflict als de Tweede Wereldoorlog. Veel mensen haten Israël en de Joden ook doodgewoon omdat dat land en dat volk hen aan het donkerste hoofdstuk uit de recente Europese geschiedenis blijven herinneren. Die herinnering brengt schuldgevoelens met zich mee. De meeste Europeanen hebben de jaren 1933-45 niet bewust meegemaakt, en figuren als Dries van Agt kunnen nog zo vaak beweren dat zulke schuldgevoelens misplaatst zijn, dat maakt die gevoelens niet minder sterk ( of de Joden meer geliefd ). Ook een dreigende aanval op Iran roept veel anti-joodse en anti-Israëlische reacties op, zoals deze: “Hopelijk zullen alle moslims zich achter Iran scharen en zal Iran Israel er flink van langsgeven ”. Veel mensen – soms dezelfde mensen die het voor ‘de’ Islam in hun broek doen – schijnen te denken dat de wereld a better place zou zijn zonder Israël: zonder dat rotland zullen de moslims zich rustig houden, zullen de Joden een minder grote mond hebben, zal de prijs voor een vat olie niet meer zo idioot hoog zijn, en kan Europa het donkerste hoofdstuk uit zijn geschiedenis langzaam maar zeker eindelijk eens gaan vergeten. Het zou goed zijn als de jodenhaters die door angst voor ‘de Islam’ worden geleid zich realiseerden dat Israël en de Joden op de lange lijst van potentiële en legitieme slachtoffers van de diverse Islamitische extremisten slechts een of twee plaatsen hoger staan dan alle andere westerlingen. Triest genoeg bezetten gematigde en andersdenkende moslims op die lijst de eerste plaats. De eerlijkheid gebiedt hier te benadrukken dat er ook online commentatoren zijn die zich beklagen over de haat, de kortzichtigheid en het onbenul van hen die Israël en de Joden beschimpen en vervloeken. Bovendien is er een groot contrast tussen wat ik vaak online lees en wat ik bijvoorbeeld hoorde van ‘gewone’ Nederlanders tijdens ons gedwongen verblijf in Nederland precies twee jaar geleden. Ik hoop dan ook van ganser harte dat twee van de begin dit jaar door mij geïnterviewde personen – één Joods, de ander niet-joods, beiden hebben bewust ‘de’ oorlog meegemaakt – ongelijk hadden toen ze me vertelden dat er in Nederland voor Joden geen toekomst meer is. Bert de Bruin is historicus. Begin september verschijnt zijn boek Israël en ik – Vijftien bekende Nederlanders over hun verhouding met een zestigjarige.

Sadness and pride

Never in the last two years did anybody have any reason to be jealous of the Goldwasser, Regev and Shalit families. Today more than ever before the whole state and people of Israel identify with those poor people, as well as with the family of Ron Arad and the families of the victims of Samir Kuntar, who by any standards is a despicable human being. In most foreign media it is simply mentioned that that poor excuse for a man received a life sentence for "a terror attack in Nahariya in 1979 during which three people were killed ". To get an understanding of the horrible crimes which that man committed and of the pain that he caused, read this moving article by the widow of one and mother of two of his victims ( her 2-year old daughter suffocated while she was trying to prevent the little girl from crying and drawing the attention of the terrorists ). I don't agree with those who say that this is a victory for Hezbollah and the other bad guys. Never before was I happier for not living in Lebanon or not being an Arab, a Palestinian or Muslim. O.k., I do feel sadness and have many mixed feelings, but most of all I feel a lot of pride for being a Jew and an Israeli. PS: I also felt a certain pride yesterday, when I attended a meeting, at the Ministry of Wellfare, between Minister Yitzhak Herzog and a group of about 40 young Dutch Jews, all members of the socialist-zionist youth movement Habonim-Dror. I was pleasantly surprised by the level of interest, engagement and knowledge of these youngsters. PPS: The 'prisoner exchange' has been labeled the final chapter of the Second Lebanon War. Let's hope - though I have serious doubts - that it will not be the preface for the Third.

Herzlich Willkommen!

I have got what it takes to become German. The test that you have to pass ( if my information is correct it only costs 25 Euro, and you can take it as many times as you want or need ) in order to become a German citizen does not require a serious intellectual effort, if the test that I made on the website of the Sueddeutsche Zeitung is a genuine example. For instance, a person who is peresecuted abroad for his political convictions and flees to Germany can get a) unemployment benefits; b) asylum; c) pension; or d) money to welcome him. You tell me! Another jewel: Where does the European Parliament work? a) Paris, London and The Hague; b) Bonn, Zurich, and Milan; c) Strassburg, Luxemburg, and Brussels; d) Rome, Bern, and Vienna. Actually, I did not know about Luxemburg, but the other three answers are so ridiculous that it is very easy to choose. One last example: Which of the following is a basic right in Germany: a) law of the jungle; b) taking the law into one's own hands; c) freedom of speech/opinion; d) possession of arms. I answered 28 out of 33 questions right, more than enough to become part of the great German nation. If you don't mind - actually, also if you do - I will remain Dutch for the time being. But still, it is good to know that I won't have to worry about not being welcome in Germany because of any intellectual limitations. PS: Just to show how non-sensical the Einbuergerungstest ( test to become a citizen ) is: among the 300+ possible questions, many of them about German history, not even one mentions the Holocaust. Could it be that Basil Fawlty ( "Don't mention the war" ) or even his sidekick Manuel ( "I know German, I learn it from a book" ) was asked to set up the test?

The Silence of the New Left

One thing that I noticed in the aftermath of the liberation of Ingrid Betancourt and the other hostages who were held by the FARC terrorists ( rebels, freedom fighters, whatever ) is the silence in the circles of what is often called the New ( i.e. anti-American, anti-Israel, anti-globalization etc. ) Left. At the most we see and hear lukewarm congratulations for Mrs Betancourt, but often the anti-American Left in Europe and elsewhere appears to do its best to ignore the issue. The ultimate South-American hero of the New Left ( and staunch ally of Iran ), Hugo Chavez, did not play any active/positive role of significance in the liberation of these hostages. Au contraire, that liberation is considered to be a setback for him. It has become clear that he even has supported the FARC terrorists actively. Earlier this year Chavez was labeled Mrs Betancourt's best hope, by her husband, whom I haven't seen yet after she became a free woman again ( has she also been reunited with him, or only with her mother and children? ). In the past - and probably in the present as well, we should not be naive - Israel and the US have been involved in supporting shady and downright criminal governments and regimes, but in the case of this rescue operation high-level, private and semi-official representatives of both countries played a vital and very positive role, on the side of the good - or definitely the better - guys. Maybe that is another reason why you will hear few New Leftists celebrate Mrs Betancourt's rewon freedom.

Take five, or ten, or twenty, or...

I would love to do some serious blogging, but sorry, I just do not have time for it. I am considering the possibility of taking an indefinite, and maybe even final blog leave, keeping the option of once in a while posting an article that was published elsewhere. Serious blogging is very time-consuming, and since it is a hobby - not a ( partial ) way of making a living - I do not see the point in spending my precious time expressing my opinions on my blog, rather than spending that time on other, more worthwhile ventures and expressing those opinions elsewhere. A general fatigue and a growing cynicism ( or even indifference ) seem to be signs that it is time for a break and a reorientation. In about two weeks I will dedicate a posting or two to the publication of my book ( Israel and I - Fifteen prominent Dutchmen and -women about their relationship with a 60-year-old ), which is being printed as we speak, or rather as I blog and you read.

I received a request to help promote a students' conference on Mid-East peace, at the Tel Aviv University. Here is a link, good luck and kol hakavod to them. Also, an account director at the PR firm representing a US magazine thought I might be interested in refering to an article on the Golan Heights, on the website of that magazine. I don't think linking to the article could hurt anyone, so here it is.

Two cartoons

A not very recent one ( Mid-East tour ), but still very relevant. By Tom Janssen.

The Emperor's Clothes, by Joep Bertrams.

Contemplations, the morning after

• Please read about the three Israelis who were murdered in Jerusalem yesterday, and think for a moment how many lives will be affected if not ruined by the act of this terrorist.
• Could it be that the man did what he did in order to score DBP's ( Devout-Believer-Points )with his god and his coreligionists because in his past he had done something that he had to make up for? And I am not talking about the rape, but about the romantic involvement. In the past other terrorists have commited suicide murders for similar reasons. I remember a young mother who was forced to be a suicide terrorist because she had somehow brought shame upon her husband and/or family.
• On television yesterday I heard a shabby looking Jewish ( he wore a yarmulke ) bystander who asked why the hell do we employ Arab workers. Several yeshiva bochers - who in the middle of the day obviously were too busy to study - nodded in agreement. When another, secular, bystander asked him what he did for a living, he said that he was unemployed. Could it be that we employ Arab workers because Jews are not willing anymore to do construction work and other hard physical labor, at least not for the ridiculously low wages that come with those jobs? Aren't the contractors and we as consumers to blame for this? There is a lot of mea culpa here. In my first year after I arrived in Israel I often did quite heavy physical labor in the kibbutz where I lived ( I worked in the chicken coops and other places). Also, two years later, after I made aliyah, I worked very hard in a fruit factory in another kibbutz. Today I am not sure whether I still would be willing or even able to do such work. Yesterday very late in the evening I saw a report on Channel 1 about Bedouin laborers who work - under the threats of rockets and snipers - in the potato fields of Eyn HaShlosha, the kibbutz right next to the one where I lived ( i.e. Kissufim ). When I heard the kibbutz member who is responsible for the potato fields talk about the children who work there in the middle of the night ( "Many of them are not children, they just look like children" ), I understood how fucked up Zionist ( work )ethics have become.
• Of course, populist politicians used this golden opportunity to call for radical measures ( 'Send his family to Gaza', 'Destroy his family's home' ). There is a chance that this attack, which has all the features of an act by a loner who had no links to organized terrorism, will be used to set an example that will satisfy the Israeli public's taste for revenge for a few moments but will not help in any possible way to prevent future attacks.
• Why is it that I do not believe that ISM activists and other hypocrites will use yesterday's terror attack to demonstrate against Caterpillar? After all, a Caterpillar shovel was used to murder three Jews.
• The other week I saw a report about the terrible conditions in which Arabs often have to live in the Arab 'neighborhoods' ( often simply villages ) of Jerusalem. Many of them have no running water, no electricity. If Jews had to live like that anywhere in the world we all would rise up in arms, and rightly so. The mayor of the city said on camera that we should not take the Arabs' complaints too seriously, their emotions and perceptions are different from ours. If we so badly want Jerusalem to be united ( personally, I don't see any reason why we should want to 'control' so many obviously hostile 'citizens' who as far as I am concerned could very well become inhabitants of the future capital of Palestine ) we should invest in all parts of that city, and not only or even mainly in its Jewish parts. The contempt of Uri Lupolianski for so many of 'his' citizens says it all, basically. There is no coexistence in Jerusalem. And to those who come with 'explanations' such as "But the Arabs build without permits" or "They don't pay municipal taxes", I would say: read the articles and books of people like Meron Benvenisti.
• Comments such as this one really make me mad. One of the Israelis who did what a responsible, well-trained and able-bodied citizen should do when a certain situation requires swift and decisive action, happened to be a religious Zionist. So what? What about the first person who jumped on the shovel to try and stop the terrorist? He happened to be an Arab police officer. The person who 'woke up' the terrorist ( who was unconscious by then, thanks to the work of the police officer and his - Jewish, female - colleague ) by throwing a rock at him, was a religious Jew. Should we say that that Jew was responsible for the death of Bat-Sheva Unterman z"l? Heaven forbid. Is there a lack of religious or secular, right- or leftwing, Jewish or non-Jewish in the history of this country? I think not. No segment of Israeli society should try to present itself as more or less Zionist or heroic. What is important is that we somehow get along and take care of each other, side by side, as Israelis. As for Orbach and his fellow populists ( left- and rightwing, religious and secular ), they should stop using personal and national tragedies for their own personal and political interests.