Tuesday, October 28, 2008

Animal rights

Every time I look at this I chuckle.

Bristow

These last few days I have listened many times to a CD with two symphonies written by American composers, Samuel Barber ( Symphony no. 2, op. 19 ) and George Frederick Bristow ( Symphony in F sharp minor, op. 26 ). I never heard before of the latter ( I took the CD from my parents because of Samuel Barber's Adagio for Strings ), but I really love his symphony, it is one of the main reasons why I have not changed the CDs in my changer for several days, another reason being this album.

Monday, October 27, 2008

Kotel

While I should be blogging about, for instance, the coming American and Israeli elections, we are having problems with our internet connection, and I only follow the news through the evening news broadcasts on television. On the other hand, finally the work on my thesis is getting me somewhere, I seriously believe that I will be able to make the mid-December deadline that I set for myself. The last time I had the feeling that I was seeing the end of the PhD tunnel was just before the Lebanon war. After the two months' delay of that summer I was unable to really return to work, and I decided to do some things in between.
Last week my wife, our two eldest children and I were at the Western Wall, for a bar mitzvah ceremony of my wife's nephew. It was fun ( though very crowded ), the children had a wonderful day, we had a very nice dinner in Jerusalem, and I took some beautiful pictures.

Monday, October 20, 2008

Simhat Torah

Hag Sameah!
I found this picture - taken wo years ago in Munich during the inaguration of the new Jewish Community Center and synagogue, not during Simhat Torah, but the picture is very beautiful and seems appropriate for this occasion - here. We will celebrate the holiday with our best friends ( an former neighbors ), in the mixed religious-secular community of Eshgar, about an hour's drive north from where we live.

IOH Kinderdag

Gistermiddag en -avond waren we met ons vijven in kibbutz Sdot Yam, naast Caesarea, voor de jaarlijkse Kinderdag van de Irgoen Olei Holland, de vereniging van Nederlandse immigranten in Israel. Net als vorig jaar hebben onze kinderen weer enorm genoten. Kol HaKavod voor Henoch, Rachel en alle andere medewerkers, bestuursleden en vrijwilligers van de IOH. Er waren diverse springkussens, een opblaasbare klimwand, de kinderen hebben gekoekhapt/koekgehapt, blikgelopen, touwgetrokken, balonnen opgelaten, een t-shirt prachtig beschilderd en er hun naam op geschreven, er was volop eten ( o.a. pannekoeken, popcorn, suikerspinnen, een uitstekende melkmaaltijd ). Alledrie de kinderen, zelfs de jongste die volgende week twee wordt, speelden met vriendjes en vriendinnetjes en vermaakten zich opperbest. Er stond ook nog een standje van de Nederlandse winkel in Tel Aviv, we hebben nog muisjes ( vruchtenhagel ), appelstroop, een parelkandijkoek, en twee zakjes snoepgoed ( o.a. dropstaafjes, waar mijn vrouw gek op is ) gekocht. Op de terugweg hebben we onze twee oudste kinderen bij mijn zwager en schoonzus in Binyamina achtergelaten, ze wilden graag bij hun neef en nichtjes logeren. Vanavond gaan mijn vrouw en schoonouders hen weer ophalen. Morgen, met Vreugde der Wet, zijn we bij zeer goede vrienden - voormalige buren - van ons in Eshgar, een gemengd religieus-seculiere gemeenschap in Galilea.

Sunday, October 19, 2008

John, Ahmed, F&S

Three great, very recent cartoons, one of them for all my readers, the other two will probably be understood only by my Dutch readers.

Kersteieren in oktober?

Natuurlijk is elk filantropisch gebaar, gebaar, geba-ba-baar altijd welkom, maar hoe kun je in hemelsnaam eieren die midden oktober gelegd zijn op 25 en 26 december nog vers noemen? Of ben ik nu te cynisch of te zeikerig? PS: Nee, ik zie het al, ik lees niet goed en het staat een beetje raar geschreven. Ik zag staan dat er al 80.000 eieren 'binnen waren' maar het gaat 'uiteraard....om toezeggingen'. Ik was weer iets te voorbarig. Dat wordt dus toch 150.000 keer smakelijk eten op kerstochtend.

Monday, October 13, 2008

Succoth

Hag Succoth Sameah!

Tzipi Livni

Het Friesch Dagblad vroeg me vorige week een kort artikel te schrijven met wat achtergrondinformatie over Tzipi Livni, gecombineerd met een beknopte beschrijving van haar positie binnen de Israelische politiek. Het volgende artikel stond afgelopen zaterdag in de krant. Tzipora ( ‘ vogel ’, roepnaam Tzipi ) Livni wordt door veel Israëliërs gezien als de grote, en enige positieve, verrassing die Kadima, de partij die Ariel Sharon oprichtte voordat hij door twee beroertes geveld werd, heeft voortgebracht. Ze werd in 1958 in Tel Aviv geboren als dochter van Eitan en Sara Livni, voormalige prominente leden van Menachem Begins Irgoen, de ondergrondse organisatie die tegen het Britse Mandaat in Palestina vocht. Haar ouders waren het eerste paar dat in de staat Israël trouwde. Eitan Livni was in de jaren 1973-84 Knessetlid voor de Likoed. Tot de verkiezingen van 1977 vormden Begin en zijn aanhang, de zogenaamde revisionisten, de oppositie in Israël. De revisionistische veteranen uit de mandaat-tijd en uit de eerste decennia na de oprichting van de staat Israël vormden en vormen een hechte groep, waartoe de familie Livni ook altijd behoord heeft. Tzipi Livni is getrouwd en moeder van twee zoons. Tzipi Livni was luitenant in het leger, en werkte daarna een aantal jaren voor de Mossad, de buitenlandse geheime dienst, voordat ze een carrière als advocate maakte. In 1999 werd zij Knessetlid voor de Likoed. Zes jaar later stapte ze samen met onder anderen Ehoed Olmert over naar de nieuwe partij van Sharon. De belangrijkste reden die Livni voor deze stap opgaf was dat ze genoeg had van het eeuwige Nee van de Likoed. Livni geldt als één van de meest uitgesproken voorstanders van onderhandelingen met de Palestijnse Autoriteit. In een interview dat ik begin mei met haar had zei ze dat een vredesverdrag met de Palestijnen haar hoogste prioriteit heeft, en dat tijd een cruciale factor is. Haar benadering is verstandelijk en pragmatisch, eerder dan ideologisch. Dit is één van de verklaringen voor haar relatieve populariteit onder Israëliërs – ook in Israël hebben ideologieën bij veel mensen afgedaan – en voor het feit dat ze groot respect geniet onder buitenlandse collega's. Toen ik begin dit jaar Bernard Bot interviewde voor mijn boek Israël en ik, noemde hij Tzipi Livni ‘ een prettige afwisseling ’. Hij zei onder andere: “ Wanneer zij met je praat is er geen twijfel over wat Israël wil en waarom Israël dat zo wil. En dat toch op een manier waardoor iedereen naar haar blijft luisteren en daarna ook bereid is om een redelijke dialoog met haar aan te gaan ”. Een andere reden voor haar populariteit onder Israëlische kiezers is haar ‘cleane’ image. Tegelijkertijd maakt haar onkreukbaarheid haar, ironisch genoeg, kwetsbaarder en minder weerbaar in haar strijd om de macht. Met grote moeite en een piepklein verschil won ze het leiderschap van Kadima op haar naaste rivaal. Shaul Mofaz is geen politiek zwaargewicht, maar hij heeft een sterke basis van supporters binnen de partij en laat regelmatig de ongenuanceerde geluiden horen die vooral de rechtse flank van Kadima graag hoort. Veel prominente leden ( vaak voormalige Arbeidspartij- en Likoedbonzen ) kunnen de verdenking van opportunisme maar moeilijk van zich af schudden. De reputatie van Kadima, die grote schade heeft opgelopen door de juridische perikelen van premier Olmert en anderen en door de interne partijconflicten, zou bij verkiezingen een handicap voor Tzipi Livni kunnen zijn. Nadat Ehoed Olmert eind september zijn ontslag aanbood werd de eerste prioriteit van Tzipi Livni het samenstellen van een regeringscoalitie. Als haar dat tot de eerste week van november niet lukt moeten er nieuwe verkiezingen worden uitgeschreven. Kadima heeft 29 zetels, en de Arbeidspartij ( 19 zetels ) zal waarschijnlijk ook meedoen. Dat betekent dat ze nog minstens twee partijen erbij zal moeten krijgen ( de Knesset heeft 120 leden ), waarvan de ultra-orthodoxe Shas ( 12 zetels ) de belangrijkste kandidaat is. Haar huidige taak is niet onmogelijk maar wel heel moeilijk. Als het haar lukt heeft ze ruim een jaar ( tot begin 2010 ) om zich als premier te bewijzen. Ik neem aan dat in dat geval haar aandacht vooral op onderhandelingen met de Palestijnen gericht zal zijn. De kans op succes bij die onderhandelingen is niet erg groot ( zie: Hamas, de positie van president Abbas ), maar een positieve verandering in de status quo zou Israëls belangen zonder meer dienen, en het zou haar helpen bij de volgende verkiezingen. Zoals altijd zal haar succes – op welk terrein dan ook – toch vooral van externe factoren ( zie: Amerikaanse verkiezingen, Iran, Libanon, Gaza, wereldeconomie ) afhankelijk zijn. Eén ding is vrijwel zeker. Tzipi Livni zal als leider van Kadima de komende verkiezingen ingaan, hetzij in begin 2009 of een jaar later. Ik heb de indruk dat zij het op dit moment qua persoonlijk respect en populariteit prima kan opnemen tegen de leiders van de twee andere grote partijen, Likoeds Binyamin Nethanyahu en Ehoed Barak van de Arbeidspartij. Het is nu nog te vroeg om te zeggen of haar persoonlijke populariteit en kwaliteiten genoeg zijn om die beide mannen uiteindelijk politiek te verslaan.

Dierenliefdevol geweld

Hier kun je lezen dat je van vegetarisch eten niet per se rustiger en minder aggressief wordt. Dierenliefde mondt nogal eens uit in mensenhaat, dat blijkt maar weer eens. Zou het toeval zijn dat tofu een anagram van fout is?

Sunday, October 12, 2008

Meanwhile, near Haifa

No time for real blog postings ( working on my thesis - finally seeing the light at the end of the tunnel, feeling that finishing the ordeal becomes possible this year ( the regular year, that is ), spending time with my wife and children during the holidays, in between times editing the Hebrew translation that I made of a beautiful Dutch children's book ), but I do follow the news ( for two good articles on the riots in Akko click here and here ) and in my spare time read a highly improbable but very entertaining spy novel.

Friday, October 10, 2008

5 november

Als het goed is stond het volgende artikel gisteren in het Friesch Dagblad.
The morning after
Als Europeanen de Amerikaanse president mochten kiezen zou Barack Obama die verkiezingen op zijn sloffen winnen. Dat is de niet onverwachte uitkomst van een recente opiniepeiling die Reader's Digest onlangs wereldwijd liet uitvoeren. Van de Nederlandse deelnemers koos zelfs meer dan 90 % voor de Democratische presidentskandidaat. Nederland kent trouwens één van de hoogste percentages van ondervraagden die zeiden dat ze een negatief beeld van de Amerikaanse regering hebben: 21 %. Ook in Taiwan ( 94 % ), Rusland ( 52 %, opvallend laag ), en Zuid-Afrika ( 74% ) had Obama de absolute voorkeur van de deelnemers aan de peiling. Israël was niet één van de zeventien landen waar Reader's Digest's de peilingen hield of liet houden. De Israëlische uitslag zou volgens mij het tegenovergestelde van het bovenstaande laten zien. Weliswaar zeggen al mijn Amerikaanse vrienden, kennissen en familieleden in Israël dat ze op Obama gaan stemmen, maar ik heb het donkerbruine vermoeden dat dat meer zegt over het soort vrienden en kennissen dat ik heb dan over de Amerikaans-politieke voorkeur van Israëliërs. Wanneer ik met ‘gewone’ Israëliërs praat over de Amerikaanse verkiezingen, geven de meesten indirect of onomwonden aan dat het hun zeer grote moeite zal kosten om eventueel vanaf eind januari de woorden ‘President’ en ‘Obama’ zonder haperen achter elkaar uit te spreken. Afgaande op wat ik het afgelopen jaar links en rechts gehoord en gelezen heb zou ik bijna zeggen dat veel Israëliërs zich werkelijk zorgen maken over de mogelijkheid dat Barack Hussein Obama II George Walker Bush zal opvolgen. Een omgekeerde bezorgdheid, ik zou bijna angst zeggen, valt te bespeuren bij veel Europeanen, in de reguliere media en op meer informele fora: de meeste Europeanen gruwen bij de gedachte aan ‘President John Sidney McCain III’. In juni schreef ik in deze krant dat het het belangrijkste is dat Amerika onder de nieuwe president vooral het aanzien, de geloofwaardigheid en de kracht terugwint die het land de afgelopen acht, of meer, jaar in feite heeft verloren. Het spreekt vanzelf dat ook ik denk dat één van de twee kandidaten beter dan de ander in staat zal zijn om dat voor elkaar te krijgen. Maar de race is nog lang niet gelopen, en we zullen moeten leren leven met de uitkomst, wat die ook moge zijn. Eén Nederlandse commentator op de website van de Telegraaf maakte het wel heel bont: “Europa zou mee moeten mogen stemmen […]. Een land dat zo bepalend is voor de wereld zou eigenlijk ook een door de wereld gekozen president moeten hebben”. Dat is natuurlijk absurd. Volgens dezelfde logica zouden Japanners en Russen mee mogen stemmen bij de Europese Verkiezingen, of Irakezen en Marokkanen bij de verkiezingen voor de Knesset. Het is aan de Amerikanen om zich op 4 november uit te spreken, buitenstaanders moeten zich daar buiten houden. Het uitspreken van een exclusieve voor- of afkeur is fout en zinloos. Net zo onzinnig en ondemocratisch zijn de uitspraken van REM-zanger Michael Stipes en andere Amerikanen die – net als vier jaar geleden – ‘dreigen’ te emigreren als de Republikeinse presidentskandidaat de verkiezingen zal winnen. De zorgen en angsten van zowel Europeanen als Israëliërs zijn sterk overdreven. Het maakt wel degelijk uit wie de volgende bewoner van het Witte Huis zal worden, maar het is dom en kortzichtig om te denken dat de verkiezing van deze of gene een absolute ramp zal zijn, en nog dommer om totaal onvoorbereid te zijn op de mogelijkheid dat ‘de andere kandidaat’ het uiteindelijk gaat winnen. McCain snapt donders goed dat Amerika de problemen van de wereld niet ( meer ) alleen aan kan, en dat Europese en andere landen als bondgenoten of anderszins betrokken moeten worden bij alle belangrijke beslissingen die in Washington genomen worden. Ook weet hij dat de Verenigde Staten het Palestijns-Israëlische conflict niet nog vier jaar ongestoord kunnen laten doorsudderen, zoals Bush jr. – die soms om voor mij onbegrijpelijke redenen een grote vriend van Israël wordt genoemd – acht jaar lang gedaan heeft. Daarentegen is Obama zich terdege bewust van het feit dat hij, indien gekozen, om herkozen te worden de Amerikaanse – en niet de Europese – kiezers zal moeten overtuigen. Bovendien weet de Democratische kandidaat dat hij, als hij hopelijk besluit om zich met het Palestijns-Israëlische conflict te bemoeien, het vertrouwen van Palestijnen én Israeliërs nodig zal hebben om op wat voor manier dan ook serieus te worden genomen. Amerikaanse verkiezingen zijn zelden een uitgemaakte zaak. Europa zal er ernstig rekening mee moeten houden dat Barack Obama over vier weken de verkiezingen niet wint, en Israël zou er verstandig aan doen om zich voor te bereiden op de mogelijkheid dat John McCain diezelfde verkiezingen verliest.

Wednesday, October 08, 2008

Yom Kippur

Tsom Kal & Gmar Hatimah Tovah!

Jews Praying in the Synagogue on Yom Kippur, by Maurycy Gotlieb (1856-1979).

Saturday, October 04, 2008

Frits, Tariq, en Simon ( en Ahmed )

Bij toeval kwam ik deze ( 1, 2, 3 ) interessante opiniestukken tegen. Als ik dit zo lees vraag ik me weer eens af of Tariq Ramadan een deel van de oplossing of een gevaarlijk deel van het probleem is. Eerder deze week las ik een interview met Ahmed Aboutaleb, waarin hij - veelzeggend - Frits Bolkestein in feite een visionair noemt.

Friday, October 03, 2008

TJ on VPs

( Encyclopeadia - History - Atlas - Economy )

Two Dutch cartoonists and the Big Crisis

Not surprisingly the American ( and international ) economic crisis has inspired two of my favorite Dutch cartoonists, Joep Bertrams and Tom Janssen.

Rare jongens, die niet-rokers

1) En maar blijven beweren dat roken ongezond is.
2) Blijkbaar is er geen enkel tekort aan verplegend personeel in de zorginstellingen voor verstandelijk gehandicapten, als kandidaten al naar huis gestuurd worden omdat ze - voor zover ik weet nog steeds legaal - buiten een sigaret rookten.

Swansong

I was sorry to read this. One of the many reasons why ( my wife and ) I decided, years ago, not to be(come) religious, is the fact that in Israel - unfortunately - there is an unwritten but almost direct and self-evident clear link between religion and ( rightwing, extreme or even fanatical rightwing ) politics. Polarization is not something specifically Israeli, it is a process that takes place on a global scale, but here I witness it personally, and to me it seems that between secular and religious Jews ( Israelis ) the divide has never been greater. Of course the ( vast? ) majority of religious Jews is still a central and vital part of ( Jewish ) democracy in Israel, but the group of sectarians among the national-religious part of the population who have - subconsciously or intentionally - separated or are separating themselves from the State has grown and keeps growing, it seems. There is a link between the demise of the influence of ( religious ) kibbutzim and 'incidents' ( it has become a trend, I am afraid ) such as this, this, this, and this. This is a problem of the State and of secular Israelis, as much as of the national-religious Israelis themselves. Better leadership, both secular-political and religious(-political), is one of the main requirements in the search for a way out of this downward spiral.

Biden-Palin

I very much like this description of the VP-candidates' debate: "Biden performed better than Palin, Palin performed better than expected."

Thursday, October 02, 2008

Een zoet 5769

Het volgende artikel staat deze week in het Friesch Dagblad:
Een zoet 5769
Eén van de voordelen van het leven in Israël is dat je twee keer per jaar een balans van de afgelopen twaalf maanden ( of dertien, in een Hebreeuws schrikkeljaar, zoals in het afgelopen jaar ) kunt opmaken. Als ik de vorige twee jaarbeschouwingen ( september 2006 en 2007 ) lees valt het me vooral op hoe weinig er – ten goede – veranderd is, in ieder geval wat Israël en de Palestijnen betreft. Voor het derde opeenvolgende jaar is Mahmoud Ahmadinejad degene die meer dan wie dan ook de gebeurtenissen en ontwikkelingen in de regio lijkt te bepalen. Zijn land en diens stromannen – niet alleen Hezbollah maar ook Hamas – blijven de grootste verstjeerders in het Midden-Oosten. Dat valt, al jarenlang, vooral te merken in en rond Libanon en Gaza. Daar tegenover ( en daarnaast ) staan leiders en regeringen die niet de wil, macht, visie, durf en/of populaire steun hebben die nodig zijn om werkelijk het initiatief te nemen en dingen ten goede te keren: niet alleen bijvoorbeeld Siniora in Libanon, Mubarak in Egypte, Assad in Syrië, en Olmert ( nog steeds ) in Israël, maar ook Bush jr. in Amerika en de zoals altijd hopeloos verdeelde Europeanen. Positieve inbreng valt ook uit Moskou niet te verwachten. Onlangs concludeerde Iran terecht – nadat Ahmadinejad in New York weer eens ondubbelzinnig en ongestoord zijn anti-westerse en ronduit antisemitische opinies ten beste had gegeven – dat de reacties van de meeste landen op het Iraanse atoombeleid laten zien dat het Westen zo goed als zeker geen vuist tegen Teheran zal kunnen of durven maken. Je zou denken dat de Iraanse combinatie van van haat doortrokken propaganda met nucleaire ambities ieder normaal denkend mens slapeloze nachten bezorgt. Maar nee, varianten op “Iran heeft het volste recht om zich nucleair te bewapenen” en “Israël, niet Iran, is de aggressor” kom je overal op fora, in publieke discussies en politieke uiteenzettingen tegen. Holle retoriek (van de types pappen-en-nathouden of juist Aaaaanvallúúúúh) voert de boventoon, de verstandigste en meest logische optie – serieuze, werkelijk nageleefde sancties gecombineerd met een geloofwaardige dreiging met grof geweld – lijkt kansloos. Ik ben als de dood dat een aanval op Iran uiteindelijk een noodgreep zal worden voor een ( nieuwe ) Amerikaanse of Israëlische leider die ons wil ‘overtuigen’ dat hij – of zij – ballen én verstand van ( buitenlandse ) zaken heeft. Genoeg over Iran. Wat is er verder hetzelfde gebleven? De Palestijnen leven nog steeds in armoede: in Gaza onder een streng en geïsoleerd Hamas-regime, op de Westoever achter de Muur en onder een sterk verzwakte, corrupte en nauwelijks functionerende Palestijnse Autoriteit. Israël wordt nog immer bestuurd door een vleugellamme regering, waarvan de leden elkaar het leven zuur maken. Niemand in Jeruzalem die moedige stappen in de richting van wat voor vredesregeling dan ook kan of wil nemen. De Israëlische economie draait, zeker gezien de wereldcrisis, relatief goed, maar te weinig mensen profiteren daarvan. Van de drie bekendste gevangen Israëlische soldaten zijn er afgelopen juli twee in doodskisten thuisgekomen, Gilad Shalit wordt al ruim 800 dagen in Gaza gegijzeld. Een Israëlische intellectueel was onlangs het doelwit van een aanslag, de daders daarvan zijn tot nu toe onbekend gebleven. De nederzettingenpolitiek verandert niet of nauwelijks, als er al Palestijns-Israëlische onderhandelingen plaats vinden dan worden ze gevoerd door machteloze ‘leiders’, geweld binnen de familie is inmiddels in Israël net als in Nederland een bekend verschijnsel, in Sderot vallen nog regelmatig Qassam raketten, bulldozers zijn populaire terreurwapens geworden. Zelfs de Olympische Spelen waren voor Israël een teleurstelling ( 1 bronzen medaille ). Natuurlijk zijn er ook veel goede dingen gebeurd in 5768, maar dan denk ik vooral aan kleine, vaak persoonlijke gebeurtenissen. Eén van mijn leukste herinneringen aan dit jaar betreft onze oudste twee kinderen die op de foto gingen met leden van Franse, Duitse, Roemeense, Oekraïense, en Nederlandse militaire orkesten. Die muzikanten marcheerden in Haifa ter gelegenheid van de zestigste verjaardag van Israël. In verband met die verjaardag interviewde ik vijftien min of meer bekende Nederlanders over hun band met Israël. Aan die interessante, soms erg leuke gesprekken denk ik ook met veel plezier terug. En laten we niet vergeten dat er inmiddels ook Israëlische versies van Het Moment van de Waarheid en van Big Brother zijn! Het zou zo fijn zijn wanneer ik, als ik aan het einde van een jaar aan dat jaar terug denk, meteen positieve beelden voor ogen krijg. Iemand zei me een paar maanden geleden dat ik zo cynisch, zo Israëlisch ben geworden. Nu denk ik zelf dat cynisme geen typisch Israëlische eigenschap is, maar toch…, misschien is het volgende wel een mooie wens voor het komende jaar: moge ik op 19 september 2009 genoeg redenen hebben om eens met een Nederlands-rooskleurige, en niet met een Israëlisch-cynische blik op 5769 terug te kijken. Een gezond, gelukkig en gezegend nieuwjaar!