Hoe hypocriet en bijziend kan men zijn?

Het zijn domme en zinloze vragen, maar ik moet dit toch even kwijt. Waar is de 'wereldwijde' verontwaardiging en waar zijn de demonstraties over de moorden - door, ja je leest het goed, rebellen - van honderden burgerslachtoffers ( veel meer dan in Gaza, en niet een ervan bevond zich al dan niet gedwongen in ( de buurt van ) legitieme militaire doelen ) in Uganda? Waar is dolle dietse Dries? Waar zijn de kamervragen, wanneer zullen burgers voor vrede zich verenigen om massamoorden in Afrika aan de grote klok te hangen? Tom Janssen's cartoon die ik gisteren weer eens postte blijft relevant. PS: Ik moest weer eens aan Freek de Jonge denken, ruim twintig jaar geleden, bij de grote demonstraties tegen kernwapens in Nederland. Hij keek met zijn schele ogen ( ik mag dat zeggen, ik draag net als hij een bril, en om dezelfde reden ) de camera in en zei iets als "Ik ben tegen kernwapens. Weet je waarom? Heb je gezien wie er voor zijn?". Als ik sowieso niet al Zionist was zou ik denken: "Ik ben voor Israel en de Joden. Weet je waarom? Heb je gezien wie er tegen hen zijn?" Ik zou natuurlijk kunnen vragen "Heb je gezien wie er voor de Palestijnen is?" maar daarmee zou ik de waarheid geweld aandoen.

TJ

Two recent cartoons by Tom Janssen. The first one is brilliant, in my opinion. I would not say that if I did not agree with what it says, of course. The other cartoon is very good because it addresses three subjects: it says something about Hamas's play with fire, in a way it warns Israel as well, but on the eve of the New Year the artist also appears to laugh about the absurdity of parents' warnings regarding the dangers of ordinary, playful fireworks against the background of the more serious stuff that is used in the war in Gaza and southern Israel.

"You have to be very careful with fireworks..!"

A giant step for Palestiniankind

Another important step in the progress and advancement of the Palestinian people has been achieved. Yesterday and today Hamas rockets have reached the zionist city of Beer-Sheva, after a journey of more than 40 kilometers. This morning a zionist school was severely damaged by a Hamas rocket. If only Palestinians tried to reach scientific excellence in fields that might one day have them win Nobel prizes for medicine, physics, etc. ( well, one of them won a Nobel prize for peace, but even though his intentions were not really peaceful, Hamas and other 'resisters' cursed him for what he did to win that prize ). Instead the only truly scientific endeavors undertaken and supported by Hamas and its supporters are aimed at maiming and killing Jews ( and other Israelis ). This is why the laboratory of the Islamic University in Gaza was a legitimate military target for Israel. And don't use the 'argument' that the people of Gaza are the victims of genocide, too busy with surviving, and too poor or too isolated - that's exclusively Israel's fault, after all - to have access to scientific knowledge, to medical supplies and so on. The same technologies, tunnels and funds used to buy, smuggle and produce amazing amounts of weapons can be used to save and improve lives. I hate it when people use Holocaust analogies, but since our enemies love to abuse the Shoah anyway I will say this: during the Holocaust - when Jews were in an incomparably worse, more miserable and lethal situation than the Palestinians have ever been - the main concerns of most Jewish organizations and individuals were to save lives - especially of children - and wherever and whenever possible to improve living conditions, and to preserve human dignity. Jewish armed resistance was aimed mainly at preserving that dignity and never specifically targeted innocent civilians. I feel sorry for the Palestinian civilians, not only for their unnecessary suffering but also and particularly for the fact that their leaders and many if not most of their ( Muslim and other ) 'supporters' abroad are led more by hatred of Israel ( and Jews ) than by concern for those whom they claim to lead and support. If those supporters really cared about the interests of the poor Palestinians, they would have demonstrated when hundreds of Palestinians ( more than in this latest Israeli war against Hamas, including more civilian victims ) were killed during the Hamas-Fatah power struggle of the last two years. Or they would have protested against the continuous rocket attacks, which every sane person knew would eventually lead to a deadly and justified Israeli response. But no, Palestinian victims are only demonstration-worthy when Israel can be pictured as the villain. It goes without saying that for these 'lovers of justice and balance' Israeli ( or Jewish ) victims never ever are protest-worthy. Anyway, as long as launching deadly rockets at Zionist apes and pigs gives Muslims more national pride and satisfaction than inventing a cure against cancer ( or psoriasis, or Alzheimer, or hay fever ), I am afraid that we can forget about true peace between Israel ( or the West ) and the Muslim world.

Cartoons

"Meanwhile in Sudan: '...if we were Palestinians...', '...and the perpetrators were not Arabs but Jews...', 'we would be world news...' ".

This is an older but still highly relevant cartoon by Dutch cartoonist Tom Janssen. Here are some more examples of his work.

DBI en Español

I found out through my webstats that this blog was written about in Spanish. This what it says about me: " Bert de Bruin realiza una reflexión distinta, en su actualizado sitio." The following lines ( the parts that were left out in the translationI put between brackets ): I read and hear about worldwide anger and indignation, but (when I see the demonstrations) it seems to me that 80-100% of the demonstrators are Muslim. Not that there is anything wrong with that. I understand that they (have to blow off steam and frustration and to) show solidarity (with their Palestinian brothers and sisters), and what better way to do that than by shouting hate (rhymes) against Israel and(/or) Jews? look like this in Spanish: "He leído y escuchado sobre la indignación y rabia de todo el mundo, pero me parece que el 80-100% de los que reclaman son musulmanes. No hay nada de malo con eso. Entiendo que expresen sus solidaridad y qué mejor manera que hacerlo con odio contra Israel y los judíos". In the same Spanish posting I came across this fascinating and hopeful weblog, written by two friends, one who lives in Gaza city, and another who lives in Sderot, the small town that has become the symbol for Israeli towns that have been terrorized by Hamas-Islamic Jihad rockets. Based on the comments on the blog, I am afraid that few of its readers get the message ( dialogue, mutual understanding, suffering and failing leaders on both sides ) that the two friends appear to convey. As usual, most if not all feedbackers blame only one side of the conflict for all that is going on, failing to understand that empathy for the suffering on 'the other side' does not turn you into less of a supporter or patriot for 'your own side'. On the contrary, our 'supporters' can really mean something for us only if they realize that ordinary Palestinian and Israeli men, women, and children are the ones who pay the price for this superfluous conflict, and that both Palestinians and Israelis have to make changes and compromises in order to achieve livable lives for both peoples.

War on Hamas - Israeli blogs in English

The following I just posted on Poligazette. If I had the time and patience I would sit down and write an extensive analysis or comment on all that is going on in and around Gaza, but sorry, I have neither time nor patience for any of that. I really have to work, and the little spare time that I have I try to spend with my wife and kids. Our two eldest children definitely have a clue about what is going on, we do not watch the news when they are around but they know that there is a war being fought in Gaza and southern Israel; right now that war does not affect our daily lives very much, but they are old enough to remember how the last Lebanon war started ( they were seven and three years old then ). Our 'bunker' ( 'Mamad', a protective room inside the house ) is ready, just in case. The chances of Hezbollah trying to join the party are very small, but you never know. Anyway, I sit at home, follow the news online and by radio and television, and do my work, taking in account that there might be a very slight chance that I will have to take a break from work, like I did in the summer of 2006. The four of us - my wife was pregnant then, now there are five of us - spent five weeks in Holland that summer. That break was one of the reasons why only now I am in the very final stages of writing my PhD thesis. If you want to read what Israelis who blog in English have to say about the current situation, I would recommend - besides, obviously ;-), my own blog, Dutchblog Israel, where I post unedited, less balanced than usual observations whenever I feel the need and find the time - the following four weblogs. None of their authors is fanatic or extremist, all of them are Zionists, some of them are left of center ( just like me ). There are many other Israeli bloggers who write in English, but these four I read myself on a more or less regular basis, I like their writing and know that they post regularly. I am not familiar enough with Palestinian or other Arab blogs in English to recommend any of them.

• Letters from Rungholt ( you are right, this one is not in English but in German, the author is a friend of mine who lives in a kibbutz about half an hour's drive from my home )
• Not a Fish
• Step by Step
• Something Something

Unfortunately one of the best Israeli-bloggers-in-English, On the Face's Lisa, hardly blogs anymore, probably because she is too busy doing something else that she is very good at, being a journalist.

Demonstro ergo sum

I read and hear about worldwide anger and indignation, but when I see the demonstrations it seems to me that 80-100% of the demonstrators are Muslim. Not that there is anything wrong with that. I understand that they have to blow off steam and frustration and to show solidarity with their Palestinian brothers and sisters, and what better way to do that than by shouting hate rhymes against Israel and/or Jews? ( And no, don't answer this question by asking "What about demonstrating against Hamas, Iran, and other destructive regimes, or demonstrating for recognition of Israel and a just and peaceful two-state-solution to the conflict" ). Still, I cannot help noticing that the demonstrators actually represent only one part of the world, an important part, but that does not justify the use of the word 'worldwide'. Besides, in recent years that same part of the world has been seen demonstrating - often very violently, I must say - mainly against certain books, cartoons and movies, so I find it hard to really get upset by their rage.

Proportions

Have a look here. In the - in spite of everything, in fact ongoing - Palestinian war between the Fatah and Hamas ( in the last two years ) more Palestinians - and almost twice as many civilians - were killed as in the latest massive Israeli attacks against Hamas targets. Never did I see anybody anywhere demonstrate against that, nor was it ever an excuse for jihad, or for any high level international meeting or UN intervention.

Gaza

This cartoon ( Hunt, by Joep Bertrams, whose work I generally appreciate very much ) is a typical example of the way in which the war on Hamas is being viewed and presented abroad. In order for this picture to be fair and accurate, the cage should have had tunnels and bunkers stashed with explosives and other weaponry beneath it, and be filled not only with hundreds of thousands of innocent birds but also with even more weaponry and with tens of thousands of vultures, jackals and poisonous snakes ( don't get me wrong, I am not one of those extremists who call their enemies animals and see them as less than human, but I go along with the animal-analogy used by this cartoonist ) that do everything they can to make life on the other side of the bars miserable and unlivable.

Unfortunately Hamas can not be fought, weakened, and convinced to stop firing rockets at Israeli civilians, without any Palestinian civilians being hurt. Gaza simply is too crowded with human beings, armaments and an often quite sophisticated military infrastructure for that. One question: what would the lives of Gazans have looked like if all the know-how, manpower, money and space that Hamas and other local terrorist organizations - and their outside helpers and financiers - have invested in terror and death had been spent on improving, really improving life in Gaza? First of all, I doubt if in that case Israel would have been able to continue the siege on the Strip, but even if the 'inhuman siege by the Zionists' had been there, with the same money, tunnels, concrete, manpower, and inventiveness that were used to produce, buy and smuggle weapons, the Hamas government could have built hospitals, kindergartens, houses, and bought food and medical supplies for the people it is supposed to be responsible for.

While Israel-haters and 'supporters' of the Palestinians do not have any problem with Jewish and other Israeli civilians being killed and terrorized by Hamas and other terrorist organizations, Israel does have a serious problem with that. And who can blame the Jewish state, except for those same Israel-haters, who come in various shapes, sizes and political colors? Today the UN said that 51 civilians have been killed in Gaza so far since Saturday. That is 51 too many. But if that number is correct, and so is the number - given by Hamas - of about 300 Palestinians killed, that means that 83% of those killed were 'militants'. With such a percentage - and again let me stress that every civilian hurt is one too many - you really have to hate Israel to maintain that the country targets civilians on purpose. The mere fact that several Hamas hotshots have taken refuge in hospitals and mosques proves otherwise: they know that Israel does everything it can to avoid civilian casualties. On the Israeli side, on the other hand, virtually all people who have been and continue to be hurt and killed by Qassam, Grad and other rockets are civilians, including the Arab construction worker who was killed in Ashkelon this morning. Our enemies do not hesitate to specifically target a hospital, even - or particularly? - if that hospital treats Jews, Christians and Muslims and everybody else with the same dedication and love of life.

In a Dutch online medium I read that 'a' university building was destroyed. What it did not say was that this was the Islamic University, a Hamas stronghold, and that the main part of the building that was destroyed contained the university's laboratory, which was not only used for 'scientific' purposes but also for the production of explosives.

To finish this brainstorm-posting ( sorry, I am too busy for real, balanced postings right now, but I do feel the need to get some things off my chest now and then these days ) here is a link to yet another good piece by Ha'Aretz's Bradley Burston.

Cast Lead

I was amazed when I heard how simply and successfully Israel managed to take Hamas off guard yesterday, and not surprised to see how well planned the operation appeared to be. One thing that has been mentioned more than anything else, I believe, in Israeli media reports on the "Cast Lead" operation ( I wonder who invents the names of such operations and offensives ), is the phrase "lessons of the Second Lebanon War/the Winograd Commission report". Let's hope that those lessons really have been learnt and applied, let's hope that the operations continue to be successful, that civilians will be spared as much as possible, that a ground offensive - if necessary - will be just as succesful as the operations of the last 24 hours, and that Gilad Shalit will return home safe and sound, as soon as possible . One thing is for sure. As arrogant and unsympathetic as Ehud Barak appears to be in the eyes of many, he knows a thing or two about waging war, and he emits self-confidence and professionalism. More than his predecessor, that is for sure ( Hohmah gedolah ).

As for Gilad Shalit: before the Hanukkah holiday started last week our six-year-old son, who is in first grade, received a flyer at school asking Israeli children to put their Hanukkah candles next to the windows - a mitzvah in itself - in order to light Gilad's way home. I think that is a beautiful initiative. This is already Gilad's third Hanukkah in Hamas captivity.

Hasbara

Since much of the Israel-hatred in the West today is to be found in leftwing and extreme leftwing circles, the most powerful and effective hasbara and anti-anti-Israel information and arguments come from leftwing Zionists and supporters of Israel. Here is a good example, another one is the excellent Engage initiative of David Hirsh and others. Unfortunately 'traditional' hasbara officials and volunteers ( many of whom are pretty or very rightwing ) often ignore, misunderstand or simply dislike and attack people like David Hirsh, something which I witnessed last year at a conference on Anti-Semitism, organized by the Israeli Ministry of Foreign Affairs in Jerusalem, where Hirsh was verbally forced onto the defensive, basically for simply mentioning the occupation as something that hurts Israels interests and hasbara efforts ( if ever there was a truism...).

War on Hamas, again

While we were having lunch with my parents-in-law and the children of my brother-and-sister-in-law ( who are abroad for two weeks ) Israel's long awaited attack against Hamas started. We probably would not have known about it if my wife's nephew had not turned on the television in order to watch some sports programme. Instead of sports we - or at least I - watched the news, zapping between three Israeli channels and the main foreign stations. My thoughts are with the people of Sderot, Netivot, Ashkelon, Nir Oz, Kfar Aza, Kiryat Gat, and all other Israeli cities, villages, moshavim and kibbutzim that will probably suffer more rocket/mortar hits during these operations than they are used to ( one man in Netivot has died already as the result of a rocket attack; I know what it feels like to wait for rockets to fall: for me and my family one week of that frustrating and frightening tension was enough to flee our home more than two years ago, and the people on the Israeli side of the Gaza border have been living in that situation for eight years now, eight years! ), also with the poor citizens of Gaza, but especially with the poor family of Gilad Shalit, whose life is even more in danger now. This attack was evitable, but Hamas chose the confrontation, I get the impression. Based on the pictures that we see on the television - more or less the same pictures that you see, I assume - I would say that by far the most of the Palestinian victims of Israel's attacks are armed or at least uniformed men. Unfortunately Palestinians citizens are and will continue to be hurt as well, I am afraid, but it seems that the IAF does its utmost to hit only relevant - i.e. Hamas - targets, particularly the infrastructure of the organization. Some very prominent Hamasniks appear to be among the wounded and killed. Almost all rockets and mortars that are being fired against Israel right now are launched from within heavily populated areas, with the obvious goal of attracting an Israeli response that will lead to heavy civilian casualties. Soon the international condemnations of Israel will start, or maybe thay already have started, but I doubt if the Israeli government will take them too much into account. And I cannot blame the government for that. Where are those condemnations whenever Israeli citizens are deliberately targeted by Palestinian rockets, or even when Palestinian children and other innocents are hit by those same rockets? Israel is responsible for the protection of its own citizens. If the Hamas regime had taken the same responsibility for the citizens of Gaza - if, for instance, instead of smuggling more and more weaponry the smugglers of Gaza had brought in more food and medical supplies through the hundreds or thousands of tunnels that lead from Egypt to Gaza - Israelis and Palestinians would not be in this situation today. I wonder what the goals of this ongoing operation are, how long it will last, and whether ground troops will be used as well. No doubt Israeli electoral considerations play a role, but it is hard to say which role exactly. Is the toppling of the Hamas government - if that is feasible and desirable at all, I do not know - one of the goals? I would expect that the main goal is to make Hamas understand and feel that it has a vital interest in keeping the border quiet. I am sure I will watch more television than usually today and in the next few days. Now I am going back to work.

Shooting Santa

The words sad and shocking do not even begin to describe this story. The reason why I mention it here is that the report contains what seems to be the understatement ( or the statement of the obvious ) of the year 2008: "It was not an amicable divorce," ( police Lt. Pat Buchanan said.) Really?

Season's Greetings C

These greetings I found here.

Season's Greetings B

To whom it may concern: Merry Christmas! To all DBI readers: A happy, healthy, prosperous and peaceful 2009!

( The picture I took five years ago, when my family and I lived in the wonderful town of Levallois-Perret for half a year ).

Gaza

Als het goed is staat het volgende artikel vandaag in het Friesch Dagblad.

Een verre van vreedzame kerst in het Heilige Land

Vorige week vond de finale plaats van het eerste seizoen van de Israëlische versie van Big Brother. Even vergaten veel Israëliërs hun dagelijkse sores en globale en plaatselijke problemen, zoals de economische wereldcrisis, de antisemitische tsunami die Bernard Madoff ‘veroorzaakte’ ( alsof antisemieten om excuses verlegen zitten ), en de zo goed als onleefbare situatie voor honderdduizenden Israëliërs en Palestijnen die in en aan de grens met de Gazastrook leven. Het is maar goed dat – in tegenstelling tot de verkiezing van de winnares van Big Brother – militaire beslissingen in Israël niet, via SMS, door het ‘gewone volk’ genomen worden. Zou dat wel het geval zijn, dan stond er in Gaza geen huis meer overeind, ben ik bang. De roep om met grof geweld de onophoudelijke raket- en mortierbeschietingen vanuit Gaza richting Israël te beantwoorden wordt steeds sterker. Gisteren kocht ik een krant in een buurtwinkel, waarvan de eigenaar – in de jaren zeventig vanuit de Sovietunie naar Israël geëmigreerd – verre van aggressief of opvliegend is. Hij stond met een andere klant de crisis rond Gaza te bespreken en vroeg me: “ Denk je dat Rusland, of zelfs Nederland, het zou pikken dat het leven in een grensstreek onmogelijk wordt gemaakt door raketten? ”. Ik kon die retorische vraag niet anders dan ontkennend beantwoorden. De komende verkiezingen in Israël ( 10 februari a.s. ) spelen een grote rol in de besluitvorming – of liever het gebrek daaraan – binnen het Israëlische kabinet. Dat zelfs minister van buitenlandse zaken Tzipi Livni – normaal gesproken erg diplomatiek en niet echt populistisch – onzinnige uitspraken doet ( “Een regering onder mijn leiding zal het bewind van Hamas omverwerpen” ) geeft aan hoe wanhopig ook de politici zijn. Voor de Israëlische regering geldt: damned if you do, damned if you don't. Je zou ook Johan Cruijff kunnen parafraseren, door te zeggen dat elk voordeel gigantisch veel nadelen heeft. Israël kan niet toestaan dat één op elke acht van zijn burgers – dat getal stond gisteren met vette letters op de voorpagina van Israël's grootste dagblad – door raketten bedreigd wordt. Al ruim acht jaar worden er vrijwel dagelijks raketten en mortiergranaten – soms enkele, vaak tientallen per dag – vanuit Gaza richting Israël afgevuurd. Aanvankelijk ging het om veredeld vuurwerk, maar de projectielen zijn ondertussen sterk ‘verbeterd’. Inmiddels zijn er door dit geweld aan de Israëlische kant van de grens – de cijfers dateren van oktober j.l. – 18 burgers gedood en vele tientallen gewond geraakt. Alle middelen die Israël heeft toegepast om zijn burgers te beschermen – gerichte liquidaties, groot- en kleinschalige militaire operaties, een politieke boycot van Hamas, een gedeeltelijke of vrijwel volledige blokkade van de Gazastrook, diplomatie – hebben in feite gefaald. Het enige wat nog niet geprobeerd is zijn directe onderhandelingen tussen Hamas en Israël. Maar zulke onderhandelingen zijn politiek bijna onverkoopbaar, wat niet zo vreemd is. Immers, wat heeft het voor zin om te onderhandelen met een bewind dat sinds jaar en dag – onlangs nog, bij een grootschalig verjaardagsfeest van Hamas – onomwonden of indirekt zegt dat het op jouw vernietiging uit is? Tegelijkertijd snapt iedereen dat de tekorten in Gaza, als gevolg van de blokkade, Hamas zelf niet deren, integendeel. Ook is duidelijk dat het leven van de ontvoerde soldaat Gilad Shalit bij een Israëlische aanval ( nog meer ) gevaar loopt, en dat de Israëlische verliezen bij zo'n aanval groot kunnen zijn. Tenslotte koesteren slechts weinigen de illusie dat Israël een oorlog tegen een niets ontziende vijand in een extreem dichtbevolkt gebied kan winnen, of dat na nog een militair ingrijpen de raketaanvallen nu ineens wel zullen ophouden. Al ruim een maand – vanaf het moment dat de ongeschreven tijdelijke wapenstilstand, die afgelopen vrijdag 'afliep', na maanden van relatieve rust weer systematisch door Kassam-raketten werd onderbroken – kom je hier in alle media analyses en opiniestukken tegen van deskundigen ( en politici en anderen ) die uitleggen waarom Israël keihard moet terugslaan of zich juist in moet blijven houden. Wat is wijsheid in dit geval? Ik heb werkelijk geen benul, en ik ben bang dat de politieke en militaire leiders van Israël het ook niet weten. Eerder deze week werd bekend dat de regering besloten heeft tot een militair optreden. Op wat voor schaal en in wat voor vorm, dat zullen de komende dagen en weken uitwijzen. Wat wel weer vast staat is dat de ‘gewone’ Israëliërs en Palestijnen, vooral zij die in en rondom Gaza wonen, het gelag zullen blijven betalen voor het falen en de keuzes van hun leiders. Een echt vreedzame kerst zit er voor beide volken ook dit jaar weer niet in. Eerder deze maand gebruikte de winnaar van de Nobelprijs voor de vrede, Martti Ahtisaari, in zijn toespraak in Oslo twee belangrijke sleutelzinnen: “ Alle crises, daarbij inbegrepen die in het Midden-Oosten, kunnen worden opgelost ” en “ Als we blijvende resultaten willen bereiken, moeten we naar de hele regio kijken ”. Wellicht kunnen de leden van het Midden-Oosten Kwartet – en dan vooral de nieuwe president van de Verenigde Staten en de leiders van de Europese Unie – die woorden ter harte nemen. Palestijnse of Israëlische heelmeesters zie ik zo 1-2-3 niet op het toneel verschijnen.

De krant van haatdragend Nederland

De ratten op deze en andere websites hebben nooit veel nodig om hun haat en vooroordelen te spuien. En de Telegraaf geeft hun alle kansen daarvoor. Natuurlijk is Bernard Madoff zo fout als een deur, maar wat heeft het feit dat de man Joods is te maken met zijn misdaden, behalve natuurlijk dat het een heerlijke stok is om hem en alle Joden mee te slaan? Als hij katholiek was geweest - en ik zou graag een duppie krijgen voor elke corrupte katholiek ter wereld, daar zou ik volgens mij veel rijker van worden dan wanneer ik een Euro kreeg voor elke corrupte Jood - zouden we dan opmerkingen lezen als "Typisch een katholiek"? 'k Denk het niet. Wat zegt het dat heel veel van zijn slachtoffers Joodse personen en organisaties zijn? Hoe dom, kortzichtig en haatdragend kun je zijn? Heel dom, kortzichtig, en haatdragend, als je afgaat op de gemiddelde lezer van de Telegraaf ( ja, ik weet dat het niet het enige medium is waar zulke haat vrij geuit wordt, en nee, ik ga niet meer klagen bij de redactie of bij MDI: de Telegraaf-redactie zou er voor moeten zorgen dat zulke rotzooi gewoon niet op de site komt, het is heel makkelijk te voorkomen ):

• ik had hem even geoogeld, en ja hoor , mijn vermoeden kwam uit, deze meneer is dus van joodse afkomst. hoe kon het ook anders.
• Typisch een jood.
• Bij de omroep werken (vooral voor eigen glorie) ook mensen die familie van deze man zouden kunnen zijn,en niet alleen vanwege zijn afkomst!
• Respect voor dat volk

Season's Greetings A

Hag Urim Sameah!

( The picture I found here ).

Instead of postings...

Fokke & Sukke explain it on Al-Jazeera: " What we in the West find very insulting...is an aeroplane in a high building"

In the absence of real postings, this cartoon plus links to two recent good articles by Bradley Burston ( click here and here ).

DVD-verzoek

Als iemand een DVD met de film The Witches ( 1990, met Anjelica Houston als de opperheks ) met Nederlandse ondertiteling of nasynchronisatie heeft zou ik die film graag voor een paar dagen willen lenen. Ook als de film toevallig een keer op de Nederlandse of Belgische televisie wordt uitgezonden hoor ik dat graag, dan laat ik de film opnemen. Ik lees het boek van Roald Dahl aan onze dochter voor, en zou wanneer we het uit hebben de film graag aan haar laten zien.

Planxty George Brabazon

Performers: The Chieftains & The Belfast Harp Orchestra This beautiful performance can be found on the DVD Live Over Ireland: Water from the Well, which I watch regularly. Enjoy!

Go Ahtisaari ?!?

Just have a look at some of the comments on two Ynet articles about Nobel Peace Prize winner Martti Ahtisaari ( click here, here; and also here ). I am sure hardly any of the commentators read the speech Mr Ahtisaari held yesterday, when he received his prize. One thing is for sure, most of the feedbackers - who often appear to live outside Israel/Palestine, by the way - do not give a damn about either Palestinians or Israelis, and would love to see the Palestinian/Arab-Israeli conflict continue ad infinitum. Otherwise, how can you explain comments such as these?

• 'pro-Israel': "Why not look at Zimbabwe, there's already an outbreak of cholera there? Why not worry about N. Korea? There're many places around the world where people die in scores, hundreds, thousands daily and nobody cares. Everyone's pre-occupied with Israel only and her so-called victims in Gaza who look like they really need a supply of Slimfast there. Why are thousands of people in the world denied justice by do-gooders whose only aim is to bash Israel?"
• 'pro-Palestinian': "YNE hes not published the core part of the interview, look for the clip and the interview on bbc news. In the most important part he says that us must begin to criticize the crimes of srael." (sic) ( I read both the acceptance speech and the interview that Mr Ahtisaari gave after he was named the Peace Prize winner, and also searched on the BBC website for any recent comments by him on Israel; I failed to find any such one-sided criticism by him ).

The only comment by the former president of Finland that could understandably anger Israel-supporters is his criticism of the Western boycott of Hamas and his implying that the West ( and Israel ) should talk to that organization. Like him, I do believe that you have to be blind and stubborn to want to ignore one of the most important players on the Palestinian side of the conflict. You do not have to like or agree with Hamas to understand and accept that they are part of the complex and sad Palestinian reality, and that that reality is part of our reality and has to be dealt with.

I agree with all that Mr Ahtisaari says in his acceptance speech. Two key phrases caught my attention: "All crises, including the one in the Middle East, can be resolved." and "If we want to achieve lasting results, we must look at the whole region." Particularly the latter phrase is important for Israel, since it says what Israel has often been saying: the Palestinian-Israeli conflict is part of a larger whole, and should be approached ( and will eventually be solved ) as such.

With Mr Obama having to focus on domestic problems before he will be able to seriously deal with the Middle East, maybe it would be a good idea for him - as one of the four members of the Middle East Quartet - to ask Mr Ahtisaari to help set up and operate some kind of comprehensive framework that will be aimed at finding a negotiated Palestinian/Arab-Israeli peace agreement. I cannot think of a more qualified and suitable candidate for such a job ( certainly not among those Nobel Peace Prize winners who are still alive ) than this man.

One additional advantage of using the services and expertise of Martti Ahtisaari is that his European contacts and background would help to enhance a European role in such a process, which I think would be a good thing. After all, Europe has even more interest in peace in the Middle East than the US, and Brussels has more carrots to offer both Israel and the Arab-Muslim world than Washington.

The Wall

If you replace 'illegal immigrants' by 'Palestinians', this cartoon could be about Israel and The Wall/Fence.

PS: Don't get me wrong: I do not oppose the wall as such, on the contrary. As far as keeping terrorists from the Westbank out of Israel is concerned, the wall appears to do its job very well. Still, if Israel had the ugly construction built on ( the Israeli side of ) the Green Line, its opponents would have less legal ground to stand on. Also, the wall is not an alternative to some sort of negotiated agreement between Israel, the Palestinians, and the rest of the Arab world.

What's right

Voters who believe that occupation ( and the corruption, poverty, violence and everything else that is directly or partly related to this country not having proper borders ) is a Jewish value should vote Likud, apparently. As always, Yossi Sarid said it very well. If the quotes Mr Sarid uses are correct, the nr 20 on the Likud list for the upcoming Knesset elections seems to have a more than average, unhealthy admiration for Adolf Hitler. That Moshe Feiglin will be an MK is not suprising, nor should it be worrisome if it was an isolated fact. What is troubling, though, is that many if not most of the Likud representatives in the next Knesset - and government - are active or passive members of the settler lobby. The editors of Ha'Aretz are right when they point out that Israeli voters will have a clear choice in two months: an endless continuation of the occupation - with all that that entails - or at least the possibility of one day seeing the light at the end of the occupation tunnel. No matter how hard Binyamin Nethanyahu tries to convince us that he offers the best chances for succesful peace negotiations, his party has once again become very, very rightwing. Most of the candidates who will probably become MKs or even members of government after February will make it virtually impossible for any PM - Bibi, most likely - to make any concessions that are a conditio sine qua non for any feasible peace agreement. If this Likud list will form the basis for the next Israeli government, selling Israel's policies abroad might become an almost impossible job, even more difficult than it is today. On the other hand, I often get the impression that many of those who work in hasbara these days are quite rightwing themselves anyway ( which is one of the many reasons why they are so 'successful'; one thing is for sure: leftwing Zionists like me are a silent/silenced/invisible minority among masbirim ), so maybe defending and explaining the ideas of Moshe Feiglin, Benny Begin, Reuven Rivlin and Moshe Yaalon will come naturally to them.

Telegraaf-Maroc.nl

Ook dit is Nederland, of althans het wakkere deel ervan, anno 2008. Vanmorgen stond er een onnozel artikel over een verder niet bepaald superbelangrijk onderwerp, het idee van Frits en dochter Barbara Barend om een glossy sportblad in het leven te roepen. Meteen toen ik het las, minder dan drie uur na plaatsing van het artikel, stond de volgende reactie er - naast een aantal andere - doodgewoon onder, 'ondertekend' door ene 'Kobus', wonende te 'Kwak': klinkt mooi en goed, ware het niet dat het joden zijn. In de loop van de dag heb ik het stuk diverse malen aangeklikt om te kijken of de redactie dat commentaar - op eigen initiatief of na een klacht van een of meerdere lezers - heel misschien verwijderd zou hebben. Niet dus, het staat er nog. En de PVV, volgens onderzoekers extreem-rechts met mitsen en maren ( o.a. niet antisemitisch: ik vraag me af of Yasser 'ik ben zelf een semiet' Arafat het daarmee eens zou zijn ), zich maar druk maken om Maroc.nl. Misschien zouden Wilders, Agema en de hunnen eens kamervragen over de huiskrant van veel van hun eigen kiezers moeten gaan stellen. Ik heb wel eens het idee dat de jodenhaters die je bij de Telegraaf tegenkomt grofweg in drie groepen te verdelen zijn: zij die dezelfde pesthekel aan Joden en moslims hebben ( waaronder veel potentiele PVV-stemmers ), zij die moslim zijn, en zij die moslims bewonderen vooral omdat ( ze denken dat ) moslims Joden haten.

Give Life to Lavi

Yesterday I saw part of a documentary, part of Ilana Dayan's always interesting Uvda ( Fact ) program, about Lavi Ben Moshe, a baby with a severe genetic disease, whose parents desperately need financial support in order to be able to give him the best possible treatment that they can get for him. Here you can read about Lavi ( his beautiful name means "lion" ), about the struggle for his life, and how you can help him and his parents.

Oorlogshuis

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad. Hebron is één van de meest beladen brandhaarden in het toch al zo brandbare Midden Oosten. De Arabische naam van de stad, Al-Khalîl ( ‘de vriend’), verwijst naar aartsvader Abraham, volgens de Islamitische traditie ‘de vriend van God’. Ook de Hebreeuwse wortel van de naam Hebron draagt de betekenis van vriend. Het woord 'gabber' is afkomstig van dezelfde wortel. Een ironische naam. Voor religieuze Joden is Hebron de belangrijkste stad na Jeruzalem. Volgens de Joodse en islamitische overlevering liggen in de Grot van de Patriarchen in de stad vier bijbelse – en 'koraanse' – echtparen begraven: Adam en Eva, Abraham en Sara, Izak en Rebekka, Jacob en Lea. In augustus 1929 vond er een pogrom plaats: in twee dagen werden 67 leden van de Joodse gemeenschap vermoord. Tot 1936 woonden er nauwelijks, en vanaf 1947 helemaal geen Joden in Hebron. In april 1968, nog geen jaar na de Zesdaage oorlog waarin Israël de Westoever op Jordanië veroverde, huurde een groep onder leiding van rabbijn Moshe Levinger een hotel in het stadscentrum om daar Pesach te vieren. Toen de groep bekend maakte dat ze er wilde blijven besloot de regering – voornamelijk bestaande uit leden van voorlopers van de huidige Arbeidspartij, met de Nationaal Religieuze Partij als coalitiepartner – om geen confrontatie aan te gaan, gedeeltelijk om politiek-emotionele redenen. In 1970 kregen de kolonisten toestemming om aan de oostelijke rand van Hebron een nederzetting te stichten op het terrein van een militaire basis, Kiryat Arba. Het beleid van de regeringen sinds 1968 werd meestal gekenmerkt door een mix van openlijke sympathie en steun voor de kolonisten danwel ontzag voor de sterke politieke lobby die voor hen actief is, en door een opvallende tolerantie en gebrek aan daadkracht tegenover wetsovertredingen door kolonisten. Het lijkt er vaak op dat de kolonisten boven de wet staan. In bezet gebied bepalen zij voor een belangrijk deel de Israëlische agenda. Eén ding is zeker: niet zelden heeft Israël de kolonisten met fluwelen handschoenen aangepakt in situaties waarin, als het om Palestijnen had gegaan, minstens rubberkogels zouden zijn gebruikt. In Kiryat Arba wonen nu ongeveer zevenduizend mensen. Vanaf 1979 zijn de kolonisten er in geslaagd om ook in Hebron zelf weer woningen in bezit te nemen. Deze techniek van "feiten op de grond creëren" is sinds jaar en dag een favoriet middel van de kolonisten: als een nederzetting er eenmaal staat of als een huis eenmaal gebruikt wordt of bewoond is, is het lastig om de nederzetting of het huis te ontruimen. Zo ontstond er een enclave van zo'n 80 gezinnen die midden tussen ruim 150,000 Palestijnen wonen. De Joodse gezinnen worden door het Israëlische leger beschermd. Het leven van de Palestijnen in het deel van de stad waar de kolonisten wonen – ofwel de dienst uitmaken – is mede daardoor volkomen ontregeld, zo niet onmogelijk gemaakt. Geweld en spanningen zijn in Hebron altijd net iets geweldiger en spannender dan elders in Israël of op de Westoever. Veel Israëliërs en Palestijnen werden er slachtoffer van terreuraanslagen, zoals bij de moord op 29 moslims in de Grot van de Patriarchen door een inwoner van Kiryat Arba in 1994 of de moord op 12 Israëliërs die achteneenhalf jaar daarna op vrijdagavond terug naar huis liepen vanuit de synagoge in dezelfde Grot. De laatste weken was alle aandacht gericht op één omstreden gebouw in Hebron dat door kolonisten was bezet. Het Hooggerechtshof bepaalde in november dat het huis ontruimd kan – of moet, daarover bestaat onenigheid – worden omdat de eigendomsbewijzen vervalst zouden zijn. Sindsdien hebben in Hebron en met name rond dat zogenaamde Huis van de Vrede – of Huis van het Conflict – vrijwel dagelijks gewelddadige confrontaties plaatsgehad tussen kolonisten en Palestijnen, en tussen kolonisten en Israëlische veiligheidstroepen. Vandalisme tegen Palestijnse eigendommen ( olijfbomen, huizen, moskeeën en begraafplaatsen ) is aan de orde van de dag. Voor sommige Israëliërs zijn de kolonisten van Hebron en Kiryat Arba helden en pioniers, anderen – ik heb de indruk dat zij een grote meerderheid vormen – zien hen als zeloten voor wie geen prijs te hoog is om het recht van Joden op héél het Land van Israël op te eisen. Het grove geweld van jongeren – soms hun gezicht bedekkend met een kefiyeh, net als Palestijnse jongeren tijdens de eerste Intifadah – tegen Palestijnen, soldaten en politieagenten zet kwaad bloed bij de meeste Israëliërs, evenals het aanmoedigen, door kolonisten, van dienstweigering. De leiders van de Yesha-raad – de vertegenwoordigers van de kolonistenbeweging – realiseren zich dat het geweld tegen het leger en de ordetroepen hun 'zaak' geen goed doet. Zij proberen weliswaar de extremistische jongeren – deels kolonisten, deels sympathisanten uit Israël zelf – in toom te houden, maar die jongeren hebben nog nauwelijks ontzag voor de meer gematigde en pragmatische kolonistenleiders, vooral sinds die laatsten er in 2005 niet in slaagden om de ontruiming van de nederzettingen in Gaza te voorkomen. Het is onmogelijk om één van de gevoeligste en potentieel gevaarlijkste strijdpunten in het Palestijns-Israëlische conflict in duizend woorden duidelijk uit te leggen of zelfs maar te beschrijven. En dan heb ik het hier alleen nog maar over de Israëlische kant van het verhaal gehad. Terwijl ik dit schreef werd er onderhandeld, en wachtte iedereen gespannen af: besluit de regering nog voor het weekeinde – of voor de verkiezingen: ook die spelen een rol – tot ontruiming van het oorlogshuis of niet? Inmiddels is het gebouw 'snel' en volkomen onverwacht ontruimd. Door het verrassingseffect bleef het geweld bij de ontruiming beperkt. Wel reageerden kolonisten hun woede en frustraties af af op Palestijnse huizen en olijfbomen, en de spanningen duren voort en zullen wellicht nog oplopen. Het doel van de extremisten is er voor te zorgen dat de Israëlische autoriteiten zich bij elke toekomstige ontruiming wel twee keer bedenken. De woorden staat in een staat, Joodse intifadah en zelfs burgeroorlog zijn al gevallen. Hebron is een molensteen om de nek van de Israëlische regering, dat is duidelijk. Dat die regering en haar voorgangers die molensteen zelf uitgehouwen, omgehangen en jarenlang gekoesterd hebben maakt de hele situatie alleen nog maar genanter, ingewikkelder en explosiever.

Heerlijk avondje

Uit De Sint ( in S. Carmiggelt, Brood voor de vogeltjes, 3e druk ( Amsterdam: Uitgeverij De Arbeiderspers, 1974 ), pp. 100-102 ).

[...] 'Toen ik nog klein was zag je Sinterklaas niet zo gemakkelijk,' zei de oude man. 'Nou hebben de kinderen de intocht. En hij verschijnt elk ogenblik op de tv. Maar toen... Wanneer was het?'

Hij dacht even na.

'De winter van 1915,' vervolgde hij. 'Ja. Ik was toen zes. En m'n broertjes waren tien en vier. We woonden in de Indische buurt, hier in Amsterdam. En we hadden het niet breed. Maar Sinterklaas werd gevierd. Ik was toen op de grens van geloven en niet geloven. Tegen mijn vriendjes riep ik: "Sinterklaas bestaat niet. Dat is een verklede vent." Maar toch was ik diep onder de indruk toen ik hem in persoon zag. Hij zat in de manufacturenwinkel van Nooy in de Eerste van Swindenstraat. Kent u die winkel? Hij is er nog, geloof ik. Mijn moeder heeft me later verteld hoe we daar binnenkwamen. Als je voor minstens 'n gulden kocht mocht één van de kinderen op vertoon van de kassabon Sinterklaas een handje geven. En dan kreeg zo'n kind een presentje.'

Hij keek me van opzij aan.

'Een presentje,' zei hij. 'Een afgestorven woord. Net als versnapering. Mijn moeder kocht drie theedoeken aan één stuk. Zelf doorknippen en zomen. Dat kostte net genoeg voor zo'n heilige kassabon. Mijn broertje van vier was de uitverkorene. Want die geloofde nog helemáál. Ik was alleen maar zenuwachtig in die winkel. Het duurde een hele tijd eer mijn broertje aan de beurt was. Vanuit de verte zagen we dat hij een handje kreeg. En zo'n kleurboekkie van één cent. Dat bestond toen - iets van één cent. Helemaal stralend kwam hij bij ons terug. Hij had een wonder meegemaakt. "En," vroeg mijn moeder, "heeft Sinterklaas nog iets gezegd?" Hij knikte en op een eerbiedige toon antwoordde hij: "Ja moe. Hij zei: [ vloek ], wat 'n rij nog." ' PS: De vloek die hier oorspronkelijk stond is op verzoek van een lezeres verwijderd. Het was voor het eerst dat een vloek op dit blog stond, maar ik had hem laten staan omdat het een letterlijk citaat was en het verhaal in mijn ogen goed bij de datum pastte. Als iemand zich hierdoor gekwetst voelde spijt me dat oprecht.

Hebron

For some articles about the events in Hebron and the territories click here, here, here, and here. To get an idea of the treatment given by settlers to Israel's soldiers and police(wo)men click here. Of course the government is accused of using the evacuation of the House of War for electoral purposes. As if the open and covert support by rightwing politicians for extremists who hurl stones and throw acid at our soldiers, who destroy and damage Palestinian property ( olive trees, mosques, graveyards ) and attack Palestinians, etc. etc. is not driven by political considerations. Tomorrow an article of mine on the subject will appear in a Dutch daily. I wrote it right before the evacuation started, a few hours ago I sent them an updated version.

New: Sponsored posting

The previous posting is the first one ever on this blog that was sponsored. Many times I received requests or offers to put advertisements on DBI, but earning anything from them was always virtually impossible or very complicated. Today Oh!Nuts sent me a mail asking if I was willing to place a posting - they provide ready-made postings if you want - about their products on my site, and offered me a direct and immediate compensation, in the form of a gift certificate for their shop or for Amazon. Being both a sweet-tooth and an avid reader I immediately sent them a positive response, et voila, you can see the result below. So click on the links and buy your sweet and kosher Hanukkah/Christmas gifts etc. at Oh!Nuts, while I think about the books or the chocolate/almonds/peanuts etc. that I will be buying.

Tip: Hanukkah Gifts

This Chanukah, treat your guests with Hanukkah candy thank your host with a Hanukkah gift Baskets and delight your kids with Chanukah Gelt or with Hanukkah gifts for kids. All from Oh! Nuts. As the leading source for kosher candy, chocolates, nuts and gifts, Oh! Nuts is fully stocked with all your Chanukah party and Chanukah gift needs.

Moustaki - Alberstein - Teharlev

This is one of the first songs in Hebrew that I heard after I came to Israel for the first time ( 1991 ). It is called At Heruti ( You are my freedom ), and sung by my favorite Israeli ( female ) singer, Chava Alberstein. Only now did I hear Georges Moustaki sing the same song on YouTube, it turns out that he wrote it ( its title is Ma liberte, My Freedom, here is Serge Reggiani's interpretation of the French original ), and that Chava Alberstein's beautiful version is based on a translation by one of Israel's foremost lyricists, Yoram Teharlev, who was born and grew up in kibbutz Yagur, a ten minutes' drive from my home.

Mumbai - Globalisatie - Israel/Palestina

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad.

Globalisatie in optima forma

Als iets de tragische gebeurtenissen in Mumbai karakteriseerde dan was het wel chaos. Drie dagen lang dezelfde beelden vol angst en wanorde, en een constante stroom van gebrekkige informatie die steeds weer onjuist of onvolledig bleek te zijn. Pure vrees en ordeloosheid, de terroristen hebben weer belangrijke punten gescoord. De aanslagen werden zo te zien zorgvuldig voorbereid en volgens een doordacht plan uitgevoerd. De terroristen zochten specifiek westerse, vooral Britse en Amerikaanse, slachtoffers uit. Het lijkt onwaarschijnlijk dat Amerikaanse en Israëlische Joden – die duidelijk als zodanig herkenbaar waren en in een zichtbaar en bekend Joods centrum woonden en werkten – toevallig slachtoffers werden. Toch moeten we niet vergeten dat de overgrote meerderheid van slachtoffers niet uit westerlingen bestond, maar uit Indiërs. Twee van de eerste doelen die werden aangevallen waren het Chhatrapati Shivaji treinstation en het Cama ziekenhuis. Terroristen haten nu eenmaal iedereen die niet net als zij een (van de) absolutistische, nihilistische vorm(en) van de Islam aanhangt. Amerikanen, Joden, westerlingen, hindoes, boeddhisten, sji’ieten dan wel soennieten, gematigde en/of simpelweg andersdenkende moslims, atheïsten, voor Islamisten zijn wij allemaal één pot nat. Regionale conflicten worden door hen aangegrepen als aanleiding voor hun activiteiten (zie: Tsjetsjenië, Kashmir, Afghanistan, Libanon, enzovoort), maar waar zo'n conflict niet als voorwendsel kan worden gebruikt vinden ze zonder moeite andere drogredenen: het lot van de Palestijnen, Amerikaans of Joods imperialisme, westerse decadentie, u roept maar of zij zien er een reden in om zichzelf of andere moslims op te offeren en ongelovigen over de kling te jagen. De veelheid en diversiteit van getroffen doelen in Mumbai geven aan dat de mensen die dit planden en ten uitvoer brachten meer dan slechts één ding voor ogen stond. Bovenal was het een zeer goed geslaagde vorm van machtsvertoon: weer is aangetoond dat Islamistische terroristen min of meer kunnen toeslaan waar en wanneer ze dat willen. Terreur is globalisatie 'op haar best', waarbij het ultieme 'nationale symbool' van globalisatie – de VS – ironisch genoeg altijd een vruchtbaar (want door velen gehaat) doelwit is. Wie dacht dat onder Obama de haat tegen Amerika minder zal worden hield zichzelf voor de gek. Het zal de moslim-fanatici worst wezen wie er in het Witte Huis zit, net zo goed als het hun geen moer kan schelen of de Palestijnen een eigen staat hebben, of moslims in het Westen gediscrimineerd worden, of dat de gemiddelde moslim in Kashmir, Bosnië of elders ter wereld een beter leven, autonomie of wat dan ook zal krijgen.. Zolang ze er echter in slagen ons ervan te overtuigen dat het hun wel degelijk om dit of dat ene, beperkte doel te doen is, denken sommigen van ons dat we de terroristen de wind uit de zeilen kunnen nemen door hun op bepaalde punten gelijk of zelfs hun zin te geven. De terreurdaden in de Indiase havenstad maakten vorige week weer eens duidelijk dat extremistische moslims – van verschillende pluimage – samenwerken binnen locale, regionale en internationale netwerken, en dat ze globaal denken. Er zijn geen kant en klare oplossingen waarmee zij in korte tijd kunnen worden verslagen. Betekent dit dat er helemaal niets gedaan kan of moet worden? Natuurlijk niet. We moeten alleen niet de illusie koesteren dat de terreur zal stoppen zolang de terroristen niet overal en in alles hun zin hebben gekregen. Het is een globaal probleem dat globaal bestreden en vooral veroordeeld moet worden: voor terreurdaden bestaat geen acceptabel excuus. In tegenstelling tot september 2001 hoorde of las ik vorige week nauwelijks dat er een direkte link werd gelegd tussen enerzijds het terreurgeweld en anderzijds het bestaan van de Joodse staat en de Amerikaanse steun voor die staat. Naast Israël en het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid werden destijds armoede en de ongelijke verdeling van de rijkdom in de wereld als mogelijke oorzaken van 9/11 genoemd. Een Duitse lezeres van een Amerikaanse krant schreef over die laatste pseudo-rationalisatie zeer treffend dat alleen al het suggereren van dat verband een beledigende klap in het gezicht van alle armen in de wereld is. Iets soortgelijks geldt volgens mij voor de Palestijnen: zij verdienen betere 'broeders' dan de masters of terror, en betere 'steun' dan het goedpraten van zulke terreur. Een einde aan het Israëlische nederzettingenbeleid en de oprichting van een Palestijnse staat zal ik zonder meer toejuichen. Niet alleen de Palestijnen maar ook (en vooral; zo eerlijk ben ik wel) Israëliërs zullen daar baat bij hebben. De bezetting is immers funest voor Israël, net zo goed als voor de Palestijnen. Bovendien zullen de Islamistische terroristen dan één bruikbaar excuus minder hebben. Maar wie na Mumbai (Londen, Moskou, Madrid, New York, Algiers, Bali, Cassablanca, Beslan, Delhi, Baghdad, en zo kan ik nog wel even doorgaan) blijft volhouden dat het Palestijns-Israëlisch conflict (d.w.z. hetzij de Israëlische bezetting van de Westoever, de Golanhoogte, en/of Oost-Jeruzalem, hetzij het bestaan van de Joodse staat an sich) dé hoofdoorzaak is van Islamistische terreur, is ziende blind. Of hij of zij wil doodgewoon, koste wat kost, terreur rechtvaardigen.

Mumbai - Globalization - Israel/Palestine

This is a rough translation of an article that appears in today's issue of the Dutch daily Reformatorisch Dagblad.

Globalization 'at its best'

The main characteristic of the tragic events in Mumbai was chaos. For three days we saw the same images full of fear and disorder, and received a continuous flow of information that mostly turned out to be incorrect or incomplete. Pure angst and disarray; the terrorists scored some important points, again. The attacks were prepared carefully and appear to have been carried out according to a well thought-out plan. The terrorists looked specifically for Western – particularly American and British – victims. It seems improbable that American and Israeli Jews – who were clearly recognizable as such, and who worked and lived in a visible and well known Jewish center – became victims by chance. Still, we should not forget that most victims were not Westerners, but Indians. Two of the first sites that were attacked were the Chhatrapati Shivaji Terminus and the Cama hospital. After all, terrorists hate everybody who does not subscribe to (one of) their own absolutist, nihilist brand(s) of Islam. Americans, Jews, Westerners, Hindus,Buddhists, Shi'ites or Sunnis, moderate or simply dissentient Muslims, atheists: in the Islamists' eyes we are all Tweedledum and Tweedledee. They seize upon regional conflicts as grounds for their activities ( see for instance: Chechnya, Kashmir, Afghanistan, Lebanon ), but if such a conflict can not serve as a pretext they will effortlessly find another subterfuge: the fate of the Palestinians, American or Jewish imperialism, Western decadence, you name it and they will find a reason to sacrifice themselves or other Muslims, and to murder unbelievers. The number and diversity of targets that were hit in Mumbai indicate that those who planned and executed this had multiple goals. More than anything, this was a successful show of force: once again it has been made clear that Islamist terrorists can hit almost whenever and wherever they want. Terror is globalization 'at its best'. Ironically the US, the ultimate ‘national symbol’ of globalization, often is a prefered target, because the world loves to hate the Americans. Whoever thought that the hatred against America will diminish under Obama was fooling himself. Muslim fanatics could not care less who lives in the White House, just as they do not care whether or not the Palestinians have a state of their own, if Muslims in the West are discriminated against, or whether the average Muslim in Kashmir, Bosnia or anywhere else will get a better life, autonomy or whatever. Nevertheless, as long as they manage to convince us that their struggle really is only about this or that one, limited cause, some of us believe that we can take the wind out of the terrorists' sails by admitting that they have a point or by letting them have their way. The terror acts in the Indian metropole last week proved once more that extremist Muslims – of various sorts – cooperate within local, regional and international networks, and that they think globally. There are no ready-made, one-size-fits-all solutions that will beat them in the short run. Does that mean that nothing can and should be done? Of course not. We just should not have any illusions about terrorists stopping their work before they achieve all their goals. Terrorism is a global problem that ought to be fought, and particularly condemned, on a global scale: there is no acceptable excuse for acts of terror. As opposed to seven years ago, last week I hardly read or heard about a direct link between, on the one hand, the terror attacks and, on the other, the existence of the Jewish state and American support for that state. Besides Israel and US policies for the Middle East, after 9/11 also poverty and the unfair distribution of global wealth were named as possible causes of Islamist terror. Regarding the latter pseudo-rationalization a reader of the International Herald Tribune wrote very accurately that even the mere suggestion of such a connection was an insulting slap in the face of all poor citizens of the world. Something similar applies to the Palestinians: they deserve better 'brothers' than the masters of terror, and better 'support' than justifications for that terror. I will definitely applaud an end to Israel's settlement policy and the establishment of a Palestinian state. Not only the Palestinians but also ( and especially, I have to be honest ) the Israelis will profit from that. After all, the occupation has a disastrous influence on Israel, just as or even more than it is disastrous for the Palestinians. Besides, in a post-occupation reality the Islamist terrorists will have one less, very useful, excuse for their crimes. But whoever keeps on insisting after Mumbai ( London, Moscow, Madrid, New York, Algiers, Bali, Cassablanca, Beslan, Delhi, Baghdad, and the list goes on and on ) that the Palestinian-Israeli conflict ( i.e. either Israel's occupation of the Westbank, the Golan Heights, and/or East-Jerusalem, or the very existence of the Jewish state ) is the root cause of Islamist terror, walks around with his eyes shut. Or (s)he simply wants to justify terror, at any cost.

Yes, we can steal

This is the slogan that will be used by the ultra-orthodox sefardi party Shas for the upcoming elections. Ken, Anahnu Yekholim! It is the exact ( not that translating the phrase was that difficult, I suppose ) Hebrew translation of Yes we can!, recently and quite successfully used by a popular American politician. While that politician was elected mainly because he promised ( and embodied ) change and innovation, in the eyes of many Israelis Shas stands for fossilization, religious narrow-mindedness, ethnicity as a political power base, the use of public funds to 'buy' public support ( not that this or ethnicity are Shas' monopoly ), the direct and very intimate link between politics and religion/rabbis, and other things that often make Israeli politics so ugly. Did the Shasniks identify with that immensely successful black American politician because their leaders and many of their voters wear black? Or did they simply believe that well nicked is better than badly invented? After all, honesty has not exactly always been their best policy.

Flairck

Ik ben niet zo zelfverwennerig, en als ik mezelf al eens op iets trakteer, dan is dat meestal iets eet- of leesbaars. CDs had ik tot voor kort al tijden niet meer gekocht, maar ruim een week geleden besloot ik om mezelf een keer te kietelen en hem een keer goed te raken. Daardoor zit ik nu te luisteren naar de eerste van 22 CDs van een groep die ik altijd geweldig heb gevonden ( wat niet wil zeggen dat ik alles wat ze hebben gemaakt even mooi vind: ik heb af en toe nog moeite met hun nummers waarin gezongen wordt ). De CD-box is heel mooi uitgevoerd ( de originele ontwerpen en foto's zijn gebruikt ), en er staat veel tekst en uitleg in het bijbehorende boekje. Een aanrader, zonder meer. Ik ga hier de komende dagen en nog lang daarna lekker van genieten.

Mispoes

Over smaak valt niet te twisten, en veel reacties bij het artikel zijn net zo dom als ze voorspelbaar zijn, maar ik heb een vraag: ging het hierbij om de Miss Nederland of de Miss Anorexia verkiezing?