Wednesday, February 25, 2009

Tweedledum and Tweedledee

Not that any ( more ) proof was needed, but the case of Horst Mahler once again makes clear that extreme left- and rightwingers are all tarred with the same brush, and that few things are easier than switching from the extreme left side of the political spectrum to its extreme right side. After all, les extremes se touchent. These days, Jew-hatred and a fierce opposition to globalization are but two of the many common grounds between the extreme ( and not so extreme ) Left and the extreme Right in Europe and elsewhere.

Purim giveaway

In less than two weeks we will celebrate the Purim festival. The nice people of Oh! offer a free Purim Basket ( up to 30$ ) for one of my American readers, i.e. a reader (M/F ) who lives in the USofA. All that you have to do is leave a comment to this posting, with a link to the basket that you like most. On Monday one of my children will pick a winner from among those who left a comment. You can also enter by posting a link to your favorite Purim Basket on the Oh!nuts Facebook page wall ( the people of Oh! will pick a winner at random ), or you can post a tweet via Twitter to @ohnuts with a link to your favorite Purim Basket. Hag Sameah!


Just read about this. According to the first reports, one person was killed, 25 people were seriously and 60 slightly injured. According to Turkish Airlines, there are no ( confirmed )casualties. Seeing the pictures, I would say that is a miracle. PS: Aan de tientallen bezoekers die nu via de Telegraaf-site hier belanden: ga verder met waar je mee bezig was voordat je online ging surfen en de Telegraaf en DBI begon te lezen! Er is een globale economische crisis gaande. Om met Freek de Jonge te spreken: "Ga aan je werk, vlerk, zolang het nog kan!" Alhoewel, als niemand op zijn of haar werk kon internetten, zouden veel weblogs en nieuwssites lezerloos blijven. Lees dus maar verder. Update: According to these reports, ( at least ) seven people who were on the plane have been confirmed dead. The personnel in one of the hospitals in the Schiphol area was told that between 20 and 30% of the 135 people on board did not survive the crash. That sounds more realistic than zero casualties. Update: Now at least nine people are confirmed dead. The two pilots are among those killed. A fuel shortage is one of the possible causes that are being taken into account.

Soup Nazi

Every time that I read or hear about Richard Williamson - who is so anti-Semitic that he was expelled from Argentina - I am reminded of Jerry Seinfeld and the Soup Nazi. The Soup Nazi, who probably still hides somewhere in South-America, looks like a sweet cuddly bear in comparison to the grumpy fanatical bishop, who returns to his Fatherland today.

Tuesday, February 24, 2009

National unity

Finance Minister Roni Bar-On - a snake just like most other politicians, but to me he seems to be a very gifted and smart one; no, we are not related, as far as I am aware - said what I have been thinking for the last two weeks, ever since the election results became known: "National unity can be expressed from the opposition as well." Tzippi Livni should have said right after the elections something like this: "Kadima received more votes than any other party, but we will not join a nationalist right-wing government, because our views on most issues totally contradict those of the National Union, Shas, etc.. Still, we are a responsible party and will support any policy that in our view serves the economic, social and military interests of this country. What interests us is the future of this country, not a role in government at any price. We realize that I am virtually unable to form a government that would express the spirit of the election results, but we also think that national unity does not have to be synonymous with either political paralysis or forcing a large party to agree and cooperate with small, extremist parties just for the sake of an artificial unity. We wish Binyamin Nethanyahu all the best and will cooperate with him in any way that we think will be for the good of the country. We most probably will find a common ground as far as the economy, social issues, Iran etc. are concerned. Nevertheless, on some subjects - and we all know that the settlements and the establishment of a Palestinian state are the two most important among them - we might disagree with Bibi's government, and we will not hesitate to make our opposition on those subjects heard, in- and outside the Knesset. In the coming years we will try to convince the Israeli public that our vision is more realistic, and in the end offers Israel more security and hope, than that of the Likud." But hey, why would she listen to me? In politics, egos, political jobs - many former members of Likud and Labor joined Kadima to stay somehow in power, it will be hard for Livni to keep the party together and united if she is unable to give away jobs to prominent and less prominent party members - and images are more important than..., what was it that we are interested in? Oh yes, this country's interest and well-being. PS: Hours after posting this I read today's editorial in Ha'Aretz and a column ( the kind of comments that it attracts make me agree even more with its content ) by Gadi Taub, which say something similar to what I wanted to say this morning.

Monday, February 23, 2009

Hollywood 'loves' its Jews

Bradley Burston wrote pretty much what I thought this morning. I was reminded of this article ( in Dutch ), written by Daniel T. Boom ( Theeboom? ) two years ago, about the world's love of dead Jews.

Zum Kotzen

Laat het maar aan het Nederlands Palestina Komitee ( altijd weer met die irritante K, net zo irritant als de schrijfwijze van socialistisch bij de cameraden van het NPC, de SP ) over om iets wat inmiddels een afgezaagde grap is geworden nog banaler, voorspelbaarder en betekenislozer te maken. Als ze nou eens echt origineel en geloofwaardig wilden worden zouden ze met hun soortgenoten nu massaal de straat opgaan om hiertegen te protesteren. Maar och nee, waarom zouden ze demonstreren voor iemand die door hun geestverwanten schijnbaar als een nationaal gevaar wordt gezien?

Friday, February 20, 2009

What's Left?

Just finished reading a book that On the Face's Lisa recommended when the two of us had breakfast in Tel Aviv a few months ago. Very much worth reading, although some chapters are superfluous, and an editor should have polished up quite a few sentences. Nick Cohen is pretty convincing. Not that I really had to be convinced. Cohen's thesis can be summarized in the words of Martin Amis, who is quoted in the book's postscript: "People of liberal sympathies, stupefied by relativism, have become the apologists for a credal wave that is racist, misogynist, homophobic, imperialist and genocidal." In other words, in most countries the so-called Left - both its extremists and its more moderate adherents - has by and large become the partner in crime of Islamists and their allies, who easily fall within the generally accepted definitions of extreme rightwingers.

Thursday, February 19, 2009

The new Israeli cabinet

Almost simultaneously I received the pictures of these five members of the new Israeli cabinet from three different e-mail senders. I see that Shas is out, only Likud, Kadima, Labor and Lieberman are included in the coalition.

Sunday, February 15, 2009

Anne Sofie von Otter - Like an Angel...

Yesterday while I was working I listened to several CDs, two of them being these. I could not stop humming nr. 13 of disc nr. 2 , and after I finished working I found the above rendition - even more beautiful than the one on the disc, because of the wind instruments that accompany Anne Sofie von Otter - on YouTube. Just one of the many wonderful songs written by Benny Anderson and Bjorn Ulvaeus, and proof that a cover version can sometimes be better than the original, and that classic and pop can mix and add to each other.

Friday, February 13, 2009


As could be expected, Tom Janssen turned this week's hottest news item in the Netherlands into great cartoons.
"It is a disgrace that I am not allowed to enter England... to tell them that you should refuse to let people enter because of their ideas..!"
Round-trip ticket to London - "Wow! To refuse someone entry because of his opinion... I would love to have/live in a country like that!"

Warm aanbevolen: Nausicaa Marbe's column van deze week.

Thursday, February 12, 2009

Nou moe...

Is die Geert Wilders nu helemaal gek geworden? Was het niet logischer geweest als hij zijn ( terechte ) woede en frustratie op Heathrow en niet op Schiphol had botgevierd? ;-)

And the winner is...

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.
Meermaals werd in Israël afgelopen dinsdag de uitdrukking "Hagiga shel demokratia" ( Een feest van democratie ) gebruikt. Op wat voorspelbare incidenten na liep alles op rolletjes, en de uitslagen waren woensdagochtend al bekend (*). Toch stel ik me een feest anders voor. Ik zou in ieder geval veel van de gasten die ik de laatste paar dagen tot vervelens toe op de televisie gezien heb nooit uitgenodigd hebben. Misschien doelde men onbewust op het katerige gevoel dat de uitkomst van dit feest met zich meebrengt. Als deze week één ding duidelijk, of liever: duidelijker, is geworden, dan is het wel dat de politieke verhoudingen in Israël muurvast liggen. Overal sprak men van een ruk naar rechts in de Israëlische politiek. Maar is die ruk echt zo dramatisch? De Arbeidspartij heeft zes zetels verloren, Meretz (zionistisch, duifachtiger dan de Arbeidspartij) twee. Aan de andere kant heeft Hadash (Arabisch-Joods, niet zionistisch, omvat o.a. de Israelische communistische partij) er een zetel bij, en zijn de twee Arabische partijen gelijk gebleven. Dit laat overigens zien dat de Israëlisch-Arabische kiezers niet, zoals vooral na de Gaza-oorlog werd voorspeld, massaal thuis zijn gebleven. De Likud heeft vijftien zetels gewonnen. Dat is meer dan een verdubbeling ten opzichte van drie jaar geleden. Het valt echter niet te ontkennen dat 27 veel minder is dan 38, het aantal zetels dat de partij in 2003 had. Israël Ons Huis, geleid door Avigdor Lieberman, is zoals voorspeld de derde partij van Israël geworden. Toch was Liebermans winst allerminst spectaculair, tenminste drie zetels minder dan recente peilingen hadden verwacht. De andere twee ultra-nationalistische partijen verloren twee zetels. De rechtse noch linkse Gepensioneerdenpartij, die in 2006 goed was voor zeven zetels maar al gauw door geruzie uiteenviel, haalde de tot drie zetels verhoogde kiesdrempel niet, en schaarde zich daarmee in het lange rijtje van Israëls politieke eendagsvliegen. Alles bij elkaar is er nu een krappe meerderheid (65 van de 120 Knessetzetels) van vijf rechts-nationalistische en rechts-religieuze partijen. Maar het enige wat die partijen bindt is dat ze – op papier – allemaal gekant zijn tegen elke concessie tegenover de Palestijnen. Het zal ongelooflijk moeilijk zijn om met zoveel partijen te komen tot een coalitie die onderling en internationaal kan functioneren. Kadima blijft waarschijnlijk, ondanks het verlies van één zetel, de grootste partij. De electorale prestatie van die partij en van haar partijleider, Livni, is het meest veelzeggende resultaat van deze verkiezingen. Ook al stemden veel Kadima-prominenten en –kiezers vroeger Likud of Arbeidspartij, het blijft een nieuwe partij. Nooit eerder behaalde zo'n nieuwe partij bij de tweede verkiezingen in haar bestaan net zo'n goed resultaat als bij haar lancering. Daarom, en gezien het feit dat de Likud onder Binyamin Nethanyahu al zeker twee jaar meestal een duidelijke voorsprong op Kadima had in de opiniepeilingen, kan Tzippi Livni zonder meer als een winnares van deze verkiezingen worden gezien. Binyamin 'Bibi' Nethanyahu lijkt de grootste persoonlijke verliezer te zijn, meer nog dan Arbeidspartijleider Ehud Barak. Diens partij werd tot een vierde plaats gedegradeerd door Avigdor Lieberman, die net als Livni winnaar is, zij het minder overtuigend en om andere redenen. Maar goed, Bibi dus. Wederom is hij er niet in geslaagd om zijn partij naar een klinkende overwinning te voeren. Zelfs toen hij premier werd, in 1996, gebeurde dat alleen omdat hij de directe confrontatie met Shimon Peres nipt won. In de parallelle parlementsverkiezingen raakte zijn partij per saldo zetels kwijt. In 1999 verloor Nethanyahu ruim van Ehud Barak, en na Bibi's terugkeer in de politiek in 2002 speelde hij binnen de Likud tweede viool onder Ariel Sharon, totdat Sharon besloot om Israëls aanwezigheid in Gaza te beëindigen en – kort voordat hij in coma raakte – uit de Likud te treden en Kadima op te richten. Ook Hamas kan als winnaar worden beschouwd. Net als bij vorige verkiezingen was het overduidelijk dat Hamas en andere extreme Palestijnse facties graag tegenover een rechtse of rechts-extreme regering in Jeruzalem staan. Liever dan tegenover een centrum-rechtse of centrum-linkse coalitie, die zich uitspreekt voor een onderhandelde twee-statenoplossing van 'het' conflict. Sinds de Oslo-akkoorden was er tijdens iedere Israëlische verkiezingscampagne een duidelijke stijging te zien van het aantal raketbeschietingen, zelfmoordaanslagen en andere terreuraanvallen. De Gaza-oorlog had, samen met de Hamas-provocaties die eraan voorafgingen en erop volgden, twee schijnbaar tegengestelde gevolgen: hij versterkte ultra-rechts (Lieberman) en voorkwam een verkiezingsnederlaag van Kadimah en de totale ineenstorting van de Arbeidspartij. En dan de vierde, en laatste, winnaar: (de extreme tak van) de Israëlische kolonistenbeweging. Zij kunnen voorlopig gerust zijn. Het zal voor elke premier zeer moeilijk zijn om in de 18e Knesset een meerderheid te krijgen voor een besluit tot ontruiming van nederzettingen. Anderzijds kan elke premier die zo'n besluit zal nemen rekenen op de vrijwel automatische steun van 55 Knessetleden. Er is dus een patstelling, en de status quo blijft voortduren. Dat brengt ons bij de grootste verliezers: de overgrote meerderheid van Israëliërs en Palestijnen. (*)Op die van de soldaten, diplomaten en nog een aantal andere categorieën kiezers na. Alles bij elkaar minder dan een procent van het totaal, wat niet veel is maar gezien de minieme verschillen van betekenis kan zijn. De definitieve resultaten zijn als het goed is vanavond bekend. De hier vermelde cijfers zijn gebaseerd op de voorlopige uitslagen. PS: Inmiddels zijn alle stemmen geteld. De uitslag is niet veranderd.

Wednesday, February 11, 2009

The morning after

A few general comments:
  • While the 'Left' definitely lost, I do not think that the Right and extreme Right really won. O.k., Likud gained 15-16 seats, but 27-28 seats is much less than the 38 that they had in 2003. Lieberman's gains were only slightly spectactular because of Labor's losses, the National Union and the National Religious Party lost two seats, Shas ( which until Eli Yishay took over years never was a rightwing-nationalist party ) lost one.
  • If anything, these elections prove once more the stalemate of Israeli politics: with the current political system serious and necessary change will not come from within.
  • The Israeli-Arab voters appear not to have boycotted the elections, the so-called Arab parties even gained one seat ( for Hadash, an Arab-Jewish party that includes the Israeli Communist Party, probably at the expense of Meretz ).
  • While it will be very difficult for the next PM to get support for any withdrawal from the Westbank or for other ( territorial ) concessions to the Palestinians, (s)he probably will almost automatically receive the support of 55 MKs for such concessions. The voters who cast their ballot for those 55 MKs definitely favor an end to the occupation. At least some of those who voted for Likud, Shas, United Thorah Judaism and maybe even Lieberman will not oppose such an end, as long as the price and the conditions are right. Even Bibi understands that the occupation can not last forever, and that if he becomes PM he will somehow have to cooperate with ( and, from his perspective, give in to ) the new administration in Washington. Such cooperation includes concessions to the Palestinians, whether he and his coalition partners like it or not.
  • After this result, Kadimah could become a permanent and positive factor in Israeli politics, even though the party was able to avoid losing seats mainly at the cost of Meretz and Labor.
  • The winners: Livni, Lieberman, Hamas, the settlers ( all for different reasons ).
  • The losers: Nethanyahu, Barak, Israelis and Palestinians ( idem ).
  • I am glad that I am not the one who has to build a coalition among the members of this, 18th, Knesset.

Tuesday, February 10, 2009

Exit polls

If two of the three exit polls are right, Tzippi Livni achieved something that would have been considered unbelievable a few days ago. Also, Avigdor Lieberman won less than expected, and much less than I feared after I spent three hours near one of the local voting stations this morning. If the polls of Channel 2 and Channel 10 are right, Livni and Nethanyahu can build a broad and pretty stable coalition ( with Shas, and possibly Lieberman ), if they want. The Labor party crashed, that is for sure, and Ehud Barak will probably not remain Defense Minister, which I think is a shame. One of my biggest fears is of Israel facing Iran ( alone ) with Avigdor Lieberman as Defense Minister. According to the website of the Knesset, the man finished his army service as a corporal, which means that he even would have to salute me ( sergeant ( res. ) :-) ). I really hope that this country learnt one of the lessons of the latest Lebanon War, when Amir Peretz ( does anyone remember him? He probably made it into the 18th Knesset, but not exactly because of his outstanding performance three years ago ) occupied that vital post. With the results being so close, I expect a night like the one 13 years ago, when we went to bed with Shimon Peres as the probable PM-elect, only to wake up and discover that Binyamin Nethanyahu ( who again has proven unable to lead the Likud to a convincing, all-out victory ) had won.

Oprechte deelneming

Het is ongelooflijk hoeveel buitenlandse belangstelling er is voor deze verkiezingen. Was die belangstelling maar wat minder oppervlakkig en was ze maar evenredig aan de professionaliteit van de verslaggevers die hier naar toe gestuurd worden of zich hier naar toe laten sturen. Een voorbeeld van de vakkundigheid, interesse, feiten- en achtergrondkennis van veel Nederlandse en andere buitenlandse correspondenten. Sander van Hoorn is correspondent voor de NOS. Je zou toch zeggen dat dat een belangrijk en gerespecteerd medium is in Nederland. Een zeer geinteresseerde Nederlandse nieuwsconsumente en goede vriendin van mij mailde me dat Van Hoorn vanavond zei dat "maar weinig Palestijnen in Israel gaan stemmen, want dat zou betekenen dat ze de staat erkennen" of woorden van die strekking. Een uur later zei hij weer iets anders, toen gingen ze volgens hem niet stemmen uit woede over het Gaza-offensief. Ach ja, die Sander. Hoe heet zijn vader, en wat doet of deed die ook al weer? Die jongen geeft zijn bek ook maar een douw, zou mijn zwager zeggen. De 'Arabische' partijen ( ik reken daar Hadash ook bij, daar maakt ook de communistische partij deel van uit ) hebben al ruim tien jaar steeds minstens acht en maximaal tien kamerleden gehad. Veel zo niet de meesten van hen voelen ondanks alle teleurstellingen, boosheid en discriminatie nog steeds wel degelijk een band, soms zelfs een heel intensieve band, met Israel. Vrijwel niemand van hen erkent de staat Israel niet. Als de Israelische Arabieren ( die zich zelf slechts ten dele Palestijnen noemen; zie bijvoorbeeld het interview met Assad Jaber in mijn boek ) thuisblijven dan is dat met name ook uit teleurstelling over hun eigen leiders die zo mogelijk nog beroerder zijn dan de Joods-Israelische leiders. Die Arabische leiders hebben net zo goed als Lieberman en andere rechtse en ultra-rechtse zionisten bijgedragen aan de polarisatie in Israel, o.a. door tijdens de diverse oorlogen vrijwel uitsluitend solidair te zijn met de Libanezen en Palestijnen, ook al waren veel slachtoffers - en soldaten - aan Israelische kant Arabisch. Veel Israelische Arabieren stemmen trouwens op 'zionistische' partijen, zelfs Lieberman kan op Arabische stemmen rekenen. De oorlog in Gaza speelt natuurlijk een rol, maar interne ontwikkelingen binnen de Arabisch-Israelische gemeenschap hebben zeker zoveel, zo niet meer invloed. Maar goed, probeer dat maar eens te begrijpen, laat staan aan je kijkers duidelijk te maken, als je een totale buitenstaander bent. Vanavond sprak ik met een Arabische collega-kennis, een oudere man die in het leger gediend heeft als spoorzoeker ( hij is bedoeien ). Hij was niet gaan stemmen. Toen ik hem vroeg waarom zei hij dat de mensen - hij sprak over de bewoners van zijn dorp - teleurgesteld zijn in de staat en in politici in het algemeen, en in hun politieke leiders, de Knessetleden van partijen als De Nationale Democratische Vergadering en Ra'Am-Ta'al, in het bijzonder. De staat discrimineert - op het gebied van budgetten en nationale prioriteiten - en geen van de mainstream partijen trekt zich het lot van de Israelische Arabieren aan. Politici zien de kiezers - ook en vooral de Arabieren onder hen - alleen maar staan als er verkiezingen op komst zijn. Ze hebben het niet over belangrijke zaken ( water, armoede, misdaad ) en geven alleen maar op elkaar af. De leiders van de Arabische partijen zijn te druk met hun eigen persoonlijke belangen, met het bekvechten met mensen als Lieberman, en met het zichzelf bewijzen als Palestijnse patriotten tegenover de Arabische buitenwereld, zij geven niet om hun eigen achterban. Niets geen weigering om de staat te erkennen, geen woord over de oorlog in Gaza. Zomaar even een heel vriendelijk, spontaan en open gesprekje van vijf minuten, met een doodgewone Israeli. Toch kreeg ik in die vijf minuten informatie en inzichten die iemand als Sander van Hoorn nooit zal krijgen.

Election Day

Google Israel designed this special logo for election day. This morning I volunteered for the Labor Party near one of the polling stations in the city where we live. Based on the responses that I got, and on the voters that I saw, and based on the impressions of my wife and others who worked in or near other polling stations in the city, I would say that Israel Our Home ( or rather 'Lamed', for Lieberman, Avigdor 'Evet' Lieberman ) will win even more than the polls predicted. At least 40% of the voters who came were Russian immigrants, and virtually all of them gave the impression that they were going to vote for 'their' candidate. Most of them do not seem to know or care who is the number 2,3,4 etc. of Lieberman's list. Also, they hardly have any idea what the man stands for, besides his fierce and often racist opposition to Arab Israelis ( and in particular to their representatives in the Knesset ).

De stemming zit er goed in...

Het is weer eens verkiezingsdag in Israel. Het stormt buiten, uitgerekend deze dag is het werkelijk rotweer in Israel. Zelfs het weer heeft hier politieke betekenis: slecht weer zorgt normaal gesproken voor een lagere opkomst, wat in principe ( net als in Europa en elders elders ) meestal de rechtse partijen in de kaart speelt. Mijn vrouw is op dit moment gaan stemmen, met onze twee oudste kinderen. Zij zal daarna op en vanuit het hoofdkwartier van de Kiesraad werken, tot vanavond tien uur, wanneer de stembussen gesloten worden. Ik ben de hele dag thuis met onze drie kinderen, heel Israel is vrij vandaag ( op de winkels na natuurlijk, hoe moeten de mensen anders hun dag vullen? ) dus ook alle scholen zijn dicht. Zometeen ga ik naar het stembureau bij ons in de buurt, folders uitdelen voor de Arbeidspartij, op verzoek van mijn schoonvader. Onze jongste zoon zal dan een uurtje of zo bij mijn schoonmoeder blijven. De chocoladevla ( zijn favoriete eten ) staat al klaar, neem ik aan. Vanmiddag eten we ook bij mijn schoonmoeder. Mijn schoonvader is een groot deel van de dag op pad met zijn dochter.
Eergisteren had ik een afspraak in Jeruzalem met een erg aardige journaliste van de Vlaamse radio ( VRT ), voor een kort interview over de verkiezingen. Ik weet niet of de mensen werkelijk apathisch zijn, of dat het net als met de economische crisis is: zolang je maar vaak genoeg zegt en hoort dat er apathie/een crisis is raken de mensen er vanzelf van overtuigd dat ze onverschillig zijn/minder kunnen of moeten consumeren. Ik ben wel degelijk benieuwd wat we vanavond om tien uur te horen krijgen. Natuurlijk maakt het wel uit wie er wint en verliest, en wat de verschillen tussen de diverse partijen zijn. Toch is de kans op drastische veranderingen ( vooral veranderingen ten goede ) erg klein: de bewegingsvrijheid van Israels politieke leiders is miniem. Doordat de politieke verhoudingen al jaren redelijk vast liggen en elke premier in ieder geval van coalities afhankelijk is, kan niemand ooit zomaar een ommezwaai van 180 graden maken. Ook in landen als Amerika en Engeland, met het winner-takes-all systeem, zijn de mogelijkheden tot verandering en vernieuwing beperkt, maar nog altijd zijn die mogelijkheden daar vele malen groter dan hier. Zoals ik in mijn artikel voor het Friesch Dagblad schreef: als er veranderingen komen dan zal het initiatief daartoe eerder in Washington dan in Jeruzalem ( of Ramallah, Gaza, Teheran, Damascus, Brussel ) genomen worden.
PS: Ik kreeg een mail van de redactie van Een Vandaag, om mij en vooral de lezers van dit blog attent te maken op hun nieuwsuitzendingen, weblogs etc. i.v.m. de verkiezingen. Ik ben niet echt onder de indruk van wat ik op de website van Een Vandaag zie, maar goed. Wat kun je verwachten van reportages die als volgt worden aangekondigd: "Volgens Israël is Hamas door de Gaza-oorlog erg verzwakt en zijn de essentiële doelen vernietigd. Maar is dat wel zo? EénVandaag spreekt met een Hamasleider en loopt mee met hun militaire tak."? Het zou goed zijn als buitenlandse media eens minder maar wel veel serieuzere, beter uitgeruste correspondenten hier naar toe zouden sturen, die op zijn minst een van beide kanten van het conflict goed kunnen (en willen!) doorgronden. Een goede kennis van Arabisch dan wel Hebreeuws en een meer dan oppervlakkige belangstelling voor en kennis van de Palestijnse dan wel Israelische maatschappij zouden toch wel het minste zijn wat je van correspondenten mag verwachten. Met enkel en alleen Engels en wat virtuele achtergrondkennis als voorbereiding word je hier nooit veel wijzer.

Saturday, February 07, 2009


Joden zijn weer vogelvrij, iedereen in Belgie, Nederland en overal elders mag vrijwel vrijuit vrolijk Joden beledigen, beschimpen, belachelijk maken, bedreigen, en belagen. De Telegraaf biedt, het spreekt bijna vanzelf, alle jagers volop de gelegenheid om lekker mee te schieten. PS: De pinglink naar DBI die bij het Telegraafartikel stond is inmiddels verwijderd. Typisch.


Yesterday evening, while zapping before going to bed, I arrived at the Mezzo channel, where the Concertgebouw Orchestra was playing Hector Berlioz's beautiful Symphonie Fantastique. The performance must have been more than 20 year old, given the faces and clothes ( and glasses and hairdo ) of the musicians and some members of the audience, plus the fact that Bernard Haitink was the director. When I saw the orchestra's timpanist I remembered what my father ( still every inch a musician and music lover ) used to say whenever we watched a performance of the Concertgebouw Orchestra: the two of them had served together in the same military band in the 1950s.

Wednesday, February 04, 2009


Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. Een ding was ik vergeten te zeggen: er is een meer dan redelijke kans dat minstens twee van de drie kandidaten voor het premierschap ( het zal vooral tussen Bibi en Livni gaan, maar die twee worden steeds samen met Barak genoemd, ook al kan het zijn dat de Arbeidspartij qua aantal zetels de vierde partij wordt, na Likud, Kadima en Israel Ons Huis; ik zie nu trouwens dat de Nederlandse afkorting van Liebermans partij dezelfde is als die van de vereniging van Nederlandse immigranten in Israel, Irgoen Olei Holland ) samen in het nieuwe kabinet zullen plaatsnemen. Ook een regering van nationale eenheid ( met bijvoorbeeld Nethanyahu als premier, Livni als minister van BuZa, Barak op Defensie ) is een mogelijkheid. Alles hangt natuurlijk af van de uitslag volgende week dinsdag.
Niets nieuws onder de brandende zon
Wie dezer dagen in Israël rondrijdt ziet overal reclameborden met de gezichten van diverse lijsttrekkers. Op de televisie beland je tijdens het zappen af en toe in de zendtijd voor politieke partijen, waarin diezelfde gezichten voorbijkomen, plus de vaak totaal onbekende tronies van mensen die in de meeste gevallen geen noemenswaardige lijst hebben om te trekken. Op de website van de Centrale Verkiezingsraad staan de namen van 34 partijen. Volgens zo goed als alle opiniepeilingen zullen ‘slechts’ twaalf daarvan volgende week dinsdag de kiesdrempel halen. Dat zijn per saldo dezelfde twaalf partijen die nu ook al in de Knesset vertegenwoordigd zijn. De Partij voor de Rechten van de Man in het Gezin zal er bijvoorbeeld vrijwel zeker (wederom) niet in slagen een vertegenwoordiger in het Israëlische parlement te krijgen. Hetzelfde geldt hoogstwaarschijnlijk voor een partij die zich "Holocaustoverlevenden plus voormalige Groen Blad-leden" noemt. In de promo van die lijst pleit een langharige jongeman, de voormalige voorzitter van Groen Blad (een partij die zich, dit jaar onder leiding van de komiek Gil Kopatch, voor legalisering van softdrugs sterk maakt) voor de rechten van holocaustoverlevenden, waarna een oudere man ons zegt dat softdrugs legaal gemaakt moeten worden. Wat bleek, de twee stonden achter elkaar in de rij bij de afdeling van het ministerie van Justitie waar partijen geregistreerd worden. Ze begrepen blijkbaar dat ze ieder apart geen schijn van kans op een zetel maken, dus besloten ze gezamenlijk, met een lijst waarvan de naam menige wenkbrauw in Israël heeft doen fronsen, de kiezer een kans te geven zijn of haar stem verloren te laten gaan. Op het eerste gezicht zijn er grote veranderingen op komst na 10 februari. De Likud, onder leiding van voormalig premier Binyamin Nethanyahu, heeft nu 12 zetels en zou er volgens sommige peilingen 16 bijkrijgen. Dat is heel veel, maar wat veel opvallender is is dat Kadima – de partij die in 2005 in feite uit het niets werd opgericht en vooral voormalige prominenten van Likud en de Arbeidspartij verenigde – in alle recente peilingen ruim 20 van haar 29 zetels behoudt. Als die peilingen kloppen, veranderen de verhoudingen niet eens zoveel, zeker niet ten opzichte van 2003. Wel duiden alle tekenen op een rechts-ultrarechtse coalitie in plaats van de huidige regering, waarin Kadima, de Arbeidspartij, Shas (ultra-orthodox) en de Gepensioneerdenpartij elkaar vooral tegenwerkten. De Likud had voor de vorige verkiezingen 27 zetels, dat zouden er nu misschien iets meer worden. Israel Ons Huis, in zekere zin net als de PVV een one-man-one-issue partij (geleid door Avigdor Lieberman, met anti-Arabische retoriek als belangrijkste electorale trekpleister, en vooral populair onder Russische immigranten), krijgt er volgens de peilingen weliswaar zetels bij, maar de Nationale Unie-Joodse Huis lijst verliest er daarentegen volgens de peilingen bijna evenveel. De namen van sommige partijen – links en rechts – klinken overigens in het Hebreeuws nauwelijks minder eng dan in het Nederlands. De tien, vijftien Knessetzetels waar het om draait lijken om de zoveel jaar te roteren tussen de Likud, Kadima en de Arbeidspartij. De laatstgenoemde zit al jarenlang in een enorme dip, al heeft het optreden van minister van Defensie Ehud Barak tijdens de oorlog in Gaza en Zuid-Israël de daling zo te zien ietwat afgeremd. Drie 'Arabische' partijen hebben nu samen tien zetels, dat aantal zal ongeveer hetzelfde blijven, tenzij de Israëlische Arabieren – van wie een aanzienlijk deel ook op 'Joodse'/zionistische partijen stemt – massaal thuisblijven. Als je één woord mag gebruiken om de sfeer onder Israëlische kiezers te beschrijven dan is het wel apathie. Dit komt mede doordat bijna geen enkele partij de kiezer van haar eigen gelijk probeert te overtuigen, maar vooral laat zien en horen hoe ongeschikt, corrupt en levensgevaarlijk de andere partijen zijn. Na twee oorlogen kort na elkaar – de volgende lijkt slechts een kwestie van tijd – gaan ook deze verkiezingen vrijwel uitsluitend over de vraag hoe Israël moet omgaan met ‘de andere kant’, sociale en economische onderwerpen zijn voor veel politici maar bijzaak. De twee belangrijkste kandidaten voor het premierschap, Nethanyahu en Tzippi Livni (Kadima), zijn enerzijds allebei faliekant tegen erkenning van Hamas, en snappen beiden anderzijds dat een Palestijnse staat onvermijdelijk dan wel hoogst gewenst is, en dat Israëls nederzettingenpolitiek niet onbeperkt ongestraft zal kunnen voortgaan. Uiteindelijk zal één van hen – en anders zijn of haar opvolger – de confrontatie met de kolonisten en hun medestanders moeten aangaan. Is het niet vanuit een Israëlische consensus dan toch zeker door buitenlandse druk. In mijn vorige artikel voor deze krant (23 december 2008) stond dat de Israëlische regering tot een militaire reactie op de voortdurende raketbeschietingen vanuit Gaza had besloten. De dagen en weken daarna, zo schreef ik, zouden uitwijzen op welke schaal en in wat voor vorm dat zou gebeuren. Inmiddels kennen we die schaal en vorm. Terwijl ik deze regels schrijf is de oorlog al weer een paar weken afgelopen maar gaat het geweld over en weer gewoon door. Ik zal nog net niet zeggen dat het bij de komende verkiezingen lood om oud ijzer is. Het maakt wel degelijk verschil wie de nieuwe regering gaat vormen, immers c'est le ton qui fait la chanson. Toch geloven weinig Israëliërs dat de volgende premier werkelijk wat ten goede kan gaan veranderen. Daarvoor liggen de binnenlandse verhoudingen teveel vast en is de regionale realiteit te dreigend. Zo ongeveer de enige nieuwe factor die voor broodnodige – positieve – veranderingen kan zorgen bevindt zich hier ver vandaan. Vorige maand verhuisde hij met vrouw en kinderen voor vier of acht jaar naar 1600 Pennsylvania Avenue.