Tuesday, February 10, 2009

De stemming zit er goed in...

Het is weer eens verkiezingsdag in Israel. Het stormt buiten, uitgerekend deze dag is het werkelijk rotweer in Israel. Zelfs het weer heeft hier politieke betekenis: slecht weer zorgt normaal gesproken voor een lagere opkomst, wat in principe ( net als in Europa en elders elders ) meestal de rechtse partijen in de kaart speelt. Mijn vrouw is op dit moment gaan stemmen, met onze twee oudste kinderen. Zij zal daarna op en vanuit het hoofdkwartier van de Kiesraad werken, tot vanavond tien uur, wanneer de stembussen gesloten worden. Ik ben de hele dag thuis met onze drie kinderen, heel Israel is vrij vandaag ( op de winkels na natuurlijk, hoe moeten de mensen anders hun dag vullen? ) dus ook alle scholen zijn dicht. Zometeen ga ik naar het stembureau bij ons in de buurt, folders uitdelen voor de Arbeidspartij, op verzoek van mijn schoonvader. Onze jongste zoon zal dan een uurtje of zo bij mijn schoonmoeder blijven. De chocoladevla ( zijn favoriete eten ) staat al klaar, neem ik aan. Vanmiddag eten we ook bij mijn schoonmoeder. Mijn schoonvader is een groot deel van de dag op pad met zijn dochter.
Eergisteren had ik een afspraak in Jeruzalem met een erg aardige journaliste van de Vlaamse radio ( VRT ), voor een kort interview over de verkiezingen. Ik weet niet of de mensen werkelijk apathisch zijn, of dat het net als met de economische crisis is: zolang je maar vaak genoeg zegt en hoort dat er apathie/een crisis is raken de mensen er vanzelf van overtuigd dat ze onverschillig zijn/minder kunnen of moeten consumeren. Ik ben wel degelijk benieuwd wat we vanavond om tien uur te horen krijgen. Natuurlijk maakt het wel uit wie er wint en verliest, en wat de verschillen tussen de diverse partijen zijn. Toch is de kans op drastische veranderingen ( vooral veranderingen ten goede ) erg klein: de bewegingsvrijheid van Israels politieke leiders is miniem. Doordat de politieke verhoudingen al jaren redelijk vast liggen en elke premier in ieder geval van coalities afhankelijk is, kan niemand ooit zomaar een ommezwaai van 180 graden maken. Ook in landen als Amerika en Engeland, met het winner-takes-all systeem, zijn de mogelijkheden tot verandering en vernieuwing beperkt, maar nog altijd zijn die mogelijkheden daar vele malen groter dan hier. Zoals ik in mijn artikel voor het Friesch Dagblad schreef: als er veranderingen komen dan zal het initiatief daartoe eerder in Washington dan in Jeruzalem ( of Ramallah, Gaza, Teheran, Damascus, Brussel ) genomen worden.
PS: Ik kreeg een mail van de redactie van Een Vandaag, om mij en vooral de lezers van dit blog attent te maken op hun nieuwsuitzendingen, weblogs etc. i.v.m. de verkiezingen. Ik ben niet echt onder de indruk van wat ik op de website van Een Vandaag zie, maar goed. Wat kun je verwachten van reportages die als volgt worden aangekondigd: "Volgens Israël is Hamas door de Gaza-oorlog erg verzwakt en zijn de essentiële doelen vernietigd. Maar is dat wel zo? EénVandaag spreekt met een Hamasleider en loopt mee met hun militaire tak."? Het zou goed zijn als buitenlandse media eens minder maar wel veel serieuzere, beter uitgeruste correspondenten hier naar toe zouden sturen, die op zijn minst een van beide kanten van het conflict goed kunnen (en willen!) doorgronden. Een goede kennis van Arabisch dan wel Hebreeuws en een meer dan oppervlakkige belangstelling voor en kennis van de Palestijnse dan wel Israelische maatschappij zouden toch wel het minste zijn wat je van correspondenten mag verwachten. Met enkel en alleen Engels en wat virtuele achtergrondkennis als voorbereiding word je hier nooit veel wijzer.

No comments: