Tuesday, February 10, 2009

Oprechte deelneming

Het is ongelooflijk hoeveel buitenlandse belangstelling er is voor deze verkiezingen. Was die belangstelling maar wat minder oppervlakkig en was ze maar evenredig aan de professionaliteit van de verslaggevers die hier naar toe gestuurd worden of zich hier naar toe laten sturen. Een voorbeeld van de vakkundigheid, interesse, feiten- en achtergrondkennis van veel Nederlandse en andere buitenlandse correspondenten. Sander van Hoorn is correspondent voor de NOS. Je zou toch zeggen dat dat een belangrijk en gerespecteerd medium is in Nederland. Een zeer geinteresseerde Nederlandse nieuwsconsumente en goede vriendin van mij mailde me dat Van Hoorn vanavond zei dat "maar weinig Palestijnen in Israel gaan stemmen, want dat zou betekenen dat ze de staat erkennen" of woorden van die strekking. Een uur later zei hij weer iets anders, toen gingen ze volgens hem niet stemmen uit woede over het Gaza-offensief. Ach ja, die Sander. Hoe heet zijn vader, en wat doet of deed die ook al weer? Die jongen geeft zijn bek ook maar een douw, zou mijn zwager zeggen. De 'Arabische' partijen ( ik reken daar Hadash ook bij, daar maakt ook de communistische partij deel van uit ) hebben al ruim tien jaar steeds minstens acht en maximaal tien kamerleden gehad. Veel zo niet de meesten van hen voelen ondanks alle teleurstellingen, boosheid en discriminatie nog steeds wel degelijk een band, soms zelfs een heel intensieve band, met Israel. Vrijwel niemand van hen erkent de staat Israel niet. Als de Israelische Arabieren ( die zich zelf slechts ten dele Palestijnen noemen; zie bijvoorbeeld het interview met Assad Jaber in mijn boek ) thuisblijven dan is dat met name ook uit teleurstelling over hun eigen leiders die zo mogelijk nog beroerder zijn dan de Joods-Israelische leiders. Die Arabische leiders hebben net zo goed als Lieberman en andere rechtse en ultra-rechtse zionisten bijgedragen aan de polarisatie in Israel, o.a. door tijdens de diverse oorlogen vrijwel uitsluitend solidair te zijn met de Libanezen en Palestijnen, ook al waren veel slachtoffers - en soldaten - aan Israelische kant Arabisch. Veel Israelische Arabieren stemmen trouwens op 'zionistische' partijen, zelfs Lieberman kan op Arabische stemmen rekenen. De oorlog in Gaza speelt natuurlijk een rol, maar interne ontwikkelingen binnen de Arabisch-Israelische gemeenschap hebben zeker zoveel, zo niet meer invloed. Maar goed, probeer dat maar eens te begrijpen, laat staan aan je kijkers duidelijk te maken, als je een totale buitenstaander bent. Vanavond sprak ik met een Arabische collega-kennis, een oudere man die in het leger gediend heeft als spoorzoeker ( hij is bedoeien ). Hij was niet gaan stemmen. Toen ik hem vroeg waarom zei hij dat de mensen - hij sprak over de bewoners van zijn dorp - teleurgesteld zijn in de staat en in politici in het algemeen, en in hun politieke leiders, de Knessetleden van partijen als De Nationale Democratische Vergadering en Ra'Am-Ta'al, in het bijzonder. De staat discrimineert - op het gebied van budgetten en nationale prioriteiten - en geen van de mainstream partijen trekt zich het lot van de Israelische Arabieren aan. Politici zien de kiezers - ook en vooral de Arabieren onder hen - alleen maar staan als er verkiezingen op komst zijn. Ze hebben het niet over belangrijke zaken ( water, armoede, misdaad ) en geven alleen maar op elkaar af. De leiders van de Arabische partijen zijn te druk met hun eigen persoonlijke belangen, met het bekvechten met mensen als Lieberman, en met het zichzelf bewijzen als Palestijnse patriotten tegenover de Arabische buitenwereld, zij geven niet om hun eigen achterban. Niets geen weigering om de staat te erkennen, geen woord over de oorlog in Gaza. Zomaar even een heel vriendelijk, spontaan en open gesprekje van vijf minuten, met een doodgewone Israeli. Toch kreeg ik in die vijf minuten informatie en inzichten die iemand als Sander van Hoorn nooit zal krijgen.

No comments: