Saturday, April 11, 2009

Krabbel op Stille Zaterdag

Dat president Obama veel aandacht besteedt aan het Midden-Oosten is op zich een goede zaak. Toch zou ik graag een andere aanpak en andere accenten zien. Praten met Teheran is beter dan verketteren en niets doen, maar praten en paaien wordt gevaarlijk als Iran weet dat er geen enkele sprake is van militaire druk. Dat Noord-Korea ongestoord een lange neus kon maken richting de hele wereld zal niet onopgemerkt zijn in Teheran. Israel weet nu ook dat het niet op Washington hoeft te rekenen als het nucleaire puntje bij het paaltje komt. Praatjes en een absurde Pesach-maaltijd vullen geen gaatjes en nemen zeker geen dringend gevoel van dreiging weg. Als ik Obama een goede raad mag geven: maak een deal met Bibi. Voer ongekende druk op hem ( en op de Palestijnen ) uit om tot een onderhandelde vredesovereenkomst en de oprichting van een Palestijnse staat naast Israel te komen, met behulp van 'wortels' maar ook met 'stokken', maar overtuig hem tegelijkertijd dat Israel voor 100% op Amerika kan rekenen als het gaat om het wegnemen van de Iraanse nucleaire dreiging, zo nodig met ondiplomatieke middelen. Ik durf te wedden dat Nethanyahu verbazingwekkend compromisbereid zal zijn waar het de Palestijnen betreft ( en de confrontatie met een groot deel van zijn regering zal durven aangaan, wetend dat hij op steun van de oppositie kan vertrouwen ) als hij weet dat Israel de Iraanse, zeer reele, dreiging niet in zijn eentje het hoofd hoeft te bieden. Als het huidige Amerikaanse beleid - tegen elke prijs een confrontatie met de ayatollahs voorkomen - wordt voortgezet ben ik bang dat we, sneller dan verwacht, een Israelische militaire actie tegen Iran zullen zien, niet alleen zozeer bedoeld om Iran te verzwakken als wel om een Iraanse reactie uit te lokken en daarmee Amerikaanse steun af te dwingen. PS: Aanraders: artikelen van Nausicaa Marbe en Paul Brill.

No comments: