Friday, May 01, 2009

Opstaan met een kater

De dader van wat alles van een aanslag weg had is overleden. Dit zal het trauma voor veel Nederlanders alleen maar groter maken. Niet alleen omdat we nooit precies zullen weten wat hem gisteren bewoog, maar ook omdat niemand zijn woede, frustratie, onbegrip en angsten op een concrete persoon kan richten, zoals het geval was bij eerdere traumatische aanslagen. Niet dat er reden zou zijn om in toekomstige lessen vaderlandse geschiedenis het rijtje Volkert van der G., Mohammed B., Karst T. op te dreunen, daarvoor waren de motieven die deze drie Nederlanders tot hun daden brachten te verschillend. Ik kan me veel van de wanhoopsgevoelens in Nederland voorstellen, maar dat men het blijkbaar noodzakelijk vindt om te benadrukken dat Koninginnedag behouden moet blijven vind ik gevaarlijk en overdreven. Vijf doden is heel erg, zeker als ze vallen op een nationale feestdag: elk van die vijf ( inmiddels zes ), en elk van de zwaar gewonde slachtoffers heeft - net als de dader - vrienden, echtgenoten, ouders, kinderen, broers en zussen, en anderen die van hem/haar houden. Nergens zijn mensen zich daar zo bewust van als hier in Israel, in het bijzonder zo kort na de dag - voor Onafhankelijkheidsdag, afgelopen dinsdag - waarop alle gesneuvelde soldaten en burgerslachtoffers van de afgelopen 61+ jaar worden herdacht. Maar je moet wel alles in de juiste context en proporties zien, wat ik gisteren ook al schreef naar aanleiding van de vijf minuten stilte in Arnhem, een 'eerbetoon' dat vooral krampachtig, kunstmatig, en bijna blasfemisch of obsceen aandoet door de nabijheid van de twee minuten stilte op vier mei, over slechts drie dagen. Dit was een historische gebeurtenis, maar ( ook ) ik geloof niet dat die gebeurtenis een onlosmakelijk deel van ons nationale bewustzijn - als zoiets al zou bestaan - zal gaan uitmaken. Als één persoon zo makkelijk door middel van een relatief beperkte (terreur/mis)daad zoals die van gisteren een héél land opgenschijnlijk op zijn grondvesten kan doen trillen kun je je afvragen of die grondvesten niet eens hoognodig gerepareerd en/of verstevigd moeten worden. Niemand die het overigens nog heeft over de speculaties met betrekking tot het mogelijke aftreden van koningin Beatrix. En tenslotte: ik ben niet echt jaloers op al diegenen die komende maandag en dinsdag verantwoordelijk zijn voor de beveiliging op de Dam. Reken erop dat hun taak door alle ellende van gisteren nog eens een stuk lastiger is geworden, en dat zij meer dan ooit tevoren van bovenaf op de huid gezeten zullen worden. PS: Is de economische crisis ook niet een heel klein beetje een schoolvoorbeeld van een self-fulfilling prophecy? Als je maar vaak genoeg zegt en hoort dat er een crisis is gaat iedereen zich daarnaar gedragen. Natuurlijk kan iedereen zien dat het allemaal niet lekker loopt, maar maken de media ons en wij elkaar ook niet een beetje knettergek? Ik ben niet bepaald deskundig op economisch gebied, maar ik kan niet aan de indruk ontkomen dat 'de crisis' de laatste maanden meer dan eens en net iets te makkelijk als excuus of achteraf-verklaring wordt gebruikt voor bezuinigingen, ontslagen, geweld ( niet alleen in Apeldoorn maar ook in Duitsland en elders ), of het afwijzen van verzoeken om subsidie/sponsoring etc. Ik merk dit zelf voor een deel bij het zoeken naar financiering voor mijn boekproject over het Palestijns-Israelische vredesproces en over de Palestijnen, Israeliers, Amerikanen, Nederlanders en andere Europeanen die daarbij betrokken zijn. By the way, mocht u toevallig belangstelling hebben voor dat project, en denkt u te kunnen helpen - direct of indirect, bijvoorbeeld met ideeen over sponsoring - bij het realiseren ervan, aarzel dan niet contact met mij op te nemen. Een link naar mijn e-mail adres bevindt zich in de rechtermarge van dit weblog. PPS: Amanda Kluveld heeft - erg snel - naar aanleiding van het gebeurde van gisteren een uitstekende column geschreven, getiteld "Stop mythe van eigen onschuld". Aanbevolen.

No comments: