Saturday, June 06, 2009

Obama in Cairo

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.
Vriendschap is…
De enige echt negatieve reacties op de toespraak die Barack Obama eergisteren hield in Cairo , kwamen van islamistische terroristen en extreem-nationalistische Israëliërs. Dat lijkt mij een goed teken. Ik wil die twee uiteinden van het Palestijns-Israëlische conflict niet met elkaar vergelijken – de verschillen zijn levensgroot – maar zij hebben wel minstens één ding gemeen: allebei hebben ze groot belang bij de status quo. Mede daardoor vormen ze ieder voor zich een struikelblok op weg naar naar een oorlogsloos of misschien zelfs vreedzaam bestaan – naast elkaar, binnen twee staten – van Palestijnen en Israëliers. De Pavlov-reacties van de extremisten laten zien dat ze aanvoelen dat deze president wel eens Amerikaanse daden bij zijn woord zou kunnen gaan voegen. Mij lijkt het dat Obama wat Israël betreft precies de juiste dingen zei en benadrukte. Volgens Israëlische commentaren begrijpt Nethanyahu dat het Obama menens is als het gaat om de meest kritische noot richting Jeruzalem: Israël kan niet eeuwig om de hete nederzettingenbrij heen blijven draaien. Bibi weet dat – hoezeer delen van zijn achterban en coalitie ook tegen de ontruiming van elke nederzetting zijn – hij met Amerikaanse tegenwerking politiek niet kan overleven, en dat Washington Israëls getalm en provocaties in bezet gebied zat is. Voorlopig zal zich die realisering hooguit uiten in het – met veel publiciteit omgeven – ontruimen van enkele ‘illegale buitenposten’, nederzettingen van vaak niet meer dan anderhalve tent en drie geiten. Daarbij zal met name het verzet van de kolonisten – dat ongetwijfeld fel zal zijn – en het gedrag van de leden van Israëls coalitie- en oppositiepartijen, naast de (dreiging van) druk uit Washington, bepalen of het tot verdere terugtrekkingen en serieuze onderhandelingen zal komen. Gisteren gingen er in Likud-kringen al geruchten dat Nethanyahu binnenkort zowaar de woorden ‘Palestijnse’ en ‘staat’ achter elkaar zal zeggen. Het contrast tussen Obama en zijn voorganger is levensgroot. Bush liet het Palestijns-Israëlische conflict – weliswaar slechts een excuus voor Bin Laden en co., maar wel degelijk een heuse spanningsbron in de verhoudingen tussen moslims en het Westen – bijna zeven jaar doorsudderen, voordat hij echt belangstelling begon te tonen. Daarentegen kwam Hillary Clinton onmiddelijk na haar benoeming naar de regio, en kwam haar baas enige maanden later zelf deze kant uit, ondanks diverse andere zeer dringende zaken die hem bezighouden, thuis en buiten de deur. He means business, dat is duidelijk. Persoonlijk heb ik, voor het eerst sinds Hillary's echtgenoot, eindelijk weer eens een werkelijk goed gevoel overgehouden aan de woorden van een Amerikaanse president wanneer hij het over Israël had. André Rouvoet zei het al toen ik hem voor mijn boek, Israël en ik, interviewde: “Juist als vriend moet je ook kritisch durven zijn”. Dat Obama deze keer Israël niet aandeed is ook een teken dat de komende vier jaar niets zal zijn zoals het was. En gezien het feit dat de status quo funest is gebleken voor vrijwel alle ‘gewone’ Palestijnen en Israëliërs, lijkt mij dat niet per se een slechte zaak.

No comments: