Thursday, July 23, 2009

Zo kan het ook

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad.
"Haifa Hope"
Onze zesjarige zoon was eerder deze week voor een nacht in het Carmel ziekenhuis opgenomen. Hij had een ernstige oorontsteking waarop gewone antibiotica na drie dagen geen vat leken te krijgen, dus moest hij voor korte tijd aan het infuus. Ongeveer negen jaar geleden heb ik alles bij elkaar een week of twee in datzelfde ziekenhuis doorgebracht, nadat onze toen anderhalf jaar oude dochter tweemaal een operatie had ondergaan. Rond de geboortes van alledrie onze kinderen heb ik ook een ander ziekenhuis in Haifa , Bney Tzion/Rothschild, van binnen leren kennen. Ik heb vrijwel alleen positieve ervaringen met dokters en ziekenhuizen in Israël. Zeker als het om kindergeneeskunde gaat staat dit land zijn mannetje. Het ziet er allemaal soms iets minder mooi en verzorgd uit dan wat ik in Nederlandse en Franse klinieken en ziekenhuizen heb gezien ( onderhoud is helaas niet iets waar Israëliërs veel geld en energie in steken ), maar het werkt wel goed. Al die ziekenhuisverblijven waren interessante en indrukwekkende ervaringen, niet in de laatste plaats door de bijzondere atmosfeer in beide ziekenhuizen ( in het derde grote ziekenhuis van Haifa, Rambam, ben ik slechts een enkele keer op kraamvisite geweest, verder ken ik het niet ). Terwijl in Gaza, Jeruzalem en elders in en om Israël Joden en Arabieren elkaar naar het leven staan, immigranten en geboren Israëliërs elkaar vaak niet echt goed begrijpen, en religieuze en seculiere Israëliërs elkaar soms voor minder dan rotte vis uitmaken en zelfs fysiek belagen, werken en leven alle verschillende bevolkingsgroepen die Israël tot zo'n bijzonder – en bijzonder ingewikkeld – land maken in de ziekenhuizen van Haifa ( en ook van andere Israëlische steden, zo is mij verteld ) op vrijwel voorbeeldige wijze naast en met elkaar. Dokters, verloskundigen, zusters, broeders, schoonmakers, patiënten, jonge vaders en moeders, bezoekers, er wordt geen ( of nauwelijks ) onderscheid gemaakt naar afkomst of religie. Discriminatie, haat en nijd zullen ongetwijfeld ook in Israëlische ziekenhuizen voorkomen, maar toch valt het me steeds wanneer ik in Carmel of Rothschild ben op dat de ethnische, religieuze en politieke (menings)verschillen die ons dagelijkse leven vaak zo bemoeilijken daar weg lijken te vallen. Deze week, en ook bij de drie bevallingen en bij de operaties hebben zowel Arabische als Joodse, religieuze als seculiere, 'oude' als 'nieuwe' Israëliërs ons geholpen als arts, verloskundige etc. Op de kraam- en kinderafdelingen lagen mijn vrouw en onze kinderen naast babies en jonge moeders wier moedertaal Russisch, Arabisch, Hebreeuws, Frans, Spaans, of Engels was, en ik ben alledrie de keren bij het verlaten van de verloskamer met zowel "Mazal tov" als "Mabroek" gefeliciteerd. Mensen bieden elkaar eten en drinken aan, geven elkaar advies en steun, proberen ieder voor zich en gezamenlijk het verblijf van de patiënten en hun geliefden zo aangenaam en kort mogelijk te laten zijn. Zulke ervaringen geven deze burger weer een beetje moed en hoop. Dat is hard nodig, want van de status quo, van de ellende in en rond Gaza, van het chronische gebrek aan leiderschap en visie aan beide kanten, van de bedreigingen die regelmatig vanuit Beiroet en Teheran deze kant worden opgestuurd, en van het geweld tussen kolonisten en soldaten, kolonisten en Palestijnen, ultra-orthodoxen en politieagenten, worden ik en vele anderen hier niet echt veel vrolijker. Misschien zouden de leiders van Israël, de Palestijnen en de omliggende landen eens verplicht moeten worden om een week of wat in één van de ziekenhuizen in Haifa door te brengen, om te leren hoe je met minimale middelen ( ook hier lijdt de gezondheidszorg onder constant geldgebrek ) maar op basis van gemeenschappelijke belangen, emoties en doelen heel goed kunt samenwerken en –leven.

No comments: