Friday, August 07, 2009

Shooting the messenger ( Dutch )

Dit artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. This article, a slightly altered version of an English original, appears today in the Dutch daily Friesch Dagblad. On Sunday the original will be published on Ynet.
Shooting the messenger
Op zoek naar informatie over Corpus, 'Reis door de mens', in Oegstgeest, kwam ik op een Israëlisch online toeristenforum terecht. Naast zeer bruikbare informatie las ik ook iets waar ik erg boos om werd. Drie jaar geleden, tijdens de Libanon-oorlog, hebben wij met veel plezier gebruik gemaakt van wat ik een prachtige uitvinding vind: de Museumjaarkaart. Ook de komende week zullen mijn vrouw, haar moeder, en onze twee oudste kinderen (weer) zo'n kaart aanschaffen: na slechts drie of vier museumbezoeken loont hij al de moeite, en veel van de musea die zij willen bezoeken geven vrij toegang aan kaarthouders. Helaas is deze prachtvinding een aanleiding voor een enkele Israëliër om zijn commercieel-criminele vernuft aan te wenden: op het forum biedt iemand aan om zijn kaart te 'verhuren' of te verkopen aan andere toeristen. Stuur maar een mailtje als je belangstelling hebt. Eén forumbezoeker keurt deze onkoshere handel af. Hij – of zij, dat weet je online nooit – wijst erop dat het uitlenen, 'verhuren' of verkopen van zo'n kaart een vorm van diefstal is: “Daarna snappen we niet waarom sommigen de pest aan ons hebben, en waarom onze staat eruitziet en functioneert zoals hij functioneert en eruitziet. […] We kunnen natuurlijk altijd klagen dat de hele wereld toch tegen ons gekant is, maar ons image in het buitenland is voor een groot deel ook onze eigen verantwoordelijkheid en schuld”. Het verbaasde me niet dat hij/zij nogal stevig werd aangevallen, vanwege het gebruik van de term ‘de lelijke Israëliër’ en vanwege de kritiek op goede vaderlanders die, vanzelfsprekend, alleen maar hun medereizigers willen helpen en wier bedoelingen zuiver als sneeuw zijn. Deze verbale aanval onderstreept deels de wijze waarop Israëliërs vaak met kritiek omgaan. Ze horen niet graag dat ze verre van volmaakt zijn, en schieten bijna automatisch op de boodschapper die hun zegt dat er iets, om het even wat, niet deugt in het Heilige Land . Als buitenstaanders Israël aanklagen en enkele minder fraaie kanten tonen van de werkelijkheid waarin Israëliërs leven, zegt men al gauw dat die buitenstaanders die werkelijkheid niet begrijpen, dat ze selectief met de feiten omgaan, of dat ze domweg antisemieten zijn. Dergelijke beschuldigingen zijn iets minder goed vol te houden als Israëliërs wier zionisme niet in twijfel getrokken kan worden hun kritiek en bezorgdheid uiten. Zulke mannen en vrouwen krijgen met het grootste gemak etiketten als 'verrader'of 'zelfhater' opgeplakt. Wanneer misbruik van nieuwe soldaten binnen een legeronderdeel bekend wordt, roepen rechts-extremisten bij de ingang van een kazerne nieuwe recruten toe dat ze informatie over misbruik niet naar buiten moeten brengen. Wanneer een Israëlische NGO bericht over mogelijke gewelddadige excessen tijdens de oorlog in Gaza , klagen Israëlische diplomaten dat die organisatie geld krijgt van EU-regeringen. Een groot deel van Israëls officiële, semi-officiële en particuliere hasbara richt zich op het jeremiëren over de boodschappers. Ik geloof zeker dat sommige, misschien wel veel, van de buitenstaanders die de gebeurtenissen in en om Israël volgen en er over berichten, bevooroordeeld zijn, en dat die vooroordelen regelmatig in buitenlandse media naar voren komen. Ook zijn er zonder twijfel Joden en Israëliërs die in internationele fora Israël zwart helpen maken vanuit een of andere zelfhaat of een ingewikkelde vorm van anti-Semitisme. Toch denk ik dat Israël er verstandig aan zou doen om niet elke boodschapper aan te vallen die ons iets zegt wat we niet willen horen of zien. Het lijkt soms wel alsof bijna niemand hier gelooft dat wij heel misschien zelf iets zouden kunnen en moeten doen om de werkelijkheid, die in de negatieve berichten weerspiegeld wordt, te veranderen. Hoe bevooroordeeld boodschappers ook mogen zijn, zij kunnen de werkelijkheid slechts tot op zekere hoogte vervalsen. Israël zou wijs genoeg moeten zijn om jodenhaat en anti-zionisme te onderscheiden van welgemeende kritiek van buitenlandse vrienden en kritische zionisten. Als we nauwelijks iets te verbergen hebben en ons nergens voor hoeven te schamen, zouden we genoeg zelfvertrouwen moeten hebben om niet meteen op de alarmknop te drukken zodra een buitenstaander of een insider Israëls vuile was buiten hangt. Tenslotte een citaat van de eerder genoemde forumbezoeker. Zijn/haar woorden drukken uit wat ik vaak voel als ik lees over de minder fraaie kanten van dit land. Andere trotse maar kritische zionisten hebben waarschijnlijk soortgelijke gevoelens: “Natuurlijk zijn de meeste Israëliërs helemaal okee. Ik heb er bewust voor gekozen om hier te wonen, en niet in Europa, waar ik geboren ben. Ik zou me niet zo ergeren […] als dit land en deze staat me niet zo nauw aan het hart lagen. Enkele 'lelijke' mensen richtten het te gronde en gaan daar mee door. Zij zouden dat niet kunnen doen als wij er niet aan gewend waren geraakt, als wij niet met allerlei verontschuldigingen zouden komen om te 'verklaren' waarom het allemaal niet zo erg is, en als wij niet zwart grijs en grijs wit noemden. Wat ik bovenal afkeur is het feit dat wij liever illegaal en onrechtvaardig gedrag rechtvaardigen, dan dat we toegeven dat het om schofterige verschijnselen gaat die uiteindelijk onszelf en onze staat schade toebrengen”.

No comments: