Wednesday, September 23, 2009

Joods-Nieuwjaaroverzicht

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.
Een zoet 5770
Vorig jaar besloot ik mijn Joodse-Nieuwjaaroverzicht met de wens dat ik dit jaar genoeg redenen zou hebben om eens met een Nederlands-rooskleurige,en niet met een Israëlisch-cynische blik op het afgelopen jaar te kunnen terugkijken. Helaas is dat niet helemaal gelukt. Eind november vielen islamistische terroristen diverse doelen in het Indiase Mumbai aan. Daarbij vielen ruim 160 slachtoffers, waaronder 28 buitenlanders, één van hen een Belgische Nederlander. Een belangrijk doel van de terroristen was het hulpcentrum van de orthodox-Joodse organisatie Chabad. De jonge rabbijn Gabriel Holtzberg en zijn zwangere vrouw Rivka werden vermoord, samen met vier andere gijzelaars. Moshe Holtzberg, hun tweejarige zoontje, werd gered door Sandra Samuel, zijn Indiase nanny. Ook in Mumbai vormden Joden en westerlingen weer slechts twee van de favoriete doelen voor islamistisch terreurgeweld. Kort daarna was er een korte geweldsuitbarsting rond het zogenaamde Huis van de Vrede in Hebron . Uiteindelijk slaagde de politie erin om de kolonisten te verrassen en het gebouw ‘snel’ en onverwacht te ontruimen, maar de veelal jonge extremisten die zich in en rond het huis ophielden reageerden hun woede en frustraties af op Palestijnse huizen en olijfbomen in de omgeving. Opnieuw werd duidelijk dat (en waarom) de Israëlische autoriteiten – om het even wie in de regering zit – zich bij elke toekomstige ontruiming van ‘legale’ en illegale buitenposten, nederzettingen etc. wel twee keer zullen bedenken. Voor de meeste Israëliërs was de belangrijkste gebeurtenis van het afgelopen jaar de oorlog in en om Gaza . Israël reageerde op de jarenlang voortdurende raketaanvallen vanuit Gaza met een grootscheeps offensief, dat kort na kerstmis begon. De oorlog, die bijna een maand duurde, verzwakte Hamas ontegenzeglijk, maar helaas betaalden ook nu weer de burgers aan beide kanten van de scheidslijn het overgrote deel van het gelag. Het leven aan de Israëlische kant van de grens is een stuk leefbaarder geworden, maar er landen nog steeds regelmatig raketten vanuit Gaza in Israël. Daarnaast leven de bewoners van Gaza nog immer onder een Hamas-regime en onder een Israëlische blokkade, en is de Israëlische soldaat Gilad Shalit – die aan de vooravond van de Libanon-oorlog in 2006 vanuit Israël ontvoerd werd – nog niet thuis. Ook dit jaar speelde Mahmoud Ahmadinejad weer een centrale rol in het Midden-Oosten. Hij werd herkozen als president van Iran , zij het met gigantische vraagtekens over het eerlijke verloop van de verkiezingen. De oppositie tegen hem en tegen de conservatieve(re) vleugel van het regime in Teheran is hardhandig tot zwijgen gebracht, al blijft het verzet doorsudderen. De dreiging van een nucleair Iran groeit met de dag. Er wordt in Israël al jarenlang een felle discussie gevoerd over de vraag of Israël kan en moet voorkomen dat de ayatollahs atoomwapens in handen krijgen. Vorige week zei minister van defensie Barak in een interview dat Iran volgens hem geen existentieel gevaar voor Israël vormde. Volgens de Russische premier Medvedev verzekerde Israëls president hem dat Israël niet van plan is om Iran aan te vallen. Anderzijds zag ik tijdens een nieuwsuitzending, gewijd aan de Personen van het Jaar, een uitgebreid portret van Ido Nechushtan, de commandant van de Israëlische luchtmacht. In die reportage werd verschillende keren gewezen op de rol die die luchtmacht bij een eventuele aanval op Iraanse atoominstallaties zou spelen, al benadrukte Alon Ben David – een zeer ervaren militaire correspondent – aan het einde van het portret dat de plannen voor zo'n aanval misschien toch beter in de la zouden blijven liggen. Al meerdere malen is gezegd dat de komende zes, twaalf, etc., maanden cruciaal zullen zijn voor het Iraanse atoomprogramma, en voor de Westerse en Israëlische reactie daarop. Ik ben benieuwd of we over twaalf maanden veel wijzer en beter af zullen zijn. Natuurlijk gebeurden er het afgelopen jaar ook dingen die voor hoop, blijdschap en dankbaarheid zorgden. In tegenstelling tot voorgaande jaren was niet de Iraanse president maar zijn nieuwe Amerikaanse collega de persoon die meer dan ieder ander gebeurtenissen en ontwikkelingen in het Midden-Oosten beïnvloedde. Dat is op zich al een verbetering. Ik hoop dat Barack Obama het komende jaar in ieder geval een deel van de hoge verwachtingen die hij op grootse wijze gewekt heeft, ook onder een aanzienlijk deel van de Israëliërs, zal waarmaken. Positieve veranderingen zullen hoogstwaarschijnlijk vanuit Washington moeten worden aangestuurd. De kans dat een dramatisch initiatief tot veranderingen ten goede in Ramallah of Gaza, of door de nieuwe Israëlische regering genomen zal worden lijkt microscopisch klein. In familiekring was voor mij één van de mooiste gebeurtenissen van 5769 het optreden van onze dochter, met haar schoolkoor, in de ambtswoning van president Shimon Peres. Weliswaar was de aanleiding verre van vrolijk – de herdenking van de moord op Rabin – maar de ceremonie viel toevallig op 9 november, precies zeventig jaar na de Kristallnacht. Haar sabba (opa), die net als mijn schoonmoeder de Holocaust als kind overleefde, was met het koor naar Jeruzalem meegereisd. De overgrootouders van onze kinderen hadden zeventig jaar geleden niet durven dromen dat hun achterkleindochter ooit voor de president van de Joodse staat zou zingen. Wat ook hoop geeft is het feit dat op de eerste drie dagen van het nieuwe jaar regen is gevallen. Wie weet kan ik over een jaar schrijven dat die regen het begin was van een goed, vruchtbaar en vreedzaam jaar, voor Israël, de Palestijnen en al onze andere buurtgenoten.

No comments: