Sunday, November 08, 2009

Zandkasteel

Vorige week vierde onze jongste zijn derde verjaardag. Van mijn zus, zwager en nichtjes kreeg hij een DVD van Het Zandkasteel. Ik had daar al eerder online veel over gelezen, het leek me een goed idee om te kijken of hij er wat aan zou vinden. Hij vindt het prachtig! Je kunt zien dat dit een peuterprogramma is waar geleerde mensen heel erg over hebben nagedacht, en soms zit ik met kromme tenen te kijken ( dat deed ik tien jaar geleden ook met de Teletubbies, en alledrie onze kinderen hebben daar in de loop der jaren enorm van genoten, dus...; in een van de afleveringen gooien Koning Koos c.s. tot twee maal toe de strips van een pleister zonder iets te zeggen op de grond, dat vind ik dan weer niet zo opvoedkundig, maar goed...), maar verdraaid, het werkt! Allereerst, ik zei het al, hij is er gek van, maar hij leert er ook veel Nederlands door. Het afgelopen weekeinde - vanaf donderdag - heeft hij allevijf de afleveringen op deze DVD ( nr 1 ) een keer of drie gezien, en sindsdien gebruikt hij diverse woorden die hij al passief kende nu ook actief. En zojuist, nadat hij thuiskwam en voordat hij in bad en naar bed zou gaan, zei hij zijn eerste echte zin ( op Iek Hau fan Jau en Dankewel na, daarbij praat hij mij na ) in het Nederlands: "Mag ik Zandkasteel ktsat?" ( ktsat = een beetje, in het Hebreeuws ). Hij weet inmiddels wat zijn nu tienjarige zus ongeveer rond dezelfde leeftijd al begreep: als ze iets netjes en in het Nederlands vragen ( aan mij, of aan opa en oma ) is de kans redelijk groot dat ze het ook daadwerkelijk krijgen. Ook weten alledrie de kinderen dat de strikte beperkingen met betrekking tot computergebruik en televisie/DVD kijken minder strikt zijn als het om Nederlandse programma's gaat. Pedagogisch misschien zo fout als het maar kan, maar ik heb er veel voor over dat ze goed Nederlands leren. Of het helpt weet ik niet, wel weet ik dat onze dochter afgelopen zomer uitstekend met haar opa en oma, tante, ooms en nichtjes kon communiceren. En daar gaat het mij om, dat ze kunnen communiceren, anderen kunnen verstaan, en zich verstaanbaar kunnen maken. Uiteindelijk staan ook tekstbegrip en schrijven op mijn verlang-doel-lijstje ( onze dochter leest nu AVI 5, een veel lager nivo dan haar leeftijdsgenootjes in Nederland, of dan haar eigen nivo in het Hebreeuws; onze middelste zoon begint nu langzaamaan met lezen, zijn woordenschat is nog erg klein, mede door ons verblijf van een half jaar in Parijs, toen hij nog geen jaar was en ik nauwelijks thuis was, Hebreeuws leest hij vanaf zijn vijfde, met Nederlands heeft hij een 'achterstand' van ongeveer twee jaar op zijn zus rond die leeftijd), maar 'zich kunnen redden en verstaanbaar maken' zijn mijn hoofddoelen. Ik zeg altijd: "Ze hoeven de PC-Hooftprijs niet te winnen, als ze maar met hun nichtjes, ooms, tantes, opa en oma kunnen communiceren." En dat lijkt uiteindelijk te gaan lukken. Een kwestie van vooral doorgaan, een heel lange adem, veel geduld, en een flinke financiele investering: mede met hulp van opa en oma hebben we een erg mooie en tamelijk uitgebreide, zeer zorgvuldig samengestelde verzameling leermiddelen en kinderboeken; voor elke verjaardag vragen we een of meerdere boeken van de ooms en tantes, opa en oma, af en toe bestel ik zelf wat boeken in Venlo. Voor mij persoonlijk is het ook een uitdaging. Elk woord dat ze in het Nederlands kennen komt in principe van mij vandaan, al dan niet met behulp van Koos Meinderts, Jacques Vriens, Guido van Genechten, Dikkie Dik, Toto, Sassa, Koning Koos, de Teletubbies, Kikker & Pad, Kabouter Plop, K3, enz. enz.

No comments: