Tuesday, March 31, 2009

VIP

It was both hilarious and very sad to see that while the outgoing and incoming prime minister, and the new head of the opposition, were making their last and first speeches in the Knesset, on live television, in the left upper corner of the screen we could see a clock counting down to the real important event of today: the final of the first edition of Big Brother VIP, a program that - even more than its NVIP version - proves once again that it is wrong to believe that a country ( and its television culture ) cannot sink any lower. What worries me the most is that, without following the show ( unlike the Israeli version of Survivor: we record its second edition for our almost-ten-year-old daughter, it is the only reality show that we allow her to watch ), I already know all the ( stupid, evil, shallow, unimpressive ) characters. Tomorrow an article - sorry, in Dutch - about the new Israeli cabinet will be posted here, it appeared in today's edtion of the Friesch Dagblad.

Sunday, March 29, 2009

Links en rechts, hier en daar

Het volgende artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad. Net als het stuk dat ik gisteren postte was het een verbeterde versie van een posting die ik voor De Dagelijkse Standaard schreef. Mijn samenwerking met die site is van ultrakorte duur geweest. De reden? Laat ik het maar op chronisch tijdgebrek en onbezonnen enthousiasme mijnerzijds houden. Net als Geert Wilders wordt ook de Israëlische politicus Avigdor Lieberman vaak, en al te vanzelfsprekend en gemakkelijk, als rechtse extremist afgeschilderd. Deze twee totaal verschillende politici laten echter weer eens zien dat de traditionele politieke hokjesgeest niet altijd even toepasselijk is. Primo Levi zegt in zijn laatste werk (de essaybundel De verdronkenen en de geredden) dat het grootste deel der historische en natuurlijke verschijnselen niet zo eenvoudig is als wij graag zouden willen. Als die woorden niet op een totaal andere context doelden zou je hen haast ook op ‘politieke verschijnselen’ in Nederland en Israël kunnen toepassen. In reactie op een Volkskrant-interview met de directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau, die vraagtekens zette bij het rechts-extremistische karakter van de PVV, concludeerde Frits Abrahams begin deze maand dat Geert Wilders wel degelijk een extreem-rechtse politicus is. Abrahams zag volgens mij echter een door Paul Schnabel gebruikt sleutelwoord over het hoofd. Die zei dat Geert Wilders niet “de klassieke rechts-extremistische thema’s” hanteert. Immers, de PVV “is voor homo- en vrouwenemancipatie en is niet antisemitisch”. Ook voorstellen om de Nederlandse missie in Afghanistan en Nederlandse deelname aan het JSF project te stoppen – twee punten waarmee de PVV haar belachelijke, verre van rechtse 400-Euro-plan deels zegt te kunnen financieren – zijn verre van uitgesproken rechts te noemen. De partij en haar leider zijn populistisch, en in bepaalde opzichten extreem, dat zeker, maar als het om populisme en extremisme gaat kunnen Wilders en de hunnen vele linker handen schudden. Extreem en minder extreem rechts en links bestaan als zodanig nog wel, maar de labels zijn nauwelijks nog relevant, en links en rechts lopen meer dan ooit tevoren in elkaar over. Globalisering en het internet maken het (radicale) politici en activisten makkelijker om ogenschijnlijk absurde bondgenootschappen te sluiten en eclectisch te werk te gaan in de wereldwijde supermarkt van ideeen en opinies. Maar ook voor de komst van het wereldwijde web had geen enkele extremist een monopolie op dit of dat thema. Antisemitisme, om maar iets te noemen, is nooit het exclusieve bezit van extreem rechts geweest, je komt het werkelijk overal tegen. Dit kun je bijvoorbeeld goed zien telkens wanneer in de moderne Franse geschiedenis – pakweg, vanaf de Dreyfus affaire, via de jaren dertig, Vichy, de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog, tot en met de strijd tegen globalisatie – de jodenhaat de kop opsteekt. Tegenwoordig verbaast niemand zich erover dat (klassiek) extreem-linkse, zogenaamd progressieve parlementariërs, als het om Israël en de VS gaat, per saldo vaak aan dezelfde kant staan als bewegingen en regimes die volgens de klassieke criteria revolutionair-conservatief en religieus-fascistisch genoemd kunnen worden. Ook Avigdor Lieberman, de beoogde Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, wordt in buitenlandse media steevast als extreem-rechts neergezet. De naam van zijn partij (Israël Ons Huis), en haar slogan bij de afgelopen verkiezingen ('Zonder loyaliteit geen staatsburgerschap', duidelijk gericht op een deel van de Arabische bevolking van Israël) dragen daar zonder meer aan bij. Toch voldoet Lieberman net als Geert Wilders op diverse punten niet aan het beeld dat veel mensen nog steeds van een rechtse extremist hebben. Zijn partij is bijvoorbeeld een van de belangrijkste pleitbezorgers voor een scheiding van synagoge en staat. In Israel betekent rechts vooral 'tegen compromissen met de Arabieren'. Zelfs in dat opzicht kan het goed zijn dat Lieberman verre van typisch (extreem-)rechts is. Zo staan sommige van zijn uitspraken over Jeruzalem haaks op de gangbare ideeen binnen de Likud, die als minder rechts dan Liebermans partij geldt, en zou ik zijn steun voor de kolonisten en de nederzettingen eerder pragmatisch dan ideologisch willen noemen. De vier grootste partijen in Israel - Kadimah, Likud, Israel Ons Huis en de Arbeidspartij - vissen voor een belangrijk deel in dezelfde electorale vijvers, net zoals in Nederland niet alleen vooral de VVD, maar ook de PvdA, de SP en in mindere mate het CDA en D66 bij verkiezingen en in opiniepeilingen kiezers ruilen met de PVV . Kortom, zijn Wilders en Lieberman extreem-rechts? Niet echt. Ze zijn zeker niet links. Maar het is natuurlijk lekker politiek correct om hen als mini-Hitlers af te schilderen. Overigens maakt juist die paria-status, versterkt door de constante aandacht die ze van justitie krijgen, deze politici voor veel kiezers aantrekkelijk. Een ander raakvlak dat de twee hebben is dat zodra zij een onderwerp aansnijden een serieuze en inhoudelijke discussie over dat onderwerp vrijwel onmogelijk wordt. Geen 'fatsoenlijke' politicus wil immers met Wilders' of Liebermans 'gedachtengoed' geassocieerd worden. Ook dit levert hun zetels op. Om hen en hun aantrekkingskracht te duiden en te verklaren - en, wat veel Nederlandse en Israëlische partijen willen, 'hun' kiezers terug te brengen naar de politieke mainstream - is meer nodig dan simplistische labels en goedkope afschrikkingstactieken. Om te beginnen zouden de meer gevestigde partijen de klachten, fobieën en frustraties van PVV/IOH-kiezers – dat wil in feite zeggen: van alle kiezers – niet bij voorbaat als irrationeel en/of onterecht moeten afdoen. Hoe irrationeel en/of onterecht veel van die angsten en grieven ook zijn.

Saturday, March 28, 2009

Mike Oldfield - In Dulci Jubilo

I know it is not the right season for this song, but you do not need Christmas to enjoy it. Outstanding artist, beautiful melody, exellent arrangement, great video. Shavua tov!

Obama en de ayatollahs

Het volgende artikel stond eerder deze week in het Friesch Dagblad. In bepaalde kringen wordt wereldwijd argwanend aangekeken tegen de toenaderingspogingen van de nieuwe Amerikaanse regering in de richting van de Iraanse regering, en wellicht ook Hamas en elementen binnen de Taliban. Ook in Israël denkt menigeen dat de nieuwe wind die uit Washington lijkt te waaien een verdacht en zorgwekkend luchtje heeft. Een zekere huivering voor een al te softe benadering van Islamistische en andere fanatiek islamitische regeringen en regimes is zonder meer op zijn plaats. Wie denkt dat een bewind als het Iraanse nucleaire kennis en technologie niet (ook) voor wapenproduktie zal gebruiken, en dat de anti-zionistische mantra's van Ahmadenijad slechts holle orientaalse retoriek zijn, is hopeloos naïef. Hetzelfde geldt voor hen die menen dat Israël rustig kan samenleven met een islamistische Hamas-heilstaat naast zich. Tegelijkertijd kun je haast niet anders dan erkennen dat Bush jr.'s aanpak van de Midden-Oosten conflicten in het algemeen en van de nucleaire dreiging vanuit Teheran in het bijzonder grotendeels gefaald heeft. Iran lijkt meer dan ooit tevoren op weg te zijn om een nucleaire macht te worden. Als Iran inderdaad binnen afzienbare tijd in staat zal zijn om nucleaire wapens te produceren betekent dat trouwens dat niet alleen Amerika maar ook Israel in dit opzicht gefaald heeft, vooral op diplomatiek gebied. Ook in de context van het nog immer voortdurende Palestijns/Arabisch-Israëlische conflict kun je de politiek van George W. Bush (net als die van de drie Israëlische premiers die ‘onder Bush dienden’, resp. Barak, Sharon en Olmert) niet bepaald succesvol noemen. Natuurlijk spelen hier ook andere plaatselijke, regionale en internationale factoren een rol, maar als de vorige Amerikaanse regering meteen vanaf haar aantreden een actievere rol in het Palestijns/Arabisch-Israelische conflict had gespeeld, zou de situatie nu vrijwel zeker anders zijn. Anders niet per se in de zin van beter of rooskleuriger, maar wel in de zin van minder beroerd en uitzichtloos. Bush heeft de Palestijnse en Israëlische leiders bijna zeven jaar lang laten aanmodderen, en nooit echt directe belangstelling voor het conflict getoond. Zeven jaar is een eeuwigheid, in het Midden-Oosten nog meer dan elders ter wereld. Toen George W. als president eindelijk naar Jeruzalem en Ramallah toog (pas in januari 2008!) was het allemaal too little too late. Ik moet haast denken aan wat destijds een FNV-slogan was: ‘Het kan anders, beter’. De vraag blijft: ‘Hoe?’ Ook ik heb op die vraag vanzelfsprekend geen klinkklaar antwoord. Is een aanbod om te praten - met Teheran, en op den duur waarschijnlijk ook met Hamas - de juiste weg? Ik zou het niet durven of kunnen zeggen. Als ik over dergelijke dialoogpogingen lees krommen mijn tenen zich vaak, vooral als ik zie wie er voor pleiten. Het heeft normaal gesproken weinig zin om te praten met mensen die in absolute - eschatologische - waarheden geloven, constant dreigende taal uitslaan en hun fanatieke gedachten keer op keer in daden omzetten. Anderzijds, het beleid van Israel en de VS inzake zowel Iran als de Palestijnen kan zoals gezegd niet echt succesvol genoemd worden. De Joodse staat en Amerika hebben de laatste acht, negen jaar veel militaire en diplomatieke schade opgelopen, ook buiten het Midden-Oosten. Israeliers en Palestijnen zijn er vandaag de dag zeker niet beter aan toe dan, pakweg, tien jaar terug. Het feit dat Hillary Clinton en Barack Obama zich vrijwel meteen – noodgedwongen, de rook rond Gaza was nog niet opgetrokken toen ze beëdigd werden – actief met de regio zijn gaan bemoeien stemt mij heel licht optimistisch. Het is te cynisch en ondoordacht om te zeggen dat slecht beleid beter is dan geen beleid. Maar aangezien een Iraanse nucleaire dreiging nog steeds meer dan denkbeeldig is, en het Palestijns-Israëlische conflict gewoon doorettert en zo nu en dan escaleert, is het volgens mij duidelijk dat het tijd is voor iets nieuws. Misschien moeten we Obama en Clinton voorlopig even het voordeel van de twijfel geven, zonder de vinger ook maar voor een moment van de pols af te halen. Alternatieve openlijke opties kan ik zo niet 1-2-3 bedenken, of het moet onomwonden wapengekletter zijn, en daar zit bijna niemand op te wachten. Wel moet militaire actie altijd als geloofwaardige, resolute stok achter de deur worden gehouden. Dat de Iraanse leiders niet echt lijken toe te happen op Obama's avances geeft aan dat ook zij snappen dat Washington aan wat voor dialoog dan ook bepaalde voorwaarden zal stellen. Zelfs de meest achterdochtige houwdegens in Washington en Jeruzalem zullen moeten toegeven dat het niet waarschijnlijk is dat deze – of elke andere – Amerikaanse regering Israëls veiligheid en duidelijke Amerikaanse en westerse belangen in de waagschaal zal stellen omwille van wat voor lieve, gevaarlijke vrede dan ook. Eén ding staat vast: een oorlog is zo begonnen, maar hij moet altijd de allerlaatste optie blijven, nadat alle andere wegen zijn bewandeld, of minstens serieus verkend.

Tuesday, March 24, 2009

Pesach Kasher WeSameah with Oh!Nuts

( Sponsored posting ) Passover Food
This Passover, treat your guests with Passover Cake & Desserts, thank your host with a Passover Gift Basket and delight your kids with Passover Candy or with Passover Chocolate. All from Oh! Nuts. As the leading source for kosher candy, chocolates, nuts and gifts, Oh! Nuts is fully stocked with all your Passover Food and Passover Seder needs.

Sunday, March 22, 2009

Nederland gezellig land?

22.3.08
Nederland wordt er niet leuker en gezelliger op, heb ik af en toe de indruk. Mijn vader zat vorige week met een exemplaar van het Boekenweekgeschenk ( dat hij had gekregen bij aankoop van een elftal Nederlandse kinderboeken voor de verjaardag van onze dochter, maar dat terzijde ) in de trein vanaf Amsterdam naar Utrecht. Twee mannen, volgens mijn vader afkomstig uit India of Pakistan, praatten iets te luid met elkaar. Een oudere man, schijnbaar een Wilders-adept, vroeg of ze geen Hollands ( whatever that may be, mijn kinderen leren Nederlands ) konden praten. Omdat ze hem niet verstonden herhaalde de man zijn vraag in het Engels. Een van hen antwoordde - redelijk snedig - dat hij voor twee weken in Nederland op vakantie was, en dat dat niet genoeg tijd was om Nederlands te leren. De vaderlander liet zich niet onbetuigd en gaf nog een aantal hatelijke opmerkingen ten beste. Nederland op zijn smalst. Je zou er bijna antiracist van worden. Maar nee, want dan kom je weer in de hoek van de Nederland Bekent Kleur-knakkers terecht. En daar wil ik ook niet echt bij horen. Ik ben daar zo te zien niet de enige in, die club liet vandaag op de Dam zien wat de betekenis van Stille Zaterdag is. De organisatie spreekt over 5000 mensen die kwamen opdagen, de meeste andere bronnen houden het op een kleine duizend. Als slechts 6000+ 'mensen' de moeite hebben genomen om de online petitie tegen Wilders te ondertekeken ( waarlijk geen overdreven inspanning, zou ik zeggen; kijk voor de gein trouwens eens op de lijst met 'ondertekenaars', de namen van de commentatoren op de website van de Telegraaf komen veelal nog authentieker over ) is het niet verwonderlijk dat zo weinig bezorgde Nederlanders op zo'n miezerige dag richting Amsterdam togen. Ik zou bijna hopen dat Fleur Agema van de PVV - met haar subsidie-obsessie - hier kamervragen over gaat stellen; ik ben benieuwd hoeveel subsidiegeld daar per demonstrant is gespendeerd, en of de bedeloproep op de website ( Er is veel geld nodig om de manifestatie op 22 maart te organiseren. Geef daarom gul op giro XXXX t.n.v. Nederland Bekent Kleur ) net zo'n massale respons heeft gekregen als de oproep om naar Amsterdam te komen. Op de poster van de manifestatie zie ik vooral drie hoofddoekjes. Is de blote buik van het meisje aan de linkerkant het enige 'autochtoon' Nederlandse element? Ik weet het echt niet, maar het komt op mij allemaal net zo eenzijdig over als de jihad van Wilders. Het gaat over racisme en islamofobie. What about antisemitisme? Dat op good old Awraham Soetendorp na zo te zien de enige joodse leden van het comite van aanbeveling van NBK vooral een of ander joods geluid vertegenwoordigen ( of daarmee sympathiseren ) is veelzeggend. Diezelfde EAJG-ers hebben nooit of nauwelijks luide protesten laten horen of afgezien van deelname aan demonstraties wanneer sommige van hun mede-demonstranten openlijk verbaal geweld tegen joden of Israel pleegden. De overgrote meerderheid van de Nederlanders - auto- en allochtoon - geeft de indruk haar gezond verstand niet verloren te hebben. De meeste moslims lijken zich niet echt druk te maken over het filmpje van Geert W. ( zeker niet voordat dat is uitgekomen ) en de PVV heeft voor zover ik weet nog bij lange na geen kamermeerderheid, of zelfs maar een virtuele kans op regeringsdeelname. Door het eenzijdige geleuter van Wilders en door de verkrampte reacties daarop ( ook van de kant van de regering ) ettert alles intussen rustig verder, waardoor extremistische racisten en pseudo-anti-racisten hun haat vrolijk verder kunnen blijven zaaien. Het beste is waarschijnlijk om om dit alles toch vooral te lachen, of er cynisch je schouders over op te halen, zoals Arend van Dam en de makers van Fokke & Sukke ons laten zien.

Thursday, March 19, 2009

IDF

Yesterday I was invited by 'my' liaison officer to a ceremony in which a number of reserve soldiers will be officially discharged from reserve duty. To be honest, I never was very much of a soldier, I just turned up whenever they called me and did my ( guard ) duty. Tens of thousands of pages - written by Grisham, Clancy, Mak, 't Hart, Grossman, Oz, Lewis, Friedman, Morris and others - I read while sitting next to the gate of an army base in the Negev dessert, in the middle of nowhere, with an M16 on my lap. I leave the service as a first sergeant (res.). Pretty impressive, huh? Yesterday I also read about some of the ugly excesses that took place during Israel's most recent war in Gaza. It is very uncomfortable to read stuff like that, but kol hakavod to Ha'Aretz for exposing this phenomenon and publishing stories about it. I am not a sociologist nor ( as can be understood from the above ) an expert in military matters, but based on what I see and hear - around me, in Israeli media - and what I know about Israel's history, I cannot avoid the impression that there is some connection between on the one hand the blurring of moral standards in Israeli society as a whole - and in the army, which still is a reflection of that society, even though it is not a people's army in the same way as it used to be - and, on the other, the fact that so many of our soldiers have learnt being a soldier while playing cops and robbers with both terrorists and civilians in the territories. I assume a similar connection exists somehow between the occupation and some of the failures in Israel's wars during the last thirty years. Much more has happened in and around Israel than that bloody occupation alone, you can not blame all this country's ills to its settlement policies and all that they entail, but that the occupation corrupts and destroys Israel in many ways remains clear to me. PS: The latest scandal involving the IDF - and yes, it is a scandal, an outrage, something for which I cannot come up with a reasonable excuse - only strengthens my feelings of anger and frustration. There are so many incidents and affairs like this one that whoever hates us does not have to make any serious effort to claim that there is a pattern. It becomes virtually impossible - not that it ever was easy to begin with - to 'sell' to the world that Israel has higher moral standards than its enemies. And I cannot help thinking that that a serious lack of morality among some of our soldiers is one of the reasons why Israel basically has not won a war in an unequivocal way since 1967. Don't get me wrong: I do not blame the soldiers, this is mainly if not totally our so-called leaders' responsibility. As long as the latter do not have the common sense and/or courage to make necessary decisions, send the army into battle without clear goals, are busier with backstabbing than with fighting the war, expect military commanders to tell them what they want to hear rather than what the reality dictates, etc. etc., you cannot expect the soldiers not to be confused, bitter, cynical and frustrated.

Saturday, March 14, 2009

I made a list

Purely by chance I found out that even though my blogging has not been what it used to be for about two years, I still made the list - as subjective/random as any other list, but hey, I am not complaining - of Israel's Top 25 Bloggers. The list was made by Ashley, a British resident of Tel Aviv who, unless I am mistaken, is the former Anglosaxy ( perceptive and often very funny, and father of two gorgeous tsabbarim ), who started a new, very smart looking website, called Igoogledisrael.

Friday, March 13, 2009

Missing the point - Hitting the target

Normally I tend to agree with most of what Yair Lapid writes. In this piece, though, I think that he does not really make a good point. It would be wonderful if the people of Gaza succeed in using the Western donors' billions to properly rebuild their lives and their destroyed piece of land. I want a political solution to the conflict just as much as anybody else ( who is reasonable and understands that there is no military solution ). But if, after the hospitals, schools, houses etc. are finished, Hamas or any other terror organization chooses to use those buildings to fire rockets, bullets and mortar grenades in the direction of Israel and Israelis ( which would also mean that the donor countries choose not to have any real control of what their money is actually used for and done with ), I am sure Israel will not hesitate to respond. And I am doubtful whether, if Israel decides that a building has become a legitimate military target, its army and airforce will not refrain from hitting it only because of the target's donor's identity. After all, as long as organizations like Hamas and Hezbollah and their puppet masters still believe - not unlike, mutatis mutandis, our own fanatics - that there is a military solution to the conflict, I am afraid that for its own security Israel will rely more on its army and security forces than on the good intentions of the Palestinians or their generous donors.

Mono-Stereo

Je hoeft geen stereotyperig type te zijn om te snappen dat honderd van dit soort reisjes qua goodwill-effect en beroerde PR niet opkunnen tegen een bericht als dit dat tegelijkertijd op de voorwebpagina van dezelfde krant staat. Het harde werk van goedbedoelende mensen wordt zo weer eens in een klap teniet gedaan door een groep fanatieke lamlendelingen. Zelfs als ( weer eens ) mocht blijken dat de opgepakte mensen niets met de dreiging te maken hebben, en het wederom om een broodje wolf lijkt te gaan ( maar wees maar niet bang, het busje komt zo...). Het is triest, niet zelden onterecht maar wel veelzeggend dat vrijwel meteen na een incident zoals dat bij IKEA 'de schijnwerpers weer gericht zijn op Marokkaanse Nederlanders'. PS: Wat is trouwens het probleem met de boerkini? Wat is daar precies op tegen? Ik heb niet aan deze 'opiniepeiling' meegedaan, maar ik denk dat ik tot de laatste 18% van de deelnemers zou hebben behoord. Dit gaat toch om iets heel anders dan scheiding tussen moskee/synagoge/kerk en staat of het opleggen van religieuze principes of beperkingen aan andersdenkenden? Hygiene lijkt mij een beetje een gezocht kul-argument. Zwembaden zijn niet echt hygienisch, punt uit. Je moet er niet aan denken wat voor bacillen en bacterien blonde kaaskoppen in hun boxers en strings mee het water innemen. Ik vind het trouwens wel een heel geinige woordcombinatie, boerkini.

Thursday, March 12, 2009

Roger Glover - Love Is All

I learnt some facts about this song ( the video of which I fondly remember watching and enjoying as a 6-7 year-old ) that I did not know: 1) The album from which it was taken was a concept album, which was made into a rock opera. 2) The Dutch political party CDA used the song in the 2006 elections.

The Idan Raichel Project - River Waters

From the IRP's latest album, Within My House's Walls.

Monday, March 09, 2009

Sweet victory

I do not care very much about sports, but I am very glad that yesterday the Israeli team beat Sweden 3-2, and advanced to the quarterfinals of the Davis Cup, in a very hostile Malmo. Sports did not only win over politics here.

Closure

Lisa Goldman explains very well and concisely why Israel's almost total closure of the Gaza Strip does not make any real sense. She does so in a comment on het weblog, which is why I cannot link directly to that explanation, so I post it here. When you go to her posting, you can also watch Closed Zone, a short video about the closure, made by the animator who worked on Waltz with Bashir.

First of all, the ministry of defense is not keeping Erez Crossing closed for security reasons. I understand that people would like to believe that Israel was reluctantly forced to impose a policy that causes innocent Gazans to suffer because that is the only way to keep Israelis secure. That is not the case. In fact, nobody in the government even pretends that is the case - which is why I’m constantly surprised that people believe it is. The prime minister’s office and security services have stated explicitly that Israel will keep the Gaza borders closed until Gilad Shalit is released. On previous occasions, the ministry of defense announced that it was closing Erez in response to a Qassam launch - again, as punishment, not as a security measure. On some occasions the closure has applied to foreign NGO workers, or to foreign journalists, as was the case during the two months period preceding Operation Cast Lead. Whether Gazans are allowed through Erez or not has no effect on the Qassam launchers. The two are separate issues. Qassams are not launched through Erez. They are launched from deep inside Gaza. Rockets were launched several times at the southern towns of Israel over the past week, while Erez was closed. The idea behind the closure is that if the lives of Gazans are made miserable enough - e.g., by keeping them penned up inside Gaza - they will rise up against their evil Hamas overlords, smite their firstborn or whatever, and then…. What? Bring back Fatah? Hold elections? No-one seems to be sure what the closure is supposed to achieve. It is certainly not working to loosen Hamas’s grip on power. Nor is it stopping the Qassam rockets. Hamas has demonstrated quite amply that it does not care at all how much civilians suffer. So it’s a mystery to me why anyone thinks that they’re going to be moved to make concessions to Israel - like putting a lid on their glorious Qassam resistance brigades - in return for Israel’s agreeing to re-open Erez Crossing to civilian traffic. That is not going to happen. Hamas leaders don’t have to worry about whether or not Erez is open; they enter and leave Gaza through the tunnels under the border with Egypt - which went back to working at full efficiency one day after the ceasefire - or through the Rafah border crossing, when the Egyptians open it for a couple of days every few weeks or so. Gaza’s economy is underground - literally. Goods ranging from zoo animals to computers are smuggled in through those tunnels. Hamas ministers bring in suitcases of cash that they collect from sympathetic donors abroad, too - not to mention the 20 percent tax they collect on all tunnel goods. Israel cannot control those tunnels: they are on Egypt’s border, not ours. In practice, Israel’s current border policy means, for example, that a well-known journalist who works for a prominent western media outlet, who speaks fluent English, has traveled through Erez on several occasions in the past and is known by the ministry of defense to present no threat, has no political affiliations and graduated from an Ivy League university, is denied permission to travel to Europe in order to speak at a conference. The reason for the refusal: “there is a policy in place that prevents Gazans to cross into Israel, unless it is an emergency (life and death)” (that last bit in quotation marks was copied from an email I received from a ministry spokesman). Opening the borders, does not mean swing the gate wide open and allow unchecked passage to any Gazan who feels like taking a stroll into Israel. It means allowing Gazan civilians to apply for a permit to enter Israel, by supplying their ID numbers and reason for wishing to visit Israel to the ministry of defense, which can then approve the request after verifying that the applicant is not a security risk. Right now no-one can exit, for any reason at all - unless they need a kidney transplant within 2 hours or they’ll die, and the only matching kidney is at an Israeli hospital, or something similarly dire that qualifies as a life and death emergency. You have to see the security at Erez Crossing to understand that it is physically impossible for someone to break through by force. Soldiers’ lives are not at risk from suicide bombers either: all gate controls, bag checks and body scans are done by remote control. The bottom line: there are no valid political or security reasons for keeping Erez closed. It is a punitive policy that neither weakens Hamas nor protects Israelis.

Sunday, March 08, 2009

Brace yourself...

As difficult as it was during the last years to 'sell' Israel's side of the story about all that is going on over here, it will be even more difficult in the coming years, I am afraid. I often said that even a bad policy is better than no policy at all, but today I am not so sure anymore. We might be pleasantly surprised by Avigdor Lieberman as Foreign Minister - after all, Tzipi Livni was one of the positive surprises of Kadimah, I never really liked her as a Likudnik -, but I would not bet on it. We do not have to worry about anything unfamiliar hitting us. Disgraceful scandals and corruption - which damage this country more than Qassam, Grad or Katyusha rockets - will continue to be a part of our political reality. The deals between Likud and its more extremist coalition partners will result in stupid, dangerous and anti-Zionist plans such as this one. One of the reasons why I made aliyah is that I wanted to take responsibility for the fact that I call myself a Zionist, and that I wanted to put my house and family where my Zionist mouth is. I think that Israel should cherish its relationship with the Diaspora. That means listening to what Jews abroad believe and want, and making sure that Israel remains a focus point and possible safe haven for Jews all over the world. I very much respect any Jew who thinks that his future and that of his family is in the country where he was born, not here. I also understand that circumstances sometimes force Israelis to build their homes abroad. But why should my children one day risk their lives as soldiers if the politicians who - eventually - direct the army are partly chosen by feedbackers and other pseudo-Zionist fanatics who prefer the fleshpots of Moscow, Paris and New York to the harsh reality over here? In my opinion, 'disloyal' Arab Israelis - Lieberman's party gained many votes with the slogan "Without loyalty there is no citizenship" - are more Zionist than many of the Israelis who choose to permanently live abroad. To give but one example of the latter: I remember too well the stories of several Russian immigrants who worked with me in a factory ( in the first year after I immigrated ) or served with me in the army and who told me that after they had used all their (financial) rights and privileges as new immigrants, they planned to go back to Russia, Ukraine etc., or try their luck in the US, Canada, Australia. I can assure you that none of them gave up their Israeli passport, wherever they are today.

Saturday, March 07, 2009

Bomb squad

About half an hour ago our street ( quiet, especially on a Saturday ) was cordoned off by police cars, three houses away from our house. We heard loudspeakers instructing people to go inside and close the windows, so we assumed it must be a suspicious object, also because when I closed our windows and shutters - it is very hot today, so everything was open - I saw what looked like a bomb squad vehicle right behind the police cars. Our assumptions proved to be correct, five minutes ago we heard to controled explosions, which were very quiet, they did not wake up our youngest son. It has been quite a while since I last witnessed a suspicious-object-drill, and this was the first time that it took place in my street. Enough excitement for the day, back to the e-mail that I was writing. Shabbat shalom.

Hillary Clinton in het Midden-Oosten

Het volgende artikel verscheen gisteren of vandaag in het Friesch Dagblad.
Nieuwe bezems…
Hillary Clintons eerste bezoek aan het Midden Oosten, als Barack Obama's minister van Buitenlandse Zaken, is aardig geslaagd. Ze heeft niks wereldschokkends gezegd of gedaan, maar dat was natuurlijk ook de bedoeling niet. Mevrouw Clinton heeft vooral geluisterd en duidelijk gemaakt dat Washington met veel belangstelling de gebeurtenissen en ontwikkelingen in Jeruzalem, Ramallah en Gaza volgt. Ook heeft ze laten merken dat de Amerikaanse regering beseft dat die ontwikkelingen en gebeurtenissen mede in Teheran, Damascus, Beiroet en elders worden bepaald. Nu maar hopen dat de nieuwe Amerikaanse regering – in tegenstelling tot de vorige – zich snel en vooral actief zal gaan inzetten om Israël en de Palestijnen tot een vergelijk te doen komen waar in ieder geval Joden en Palestijnen mee kunnen leven. Tijdens haar bezoek liet mevrouw Clinton goed blijken waar volgens Amerika de belangrijkste knelpunten liggen op de weg naar een modus vivendi voor Joden, Palestijnen en – daarna ook – de andere bewoners van het Midden-Oosten. Ze gaf aan dat Hamas een relevante partij is, maar dat de organisatie als onderhandelingspartner niet serieus genomen zal worden zolang ze Israëls bestaansrecht categorisch blijft ontkennen, geweld niet afzweert en doorgaat met het (laten) afvuren van raketten richting Israël. Irans nucleaire dreiging en de zeer negatieve invloed van Teheran in Gaza en op de Westoever kwamen de afgelopen dagen ook meerdere malen uitdrukkelijk ter sprake. Last but not least gaf Amerika's feitelijke Second, voormalige First, Lady de uitgaande en de komende regeringen in Jeruzalem te kennen dat Washington Israëls recht op verdediging en veiligheid volmondig erkent, maar dat de Joodse staat niet ongestraft en onbeperkt zijn beleid in bezet gebied kan voortzetten, en dat Washington zich voor de oprichting van een Palestijnse staat zal inzetten. Het zou een goed teken kunnen zijn dat werkelijk felle kritiek op de nieuwe wind uit Washington eigenlijk alleen kon worden opgetekend uit de monden van woordvoerders van Hamas, de Iraanse regering en enkele van Israëls compromisloze ultra-nationalisten. Zij zijn – ieder voor zich, om andere redenen en op totaal verschillende wijze – zo niet de grootste versjteerders dan toch zeker zeer belangrijke struikelblokken op weg naar een leefbaarder werkelijkheid voor beide volken. Een volgende noodzakelijke stap die zou aantonen dat Barack Obama zijn zinnen heeft gezet op het vinden van een uitweg uit het Palestijns-Israëlische conflict, is een bezoek van de Amerikaanse president aan de regio. Obama's voorganger wachtte daar veel te lang mee. George W. Bush kwam hier pas een kijkje nemen nadat hij zeven jaar lang de Palestijnse en Israëlische ‘leiders’ had laten aanmodderen. De kans dat over zeven jaar zonder actieve, positieve Amerikaanse inmenging het tij in het Midden-Oosten ten gunste van de gematigden en de vredesgezinden gekeerd zal zijn is nihil. Als er niets gedaan wordt zijn we tegen die tijd hoogstwaarschijnlijk al weer één of twee oorlogen verder in de reeks conflicten tussen Iran c.s. en Israël, en zullen de extremistische krachten in Gaza, Libanon, Egypte, Syrië, Iran, én Israël zo goed als zeker nog sterker zijn dan vandaag de dag. Een reeks gesprekken en photo-ops in Cairo, Amman, Jeruzalem, Ramallah en wellicht Damascus – met Gaza, Beiroet en Teheran zou ik nog even wachten – dit voorjaar of deze zomer zou volgens mij wonderen kunnen doen. Concrete resultaten hoeft zo'n reis niet te hebben, het echte werk gebeurt altijd ver van de schijnwerpers, in besloten ontmoetingen tussen diplomaten en andere deskundigen. Het gaat er vooral om dat de man op wiens komst de hele wereld lang heeft zitten wachten – vol verwachting en hoop, dan wel met twijfel en bange voorgevoelens – laat zien dat hij zich betrokken voelt bij het lot van Israëliërs en Palestijnen, en dat hij snapt dat hun lot invloed heeft op dat van de rest van de wereld. Eerst moet de kersverse president vanzelfsprekend thuis orde op zaken stellen, door onder andere de Amerikaanse economie weer op gang te brengen. Immers, een sterk, goed georganiseerd en functionerend Amerika is van levensbelang voor Israël en de Palestijnen, het Westen en uiteindelijk ook de rest van de wereld. Als Obama er de komende maanden in slaagt om de eerste stappen in de richting van economisch herstel voor de Verenigde Staten te zetten, en als het hem op zijn minst lukt om Israël en de Palestijnen binnen, laten we zeggen, een jaar serieus aan het praten te krijgen, dan is de hoop van zoveel Amerikanen en wereldburgers – in tegenstelling tot de vrees van veel anderen – niet vergeefs en ongegrond geweest. Wat het Midden-Oosten betreft zullen volgende stappen, zoals een Palestijnse staat en verminderde invloed van Iran en diens zetbazen in Libanon en Palestina, dan vanzelf volgen. Ik zou hier graag ook een centrale rol voor Europa bepleiten. Momenteel heb ik echter het idee dat de kans dat Binyamin Nethanyahu spoedig een werkbare regeringscoalitie vormt die alle sceptici positief zal verrassen groter is dan dat Brussel binnen afzienbare tijd met een goed gecoördineerd, evenwichtig en krachtig beleid voor het buitenland in het algemeen, en voor het Midden-Oosten in het bijzonder, op de proppen zal komen.

Kolder

Dat politiek correct geen synoniem was voor eerlijk, rechtvaardig, logisch, verstandig etc. wist ik al. Toch verbaas ik me iedere keer wanneer ik er weer eens achter kom dat de term vooral staat voor oliedom, onzinnig en gevaarlijk.

Thursday, March 05, 2009

(Onder)handelen

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad.
Het verschil tussen handelen en onderhandelen
Evenals Floor Janssen (Betrek Hamas bij het vredesproces, 27 februari j.l.) geloof ik dat Israël en het Westen niet om Hamas heen kunnen in hun contacten met de Palestijnen. Wel ben ik er van overtuigd dat het beeld dat zij van de organisatie schetst te rooskleurig is, en dat haar verwachtingen te Europees – lees: onrealistisch – zijn. Teksten uit de beginjaren van Hamas zijn in bepaalde opzichten radicaler – eenduidiger – dan wat de diverse Hamas-vertegenwoordigers de laatste jaren laten horen. Dat is grotendeels het gevolg van de veranderde rol van Hamas binnen de Palestijnse samenleving. Het is een veelzijdiger organisatie geworden, met meer leden en aanhangers, en meer verantwoordelijkheden. Men voert de strijd tegen Israël niet meer alleen met terroristische en militaire, maar ook met politieke middelen, binnen de Palestijnse gebieden en daarbuiten. Er wordt dus met verschillende tongen gesproken, afhankelijk van spreker of schrijver, beoogd publiek, tijd, plaats, en taal. Het Hamas-handvest (1988) loopt over van onverdund antisemitisme. Vreedzame oplossingen voor het conflict worden pertinent afgewezen. Toegegeven, het handvest is een ‘revolutionair document’, en moet misschien niet geheel letterlijk genomen worden. Hamas is dynamisch, niet statisch. Desondanks ademen teveel daden en uitspraken van de huidige Hamasleiders en –woordvoerders de geest van dat handvest om ons ervan te overtuigen dat de ideologie en de doelstellingen van Hamas wezenlijk veranderd zijn. Bij de Palestijnse verkiezingen in 2006 – inderdaad een duidelijke overwinning voor Hamas, maar absoluut geen vrijbrief voor de bloedige machtsovername van 2007, of voor Hamas' feitelijke alleenheerschappij in Gaza sindsdien – zei Mahmoed Al-Zahar nog dat Hamas geen enkel woord in zijn handvest zal veranderen. Alhoewel officiële en officieuze spreekbuizen en woordvoerders van de organisatie elkaar regelmatig tegen lijken te spreken is zij op tenminste één punt beginselvast: nooit is blijk gegeven van een bereidheid tot heuse erkenning van het bestaansrecht van de staat Israël.. Ik vraag me af hoe Floor Janssen er bij komt dat “gedurende vredesprocessen – wanneer de hoop op vrede het grootst was – Hamas zich mild en pragmatisch opstelt”. Juist telkens wanneer er, vanaf 1993, een concrete vooruitgang te bespeuren was in de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen, liep het aantal (zelfmoord)aanslagen op. Een groot deel van die aanslagen was het werk van Hamas. Hetzelfde geldt voor de Israëlische verkiezingscampagnes: sinds 1996 – na de moord op Yitzhak Rabin, door een Joodse terrorist, mede een gevolg van de golf zelfmoordaanslagen vanaf april 1994 – maken terreuraanslagen deel uit van die campagnes. In de opiniepeilingen stegen Israëls rechtse en extreem rechtse partijen bijna altijd vooral in de laatste weken voor de verkiezingen, als een direct gevolg van terreurgeweld. Ik heb wel eens cynisch gedacht dat Israëlische en Palestijnse extremisten de timing van hun acties, reacties en provocaties met elkaar coördineerden. Als Hamas momenteel niet – constant – Israëls vernietiging als doel heeft, is dat niet omdat het Israël niet wil vernietigen, maar omdat het dat niet kan. Althans, niet nu en niet op eigen kracht. Syrië, Hezbollah en Iran – met wie Hamas al lang voor 'Gesmolten Lood' intensief samenwerkte – doen er samen met Hamas alles aan om die werkelijkheid te veranderen. De campagne van zelfmoordaanslagen is nooit – zoals Janssen beweert – door Hamas tot een einde gebracht. Dat er nauwelijks nog (geslaagde) zelfmoordacties zijn is bovenal te danken aan Israëls leger en veiligheidsdiensten en aan die verdraaide ‘veiligheidsmuur’, niet aan de goede of betere bedoelingen van Hamas en andere terreurorganisaties. Nog regelmatig worden (zelfmoord)terroristen gearresteerd of gedood voordat ze hun heilige taak kunnen uitvoeren. Zoals gezegd, ook ik denk dat Israël en het Westen niet om Hamas heen kunnen. Ook geloof ik dat een Palestijnse staat gewenst en noodzakelijk is. De nog steeds voortdurende oorlog in Zuid-Israël en Gaza laat zien dat Hamas een relevante factor en een onlosmakelijk deel van de Palestijnse realiteit is, of wij – en de Palestijnen – het leuk vinden of niet. Je kunt je vrienden en vijanden meestal niet kiezen, dat doet de geschiedenis voor je. Wel zet ik grote vraagtekens bij Janssens schijnbare overtuiging dat inhoudelijke onderhandelingen en een levensvatbare vredesovereenkomst met Hamas mogelijk zijn. Pragmatische radicalen zijn – net als veel politici – opportunistisch, en realistisch op de korte termijn. Dat wil niet zeggen dat zo'n radicaal bij iedere gelegenheid die zich voordoet niet zal proberen om zijn – meestal onveranderde – doelen alsnog koste wat kost te bereiken. Kijk maar naar Iran. Akbar Hashemi Rafsanjani is een pragmaticus. Toch wordt hij in verband gebracht met minstens twee gruwelijke terreuraanslagen tegen Joodse en Israëlische doelen, in 1992 en 1994, en doet zijn recente verbale geweld richting Israël niet onder voor dat van Ahmadinejad. Islamisten en andere extremisten hebben geen monopolie op bewust tijdelijke bestanden en compromissen, maar wij (ongelovige) westerlingen moeten ons wel realiseren dat getekende verdragen voor ‘ons’ en voor ‘hen’ niet dezelfde waarde hebben, en dat woorden hier in de regio minstens zo belangrijk zijn als daden. Handelen met Hamas is zinnig en realistisch, serieuze vredesonderhandelingen en het overgaan tot de orde van de dag zijn dat voorlopig nog even niet.

Tuesday, March 03, 2009

We have a winner...

The winner of the Oh!Nuts Purim Gift Basket Giveaway is Malka. Congratulations! I will send you the coupon as soon as I receive it. To all the others: better luck next time, and if you want to send a gift basket or buy one for yourself, you know where to find them. Hag Purim Sameah!

Monday, March 02, 2009

Verhagen

The Dutch minister of Foreign Affairs, Maxime Verhagen ( one of the few Dutch politicians whom I truly appreciate these days ), who will participate in today's Gaza conference in Sharm al-Shaykh, makes clear how important it is to end the Palestinian-Israeli ( which is not the same as the Arab-Israeli or Muslim-Jewish ) conflict, when he says that that conflict "poisons international relations, is being used as an excuse for terrorism, and threatens Palestinian and Israeli civilians."