Thursday, April 30, 2009

Koninginnedag

Ik wilde net wat leuke feestelijke foto's zoeken om hier te posten toen ik over het incident/ongeluk ( aanslag?) tijdens de optocht met de koninklijke familie in Apeldoorn las. De leuke foto's laat ik dus maar achterwege. Misschien zal ik morgen wat eigen foto's plaatsen, dan gaan we gevijven naar de Koninginnekindermiddag van het Dutch Forum, in Tel Aviv. Zometeen gaan mijn vrouw en onze twee oudste kinderen koekjes bakken voor de vrijmarkt. Het lukt me helaas ( weer ) niet om vanavond de receptie van de ambassadeur in Herzliyah bij te wonen. Laten we hopen dat de slachtoffers in Apeldoorn spoedig van hun verwondingen zullen genezen ( al las ik over 'gewonden' die gereanimeerd moesten worden: zijn dat geen dodelijke slachtoffers, en valt er in dat geval nog wel wat te genezen? ) en dat het verder vooral vreedzaam, veilig en vrolijk blijft vandaag. PS: Inmiddels lees ik dat er minstens twee danwel vier doden en een tiental gewonden zijn, de EOD is ter plekke en de NCTb is bij het onderzoek betrokken, de bestuurder van de zwarte Suzuki wordt natuurlijk verhoord, iedereen is enorm geschrokken, een persconferentie is aangekondigd. Ook zijn er videobeelden te zien. Triest allemaal, ook voor de koningin en haar familie, ik kan iets voorstellen bij de verbijstering, ontsteltenis, stilte en verslagenheid waarmee de heersende sfeer en stemming worden omschreven. Het lijkt allemaal zo toevallig dat het eerste waar je aan denkt en waarover gesproken wordt toch wel zeker een aanslag is. Iedereen wacht nu verder nieuws en komende verklaringen af. Wel kijk ik vreemd op van uitspraken als "Altijd gedacht dat zulk soort dingen niet in NL zouden (kunnen) gebeuren." ( op nl.respectance.com, een bizar modern verschijnsel als je het mij vraagt ): wat is 'zulk soort dingen'? Zowel bizarre ongelukken als aanslagen hebben toch al diverse malen ( ook ) in Nederland plaats gevonden? Ik zie geen dwingende reden om alle Koninginnedagactiviteiten af te gelasten, snap heel goed dat gemeentes - op Apeldoorn na, natuurlijk - de festiviteiten gewoon laten doorgaan, al kan aanpassen en even stilstaan ( klik hier voor een kort radiofragment over het GE-concert ) bij de gebeurtenissen soms een goede optie zijn. PPS: GeenStijl heeft het al onomwonden over een aanslag en over de dader, die volgens ooggetuigen blond en een man zou zijn. De Telegraaf noemt hem nog slechts 'de veroorzaker'. PPPS: De ervaring in Israel leert dat de meest pessimistische berichten m.b.t. dodentallen vaak (het) juist(st) zijn. Als je eerst 'vier' en dan 'twee' hoort is de kans dat het uiteindelijke aantal dodelijke slachtoffers vier of meer zal zijn groter dan de kans dat het twee of minder is. Hopelijk komt er snel duidelijkheid over het hoe en waarom hiervan. Het feest morgen in Tel Aviv is inmiddels - niet onverwacht - tot een nader aan te kondigen datum uitgesteld. Ook de Toppers en de ex-topper komen door deze narigheid weer eens in het nieuws. Mijn moeder mailde me net dat het orkest waar mijn vader lid van is voor de koninklijke bus uit liep. Gelukkig speelt mijn vader al een tijdje niet meer mee op straat. Zelf vond ik straatoptredens ( en daarom ook Koninginnedag ) altijd verschrikkelijk, op een enkel buitenoptreden na, zoals bij de plaatselijke Dodenherdenkingsplechtigheid. Ik vond het altijd wel erg 'leuk' om het Wilhelmus ( net als Hatikvah een prachtig mooi volkslied ) mee te blazen. Wat in mijn ogen overigens het meest tekenend is voor de atmosfeer en de verhoudingen in Nederland is - net als zeven jaar geleden - de online 'opluchting' - bij sommigen zou je haast zeggen teleurstelling - dat de schijnbare schuldige een blanke, 'autochtone' Nederlander is. Dit vind ik persoonlijk een nogal idioot gebaar van medeleven, hoe goed het vrijwel zeker ook bedoeld is. Vooral gezien de nabijheid van de twee minuten stilte die komende maandagavond in acht genomen zullen worden. Naast de veelbesproken normen en waarden is ook het gevoel voor ( historische ) proporties aan vervaging onderhevig, of ben ik nu te cynisch?

Tuesday, April 28, 2009

Mr President

While my wife and our two eldest children enjoy the fireworks and shows near our local city hall, our youngest son is sound asleep. I just watched a Southpark episode while I had a sandwich with chocolate sprinkles ( my parents sent a box with toys and sweets for their eldest granddaughter's birthday: her regular birthday was on Yom HaShoah, the Hebrew date of her birthday is on Yom Ha'Atsma'ut ). After that I watched the last part of the official Independence Day ceremony in Jerusalem, and the news bulletin on Channel 2. That bulletin included an interview, by Dana Weiss, with who is probably the living person whom I admire the most, Shimon Peres ( 85 years old, may he live many more years in good health ). The words with which the President ended the interview are worth quoting here: "Pessimists and optimists die the same way, so it's worthwhile to be an optimist."

Israel 61

David Ben Gurion, in the afternoon of 14th May 1948, The Tel Aviv Museum, Rothschild Boulevard, Tel Aviv. More information about that ceremony you can find here. Recommended reading for today: this article by Gadi Taub. If you have a little more time left, you might want to read this as well.

Yom HaZikaron

Chava Alberstein - Beaches Lyrics: Nathan Yonathan, Music: Nachum Heiman The Winter of '73 ( sung by one of the IDF bands, I am not sure which one ) Lyrics: Shmuel Hasfari, Music: Uri Vidislevsky Shem Tov Levi - The Little Prince Lyrics: Yehonathan Geffen, Music: Shem Tov Levi
These are only three from among the many dozens of beautiful songs in Hebrew that you can hear on Israeli radio on Remembrance Day and other days of remembrance.

Blindstaren

Hier kun je weer eens zien hoe alles wat hier, in het Heilige Land, gebeurt op soms wel zeer absurde of zelfs belachelijke wijze wordt uitvergroot. Een krant die voor een groot deel is gevuld met nieuws over Dries Roelvink, Susan Boyle, de Toppers, en koppen als Vrouw bedreigt schoonzoon, Buurman (40) slaat 14-jarige knock-out, Taakstraf Patrick van der Eem, Jennifer Aniston heftig zoenend gespot, en Nederlander dood na brute beroving, wijdt een heel artikel(tje) aan de twee vermeende varkensgriepgevallen in Israel, onder de kop Mexicaanse griep in Israel. Waarom zie ik niet een van de volgende koppen: Mexicaanse griep in Canada / Groot Britannie / Spanje(26!) / Noorwegen / Zweden / Duitsland / Frankrijk / Zuid Korea / Australie(19!) / Nieuw Zeeland (10 gevallen, op een bevolking van iets meer dan 4 miljoen, tegenover twee in Israel, op een bevolking van ruim zeven miljoen )? PS: Qua nieuwswaardigheid had ik in de Telegraaf eerder een stukje verwacht over de ultra-orthodoxe 'minister' van Gezondheid die niet wil dat het woord varkensgriep ( shapa'at hazirim ) wordt gebruikt, omdat varkens onrein ( niet kosher ) zijn. Daarom heeft hij het consequent over de Mexicaanse griep ( shapa'at meksikanit ).

Saturday, April 25, 2009

Swiss miss

Tom Janssen's vision on Durban II.

"UN Anti-Racism Conference - 'Away with the outrageous discrimination...of Holocaust deniers"

Lees hier en hier twee interessante opiniestukken, van resp. Paul Brill en Jan van Klinken.

Tuesday, April 21, 2009

יהודה פוליקר - שיר אחרי הגשם

Song after the rain - Yehudah Poliker Lyrics - Yaacov Gilad, Music - Yehudah Poliker From the album Ashes and Dust

Star of David

When I googled that friend's name I came across another beautiful picture that he made, about two years ago.

Holocaust Remembrance Day

This morning a friend from kibbutz Matsuba sent me this beautiful photo.

Monday, April 20, 2009

Yom HaShoah

Yitzhak Perlman in Cracow

Wednesday, April 15, 2009

Happy Mimouna!

!!! תרבחו ותסעדו
(the picture I found here; here you can find information about the holiday)

More Angelo Branduardi

Two more beatufiful hits of Angelo Branduardi. Enjoy.

Had Gadya

If my sources are correct, Angelo Branduardi based this song on the Italian-Jewish melody for a traditional song that Jews all over the world sing at the end of the Pesach Seder. Twenty years ago, just before I first came to Israel, Hava Alberstein, one of my favorite Israeli artists, used the same melody and turned Had Gadya into a very biting, powerful - and beautiful - protest song that was boycoted by Israeli radio. It appears on Alberstein's album 'London', the first Israeli album that I ever bought ( on cassette, in music store in the Be'er Sheva mall, in the summer of 1991, when I spent a month as a volunteer on kibbutz Kissufim, which one year later would become my home for a year and a half ). In 1991 I did not understand the lyrics yet, although I did notice that part of the song was in Aramaic. Here are some of the 'problematic' lines, which unfortunately are still relevant in more than one way. They appear towards the end of the song, the first part follows the traditional pattern: עד מתי יימשך מעגל האימה רודף ונרדף מכה ומוכה מתי ייגמר הטירוף הזה [...] הייתי פעם כבש וגדי שליו היום אני נמר וזאב טורף הייתי כבר יונה והייתי צבי היום איני יודעת מי אני Till when will the circle of horror continue Persecutor and persecuted Beater and beaten When will this madness end [...] I once was a tranquil sheep and young goat Today I am a tiger and a wolf of prey I already was a dove and a deer Today I don't know who I am

Saturday, April 11, 2009

Krabbel op Stille Zaterdag

Dat president Obama veel aandacht besteedt aan het Midden-Oosten is op zich een goede zaak. Toch zou ik graag een andere aanpak en andere accenten zien. Praten met Teheran is beter dan verketteren en niets doen, maar praten en paaien wordt gevaarlijk als Iran weet dat er geen enkele sprake is van militaire druk. Dat Noord-Korea ongestoord een lange neus kon maken richting de hele wereld zal niet onopgemerkt zijn in Teheran. Israel weet nu ook dat het niet op Washington hoeft te rekenen als het nucleaire puntje bij het paaltje komt. Praatjes en een absurde Pesach-maaltijd vullen geen gaatjes en nemen zeker geen dringend gevoel van dreiging weg. Als ik Obama een goede raad mag geven: maak een deal met Bibi. Voer ongekende druk op hem ( en op de Palestijnen ) uit om tot een onderhandelde vredesovereenkomst en de oprichting van een Palestijnse staat naast Israel te komen, met behulp van 'wortels' maar ook met 'stokken', maar overtuig hem tegelijkertijd dat Israel voor 100% op Amerika kan rekenen als het gaat om het wegnemen van de Iraanse nucleaire dreiging, zo nodig met ondiplomatieke middelen. Ik durf te wedden dat Nethanyahu verbazingwekkend compromisbereid zal zijn waar het de Palestijnen betreft ( en de confrontatie met een groot deel van zijn regering zal durven aangaan, wetend dat hij op steun van de oppositie kan vertrouwen ) als hij weet dat Israel de Iraanse, zeer reele, dreiging niet in zijn eentje het hoofd hoeft te bieden. Als het huidige Amerikaanse beleid - tegen elke prijs een confrontatie met de ayatollahs voorkomen - wordt voortgezet ben ik bang dat we, sneller dan verwacht, een Israelische militaire actie tegen Iran zullen zien, niet alleen zozeer bedoeld om Iran te verzwakken als wel om een Iraanse reactie uit te lokken en daarmee Amerikaanse steun af te dwingen. PS: Aanraders: artikelen van Nausicaa Marbe en Paul Brill.

Wednesday, April 08, 2009

Pesach 2009

One of the Hebrew names for Passover is Hag haHeruth, the Holiday of Freedom. One Israeli soldier spends his third Hag Heruth in captivity in Gaza. Like last year, during this year's Seder many Jewish families in Israel and in the Galuth will save not only a place and cup for the prophet Eliyahu - who symbolizes future redemption - but also for Gilad Shalit. Let's hope and pray that for the family of Gilad Shalit this will be the last Pesach without their son, grandson, and brother.

Hag Sameah!

Hag Pesach/Aviv/Heruth Sameah! ( The picture I found here )

Happy Easter!

To whom it may concern:
Happy Easter!

Monday, April 06, 2009

עס איז שווער צו זיין א לעפטי

You will not be surprised if I say that in my opinion there is hardly any real, sane, reasonable Left left in Europe and elsewhere in the West . Professor Zeev Sternhell points out that there is no organized ( truly ) Zionist ( real ) Left (left) either. What my mother often says about politics in Holland - there is no political party for people like us - is in many ways true for people like me in Israel.

Sunday, April 05, 2009

Prejudice + Prophecy

Interpreter/Performer
Avigdor Lieberman is just one example of how Israel often can only blame itself for the bad press that the country gets. Joep Bertrams made this cartoon a few weeks before Avigdor Lieberman officially became Minister of Foreign Affairs ( for the time being: the corruption investigation against him seems to have been thrown into high gear; one might cynically ask how much damage he can do before he will be forced to resign), but the new minister's opening volley 'proved' that sometimes prejudice and prophecy appear to be closely linked. With such an awkward start and such low expectations, maybe in the end we can only be positively surprised with this successor to Tizipi Livni ( who in my opinion was one of the more pleasant surprises that emanated from Kadimah ).

What's sauce for the goose...

The makers of my favorite cartoon, The Wizard of Id, hit several nails on the head with this one.

Wednesday, April 01, 2009

Het kabinet Bibi II

Het volgende artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad. Als ik niet wist dat Binyamin Nethanyahu er zelf voor gekozen heeft om weer premier van Israël te willen worden, zou ik bijna medelijden met de beste man hebben. Jaloers op hem ben ik zeker niet. Israël bevindt zich in een ontzettend lastig binnenlands, regionaal en internationaal parket (nee, ik ga hier niet de schuldvraag stellen, laat staan beantwoorden), en alsof die situatie niet voor meer dan voldoende hoofdpijn zorgt, moet Nethanyahu haar ook nog eens het hoofd bieden met een coalitie waarbinnen diverse totaal tegengestelde ego's en belangen op elkaar lijken te botsen. Dat het ruim anderhalve maand duurde om de nieuwe regering te vormen, en dat aan de bouw van deze coalitie het duurste prijskaartje (i.v.m. beloftes aan de coalitiepartners) ooit hangt, zegt veel. Maar nogmaals, niemand heeft Bibi gedwongen om zijn kansen als premier nog een keer te wagen. Mededogen is dus overbodig. Bezorgdheid niet. Meteen na de verkiezingen voorzagen sommige commentatoren een schrikbeeld-coalitie van Likud plus alle ultra-rechtse en religieuze partijen, samen goed voor 65 van de 120 Knessetzetels. Het was duidelijk dat de grootste partij, Tzipi Livni's Kadima (met 27 zetels, één meer dan de Likud) geen regering zou kunnen vormen: de meeste parlementariërs zouden tegenover president Peres waarschijnlijk ‘Bibi’, en niet Tzipi, aanbevelen als regeringsformateur. Dat gebeurde inderdaad. Een coalitie van Likud, Kadima en de Arbeidspartij (67 zetels) was volgens velen weliswaar ideaal maar onwaarschijnlijk, vooral omdat zowel Nethanyahu als Livni het recht op het spelen van de eerste viool claimden. Livni koos in mijn ogen terecht voor de oppositie, al zal haar partij in de oppositie zo goed als zeker steun verliezen: veel Kadima-prominenten zijn voormalige leden van de Arbeidspartij en Likud die destijds vooral voor de nieuwe partij kozen om van de regeringstaart mee te snoepen. Regeringspluche houdt zo'n partij beter bijeen dan de bekleding van de oppositiebanken. Het is nog niet bekend wat de coalitieafspraken precies inhouden. Wel heeft de portefeuilleverdeling voor veel wrijving en wrok gezorgd binnen Likud en de Arbeidspartij, en zorgde het besluit tot regeringsdeelname bij die laatste partij bijna voor een splitsing. De kinnesinne en ergernissen zijn veelal ‘afgekocht’ met regeringsportefeuilles. De regering (in principe gesteund door 69-74 Knessetleden) is dan ook belachelijk groot: ruim dertig kabinetsleden namens vijf, wellicht zes, partijen. Dat wil zeggen dat ongeveer de helft van de 69-74 Knessetleden waarop de regering in principe steunt in diezelfde regering zit. Mede om de onvrede binnen eigen gelederen te beperken maakte de nieuwe premier pas maandag, één dag voor de beëdiging van de regering, bekend wie minister of staatssecretaris van wat wordt. De Arbeidspartij wordt niet geheel onterecht wel het vijgeblad van Bibi genoemd. Het belangrijkste excuus van de Knessetleden en andere prominenten die Barak hierbij steunden (“Wij voorkomen op deze manier de vorming van een extreem-rechtse regering”) vraagt haast wel om cynisme. Dat de Arbeidspartij er in haar eentje voor kan zorgen – zo ze dat zou willen – dat wat er over is van het vredesproces een succesvol vervolg krijgt lijkt onwaarschijnlijk. Is er naast cynisme en bezorgdheid geen enkele reden voor optimisme? Toch wel. Het moet niet bij voorbaat worden uitgesloten dat Binyamin Nethanyahu en Avigdor Lieberman uiteindelijk besluiten dat er een Palestijnse staat kan of zelfs moet komen. De Amerikaanse president gaf vorige week precies aan hoe het zit, toen hem werd gevraagd of een rechtse regering in Israël het sluiten van vrede zal bemoeilijken: “Het is niet makkelijker dan het was, maar ik denk dat het nog even noodzakelijk is.” President Obama maakte ook duidelijk dat de huidige status quo onhoudbaar is, en dat zijn regering haar best zal doen om een Palestijnse staat te bouwen die in vrede en veiligheid naast Israël zal bestaan. Israëls nieuwe premier en zijn minister van Buitenlandse Zaken zijn realistisch genoeg om te beseffen dat ze niet eeuwig tegen de haren van Washington (en, in mindere mate, Brussel) in kunnen strijken, als ze dat al van plan waren. Ik heb het idee dat de twee, met hun terechte maar vooral ook zorgvuldig gecultiveerde nationalistische image, minder dan Ehud Olmert en Tzippi Livni de noodzaak voelen om zich tegenover de uitgesproken rechtse Israëlische kiezers (minder dan 55%, volgens de verkiezingsuitslag) te bewijzen, maar daarentegen een zeer sterke behoefte hebben om legitimatie in het buitenland te verkrijgen. Bibi heeft er niet voor niets alles aan gedaan om de zeer extremistische Nationale Unie (4 zetels) buiten de deur te houden en de Arbeidspartij te laten meeregeren. Bij vrijwel elk besluit dat vrede of minstens een overeenkomst met de Palestijnen dichterbij brengt zal Nethanyahu op tegenstand binnen de coalitie maar daarnaast op steun van Kadima en de linkse (en Arabische) Knessetleden kunnen rekenen. Bibi wekt de indruk dat hij – in zekere zin net als Menachem Begin, die zijn plaats in de historie vooral verdiende door vrede met Sadat's Egypte te sluiten – graag door de internationale gemeenschap als staatsman serieus genomen wil worden. Gedurende de afgelopen jaren heeft hij tegenover vriend en vijand continu benadrukt dat hij van zijn fouten geleerd heeft. Over een aantal jaren zullen we weten of hij de kiezers bij de neus genomen heeft, of dat hij werkelijk veranderd is, en zo ja, of het een verandering ten goede betrof.

Droste in Jemen

Hoe serieus en triest dit bericht ook is ( wel gaat het naar verluidt goed met het echtpaar ), ik kon een glimlach toch niet onderdrukken toen ik het volgende las (op een andere site, die blijkbaar exact hetzelfde persbericht overnam): "De ontvoerders eisen de vrijlating van twee gearresteerde familieleden in ruil voor de vrijlating van de Nederlanders. De familieleden zitten vast omdat ze buitenlanders ontvoerd zouden hebben." Vraag me niet waarom, maar ik moest heel even aan het Droste effect denken.