Saturday, May 30, 2009

A matter of confidence

Today an op-ed article that I wrote on Thursday was published in the Dutch daily Reformatorisch Dagblad. In the article I claim that Israel appears to suffer from both a lack of self-confidence and from overconfidence. On the one hand some of us are desperately seeking approval/acceptance from our enemies ( hence the constant demand that the Palestinians and the rest of the Arab/Muslim world should accept us as a Jewish state, plus the undemocratic efforts to prosecute those (Arab) Israelis who refuse to swear allegiance and love to wallow in the Palestinians' ( undeniable ) misery ), which I think points at a lack of confidence in our own strength and a lack of belief in our own right to exist as a state. On the other hand some of us - who often happen to be the same ones whom I described in the previous sentence - truly believe that they can keep on rubbing the Americans - who, in spite of all the differences in opinion and interests between Jerusalem and Washington, still are Israel's most generous and vital ally - up the wrong way forever, without paying a disastrous military, diplomatic, and economic price for that. That, in my opinion, is proof of chutzpah and over-confidence. Today I read an article by Yair Lapid, who basically says what I wrote in Dutch about some Israelis' desperate need "to ask foreigners to approve our entitlement for our own national identity".

Een kwestie van zelfvertrouwen

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Voor alle duidelijkheid: ik zie het Israelische nederzettingenbeleid niet als enige struikelblok voor vrede ( of eerder een modus vivendi ). Ook en wellicht vooral aan de 'andere kant' zal er veel, heel veel moeten veranderen voordat de vrede hier zal uitbreken. Ik geloof alleen niet dat wat de Palestijnen en hun 'bondgenoten' doen mijn pakkie an is, en ben ervan overtuigd - wat ik al vele malen eerder schreef - dat de bezetting van de Westoever ( Judea en Samaria ) Israel militair, diplomatiek, socio-economisch en moreel schaadt. In dit stuk gaat het me met name om de band tussen Israel en de VS. Ik ben niet 100% overtuigd van de juistheid van Obama's MO/Iran-beleid, maar wel denk ik dat het halsstarrige vertrouwen, door Israel, in de status quo funest voor de Joodse staat is. Hetzelfde geldt voor het willens en wetens zoeken, door Jeruzalem, van de confrontatie met Washington over iets waarvan iedereen weet dat het uiteindelijk onhoud- en onverkoopbaar is, terwijl iedereen ook weet dat Israel het in de naderende confrontatie met Iran heel moeilijk zal krijgen als Amerika ons daarin niet van harte zal steunen.
Een kwestie van zelfvertrouwen
Tijdens het bezoek van Binyamin Netanyahu aan Barack Obama sprak de lichaamstaal van de Israëlische premier boekdelen. 'Bibi', die zichzelf en zijn boodschap normaliter uitstekend voor camera's en microfoons kan verkopen, voelde zich duidelijk niet op zijn gemak in het Witte Huis. Hij stond dan ook voor een onmogelijke taak, die hij in feite zichzelf had opgelegd: Amerika concessies te laten doen met betrekking tot Iran zonder daar enige Israëlische concessie inzake de nederzettingen tegenover te stellen. De Likud-leider is geen domme jongen. Ik vraag me dan ook af of hij werkelijk geloofde dat hij enige kans van slagen had. Netanyahu geldt als een protégé van Yitzhak Shamir. Premier Shamir benoemde Netanyahu in 1984 als ambassadeur bij de V.N. en werd in 1993 door hem als Likud-leider opgevolgd. In één opzicht lijkt Bibi hetzelfde te denken als zijn leermeester: de status quo is zo gek nog niet, het kan zat beroerder, en de tijd werkt in Israëls voordeel. Dit is ook de teneur van diverse recente rechtse commentaren in de Israëlische dagbladen: “Bibi moet zijn rug rechthouden, en niet aan de Amerikaanse druk toegeven. Wie denken die Amerikanen wel dat ze zijn? We kunnen prima leven met de huidige situatie.” Die huidige situatie is al jarenlang drie keer niks, zowel voor Palestijnen als Israëliërs. Ik kijk om me heen, volg de media, en denk: “Leven de fans van de status quo en ik in dezelfde werkelijkheid?”. Israël is te klein, en de gevaren die het land – en de rest van het Westen –bedreigen zijn te globaal, omvangrijk en complex, om serieus te denken dat de tijd ooit in Israëls voordeel zal kunnen werken, als het zelf geen initiatief onderneemt. Tot nu toe hebben Israëlische regeringen vooral op oorlogs- en vredesinitiatieven van anderen gereageerd. Israël heeft nog niet echt bepaald wat voor staat het wil zijn, en de Israëlische regering verkoos tot nu toe meestal diplomatieke onmin met Amerika en Europa boven confrontaties met de kolonisten. De nederzettingen werden zo een prachtig excuus voor de misdaden van veel terroristen en terreurstaten. Hierdoor loopt Israël vaak achter de feiten aan, feiten die grotendeels worden bepaald in Gaza , Beiroet, Damascus , en Teheran. Kijkend naar de twee onderwerpen die Israël de laatste weken – naast het bezoek van Netanyahu aan Obama – het meeste bezig hielden, vrees ik dat de Joodse staat tegelijkertijd aan een overmaat van en een gebrek aan zelfvertrouwen lijdt. Israël stelt als absolute voorwaarde voor onderhandelingen met de Palestijnen, dat zij (en de rest van de Arabische en Islamitische wereld) Israël als Joodse staat moeten erkennen. Onder Olmert en Livni was zo'n vereiste iets minder absurd, omdat zij tenminste erkenden dat een twee-statenoplossing noodzakelijk is om Israël als Joodse staat te laten voortbestaan. Wat echter in mijn ogen uit die eis blijkt is dat Israël nog steeds aan een chronisch gebrek aan zelfvertrouwen lijdt. Een land dat zeker van zichzelf en van zijn eigen plaats in de wereld is hoeft zich niet druk te maken over de vraag hoe buitenstaanders dat land definiëren. Hetzelfde geldt voor de – ondemocratische – pogingen in de Knesset om loyaliteit van de Israëlische Arabieren af te dwingen, onder andere door het herdenken van al-Naqba (‘de catastrofe’, de Palestijnse tegenhanger van Israëls Onafhankelijkheidsdag) strafbaar te stellen. Israël is in alle opzichten sterk genoeg om zich weinig gelegen te laten liggen aan de manier waarop zij die Israël weg wensen de Joodse staat – of hoe zij dit land ook mogen noemen – zien. Dat veel Arabieren in Israël en daarbuiten Israëls onafhankelijkheid niet vieren is jammer doch niet onbegrijpelijk. Toch lijkt een staat die zich bedreigd voelt wanneer een kleine minderheid van zijn inwoners jaarlijks de oprichting van die staat niet viert maar als een ramp herdenkt, zich vooral onzeker te voelen over zijn eigen bestaansrecht en kracht. Die onzekerheid en dat gebrek aan zelfvertrouwen staan in schril contrast met de gotspe van een piepklein land dat lijkt te denken de machtigste staat ter wereld naar believen te kunnen schofferen. Natuurlijk moet Israël zijn eigen belangen voorop stellen, maar – afgezien van mijn persoonlijke opvatting dat de bezetting Israël in elk mogelijk opzicht meer schaadt dan goed doet – het lijkt mij sterk dat de Joodse staat zijn belangen dient door zijn grootste militaire maecenas en bondgenoot doelbewust tegen de haren in te strijken. Je kunt op je vingers natellen dat Israël daar uiteindelijk een diplomatieke, politieke en ook militaire prijs voor zal betalen. De regering in Jeruzalem zou er goed aan doen te bepalen wat de heuse hoofd- en bijzaken zijn, en wat de werkelijke prijs is die ze in onderhandelingen met de Palestijnen – en voor een goede verstandhouding met Washington – bereid is te betalen. Soms is het zinvol met open oren naar je bondgenoten te luisteren. Israëls krachten en energie dienen – net als het geduld en de goodwill van diezelfde bondgenoten – niet aan bij voorbaat kansloze schijngevechten te worden verspild, maar geïnvesteerd te worden in voorbereidingen voor het enige werkelijk existentiële conflict dat de Joodse staat zou kunnen bedreigen: dat met Iran. Een gezonde balans van zelfkennis, zelfvertrouwen en realiteitszin is voor Israël letterlijk van levensbelang.

Saturday, May 23, 2009

Hariri ( Rafik al- )

This is interesting ( I cannot find the item on the website of Der Spiegel, which - by the way - is not a daily, as Ynet claims ). If the information is correct, there is one central question. No, not "What will the world do about this?", since the answer to that one is a little obvious. It would be worthwhile to know which of Hizbullah's two puppet masters wanted Hariri dead ( more than the other? ). Hizbullah hardly ever does anything without orders or at least very active consent and support from Teheran and/or Damascus. PS: Read this as well. ( The timing and vagueness of the report give "the impression that it was released more to alter election results than to bring the truth to light" ).

Wednesday, May 20, 2009

Weer een zetel of wat erbij

Je zou haast denken dat ze bij de Hoge Raad na de volgende verkiezingen maar wat graag het Eerste Kabinet Wilders zien aantreden. Over verkiezingen gesproken, vanmorgen heb ik mijn stembiljet voor de verkiezingen van het Europese Parlement naar Den Haag verzonden. Ik denk wel eens: "Gezegend is het land waar het grootste landelijke dagblad constant een groot deel van zijn voor- en webpagina's vult met items zoals dit, dit, dit, en dit." ( okee, ik weet dat dat ook in andere landen gebeurt ) maar dan blijkt op een dag als vandaag dat er in Nederland soms wel degelijk ook werkelijke nieuwsgebeurtenissen plaatsvinden.

Sunday, May 10, 2009

Fundraising

You might have noticed that lately most if not all postings on this blog contained other people's pictures and videos ( some of them very beautiful ). This will continue for another while, I am afraid, I do not have time to write anything worth posting. While I am finally finishing my PhD thesis I am also preparing a new book project, quite ambitious, one that will take about 18 months to finish and deals with the peace process. Right now I try to raise funds for that project. If you happen to be able and willing to help me finance such a project ( or if you know an individual, organization or company that might be interested in sponsoring it ), send me a mail and I can give you more details. I promise you that - if I manage to arrange the financial side of the project - the book will be extremely interesting, and probably very newsworthy. It goes without saying that every sponsor will receive a copy of the book ( or more, depending on the kind and size of the sponsorship ), plus regular updates ( probably in the form of a newsletter, maybe podcasts ) during the research and writing process. Several types of Quid Pro Quo can be discussed.

Depeche Mode in the Holy Land

I am too busy to really get really excited about foreign VIPs ( interesting, old, link ) visiting Israel, but if I had some spare change left and Depeche Mode had performed in or near Haifa, I might have considered buying a ticket. 50.000 Israelis will see the trio - plus a number of backup singers/musicians, I guess - perform tonight in Ramat Gan. On Youtube I found this video with a very, very young Dave Gahan, Martin Gore, Andrew Fletcher ( and Alan Wilder).

Monday, May 04, 2009

Gedenken wij thans...

Gedenken wij thans onze doden, Want straks, wanneer wij zijn bevrijd, Zullen ons andere plichten noden En nieuwe smarten staan bereid. Herdenken wij wie van ons gingen En die wij hebben liefgehad. Straks zijn zij ons herinneringen En eenmaal zelfs niet eens meer dat. Hoelang zal nog hun glimlach beven Door onze tranen; van hun woord De echo in onze harten leven? Hoe lang nog? Ach, wij moeten voort. Ons wenken straks weer verdere kimmen, Ons wacht een smal en doornig pad. Gedenken wij thans nog de schimmen Van wie wij hebben liefgehad. J. Presser ( 1945 )

Josee, Silo en Emile van Gelder z"l

De Tweede Wereldoorlog zal historici, nabestaanden, nakomelingen en andere belangstellenden nog heel wat jaren bezighouden, en niet alleen op 4 mei. Regelmatig kom je nog bijzondere verhalen ( van de meeste commentaren bij dit Telegraaf-artikel druipen de haat en domheid er af, maar goed ) tegen die met de oorlog te maken hebben en die nooit eerder gehoord werden. Er valt nog veel, heel veel te vertellen, te onderzoeken en te herdenken. Verhalen over Joden en niet-joden, daders en slachtoffers. Lees bijvoorbeeld over Josee van Gelder, geboren in Leerdam ( waar ik ben opgegroeid; haar geboortedatum is 20 april 1930, de 41e verjaardag van Hitler, onze dochter werd 69 jaar + een dag later in Israel geboren), en op 11 juni 1943 samen met haar broertjes ( 9 en 5 jaar oud, zelf was ze net 13 ) en moeder in Sobibor vermoord. Haar vader, landbouwer, stierf kort daarna in hetzelfde vernietigingskamp. Of denk vanavond heel even aan Sophia Maria Franzen, Sinti, op twee en een half jarige leeftijd ( onze jongste zoon is nu net zo oud ) vermoord in Auschwitz. Wie dingen zegt of denkt als "Ach, wat, dat is zo lang geleden", of "De slachtoffers van toen zijn de daders van nu" is te dom om brand te roepen en zou zich vanavond om acht uur minimaal twee minuten stil in een hoekje moeten gaan zitten schamen. PS: Vergeet ook niet dat veel van hen die aan de Geallieerde kant vielen hun leven gaven - bewust of onbewust, vrijwillig of gedwongen - voor de vrijheid.

Sunday, May 03, 2009

Dodenherdenking

Hopelijk is ook deze meneer er dit jaar weer ( of: nog ) bij.
De berichtgeving over en reacties op de gebeurtenissen in Apeldoorn van afgelopen donderdag hebben soms uiterst bizarre trekjes.
Gelukkig is niemand zo ongezond verstandig geweest om serieus te overwegen om de 4-mei herdenkingen en 5-mei vieringen niet te laten doorgaan. Dat bepaalde feestelijke elementen van Bevrijdingsdag ietwat worden aangepast is niet meer dan begrijpelijk. De misdaad van Karst T. en de gevolgen daarvan kunnen met een beetje creativiteit en zonder al te veel moeite goed worden 'verwerkt' binnen het thema dat het Nationaal Comité 4 en 5 mei voor dit jaar heeft vastgesteld, Vrijheid en Identiteit. Niet dat ik voorstel om voortaan op 4 mei ook de slachtoffers van afgelopen Koninginnedag te herdenken, samen met alle andere slachtoffers en gevallenen die die dag worden herdacht. Naar mijn smaak lopen de categorieen slachtoffers en gevallenen die ( al sinds 1961, lees ik hier; ik ben van 1968 en wist tot een jaar of wat geleden nooit beter dan dat op 4 mei de doden - alle doden, in ieder geval de 'goeden' onder hen ;-) - uit WOII werden herdacht ) officieel herdacht worden te veel uiteen om van een zinvolle herdenking te spreken. Maar goed, dat is weer een ander onderwerp. Dat morgenavond tegen acht uur veel mensen in hun achterhoofd ook aan Apeldoorn zullen denken is onvermijdelijk. Twee jaar geleden was ik ook op de Dam ( zie de twee foto's ), het was weer erg indrukwekkend, vooral de twee minuten stilte op een overvol plein in hartje Amsterdam, met prachtig lenteweer. Hopelijk blijft die ceremonie net zo toegankelijk als tot nu toe altijd het geval is geweest.

Friday, May 01, 2009

Opstaan met een kater

De dader van wat alles van een aanslag weg had is overleden. Dit zal het trauma voor veel Nederlanders alleen maar groter maken. Niet alleen omdat we nooit precies zullen weten wat hem gisteren bewoog, maar ook omdat niemand zijn woede, frustratie, onbegrip en angsten op een concrete persoon kan richten, zoals het geval was bij eerdere traumatische aanslagen. Niet dat er reden zou zijn om in toekomstige lessen vaderlandse geschiedenis het rijtje Volkert van der G., Mohammed B., Karst T. op te dreunen, daarvoor waren de motieven die deze drie Nederlanders tot hun daden brachten te verschillend. Ik kan me veel van de wanhoopsgevoelens in Nederland voorstellen, maar dat men het blijkbaar noodzakelijk vindt om te benadrukken dat Koninginnedag behouden moet blijven vind ik gevaarlijk en overdreven. Vijf doden is heel erg, zeker als ze vallen op een nationale feestdag: elk van die vijf ( inmiddels zes ), en elk van de zwaar gewonde slachtoffers heeft - net als de dader - vrienden, echtgenoten, ouders, kinderen, broers en zussen, en anderen die van hem/haar houden. Nergens zijn mensen zich daar zo bewust van als hier in Israel, in het bijzonder zo kort na de dag - voor Onafhankelijkheidsdag, afgelopen dinsdag - waarop alle gesneuvelde soldaten en burgerslachtoffers van de afgelopen 61+ jaar worden herdacht. Maar je moet wel alles in de juiste context en proporties zien, wat ik gisteren ook al schreef naar aanleiding van de vijf minuten stilte in Arnhem, een 'eerbetoon' dat vooral krampachtig, kunstmatig, en bijna blasfemisch of obsceen aandoet door de nabijheid van de twee minuten stilte op vier mei, over slechts drie dagen. Dit was een historische gebeurtenis, maar ( ook ) ik geloof niet dat die gebeurtenis een onlosmakelijk deel van ons nationale bewustzijn - als zoiets al zou bestaan - zal gaan uitmaken. Als één persoon zo makkelijk door middel van een relatief beperkte (terreur/mis)daad zoals die van gisteren een héél land opgenschijnlijk op zijn grondvesten kan doen trillen kun je je afvragen of die grondvesten niet eens hoognodig gerepareerd en/of verstevigd moeten worden. Niemand die het overigens nog heeft over de speculaties met betrekking tot het mogelijke aftreden van koningin Beatrix. En tenslotte: ik ben niet echt jaloers op al diegenen die komende maandag en dinsdag verantwoordelijk zijn voor de beveiliging op de Dam. Reken erop dat hun taak door alle ellende van gisteren nog eens een stuk lastiger is geworden, en dat zij meer dan ooit tevoren van bovenaf op de huid gezeten zullen worden. PS: Is de economische crisis ook niet een heel klein beetje een schoolvoorbeeld van een self-fulfilling prophecy? Als je maar vaak genoeg zegt en hoort dat er een crisis is gaat iedereen zich daarnaar gedragen. Natuurlijk kan iedereen zien dat het allemaal niet lekker loopt, maar maken de media ons en wij elkaar ook niet een beetje knettergek? Ik ben niet bepaald deskundig op economisch gebied, maar ik kan niet aan de indruk ontkomen dat 'de crisis' de laatste maanden meer dan eens en net iets te makkelijk als excuus of achteraf-verklaring wordt gebruikt voor bezuinigingen, ontslagen, geweld ( niet alleen in Apeldoorn maar ook in Duitsland en elders ), of het afwijzen van verzoeken om subsidie/sponsoring etc. Ik merk dit zelf voor een deel bij het zoeken naar financiering voor mijn boekproject over het Palestijns-Israelische vredesproces en over de Palestijnen, Israeliers, Amerikanen, Nederlanders en andere Europeanen die daarbij betrokken zijn. By the way, mocht u toevallig belangstelling hebben voor dat project, en denkt u te kunnen helpen - direct of indirect, bijvoorbeeld met ideeen over sponsoring - bij het realiseren ervan, aarzel dan niet contact met mij op te nemen. Een link naar mijn e-mail adres bevindt zich in de rechtermarge van dit weblog. PPS: Amanda Kluveld heeft - erg snel - naar aanleiding van het gebeurde van gisteren een uitstekende column geschreven, getiteld "Stop mythe van eigen onschuld". Aanbevolen.