Tuesday, June 30, 2009

Sara - Circus Custers

Toen dit lied uitkwam waren kinderen wel zo ongeveer het laatste waar ik aan dacht. Toch ontroerde de tekst me toen ook al. Nu ik zelf drie kinderen heb vind ik het lied nog mooier dan toen, soms krijg ik zelfs kippenvel of tranen in mijn ogen wanneer ik het neurie ( of wanneer ik Circus Custers de tekst van Henk Westbroek en de melodie van Henk Temming na zoveel jaren weer zie en hoor zingen ).

Friday, June 26, 2009

Michael & the revolution

Four cartoons by two excellent Dutch artists, all four of them were published this week. Shabbat shalom.

Joep Bertrams - Michael Joseph Jackson ( 1958 - 2009 )

Thursday, June 25, 2009

Gilad Shalit

Gilad is still alive - Army of Gilad's friends
( the triangular stamp is made to look like the stamps that we find on official army documents, such as calls for the draft or for reserve duty )
Today, three years ago, Corporal Gilad Shalit was kidnapped on the Israeli side of the border with Gaza. Let us hope and pray that he will come home soon, alive and well, with the assistance of anyone who is willing and able to help.

Tuesday, June 23, 2009

Tweedledum and Tweedledee, not quite...

Last week the editor of a Dutch conservative collective blog ( which has become mainly a podium for bashing Barack Obama and 'unproving' or ridiculing the theories on global warming; I was supposed to be the blog's contributor for MidEast related issues, but after less than a week I packed it in and quit ), in a comment on my comment on a posting by my 'replacement' ( who appears to use an alias, or only his first name, and whose contributions are mostly pieces of Israeli hasbara, and not its best examples ), called the Jerusalem Post and Ha'Aretz Tweedledum and Tweedledee ( the Dutch expression says 'lead and scrap iron' ). I beg to differ. The Jerusalem Post would most probably never expose abuses such as this one, which tarnish the image of the Israeli army ( or, in this case, the Border Police ). Thank G'd for media such as Ha'Aretz. Of course, Ha'Aretz is far from being perfect, or objective ( or conservative ;-) ), but at least it is not afraid to do the dirty on this country's many sacred cows, particularly when those cows have cancerous growths and having a close look at those growths can make the cows only better. I very much doubt whether the Jerusalem Post would expose similar abuses. It often prefers to follow the official government line, as long as the government is (very) rightwing. This could be seen in an op-ed article in the JP, by a Dutch-Jewish writer ( who recently moved to the flespots of LA with his wife and children ) last week. Leon de Winter had the nerve to basically advice Israel to dump the US as an ally and cooperate more with Vladimir Putin's Russia instead. I hardly ever visit the website of the Jerusalem Post ( I used to read the newspaper in my first year in Israel, it was already way too rightwing to my taste then, and to me it seems that it has become even more so in the last decade, in spite of claims to the contrary ) but I heard about this article through an e-mail that I received from the Israeli embassy in Holland, since I am on the mailing list of its press advisor/spokesperson. The mail contained the article, plus "For your information, ....., Israeli embassy, etc". I have no idea who else receives such e-mail updates, but I believe that what has all the appearances of ( or at least could be interpreted as ) an indirect endorsement by the embassy of stupid and dangerous pleas such as the one written by Leon de Winter ( whom I like very much as a writer and as a polemist on Islamism, but who does not always have a clue about what is going on over here; besides, obviously he prefered La-La Land to the Promised Land when he chose to leave the Netherlands with his family ) is unwise and uncalled-for, and damages Israel and Israeli interests enormously. Which is why I wrote a friendly but quite indignant e-mail to my contact person at the embassy. I sincerely hope that nobody at the Foreign Ministry seriously believes that Vadimir Putin is a truer or more reliable ally or friend of Israel than Barack Obama.

Monday, June 22, 2009

Anne Frank ( vervolg )

Een uitstekende ingezonden brief, van Merlyn Frank, in het Parool. Gevonden op de website van Rob Fransman, die al meer dan eens langdurige schrijfpauzes heeft aangekondigd maar het gelukkig ( net als ondergetekende ) niet kan laten om af en toe iets van zich te laten horen. Op zijn site werd ik jaren geleden attent gemaakt door een trouwe DBI-lezer. Bedankt daarvoor.

Tom Janssen on Iran

Another recent cartoon on Iran, this time by Tom Janssen.

Wednesday, June 17, 2009

Joep Bertrams on Iran

Winner
After having been 'bedridden' for most of the last 48 hours, because of a nasty flu, it is back to business now. Business not meaning real blogging, though. Here are two recent cartoons by Dutch cartoonist Joep Bertrams.
PS:
Recommended: two articles about Nethanyahu's speech. One by David Grossman, the other by Shaul Arieli. This article 'confirms' what I wrote earlier this week in an op-ed article for a Dutch daily ( which appeared - pre-posted - on this weblog yesterday ): Bibi's words were mainly aimed at his own - willing and unwilling, believing and unbelieving - supporters. Keeping Washington at bay, at least for a while, appears to have been a secondary objective.

Tuesday, June 16, 2009

Watertrappelen in de woestijn

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.
Watertrappelen in de woestijn
Udi Segal, een politieke commentator bij één van de drie Israëlische televisiezenders, verwoordde reeds een paar uur voor de toespraak van de Israëlische premier afgelopen zondagavond wat velen hier enkele uren later dachten. Segal, die de tekst niet had ingezien, zei dat hij al wist wat hij na afloop van de opgeklopte gebeurtenis zou zeggen: “Heeft Bibi ons hiervoor bijeengeroepen?”. Netanyahu's redevoering – in krantekoppen aangeduid als “de toespraak van zijn leven” – viel vooral tegen omdat er niets nieuws in stond. Toegegeven, dat de toespraak kort na Obama's uiteenzetting in Cairo was aangekondigd had misschien te veel verwachtingen geschapen. Twee toespraken aan twee verschillende universiteiten – in Cairo en in Tel Aviv, ongeveer vierhonderd kilometer van elkaar verwijderd – en een wereld van verschil. Eén ding hebben ze gemeen: als ze geen praktisch vervolg krijgen zullen ze allebei snel vergeten worden. De Palestijnen en Arabieren wachten op Amerikaanse initiatieven, en Israël denkt nog steeds dat het wat dat soort initatieven betreft niet zo'n vaart loopt, zeker gezien de ontwikkelingen in Iran. Jeruzalem zou zich daarin wel eens lelijk kunnen vergissen. Ahmadinejad zal weer snel door de internationale gemeenschap geaccepteerd worden – met kritiek en tandengeknars, maar daar breng je geen regime-verandering mee teweeg – en dan is er toch nog steeds een Palestijns probleem dat ( met Europese en Amerikaanse hulp en onder vooral Amerikaanse druk ) moet en zal worden opgelost, ongeacht de Iraanse dreiging. Bibi's woorden vormden niet een toespraak van het soort waarmee broodnodige veranderingen beginnen. Dit was een babbeltje voor binnenlandse consumptie. Netanyahu speelde een thuiswedstrijd, voor een klein publiek dat zo te zien grotendeels zorgvuldig was uitgekozen. Alle heisa eromheen maakte duidelijk dat er een secundair doel was: Israëls premier wil Washington van het lijf houden. Dat is gelukt, althans op de korte termijn, gezien de gematigd positieve Amerikaanse reactie. Als het Netanyahu ernst was om met de Arabische leiders om de tafel te gaan zitten had hij drastische veranderingen in Israëls nederzettingenbeleid aangekondigd, of op zijn minst meer gedaan dan de bekende Israëlische maren en mitsen in een goed geschreven verhaal te herkauwen. Dat de toespraak niet voor Arabische oren bestemd was werd meteen erna duidelijk, toen diverse Likud-prominenten blij en tevreden wezen op de voorspelbare negatieve reacties vanuit Ramallah en andere Arabische steden: zie je wel, wij reiken onze hand uit en zij slaan de deur in ons gezicht dicht. Of zoals Knessetlid en voormalig opperbevelhebber van het leger Moshe Ya'alon – samen met de eveneens uitgesproken rechtse havik Benny Begin de enige politicus die Bibi's tekst had ingezien voordat hij werd uitgesproken, wat op zich al veelzeggend is – gisteren zei: “De toespraak van Netanyahu laat zien dat de Palestijnen vrede afwijzen”. Over tot de orde van de dag, ook wel status quo genoemd. Waren er alleen maar teleurstellende clichés te horen? Nou nee, er kan wel degelijk een minieme hoeveelheid hoop uit Bibi's woorden worden gedestilleerd. Maar je moet wel goed kijken en optimistisch zijn. Dat iemand met de achtergrond en het c.v. van Binyamin Netanyahu überhaupt quasi-concreet over een Palestijnse staat naast de Joodse staat Israël praat is niet zonder betekenis, al snapt behalve zijn eigen kiezers niemand hoe zo'n staat levensvatbaar zal kunnen zijn met de beperkingen en voorwaarden die Bibi bij voorbaat vastlegt. Ook was het interessant te horen dat de premier Begin, Sadat, Rabin en koning Hussein expliciet als voorbeeld voor zichzelf en de Arabische en Palestijnse leiders noemde. Dat is vooral opvallend gezien Netanyahu's centrale rol in de zeer felle campagne tegen premier Rabins onderhandelingen met de Palestijnen vijftien jaar geleden. Maar toch, terwijl de Arabieren regelmatig van Israëls fouten lijken te leren, heb ik wel eens het idee dat Israël van zijn buren vooral één ding geleerd heeft: om nooit een kans te missen om een kans te missen ( Abba Eban ). Bibi wist heel goed wat hij moest zeggen om de deur naar serieuze onderhandelingen met de Palestijnen open te zetten én werkelijke internationale steun voor Israëls positie tegenover Iran te krijgen. Op de halfzachte, mogelijke en voorwaardelijke erkenning van een toekomstige Palestijnse staat na, viel er niets van die vereiste elementen in zijn rede te bespeuren. Ik heb de indruk dat Netanyahu er vooral in geslaagd is de binnen- en buitenlandse vooroordelen die er over hem en zijn regering bestaan te bevestigen, sommige ultranationalisten tegen zich in het harnas te jagen, en er geen enkele nieuwe bondgenoot bij te krijgen, in Israël of daarbuiten. Zolang Israël zelf geen echte initiatieven neemt zal het land zich continu aan andermans realiteit moeten blijven aanpassen, en achter de feiten blijven aanlopen. Die feiten zullen voorlopig vooral nog steeds in Teheran, Damascus, Beirut, en Gaza, maar ook in Washington en in veel mindere mate in Ramallah en Brussel bepaald worden. Met watertrappelen alleen zal de Joodse staat niet veel verder komen.

Sunday, June 14, 2009

Treading water in the desert

Bibi looked confident and spoke well but obviously did not convince anyone but his own followers. The fact that only two ministers of his cabinet - both belonging to the very right wing of his Likud party - were aware of the contents of his speech, proves that his speech was aimed at the Israeli public. Right after the end of the speech we heard and saw several Likudniks who noted happily that the Palestinians rejected Netanyahu's 'vision'. He did not say anything new, apart from the two words 'Palestinian state', which given the many 'buts' and 'ifs' - which were all known already, several commentators used the phrase "Bibi will accept a Palestinian state if the Palestinians become like the Swedes" - are just an empty phrase that will not change anything. Everybody who uses common sense and knows anything about 'the' conflict understands that the Palestinians will receive at least a ( symbolic ) part of Jerusalem as the capital for their inevitable state, and that the right of return will never be granted as such, but there is no use making explicit public statements about those two central issues, unless you want to pacify your own public. Since he explicitly rejected the American demand to stop building inside the settlements, Washington will not be content either ( and definitely will not be more willing to adopt the Israeli approach towards the Iranian threat ). Which is why today we did not move one centimeter forward in the direction of peace, a Palestinian in addition to a Jewish state, an end to the occupation, or anything else that might change the Palestinian and Israeli reality for the better. More tomorrow or Tuesday. Layla tov.

Short of expectations

If Binyamin Nethanyahu really was led by common sense alone, and if he truly had Israel's interests in mind, in today's speech at Bar Ilan University he would use the opportunity to gain international support for a coalition against the only existential threat that Israel faces on the outside. Unfortunately, while the Palestinians are continuously learning from our mistakes, in recent decades Israel appears to have learnt mainly one thing from its neighbours: not to miss an opportunity to miss an opportunity. Bibi knows very well what he has to say and do to receive genuine support for Israel's position on the issue of a nuclear Iran. Still, I bet he will say all that he and other Israeli officials have been saying about Iran for years, without telling us or the world anything that we want to hear as far as Israel's settlements' policies are concerned. Could it be that he fears his own signs of G'd ( in Jerusalem, Beit-El, Qiryat Arba, and elsewhere ) more than he fears the ayatollahs of Teheran and Qom? He definitely appears to be concerned more about keeping his fragile coalition together, preserving the status quo at all costs and not angering those who do not trust him anyway, than he is about building sorely needed trust and credibility abroad, finding vital allies against Ahmadinejad, or building a stronger, more prosperous, just and Jewish state. Personally, I am a bit disappointed, I thought that he and Mr Lieberman would be more pragmatic and hungry for real power than they have proven themselves to be in the last few months. If he does not change his ways and his views drastically and very soon, Binyamin Nethanyahu might end his 'renewed' political career faster than we and he expected, after having antagonized everybody in his own party and country, plus the whole world. Clearly I am not holding my breath for tonight's speech. When it comes to speeches and salesmanship, Bibi - a very eloquent man and probably the most telegenic politician of Israel - could learn a thing or two, three, four....hundred from the Master(s) in Washington. After Cairo University, Bar Ilan University will almost certainly be nothing but a very poor rehash. And yes, I would love to be able to write tomorrow that I was completely wrong, and that Bibi dazzled me, Israel, and the world.

Saturday, June 13, 2009

Any PR is good PR?

( A large part of this posting was written two weeks ago ) Those whose job it is to 'sell' Israel and Israel's policies and to explain - and gain support for - Israel's interests do not have an easy task, and in recent years have rarely been successful. One of the reasons for that is that some policies simply are unsaleable. Another is that Israelis tend to be stubborn and pigheaded, believing that they know perfectly well what is best for their country, that Israel is totally right, that the world is against us anyway and just does not want to understand our side of the story, and that in most cases a basic knowledge of ( Israeli ) English is good enough to convey our message: it is not our fault or problem if that message does not get across. Knowing all this, I still was struck dumb when I read two weeks ago about the latest PR campaign of Israel's Foreign Ministry. Forget about the timing ( I would have waited for a few more weeks, to see who wins the presidential elections in Iran; true, in more than one way Iranians could choose between various bearded tweedledums and tweedledees, but still, at least we should let Iranian 'democracy' run its course for a few more days before starting campaigns such as this one ), but don't you break into laughter when you read this: " The goal, according to a senior Foreign Ministry official, is 'to show the world that Iran is not a Western democracy' "? No, really? Thank you, Mr Lieberman, for pointing this out to us. At least this is a PR-goal that can and will be easily achieved. Another succes story for Israeli hasbara.

Gemeen

Israel en Nederland zouden allebei belang en waarschijnlijk baat hebben bij een goed functionerende sociaal-democratische partij, met een gematigde maar duidelijke boodschap en moedige, charismatische leiders. Helaas heb ik wel eens het idee dat de Partij van de Arbeid en haar Israelische zusterpartij een belangrijk politiek talent gemeen hebben: een zeldzaam vermogen tot zelfbeschadiging en -vernietiging. Wouter Bos lijkt mij een erg aardige man. Of hij een goede minister van financien is kan ik niet beoordelen, vanwege de afstand en mijn totale gebrek aan kennis op zijn vakgebied. Maar je kunt je afvragen of het van een partijleider verstandig en fair is om 'zijn' Europese lijsttrekker naar Brussel te sturen met zo'n overduidelijk persoonlijk en publiekelijk gebrek aan steun en vertrouwen.

Countdown

The analysts appear to have been 'wrong' to predict that the high voter turnout in Iran favored the so-called reformist candidate. Whether the apparent landslide victory of Mahmoud Ahmadinejad was a result of election fraud or not is not really relevant, also since it is hardly probable that the results can be seriously challenged. Although Mir-Hossein Mousavi Khameneh looked and sounded more sympathetic and hopeful than his main opponent ( hey, even Hugo Chavez looks funny and sympathetic when he stands next to Ahmadinejad ), I am cynical enough to believe that Realpolitikally this analysis by Soli Shahvar ( who used to work at the same department where I got my M.A. ) is largely correct. If I were Bibi, I would start sucking up to Barack Obama ( he knows very well what he has to do to find favor in the eyes of Washington and the West (*)). Otherwise Israel will have to face Iran alone, sooner ( or later ). (*)P.S.: I was surprised to read this article the other day. I never heard of the 'institute' that published the poll. Now that I know which 'university' sponsored the poll, and which newspaper published its results, I am slightly reassured. Which does not mean that I believe that this government will seriously consider any real steps towards ending the occupation, or that Mr Nethanyahu will pleasantly amaze us with his upcoming speech.

Friday, June 12, 2009

Anne Frank, 1929 - 1945

Today, if she had not been betrayed and murdered ( and if she had not died of natural or other causes during the past 64 years ), Annelies Marie Frank would have celebrated her 80th birthday. May her memory be a blessing.

Thursday, June 11, 2009

Ironisch

Zolang ik me kan herinneren vind ik het leuk om verkiezingsuitslagen te bekijken. Ook vandaag deed ik dat dus, op de site van de Kiesraad, en op de site van de gemeente Den Haag, waar 'mijn' stembureau ( dat van de Nederlanders in den vreemde ) onder valt. Is het niet ironisch dat - tenzij de PvdD roet in het eten gaat gooien - de partij met de meest anti-Europese 'campagne' nu afhankelijk is van de ratificering van het nieuwe EU-verdrag om een vijfde zetel in het Europese Parlement te kunnen innemen? De PVV mag blij zijn dat over dat verdrag niet, net als met de Europese grondwet, een referendum gehouden zal worden. Anders hadden Wilders en de zijnen bij het campagne voeren voor zo'n referendum moeten kiezen tussen pluche en principes.

Tuesday, June 09, 2009

Happy Anniversary

Today, thirteen years ago, my wife and I got married. This song, by Dougie MacLean ( a brilliant singer-songwriter who once played in one of my favorite bands, the Tannahill Weavers ), was almost selected as the slow song towards the end of the wedding. In the end I chose another song, in Dutch.

Saturday, June 06, 2009

Obama in Cairo

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.
Vriendschap is…
De enige echt negatieve reacties op de toespraak die Barack Obama eergisteren hield in Cairo , kwamen van islamistische terroristen en extreem-nationalistische Israëliërs. Dat lijkt mij een goed teken. Ik wil die twee uiteinden van het Palestijns-Israëlische conflict niet met elkaar vergelijken – de verschillen zijn levensgroot – maar zij hebben wel minstens één ding gemeen: allebei hebben ze groot belang bij de status quo. Mede daardoor vormen ze ieder voor zich een struikelblok op weg naar naar een oorlogsloos of misschien zelfs vreedzaam bestaan – naast elkaar, binnen twee staten – van Palestijnen en Israëliers. De Pavlov-reacties van de extremisten laten zien dat ze aanvoelen dat deze president wel eens Amerikaanse daden bij zijn woord zou kunnen gaan voegen. Mij lijkt het dat Obama wat Israël betreft precies de juiste dingen zei en benadrukte. Volgens Israëlische commentaren begrijpt Nethanyahu dat het Obama menens is als het gaat om de meest kritische noot richting Jeruzalem: Israël kan niet eeuwig om de hete nederzettingenbrij heen blijven draaien. Bibi weet dat – hoezeer delen van zijn achterban en coalitie ook tegen de ontruiming van elke nederzetting zijn – hij met Amerikaanse tegenwerking politiek niet kan overleven, en dat Washington Israëls getalm en provocaties in bezet gebied zat is. Voorlopig zal zich die realisering hooguit uiten in het – met veel publiciteit omgeven – ontruimen van enkele ‘illegale buitenposten’, nederzettingen van vaak niet meer dan anderhalve tent en drie geiten. Daarbij zal met name het verzet van de kolonisten – dat ongetwijfeld fel zal zijn – en het gedrag van de leden van Israëls coalitie- en oppositiepartijen, naast de (dreiging van) druk uit Washington, bepalen of het tot verdere terugtrekkingen en serieuze onderhandelingen zal komen. Gisteren gingen er in Likud-kringen al geruchten dat Nethanyahu binnenkort zowaar de woorden ‘Palestijnse’ en ‘staat’ achter elkaar zal zeggen. Het contrast tussen Obama en zijn voorganger is levensgroot. Bush liet het Palestijns-Israëlische conflict – weliswaar slechts een excuus voor Bin Laden en co., maar wel degelijk een heuse spanningsbron in de verhoudingen tussen moslims en het Westen – bijna zeven jaar doorsudderen, voordat hij echt belangstelling begon te tonen. Daarentegen kwam Hillary Clinton onmiddelijk na haar benoeming naar de regio, en kwam haar baas enige maanden later zelf deze kant uit, ondanks diverse andere zeer dringende zaken die hem bezighouden, thuis en buiten de deur. He means business, dat is duidelijk. Persoonlijk heb ik, voor het eerst sinds Hillary's echtgenoot, eindelijk weer eens een werkelijk goed gevoel overgehouden aan de woorden van een Amerikaanse president wanneer hij het over Israël had. André Rouvoet zei het al toen ik hem voor mijn boek, Israël en ik, interviewde: “Juist als vriend moet je ook kritisch durven zijn”. Dat Obama deze keer Israël niet aandeed is ook een teken dat de komende vier jaar niets zal zijn zoals het was. En gezien het feit dat de status quo funest is gebleken voor vrijwel alle ‘gewone’ Palestijnen en Israëliërs, lijkt mij dat niet per se een slechte zaak.

Thursday, June 04, 2009

Meeste stemmen gelden...

Kon het toch weer niet laten, ik ben later opgebleven dan ik van plan was ( het is hier nu na elven, een uur na het sluiten van de stembussen ). Maar het was de moeite waard, anders had ik deze prachtige analyse van de Telegraaf gemist: "De PVV van Wilders, met lijsttrekker Barry Madlener, haalde donderdag volgens de definitieve prognose 15,3 procent van de stemmen. Dat betekent dat vijftien op de honderd mensen PVV stemden. " Nee maar! Mijn stem wordt maandag pas meegeteld, als ik me niet vergis. Don't worry, die stem zal zeker niet voor een vijfde zetel voor Madlener en zijn kornuiten zorgen. Ben benieuwd of morgenochtend zal blijken dat de definitieve prognoseuitslag min of meer exact was. Slaap lekker.

Wednesday, June 03, 2009

EP Verkiezingen 2009

Vergeet morgen niet te gaan stemmen. Ik heb dat al ruim twee weken geleden gedaan. Als je wilt weten waarop zul je me even moeten mailen.

Tuesday, June 02, 2009

Turning Point 3

We live in the 60 seconds' zone...
( although I suppose it all depends on the direction from which
the missiles etc. will be coming )
In about an hour I will be sitting in our house's Residential Secure Space ( Mama'd ), waiting for the all clear sign. This week all over Israel different kinds of emergency situations are simulated, as part of national home front drill 'Turning Point 3'. For more information see the website of the Home Front Command. I think this is the biggest nationwide home front drill ever, at least it is the one that received the most publicity. Whether this drill receives so much attention because of the war experiences of 2006 and 2008-9, because with the more than imaginary Iranian threat we know that this one is for real, or because a very experienced and professional deputy minister of Defense ( Matan Vilna'i ) is in charge, I do not know. What I do know is that for more than a week our six-year-old son has been looking forward to and worried about having to enter the air-raid shelter at school today. My wife prepared a game for his class to play during their time in the shelter. He was only three years old during the Lebanon war, and experienced the war of 2006 only for one week, most of it with us in the mama'd, but still he gets very anxious whenever he hears a siren, fireworks, etc. Just imagine how traumatized thousands of other children in Haifa, Sderot, Gaza, Qiryat Shmonah, Beirut, and Ashkelon - who have gone through many, many weeks of very intensive rocket attacks and bombardments - must be. PS: Although I intended to read a few more pages of The Kite Runner ( I only started reading the book yesterday, and am enjoying it very much ), I watched television instead. The members of the Knesset gave their usual good citizens' example to the public, by continuing the committee meeting that was broadcast live as if there was no drill whatsoever going on. I am sure that most of the schools and local authorities were more responsible and did what the Home Command told them to do.

Monday, June 01, 2009

Nostra Culpa

After I refered to the Der Spiegel article about the Hebzollah-link to Rafi Hariri's murder, I received several - three, until this morning - e-mails from different addresses telling me - all in impeccable English, and in various ways - that 'I' am totally wrong. Don't I know that Der Spiegel and Erich Follath are notoriously biased, and that in fact they are agents for the Jews and for Israel? These are just vicious attempts to prevent Hezbollah from winning the coming elections, and to hide the fact that Israel killed Mr Hariri. Just so you know.