Saturday, October 31, 2009

Giacomo Puccini - Preludio Sinfonico

No Israeli song this week, sorry. One of the five CDs that are playing in my stereo these days is this beauty. In the above YouTube video you can hear the first composition on the disc, a masterpiece - well, at least I think it is, I listen to it over and over again - by Giacomo Puccini.

Friday, October 30, 2009

Lachen....

Je kunt niet zeggen dat er in de Telegraaf nooit wat te lachen valt. Artikeltjes zoals dit en dit toveren soms een minieme glimlach op mijn gezicht.
En dan dit nog. Toen ik deze foto gisteren zag, dacht ik dat hij erg geschikt was voor zo'n wedstrijd waarvoor inzenders een onderschrift bij een foto moeten bedenken. Een passende prijs kan ik niet zo gauw bedenken, en het aantal lezers zal toch wel bescheiden blijven, maar wie weet zal voor een enkeling de eer of de lol van het spel voldoende zijn. Laat dus maar een commentaar achter met een passend onderschrift of wat - voorlopig nog - premier Balkenende of een van de andere personen gezegd zou kunnen hebben. Voor de Telegraaflezers die rechtstreeks bij deze posting terecht komen: om commentaar te kunnen achterlaten moet je even naar de hoofdpagina van het blog gaan, door op de titel ( Dutchblog Israel ) te klikken. Via 'No comments' ( of 1, 2, 3 etc. comments ) kun je je commentaar achterlaten. Succes en shabbat shalom.

Thursday, October 29, 2009

Nederlands

Net heb ik heel even de als ik het goed begrijp wekelijkse spellingtest van de Wereldomroep gedaan. Negen van de tien vragen had ik goed, de fout was een weetwoordje ( handvatten i.p.v. handvaten, een fout uit dezelfde categorie als 'onmiddellijk', dat ik ook steeds fout schreef - met 1 l - tot een goede vriendin me op de fout wees ). Ik ben daar redelijk tevreden mee, en zal de test de komende weken zeker nog wel een paar keer doen. Vanmorgen ging ik een paar plantjes poten bij het graf van mijn schoonvader, voor de ceremonie vanmiddag. Ik nam onze dochter mee, zij wilde graag de - zeer mooie en bijzondere, naar mijn smaak ietwat te grote - grafsteen zien. Daarna hadden we nog ruim drie kwartier voordat ze naar school moest. In de auto, naast de school, hebben we Nederlands gedaan. Eerst las ze twee hoofdstukken uit Verstopt! ( uit de Kokkelreeks van uitgeverij De Inktvis, een mooie serie kinderboeken speciaal geschreven voor wat grotere kinderen die om wat voor reden dan ook een lees/taalachterstand hebben ) daarna las ik een hoofdstuk voor uit Het grote boek van Kuik en Vark, geschreven door Koos Meinderts en geillustreerd door Annette Fienieg. Meinderts schrijft kinderboeken die echt totaal anders zijn dan andere kinderboeken. Wij hebben de meeste van zijn boeken - vrijwel allemaal geillustreerd door zijn vrouw, en vrijwel allemaal door beiden gesigneerd, onze kinderen vinden gesigneerde boeken ( we hebben ook door Jacques Vriens en door Betty Sluyzer gesigneerde boeken ) erg leuk - in onze boekenkast staan. Om het hoofdstuk "Eindelijk verdwaald", dat ik vanmorgen voorlas, moest ik zelf een paar keer hard lachen. Ook onze dochter snapte de humor en absurditeit van het verhaal zo te zien en te horen uitstekend. De boeken van Meinderts en Fienieg zijn een absolute aanrader, zij nemen hun lezers heel serieus, en ook ouders kunnen hun boeken waarderen. Als ze tenminste een beetje van lezen houden en niet bang zijn om verrast te worden.

Shmuel Rainish z"l

Today the shloshim ( 30 ) period after the death of my late father-in-law ends. Which means that family, friends and others will go to the cemetery, where there will be a ceremony ( with prayers, Psalms, and the unveiling of the headstone at the grave ) and a light meal. The matseiwa will contain - besides the name, years of birth and death of the deceased - a verse from Tenach, from 1 Samuel 2:26 ( please notice the significant differences in the three translations ): וְהַנַּעַר שְׁמוּאֵל, הלֵךְ וְגָדֵל וָטוֹב: גַּם, עִם-יְהוָה, וְגַם, עִם-אֲנָשִׁים
  • "And the child Samuel grew on, and was in favour both with the LORD, and also with men" ( King James version )
  • "Each day the Lord and his people liked Samuel more and more" ( Contemporary English Version )
  • " The boy Samuel continued to grow and to gain favor both with the Lord and with people." ( Good News Bible )

I was the one who suggested this verse, and my wife, mother-in-law, and brother-in-law ( plus the stonemason ) agreed with me that it describes very well both my late father-in-law as a person, and the rich life that he led. May his memory be a blessing. PS: De Nederlandse vertaling is als volgt ( in resp. de Nieuwe Bijbelvertaling, de Statenvertaling ( 1637 ), en de NBG vertaling ( 1951 ), let op de verschillen in nuance en betekenis ):

  • " Intussen groeide Samuel verder op. Hij was zeer geliefd, zowel bij de HEER als bij de mensen."
  • " Ende de jongelinck Samuel nam toe, ende wert groot ende aengenaem beyde by den HEERE, ende oock by de menschen."
  • " Maar de jonge Samuël nam toe in aanzien en in gunst, zowel bij de HERE als bij de mensen. "

Tuesday, October 27, 2009

Het leven in Israel

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.
In Israël is het leven niet meer wat het geweest is
Onlangs werden in een uitgebrand huis in Rishon LeTzion, een stad ten zuiden van Tel Aviv, de vermoorde lichamen van vrijwel de hele familie Ushrenko (ouders, zoon en schoondochter, twee jonge kleinkinderen) gevonden. De dader of daders zijn nog niet geïdentificeerd, er wordt gezien de wreedheid waarmee drie generaties zijn omgebracht gespeculeerd over betrokkenheid van de Kaukasische maffia. Eerlijk gezegd moest ook ik meteen aan Keyser Söze, uit The Usual Suspects (1995), denken. De afgelopen jaren is Israël meerdere malen opgeschrikt door brute moorden, zelfs van kinderen. Wat echter nog meer opvalt is het aantal kinderen dat in diezelfde jaren omkwam als gevolg van pure nalatigheid: babies die in een auto zijn achtergelaten, een meisje dat werd doodgebeten door een levensgevaarlijke hond, jonge verkeersdoden bij ongelukken die makkelijk voorkomen hadden kunnen worden.
In het jodendom en de Joodse staat is het leven altijd gekoesterd en heeft het altijd een vrijwel absolute waarde gehad. Ik heb zo mijn twijfels of dat nog steeds geldt voor Israël vandaag de dag. Als er hier al ooit zo’n onvoorwaardelijk respect voor het menselijke leven was, dan lijkt dat respect erg te zijn uitgehold. Enerzijds lijkt dit deel uit te maken van een wereldwijde trend, en is het grotendeels een gevolg van ontwikkelingen waaraan Israël niet echt of helemaal geen schuld heeft. Toch is het ook deels te wijten aan enkele al dan niet bewust gemaakte besluiten van de militaire, politieke en religieuze leiders van het land. Sinds september 2001 zijn de meeste mensen in de wereld zich ervan bewust dat (Islamistische) terreur iedereen altijd en overal kan treffen. In Israël, waarop de terroristen veel van hun haat richten en dat ondanks een neiging tot individualisme nog steeds in veel opzichten een bonte verzameling van hechte gemeenschappen is, is dit bewustzijn veel dieper geworteld dan elders. Zoveel mensen zijn hier vermoord of gewond geraakt tijdens gewone dagelijkse bezigheden dat velen van ons “de dood als een manier van leven” (de titel van een verzameling artikelen van David Grossman) of op zijn minst als een acceptabel deel van het leven zijn gaan beschouwen. Tijdens hun militaire dienst worden Israëlische jongens en meisjes getraind om enorme verantwoordelijkheden op zich te nemen waar het gaat om de levens van hun kameraden en die van de mensen die aan de ander kant van de scheidingslijn van ‘het conflict’ leven. Bewust en onbewust beslissen kinderen van 18 of 19 niet zelden of een man – of soms een vrouw of kind – in leven en gezond zal blijven of zal worden verwond of gedood. Terwijl ik jaren geleden een interview met een paar soldaat-sluipschutters las, raakte ik enorm onder de indruk van hun vaardigheden. Tegelijkertijd dacht ik “Mijn G’d, hoe kan van hen verwacht worden om steeds weer een onderscheid te maken tussen hun leven binnen en buiten de militaire werkelijkheid?”. Door het gemak waarmee sommige politici en veiligheidsdeskundigen praten over de beschikbaarheid van militaire oplossingen voor zowel militaire als politieke problemen is het voor ons bijna vanzelfsprekend geworden dat de kortste weg van een probleem naar zijn oplossing het fysiek uit de weg ruimen van het probleem is. Door te praten in termen van het elimineren of liquideren van problemen maken we de dood een heel normaal deel van onze dagelijkse routine. Regelmatige berichten over de liquidatie van terroristen, over de onbedoelde dood van een Palestijns kind, of over de gewelddadige dood van slachtoffers van Palestijnse terreur vergroten onze ongevoeligheid wat betreft het hele begrip ‘dood’. Twee oorlogen in de afgelopen drie jaar zorgden niet alleen voor afschuw, angst en verdriet, maar misschien ook wel voor nog meer gewenning. Tenslotte heeft een aantal rabbijnen en andere gemeenschapsleiders een onvoorwaardelijke waarde aan elke vierkante centimeter van het Land Israël toegeschreven, een waarde die door sommigen als hoger dan van het leven zelf wordt geïnterpreteerd. Dr. Hagi Ben-Artzi – de fanatieke en ietwat excentrieke zwager van Binyamin Nethanyahu – zei zelfs in Ha’Aretz, ruim een jaar voordat Israël zich uit Gaza terugtrok: “Het einde van (het bouwen van) nederzetting(en) in Gush Katif (het belangrijkste nederzettingenblok in Gaza, BdB) is het einde van het geestelijke leven. En wanneer je het einde van het geestelijke leven bereikt, heeft het lichamelijke leven geen zin meer.” In het hedendaagse Israël lijkt het leven zijn absolute waarde te hebben verloren en schijnt het in plaats daarvan een relatieve betekenis te hebben gekregen. Veel Israëliërs zien zowel het leven als de dood als te vanzelfsprekend. Dit leidt gemakkelijk tot nalatigheid en ongevoeligheid. Zou het kunnen dat de ‘nonchalante’ dood van zoveel kinderen in de laatste jaren op de een of andere manier verband houdt met het erosieproces dat ervoor zorgde dat de Israëlische maatschappij langzaam maar zeker het oorspronkelijke joodse concept van menselijk leven als de hoogste waarde heeft laten varen? Als dat zo is, zijn al die onnodige doden – moge hun nagedachtenis tot zegen zijn – in zekere zin net zozeer slachtoffer van ‘het conflict’ als Afik Zahavi z"l, een driejarig jongetje dat ruim vijf jaar geleden werd gedood in Sderot door een vanuit Gaza gelanceerde Qassam-raket.

Monday, October 26, 2009

Japan

As I do not have much time to post anything original myself - apart from the occasional article, tomorrow another Dutch article will appear here - I use other people's materials. Such as this beautiful picture, which my brother - who right now is spending more than a month in Japan with his ( Japanese ) wife - just sent me.

Saturday, October 24, 2009

Yizhar Cohen - Bridal Song

Lyrics: Nissim Aloni, Music: Oded Lerer, Arr. Yitzhak Graciani Shavua Tov!

En dan nog iets...

...waarin een klein land groot kan zijn. Waar zie je dat burgemeesters en andere politici moeten opstappen en anderszins in de problemen komen door iets of iemand als dit?

Het moet toch ook niet gekker worden...

Criminelen vieren ook hier hoogtij - in de maatschappij maar ook, meer dan in Nederland, in de politiek - maar voor zover ik weet bestaat er in Israel nog niet zoiets als een Bond van Wetsovertreders. Of je moet elk van de diverse mafia's als zo'n bond beschouwen. Nee, serieus, er zal ongetwijfeld een belangenvereniging voor (ex)gedetineerden zijn ( de politieke partij Shas zou als zodanig kunnen fungeren, gezien het buitengewoon hoge aantal van Shas-prominenten die achter de tralies hebben gezeten of nog zitten ), maar de naam van die bond klinkt wel erg bont. Wat de privacy betreft waarover de BvW het heeft, ik ben absoluut niet rechts of extreem-rechts, en de schandpaal en pek en veren zijn misschien niet meer van deze tijd, maar volgens mij heb je nauwelijks nog recht op privacy wanneer je bewust en bewezen andermans huis binnengaat om daar te stelen of andere misdaden te begaan. Laat staan als die andere man of vrouw hoogbejaard is.

Friday, October 23, 2009

October 25 - 28, Washington, DC

If I had some spare time and money, I would gladly spend next week in Washington, DC, attending this conference, called "Driving Change, Securing Peace". As with Mr Obama, I do not believe that J-Street knows where the key to redemption can be found, but I very much appreciate the fact that they - like their President, and unlike some of our worst enemies, or also unlike more rightwing Zionists and Israel-supporters, such as AIPAC - recognize that the status quo in no way serves the interests of Israel ( or of the Palestinians, obviously ).

Monday, October 19, 2009

Tell me who your friends/allies are...

While Russian foreign policy continues to worry me, I think that Israel's Foreign Minister and his diplomats basically 'get what they deserve' from Moscow. Apparently I appear on the mailing list of the Israeli embassy in The Hague ( I have had contacts with them on a few occasions, had a very interesting and - for me - exciting interview with Tzippi Livni, and highly respect the often difficult work of most Israeli diplomats ), which means that every now and then I receive ( a link to an ) article ( often from the Jerusalem Post, sometimes from Ynet, HaAretz or another medium in English ) that appears to be to the Ministry's or embassy's staff's liking. Once in a while - particularly during wars - the mails contain official press briefings. Never mind that most of those who are on the mailing list ( I suppose that they are Dutch journalists and other contacts of the embassy's Counsellor for Press, Public and Cultural Affairs, plus people like me and other friends and 'friends' of Israel ) already know the information and opinions contained in the articles and briefings, or that they do not have the time or simply won't bother to read the entire articles or press releases. What annoyed me was one particular mail in June. It contained this article, by Dutch-Jewish writer Leon de Winter. In the article, titled 'Time for a new ally?', De Winter claims that the loyalties of Obama and of ( liberal ) American Jewry do not lie with Israel, and that Israel " needs to shop for another ally ". That ally should be Russia, according to the writer, who last year made aliyah to California, together with his family. O.k., the title does contain a question mark, and every writer should be allowed to write what he or she wants, wherever he or she is. But why should I read such a plea - which in my honest opinion goes in every possible way against the true interests of Israel - in a semi-official mail of an Israeli embassy, preceded - like all other Israel-'friendly' and supposedly Jerusalem-approved articles that the embassy sends me and others - by "Shalom, For your information, With kind regards," and the name and title of the Israeli public servant who is supposed to convey Israel's official point of view to the Dutch media and public? I wrote a stiff e-mail to my contact person at the embassy - where generally none of the Israeli officials speaks and understands Dutch, but that is another issue, and only one of the reasons why Israel's PR-situation in the Netherlands is really bad - but received nothing but a standard response ( "we received your comment" ). Anyway, if such a ridiculous and dangerous appeal receives a semi-official Israeli stamp of approval, Avigdor Lieberman and his PM - thinking, like Leon de Winter, that they can continue to snub Washington and that Israel can trust Putin and his cronies - should not complain when their new-found 'ally' slaps them in the face, time after time.

DSB

Vier recente ijzersterke cartoons van Tom Janssen, over de ellende rond DSB.
PS: En ja hoor, natuurlijk moet ook over de zeer trieste DSB-affaire een parlementaire enquete gehouden worden, aldus Dirk Scheringa. Lees "Het ritueel van het rapport", "Managersmentaliteit", "Grote idealen, kleine belangen", "Ons eigen populisme", en "Wat ik eindelijk mag zeggen", columns die Bas Heijne een jaar of acht geleden schreef, te vinden in zijn boek Het verloren land, dat ik onlangs las.

Thursday, October 15, 2009

All we are saying...

Even though another, also pretty good, promo video won a competition organized by Peace Now, I think this one - made by the same team - is better. Well, maybe not better, but much, much funnier. PS: Of course, the Israeli greeting "Shalom" means 'peace'. I am sure you knew that already, but if you did not you might have missed the point of the video. The text at the end of the clip says "In the new year, let's give peace a chance."

Wednesday, October 14, 2009

Silvio II

This time, Tom Janssen's interpretation of Silvio Berlusconi's troubles with the law.
"..Not my type..!!"

Tuesday, October 13, 2009

Ivri Lider: I have had the privilege to love

Lyrics & Music: Ivri Lider
Let's try this again. Last Saturday evening this video clip was posted automatically, but the next morning I saw that the video was removed, disenabled or whatever. I found another version of the same video on Youtube, with embedding enabled. So here it is. The song is very beautiful. I remember the first time that I heard it, years ago, in a sherut taxi back home from the airport, after a few weeks' stay in Paris.

Barack & Silvio

Joep Bertrams' view on Obama's Nobel Peace Prize winning, and on Berlusconi's legal troubles.

Earnt fast/Easily won

PS: By posting these two cartoons together, I am of course in no way comparing or even linking these two men. While like many people ( including himself ) I have my doubts about Mr Obama being ( already ) the right choice for that prize, I still do have a lot of respect and sympathy for him, and wish him and his government good luck in most of their endeavors.

Friday, October 09, 2009

Nobelachelijk

I am pretty sure that I am not the only one who is amazed and in a way annoyed by this choice. I have a lot of sympathy for Barack Obama, I would have voted for him if I were American, think that he has some very good ideas and approaches to certain highly important subjects ( better than most of his political opponents ), and am willing to give him the benefit of the doubt for at least one more year. After all, there is still a lot of damage-control that he and his government have to do after eight years of Republican damage-doing in more than one field. Still, it is way too early to give him such a prestigious award, unless such prizes are meant mainly or even only to honor smooth and very gifted talkers. Maybe this proves ( once and for all, some might say ) that the Nobel Peace Prize has lost its prestige (*), and that more than before it has become a political statement. Is it totally impossible that next year Mahmoud Ahmadinejad might be a serious candidate in the eyes of the Norwegians? Anyway, congratulations to the American President, hopefully this will stimulate and strengthen him to continue and maybe even intensify his efforts - which I very much appreciate, let there be no doubt about that; his predecessor did basically nothing for about 7 1/2 years - to move what is left of the Palestinian-Israeli peace process forward, somewhat, somehow. (*) The fact that the choice of the Peace and Literature Prize winners has never been objective and often been controversial, is the reason why I did not include them when I wrote about my little Nobel-'theory' four years ago, although the biographies and family histories of this year's winners of those two prizes - like most if not all of the other winners this year - do underline that theory. PSS: Sorry, I ran out of useful Nobel-related posting-titles in English, so I used a Dutch one.

Thursday, October 08, 2009

Bibi at the UN II

Two belated but good and very interesting comments on the Israeli PM's recent speech in New York: one by Yaron Ezrahi, the other by Carlo Strenger. I absolutely subscribe to the latter's conclusion: "Remembering the Holocaust is a moral duty for Jews and non-Jews alike. Netanyahu's politicization of it does not fulfill this duty; it taints it. Instead of weakening Ahmadinejad, he enters the arena in which truthfulness about history is no longer a duty in its own right, but where history is used for the sake of political manipulation.[...] The lessons we should learn from Mr. Ahmadinejad is that remembering for its own sake is a virtue that must never be compromised."

Wednesday, October 07, 2009

Schlemiel Kakel(zonderver)stand

En weer lukt het die kwal van een Ratelband om de koppen van de krant van wakker Nederland te halen, zelfs twee keer op een dag, met totaal non-nieuws. Ik geef die man met een posting als deze natuurlijk ook meer eer dan hij verdient, maar goed, het levert tenminste weer een paar bezoekers voor dit weblog op.

Mazal Tov!

Congratulations to Ada Yonath for winning this year's Nobel Prize in chemistry, together with Venkatraman Ramakrishnan and Thomas Steitz. I thought about saying something here to all those who support boycotts of Israeli products, academics, etc., or to those rightwing Israelis who still believe that the world consists only of good Jews, bad Jews, and anti-Semites, but that would spoil the festive occasion. Kol HaKavod and Mazal Tov to Professor Yonath! PS: Could it be that when professor Yonath said today: "People who think they made such a huge contribution sit and wait for the award and get angry when they don't get it. I'm not like that.", she refered to professor Aharonov, who yesterday seemed very disappointed and quite angry that he did not win the Physics prize ( this year )? Once again, Kol HaKavod for professor Yonath.

Nobel-esse oblige

Amos Oz has been a leading candidate for the Nobel prize for literature for several years now. Maybe if we just stopped calling him a candidate he might win the prize one day. He certainly deserves the prize, and winning it would in a way enhance the weight of his - often very wise - words ( how many 'w's can you use in one sentence? ). I am not particularly fond of articles such as this one, and prefer to wait until the actual winners of the Nobel prizes are announced. One thing is for sure, every year since I wrote this article for the Jerusalem Report, the article's main point ( there is a direct link between a country's openness, freedom and hospitality on the one hand, and its prosperity and scientific excellence on the other ) has been proven to hold true: every year many if not most of the winners are immigrants or immigrants' (grand-grand-etc.-) children.

Saturday, October 03, 2009

Ali Mohar & Avital Pasternak - Give me (your) hand

Lyrics: Ali Mohar, Music: Yoni Rechter ( who plays the piano in this video ). This song was originally sung by Ali Mohar z"l ( who was a very talented lyricist, not a singer ) and his daughter.
Happy Succoth!

Thursday, October 01, 2009

Absence

On Tuesday morning my father-in-law passed away, after having spent about a month at the cardiology ward ( he was a heart patient ) of the Carmel hospital in Haifa. Late that night our youngest son had a heavy stridor attack. I immediately got dressed, prepared a bag and took the 3-year-old boy to the same hospital, where he received treatment, which made him feel much better. He ( and I ) spent the next 36 hours in the children's ward, for observation only. This afternoon we returned home. It might take a few days before I am back working and blogging again. Happy Succoth.