Saturday, December 25, 2010

Soehne Mannheims - Und wenn ein Lied...

During my week-long stay in Germany I came to know an exciting German band, called Soehne Mannheims ( The Sons of Mannheim ). One of the songs sung by the choir of the school that hosted the orchestra of my school was Und wenn ein Lied... On the last day of our stay, when we were in Cologne, a friend of mine helped me find an album with a live version of that beautiful song. I bought that double album, which contains two MTV Unplugged concerts, one by the whole band and another by one of its best known frontmen, Xavier Naidoo. The band plays in various spots in Europe in March and November next year, if they were to play somewhere near my place of residence I definitely would make an effort to go and see them. Multiculturalism may have failed in Germany, as Angela Merkel has claimed. The discussion about a Leitkultur is a sensitive one in Germany, as in Holland and elsewhere. All in all I was very glad to discover that Germany appears to be a very open, tolerant, and culturally rich and diverse society, in which people from so many cultural and ethnic backgrounds share one language and various central values, and in which bigotry - of any kind - and narrow-mindedness are totally unacceptable. Xavier Naidoo and his band exemplify that openness. This was my first visit ever to Germany, and I hope many more visits will follow, I really enjoyed my stay there.

Season's Greetings

Christmas with Friends
Joep Bertrams' view on Christmas.
Happy Holidays to those of you who celebrate them, and a happy, healthy and hopeful 2011 to all of us!

Sunday, December 19, 2010

Winter Wonderland

Pictures that I took in Duesseldorf, Germany, where I am staying for one week.

Saturday, December 11, 2010

Niet getolereerd (gewenscht)

Als je sommige van de (veelal uiteindelijk verwijderde, zelfs de Telegraaf heeft grenzen) reacties op artikelen zoals dit leest, wordt het je duidelijk dat Frits Bolkestein zijn blik misschien wel zou moeten verruimen: zo te lezen zijn het echt niet alleen Nederlanders van Marokkaanse en andere exotische afkomsten die ervoor zorgen dat sommige Nederlandse Joden zich minder en minder gewenst, welkom, en op hun gemak voelen in Nederland.

Friday, December 10, 2010


Terwijl het buiten begint te stormen lees ik online een ijzersterke column van Nausicaa Marbe. Ik wens u allen een goede, rustige nacht, en shabbat shalom.

Thursday, December 09, 2010

The day after

From a colleague I received a link to the website of Guy Shachar, a Haifa-based photographer who has made several PPT-presentations about the disaster that struck the Carmel last week.

Tell me who your friends are (cont.)

Yesterday, on the evening news, I saw a short report on an interesting Chanukkah party here in Israel. The one lighting the candles was Heinz-Christian Strache, the successor of Joerg Haider as leader of the Austrian extreme-right Freedom Party. Another face that I recognized in the small audience was that of Filip Dewinter, the Belgian counterpart of Mr Strache. They were hosted by I don't know which settler organization. One of the Israeli faces that I recognized was that of Elyakim Haetzni, an Israeli extreme-rightwinger and settler-activist. It takes one to appreciate/befriend/cooperate with one, apparently. So what if as far as we Jews are concerned (the followers of) men like Dewinter and Strache have a few grey or black spots in their history? Fascism has many faces, from Austrian neo-nazis, through Belgian populist xenophobes, to Israeli reli-ultra-nationalists. This is much more than just the simple the-enemy-of-my-enemy-is-my-friend line of thought, these men have much more in common than only their hatred towards Muslims and Arabs. PS: You can read more about the visit of the Austrian and Belgian politicians here. It turns out they were invited by an MK of Israel Our Home, which happens to be part of the current governing coalition. As Adar Primor writes, this is all very much "LeTif 'ereth Medinat Yisrael".


This is what we saw in our street, an hour or two after the fire started one week ago, about half an hour after I returned home. Notice the lit headlights on the car that enters the street. The picture was taken with my mobile phone.

Wednesday, December 08, 2010

Wizard of Id

Today's episode of The Wizard of Id is particularly clever and funny.

That you may remember the day you left Egypt all the days of your life

In the sickening discussion around one of the topics that are preoccupying the minds of Israelis these days, when we are still mourning more than forty men and women who perished last Thursday on the Carmel mountain, at least one of the leading rabbis in Israel asked a question that a Jew should ask himself and others: "What if there was a similar call in Berlin against renting properties to Jews?". Yishar Koah, rabbi Steinman!


Recent work by three leading Dutch cartoonists: Joep Bertrams, Jos Collignon, and Tom Janssen. The first one deals with a Dutch news item ( or rather, with several recent news items ), the others are about issues that have made international headlines in the last few weeks.

Joep Bertrams - Little smudges/blots
Joep Bertrams
Joep Bertrams - Open Organization
Joep Bertrams - "...and the World Championship 2018 goes to..."
Jos Collignon
Tom Janssen - Living with Wikileaks:
"Hey, here's Putin!! You old corrupt maffia boss!!" - "Hi, you stupid dope!"

Tuesday, December 07, 2010

Niet echt nieuws

( Spotprent van Joep Bertrams; ik kwam deze tegen op het weblog van Rob Fransman )
Tot mijn kleine verbazing las ik gisteravond over de ophef die was veroorzaakt door uitspraken van Frits Bolkestein over de toekomst van Joden in Nederland. Verbazing, omdat de heer Bolkestein iets soortgelijks bijna drie jaar geleden al zei, in een interview dat ik begin 2008 met hem had voor mijn boek Israel en ik: Vijftien bekende Nederlanders over hun band met een zestigjarige (Aspekt, 2008). Dat interview (dat hij net als alle andere veertien geinterviewden inzag en goedkeurde voor het gepubliceerd werd) sloot hij af met de woorden (p. 28): "Israel is in mijn ogen eerst en vooral een vrijplaats voor Joden. Het is samen met de Verenigde Staten het enige land waar Joden op de langere termijn veilig zullen zijn. Het is triest, maar de eerlijkheid gebiedt me dat te zeggen. Wat ik het land toewens? Vrede. Ja, wat anders?" In het zelfde boek (pp. 83-84) zegt Dr. Bloeme Evers-Emden overigens iets soortgelijks:"Tegen mijn kinderen en kleinkinderen zeg ik altijd dat ze weg moeten: 'Er is maar één weg, namelijk naar Israël.' Het kan nog best een jaar of tien duren, maar het gaat mis hier." Enzovoort.

Sunday, December 05, 2010

The PM who says Ni

When I read this I couldn't help being reminded of good old Muhammad Sa'id as-Sahhaf, the Iraqi propaganda minister, and about the Knights who say Ni. Bibi has quite some hutzpah, trying to turn Israel's failure - which brutally cost the lives of more than forty young Israelis - into some kind of victory. If and when the fire is finally under control, that will be because of the blood, sweat, and tears of thousands of brave policemen and -women, firefighters, rescue workers and others, and because of the help, the expertise, and the hard work of hundreds of foreigners who came to help us. Any Israeli government official who tries to take credit for all that should be ashamed of himself. But then, if such officials and politicians knew any real shame, very few of them would still be where they are, and we probably would be in a much better state, in both senses of that word. PS: Of course, I confused the Knights of Ni with the Black Knight, also from Monty Python and the Holy Grail.


am I not surprised that rabbi Ovadyah Yosef and Ismail Haniyeh basically reach the same conclusion? There is one major difference between the two that is relevant in this context: one of them has an envoy in Israel's government who should take responsibility ( which is not the same as the blame ) for at least some of the failures that turned this fire into the disaster that it has become.

Saturday, December 04, 2010

Vriendschap is een illusie

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad. Het is zeer snel geschreven, in minder dan anderhalf uur, verdeeld over gistermorgen en -avond, onder verre van ideale omstandigheden, deels thuis, en deels bij vrienden van ons bij wie we te gast waren voor de shabbatmaaltijd. Zij hadden ons uitgenodigd zodat we in ieder geval even een paar uur frisse lucht konden inademen. We hadden ook kunnen blijven slapen als we gewild hadden, maar daar hadden we niet veel zin in. De lucht is hier trouwens redelijk fris, de rook gaat vooral richting Haifa en de zee, heb ik de indruk. Op de terugweg hoorden we wel dat het vuur (weer) iets meer onze kant uitkomt, maar het lijkt er niet op dat ons huis gevaar zal lopen, al houden we de zaak natuurlijk in de gaten. Anyway, hier is dus het gisteren - tussen de bedrijven door - geschreven stuk. Veel Israëliërs hebben wel eens van Geert Wilders gehoord. Niet zelden verwarren ze hem met Theo van Gogh, en denken ze dat hij vermoord is. Zijn politieke vrienden hier vindt Wilders vooral onder zijn Israëlische evenknieën, rechtse en extreem-rechtse populisten. Enkele jaren geleden was hij in Israël op uitnodiging van MK prof. Aryeh Eldad om zijn vermaarde film Fitna te vertonen. Ook komende week zal Geert Wilders de gast van Aryeh Eldad zijn. Niet “in verband met het congres ‘Twee staten voor twee volken’”, zoals ik in een Nederlands persbericht las, maar op een door het Knessetlid georganiseerde bijeenkomst waarop men zich juist tegen twee-staten-voor-twee-volken wil uitspreken. Immers, zo willen Eldad en Wilders op deze bijeenkomst weer eens benadrukken, Jordanië is het thuisland voor de Palestijnen. Professor Eldad, een groot deskundige op het gebied van de behandelingen van brandwondenslachtoffers en lid van een familie van zogenaamde ‘revisionistische zionisten’, volgelingen van Ze'ev Jabotinsky, behoort al jarenlang tot het ultra-nationalistisch rechtse deel van het Israëlische politieke toneel. Hij is een indrukwekkende persoonlijkheid, recht door zee en welbespraakt, maar helaas, zijn politieke denkbeelden en de oplossingen die hij aandraagt voor de complexe problemen die Israël teisteren zijn eendimensionaal. In dat opzicht is het niet zo vreemd dat nu juist hij – en niet een meer gematigde Israëlische politicus, van de Arbeidspartij of zelfs van de Likud – Geert Wilders wederom uitnodigt. Bij de PVV kom je met de schuldvraag op de een of andere manier altijd bij 'de moslims' uit. Bij Israëlische partijen als de populistische Israël Ons Huis, van Avigdor Lieberman, of de meer ideologische Nationale Unie, Eldads partij, geldt hetzelfde voor Arabieren en/of moslims. Ook al is Israël de laatste jaren – net als Nederland, maar toch weer heel anders – flink verrechtst, Eldad blijft een politiek nogal vreemde eend in de Israëlische bijt, net zoals Wilders dat natuurlijk in Nederland is, al is de PVV vele malen groter dan de Nationale Unie. Je kunt dat goed zien aan wat die twee partijen gemeen hebben: hoezeer veel mensen hier ook twijfelen aan de vredeswil van de Palestijnen, Jordanië=Palestina is voor de meeste Israëliërs een gepasseerd station. Zij zien in dat er slechts twee, of drie, mogelijke uitwegen zijn uit de huidige status-quo: een twee/drie-staten-oplossing of één binationale staat tussen de Middellandse Zee en de Jordaan. Is Geert Wilders een vriend van Israël, zoals hij zelf beweert? Ik heb een zekere bewondering voor de moed van de man, maar mij kunnen zulke vrienden gestolen worden. Hij is in mijn ogen vooral een vriend van die Israëliërs die – om wat voor reden dan ook, en in zekere zin evenzeer als de zeer talrijke en diverse fanatici aan de andere kanten van 'het' conflict – goed lijken te kunnen leven met het eeuwige voortduren van het Palestijns-Israëlische (of islamitisch-joodse, of islamitisch-joods/christelijke, het is maar door wat voor bril je het bekijkt) conflict. In een interview in Yedioth Aharonoth claimde de leider van wakker Nederland onlangs dat hij een ‘warme band’ heeft of had met de voormalige premier van Israël, Ariel Sharon. Ik zet vraagtekens bij die claim. De arme generaal ligt al bijna vijf jaar in coma. Toen hij zijn hersenbloedingen kreeg was Wilders nog lang niet de politiek relevante ster van de Nederlandse politiek die hij vandaag is. Net als elders ter wereld hebben ook in Israël de leiders van het land overvolle agenda's, en zijn ze nauwelijks werkelijk toegankelijk. Het lijkt mij dan ook nogal sterk dat de razend drukke premier in de laatste jaren dat hij bij bewustzijn was tijd heeft gevonden om een goede band op te bouwen met wie in die jaren toch niet veel meer was dan een excentriek politiek buitenbeentje in een klein Europees land. Maar ik kan het natuurlijk mis hebben. Wilders kan zeggen wat hij wil, Arik Sharon zal het vrijwel zeker nooit meer kunnen ontkennen, net zo min als hij de gruwelijke, absurde beschuldigingen van George Sluizer zal kunnen weerleggen. Op een enkel interview in een belangrijke krant na is er tot nog toe weinig aandacht besteed aan het bezoek aan Israël van de leider van de Nederlandse Partij voor de Vrijheid. Tot donderdagmorgen was er al nauwelijks belangstelling in Israëlische media voor Geert Wilders. Sindsdien is de kans dat hij hier komende week meer dan hooguit een kwartiertje mainstream-roem zal krijgen nog kleiner geworden. Terwijl ik dit schrijf, op vrijdagmiddag, zijn duizenden reddingswerkers, brandweermensen, soldaten, politieagenten, en buitenlandse hulpverleners in de weer om de grootste brand in de geschiedenis van de Joodse staat te bestrijden, en huizen en natuurgebieden, maar vooral mensenlevens te redden. Ruim veertig mensen – in de bloei van hun leven, veelal vaders of moeders van jonge gezinnen – zijn bij die brand omgekomen, en de komst van de Nederlandse politicus is wel zo ongeveer het laatste wat Israëliërs op dit moment bezighoudt.

Where there's smoke...

Now you can see more or less where I live: right above the source of the enormous pall of smoke. The picture I found on the website of Ha'Aretz. All the time now we hear airplanes and helicopters flying over, on their way to and from the seats of fire. This morning I saw something that would have been very funny if the whole situation were not so sad. After we got up I turned on the television to see if there was any news. One of the three main channels broadcast reruns of a breakfast show. For today they had chosen (I assume it was pre-programmed and not a deliberate choice) a rerun of a show that was broadcast originally in spring. In the show tips were given on what to eat and do on Lag Ba'Omer, the holiday (between Pesach and Shavuot) when kids light bonfires all over the country. By the way, it is ironic that during Chanukkah the Greeks have come to help us Jews extinguish a fire. You have to understand Hebrew to understand what is funny about the following; in Hebrew Mekhabim (extinguishers, as in fire fighters, mekhabey esh) is written with the same letters as Maccabees: HaYevanim Ozrim laMekhabim (the Greeks help the extinguishers/Maccabees).

Thursday, December 02, 2010

Oh my G'd...

We are closely following these events. My wife called me early in the afternoon, just before I was about to leave work. She was already home, and had prepared a bag, just in case. All the way home, driving across Haifa, I saw the enormous smoke clouds over the city. We live on the northern side of the mountain slope, the fire is on the southern side. This is a disaster of national proportions that we haven't witnessed here for quite a few years. Let's hope the fire is estinguished soon. For at least several dozens of people it appears to have been too late already. May their memory be a blessing. Update (3.12.10): We went to bed very late - or early - last night. We had packed one more bag, and I had prepared a pouch with our passports, some other important things, two USB sticks with backups of all the important files on my computer, things like that. It seems that our neighborhood is not being threatened anymore. Several houses in the Denya neighborhood in Haifa (which is the part of Haifa that is closest to where we live) have been evacuated, but the fire did not reach them. The fire is still not under control, but I hope that with international help ( thank G'd for that ) that will finally happen, the sooner the better of course. Slowly but surely the dimensions of this tragedy - and of the unpreparedness of the authorities - are beginning to become clear. Most of the victims who died yesterday were cadets in an officer course of the prison service. That means - on this morning's news bulletins this was confirmed - that most if not all of them were married men and women with young children. One of the missing persons is a 17-year-volunteer, a classmate of the daughter of a very good friend of ours. Today there will be at least 41 funerals all over the country. Once again we see wonderful signs of solidarity, one of the great things that still characterize Israel in times of crisis. People have opened their homes for evacuees, hotels are being filled with them, every possible kind of help is being offered. I just received a message from the school were I work. Tomorrow teachers and students will collect snacks, drinks etc. and distribute them to the firefighters, rescue workers etc. This morning we were invited by friends of ours, who live up north in a mixed religious-secular community in a very pastoral setting, for Friday night dinner (and for the rest of the weekend, if we want to), so that we can breathe some fresh air (we have to keep our windows closed). But we are all fine. I wish that could be said for all those who had to leave their homes, or the people who have lost their homes or - even worse - their loved ones. Our thoughts are with them, and with the thousands of men and women who are working extremely hard under almost impossible circumstances to stop the flames from spreading and to save lives, nature and property. This includes the wonderful men of Zaka. If you look for an organization in Israel that deserves your financial support, Zaka certainly is a worthy option, believe me.

Saturday, November 27, 2010


This beautiful song, almost an indictment, sung by Mirjam Krieg, the now 80-years-old daughter of the composer, was written in 1947 by the German/Dutch-Jewish conductor-composer Hans Krieg (1899-1961). In a very direct, biting and moving way the song's author asks "Where are the Jews of our Amsterdam?". I came across the video through the website of the Dutch daily Het Parool. The song was considered lost until the sheet music was found in the attic of Mirjam Krieg.

Friday, November 12, 2010

November 11

Yesterday one of our best friends, the 'third grandfather' of our children, called me from California. While watching television he saw a report on Veterans' Day, and he was reminded of this time of year seven years ago, when he came to visit me, my wife and our - then - two kids while we were living near Paris. On November 11th he and I watched the beautiful and impressive ceremony that takes place every year around the Arc de Triomphe. Above you see two of the pictures that I took with my first digital camera, which he bought for me in the States and brought with him to France.

Ludovici Einaudi - I Giorni

One of the many wonderful compositions of Ludovici Einaudi. I have three of his albums, and the best-of-compilation that I made of them is one of my absolutely favorite CDs.

Wednesday, November 10, 2010


Het volgende artikel stond eerder deze week in het Friesch Dablad. Er is al jarenlang veel mis met het imago van Israël. Er zijn daarvoor tal van redenen aan te wijzen. Bin Laden en anderen zijn er in geslaagd sommige wereldburgers ervan te overtuigen dat Israël de bron van bijna alle ellende in de wereld is. Ook zijn er mensen die altijd al een broertje dood hebben gehad en zullen blijven hebben aan Joden in het algemeen en aan de Joodse staat in het bijzonder. Als het om hasbara – het uitleggen van en begrip vragen voor Israëls positie en handelen – gaat zijn dergelijke mensen niet echt het publiek waar Israëls woordvoerders en pleitbezorgers hun pijlen op hoeven te richten. Waar echter de grootste omslag lijkt te hebben plaatsgevonden – zo niet feitelijk dan toch zeker gevoelsmatig – is dat deel van de publieke opinie dat altijd wél warm liep voor Israël, of op zijn minst zonder al te veel moeite begrip kon opbrengen voor dat land. Dat het in die hoek de laatste jaren faliekant fout gaat moeten Israël en zijn meest actieve supporters toch vooral zichzelf aanrekenen. Een voorbeeld. Begin vorige maand werd in Amsterdam ‘het nieuwe Missing Peace public diplomacy project’ gepresenteerd. Na de toespraak van de Israëlische ambassadeur, Harry Kney-Tal, sprak Frits Bolkestein zijn vriendschap voor Israël uit maar hij ‘durfde’ ook te vragen waarom Israël tijdens de vredesonderhandelingen met de Palestijnen de bouwstop in bezet gebied niet verlengde. Het hervatten van de bouw in bezet gebied noemde Bolkestein gekkenwerk. Kney-Tal antwoordde daarop dat de nederzettingen nooit het probleem zijn geweest in de vredesonderhandelingen en dat handhaving van de bouwstop zou betekenen dat Israël aan Palestijnse voorwaarden vooraf zou toegeven. Een nogal gebrekkige argumentatie: de nederzettingen zijn niet hét maar wel degelijk een (zeer centraal) probleem of obstakel in de onderhandelingen, en handhaving van de bouwstop terwijl onderhandelingen op het punt staan te beginnen zou een gebaar van goede wil zijn, niet een toegeven aan voorwaarden vooraf. In deze context was het interessant om te lezen dat Missing Peace, dat vooral faire en juiste berichtgeving over Israël als doel zegt te hebben en het graag over feiten heeft, in zijn nieuwsbrief over de bijeenkomst schreef dat de kritiek van de voormalige EU-commisaris door de ambassadeur ‘weerlegd’ werd. Het zal wel. Dit incident maakt in meerdere opzichten duidelijk waar Israëls PR-schoen hem wringt. Allereerst werd weer eens duidelijk dat je het niet over Israël kunt hebben zonder Israëls beleid in bezet gebied te noemen. Zeg je tegenwoordig Israël dan zeg je bezetting en nederzettingen. Of die één-op-één associatie juist of rechtvaardig is doet er niet echt toe, het gaat bij PR ook en vooral om perceptie. In dat opzicht zijn de nederzetingen dus wel degelijk een groot – wellicht het grootste – probleem aan de Israëlische kant van de onderhandelingstafel. Daarnaast ging het vorige maand net als bij zo goed als elke pro-dit of anti-dat bijeenkomst weer vooral over de fouten die ‘de andere kant’ maakt, en over de misdaden die ‘de andere kant’ bedrijft, en over het onrecht en de onheuse bejegening die ‘onze kant’ ten deel vallen. Voor pro-Israël activisten draait het toch vooral om misstanden aan Palestijnse zijde en om blunders of minder sympathieke bezigheden van (ultra-)linkse organisaties en anti-Israël groeperingen. Zelden zullen zulke activisten de vraag stellen wat er nu werkelijk door Israël gedaan kan worden om vrede dichterbij te brengen en Israëls positie te verbeteren (twee dingen die met elkaar samenhangen, maar dat is weer een ander verhaal). Dat dit ook aan ‘de andere kant’ gebeurt (Anja Meulenbelt, Een Ander Joods Geluid, ik noem waar wat) is geen excuus voor het chronische gebrek aan zelfkritiek en introspectie onder Israëls pleitbezorgers. Bovendien bleek wederom dat vandaag de dag zelfs de vrienden en bondgenoten van Israël – en Bolkestein behoort ongetwijfeld tot die groep; ook toen ik hem twee jaar geleden voor een boek interviewde liet hij blijken een waardevolle, kritische vriend van het land te zijn – nauwelijks begrip kunnen opbrengen voor het feit dat Israël de bezetting te vuur en te zwaard verdedigt en voortzet, en dat de Israëlische regering en haar vertegenwoordigers weigeren in te zien dat buiten Israël vrijwel niemand Israëls gezag buiten de Groene Lijn erkent. Verder moet hier nog vermeld worden dat bij PR professionalisme, communicatie en een algemene indruk essentieel zijn. In Nederland is Israëls positie in dat opzicht nog beroerder dan elders ter wereld. Op de ambassade in Den Haag spreekt geen enkele officiële woordvoerder Nederlands (en het Engels van Israëliërs klinkt vaak tamelijk aggressief en onbeholpen). Het CIDI werkt bewonderenswaardig hard maar beschikt niet over voldoende mankracht. Op de bijeenkomst van Missing Peace werd overigens duidelijk dat men ook bij het CIDI niet op Missing Peace zit te wachten. Dat Yochanan Visser, de initiatiefnemer van Missing Peace, zelf in de nederzetting Efrat woont – en dus niet in Israël, zoals hij wil doen voorkomen – ondergraaft zijn zeggingskracht en is een wapen waar zijn tegenstanders graag en vaak naar grijpen. Tijdens de Gaza-oorlog (2009) meldde het Israëlische ministerie van buitenlandse zaken trots dat veel bloggers gehoor hadden gegeven aan de oproep van het ministerie om te helpen met de hasbara. Israël wil op dit gebied voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. De resultaten zijn ernaar. Tenslotte, en dit houdt rechtstreeks verband met het eerstgenoemde opzicht, zijn er gewoon dingen die onverkoopbaar zijn. Trieste en constant terugkerende verhalen over Palestijnen wier leven door Israëlische (tiener)soldaten of kolonisten wordt bemoeilijkt of verziekt kun je niet goedpraten met een Powerpoint presentatie. Dat Israëls minister van buitenlandse zaken de leider is van een racistische partij valt niet te verbloemen, evenmin als het feit dat dat racisme steeds voel- en zichtbaarder wordt in Israël. Je kunt het Israëls tegenstanders en vijanden niet kwalijk nemen dat ze op dit soort dingen inspelen. Israël en zijn pleitbezorgers moeten meer dan nu het geval is de hand in eigen boezem durven te steken, niet alleen maar om te zeggen dat fouten zijn gemaakt maar vooral ook om na te gaan hoe het anders, beter kan. Het land moet zijn ware vrienden – en dat zijn er nog heel veel, is mijn persoonlijke ervaring – omhelzen, naar hen luisteren, hen op waarde schatten, en hun vriendschap niet voor lief nemen. Ook moet men in Jeruzalem beginnen te snappen dat PR meer is dan geweeklaag en tandengeknars, en dat goede verkoopresultaten afhankelijk zijn van een goed produkt. Bovenal, Israël zal eerst zelf moeten beslissen wat voor land het wil zijn en waar het heen wil, voordat het erin zal slagen om zijn eigen visie op de ingewikkelde Israëlisch-Palestijnse en regionale werkelijkheid aan de wereld te slijten.

Wednesday, November 03, 2010

Rabin & Van Gogh

Two victims of religious-political terror. Neither of them was a saint, but both men were pretty brave and straightforward. Both Yitzhak Rabin and Theo van Gogh were murdered in the first week of November. Each of their murderers is probably - and can definitely be - quite satisfied when he sees what his country looks like today: seen from their respective, sick and twisted worldviews, both murderers did an excellent job, which accomplished what they appear to have aimed at.
Yitzhak Rabin ( 1922 - 1995, painting by Peter Max )
Theo van Gogh ( 1957 - 2005, painting by Markus Andersson )

Tuesday, November 02, 2010

Geen excuus voor politiek geweld

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Dezer dagen worden wederom in Israël de moord op Yitzhak Rabin en in Nederland de moord op Theo van Gogh herdacht. Beide moorden zullen hoogstwaarschijnlijk de komende jaren niet echt worden vergeten, maar toch heb ik de indruk dat veel Nederlanders en Israëliërs nog nauwelijks geloven in de noodzaak van het herdenken ervan. Yitzhak Rabin had in ieder geval de 'mazzel' dat hij premier was toen hij werd vermoord. Israël kan niet om de moord heen, scholen, gemeentes en instellingen moeten er wel aandacht aan besteden. Je kunt tijdens de officiële herdenkingsceremonies aan de gezichten van sommige rechtse politici haast zien dat ze er niet geheel uit vrije wil bij aanwezig zijn. Voor de meeste Israëlische schoolkinderen is het nog zo'n herdenkingsdag, één van de vele in het Israëlisch-Joodse jaar. De unieke betekenis ervan – een regerende premier van de Joodse staat werd om zijn politieke ideeën, en om een politiek proces te stoppen, door een fanatiek-religieuze Jood vermoord – gaat volgens mij aan veel jongeren en volwassenen voorbij. Theo van Gogh was een privé-persoon, en nog tamelijk controversieel ook, dus moet hij het met nog minder aandacht en empathie doen. Vorig jaar was die aandacht nog beperkter dan voorheen, met als centraal evenement een armzalige bijeenkomst waarbij de Vrienden – let op de hoofdletter – van Pim Fortuyn, Van Goghs ouders, Rita Verdonk, en Ahmed Marcouch aanwezig waren. Wat een jaar geleden het dichtst in de buurt kwam van een passende herdenking was een aardige serie interviews in het Parool, onder de titel “Van Gogh: 5 jaar na de moord”. Ook in het geval van Van Gogh wordt er niet of nauwelijks aandacht geschonken aan het unieke karakter van de moord: een Nederlander werd om wat hij zei en schreef door een fanatiek-religieuze mede-Nederlander om het leven gebracht. We zijn een beetje herdenkingsmoe. Er wordt natuurlijk ook wel heel veel herdacht, en op vrijwel elke schokkende gebeurtenis volgt tegenwoordig op zijn minst een stille tocht. Toch zijn het niet die moeheid en het gebrek aan publieke aandacht voor het unieke karakter van deze twee moorden die mij het meeste storen. Waar ik me vooral aan erger, en zorgen om maak, is het feit dat verbaal en fysiek geweld bijna een geaccepteerd verschijnsel zijn geworden in de politiek, zowel in Nederland als in Israël. Hierdoor – en door een politieke polarisatie die globaal kan worden waargenomen – wordt weer eens duidelijk dat terreur de moeite loont en terrein wint. Dat we niet meer van zulk geweld opkijken is tot daar aan toe, hoe verschrikkelijk dat ook is. Erger dan het door de vingers kijken, de gewenning, of het gedogen, zijn het begrip en het goedpraten van terreur, vooral in populistische kringen, links en rechts. Dit is duidelijk zichtbaar in anonieme commentaren die op sites als De Telegraaf worden gegeven als er weer eens iets negatiefs over een linkse partij, over Israël of de Verenigde Staten wordt bericht, of als de heilige Geert W. juridisch belaagd wordt. Een voorbeeld. Eind vorig jaar werd een Haagse wethouder bij een werkbezoek aangevallen. Ziehier een greep uit de reacties: "In den haag wachten we niet op verkiezingen we jagen ze zelf weg", "...deze man beledigt ons elke dag. [...] Dus ik begrijp de boze bewoner heel goed.", en “Wie wind zaait zal storm oogsten. De PvdA heeft echter storm gezaaid en zal dus een orkaan gaan oogsten. Geen medelijden mee, eigen schuld, dikke bult.” Natuurlijk waren er ook veel reaguurders die de aanval en dit soort reacties afkeurden. Toch was in mijn ogen de reactie die het meest zorgwekkend was en de huidige tijdsgeest het beste weergaf de volgende: “Mishandeling is afkeurenswaardig, maar onze wethouder Norder is de meest arrogante nare bestuurder die deze stad ooit gehad heeft. [...] De woede van de bewoners is...terecht.” Dit soort “...maar...” redeneringen is een overwinning voor terroristen, of ze nou Mohammed B. of Yigal A. of Volkert van der G. heten. “Moorden mag niet, maar die Van Gogh was natuurlijk wel erg grof.”, “Oh wat erg, maar Rabin had nooit delen van het Heilige Land mogen opgeven.”, “Arme Pim, maar goed, wie polariseert kan de bal verwachten”, “Die arme mensen in de Twin Towers/in dat restaurant, maar ja, die Amerikanen/Joden/Israëliërs denken ook dat ze kunnen doen wat ze willen.” Deze vorm van ‘maar’ laat zien dat terroristen, wereldwijd, op steun en begrip kunnen rekenen, ook van mensen die, als je hen er rechtstreeks naar vraagt, terreur in alle toonaarden zullen veroordelen. Kunstmatig herdenken heeft geen zin, zolang vrijwel alle ‘gewone’ Nederlanders en Israëliërs niet luid en duidelijk zeggen – en, minder luid, weten en snappen – dat er in een democratie voor politiek geweld geen begrip, plaats of excuus mag en kan zijn. Punt uit.

Sunday, October 24, 2010

Zeg me wie uw vrienden zijn...

Het is tekenend voor het beleid en het imago van Israel dat dit land het buiten zijn grenzen vooral van 'vrienden' als Geert Wilders moet hebben. Ik heb hier al eerder over geschreven, zie bijvoorbeeld dit artikel. Wanneer je zogenaamde vrienden iets aanmoedigen en prijzen wat jou langzaam maar zeker al ruim veertig jaar van binnen- en buitenuit verziekt en verrot, en wat heel wel jouw ondergang kan veroorzaken, weet je wat hun vriendschap waard is. Zulke vrienden kunnen mij gestolen worden. Omdat Geert en zijn alte Kameraden nauwelijks politieke verantwoordelijkheid hebben (aandurven/nodig hebben) kunnen ze vanuit de rechterflanken van de pseudo-oppositie blijven roepen wat ze willen, niemand kan en zal hun iets maken. Het is overigens ook tekenend voor het Nederland van vandaag de dag dat de regering in Den Haag met handen en voeten aan een partij als de PVV en aan een figuur als Geert W. gebonden zit. Maar dat is weer een ander verhaal.

Wednesday, October 20, 2010

Thomas Friedman is right

Amen to what Thomas L. Friedman says in his latest column.

Friday, October 08, 2010


Gisteren werd ik voor een aantal minuten volkomen stil toen ik las over de tragische dood van Antonie Kamerling. Ik heb nauwelijks iets van zijn werk gezien, en kende hem verder helemaal niet, maar de laatste 30+ uur moet ik telkens weer even aan hem denken, en nog meer aan zijn vrouw en hun jonge kinderen. Allemachtig, wat triest.

Rutte-Verhagen-Wilders I

Een aantal zeer geslaagde spotprenten van Tom Janssen en Joep Bertrams. Hoe belabberd en absurd de politieke situatie in Nederland ook is, ze biedt in ieder geval prima inspiratie voor cartoonisten.

Friday, October 01, 2010


Tom Janssen's view on Israel's two-faced 'peace' policy:

Building Settlements Resumed - "...but please feel free to continue talking."

Tom Janssen on the new Dutch government

Rutte I ( the first cabinet of Mark Rutte, leader of the liberal VVD ) -"Maxime Verhagen (leader of the christian-democrat CDA): And our motto is; Mark Rutte: "Freedom and Responsibility"; Wilders: "Freedom for me, and responsibility for them".
Maxime Verhagen changing the political boundaries
( Centrum, Rechts, Centrum-Rechts = Centre, Right, Center-Right; regeerakkoord = coalition agreement )

With such allies...

Silvio Berlusconi's Italy is often mentioned ( e.g. here, where a so-called expert is quoted ) as one of Israel's few remaining friends in Europe. In this article you can read how one of Berlusconi's cronies hurls anti-Semitic abuse at a "post-fascist" former ally of the Italian PM, who is the kind of the-enemy-of-my-enemy-is-my-ally that Israel should not be too fond of. Another example of such an 'ally' is the Dutch Party for Freedom (PVV, Partij voor de Vrijheid), led by Geert Wilders. In a quite unusual political construction, the new center-rightwing government in Holland, which is being formed as we speak by the liberal VVD and the christian-democrat CDA, will 'enjoy' parliamentary support from the PVV, which has been an equal and powerful partner in the coalition talks since the elections in early June. The coalition agreement is called 'an agreement of tolerance' (gedoogakkoord): the PVV will not be part of the government but it will 'tolerate' (i.e. de facto support) the government. As a clear quid pro quo, certain elements of the PVV program are absorbed inro the plans of the new government. While the PVV is widely perceived to be a pro-Israel party, in my opinion it is rather another example of how pro-Israel often means anti-Palestinian/Arab, just as pro-Palestinian often equals anti-Israel (or, sometimes, anti-Semitic). Besides the controversies that pop up every now and again around PVV figures, one reason why I believe that the PVV is not the kind of 'friend' that Israel should be fond of is the fact that it insists on using the labels 'Judeah' and 'Samaria' for what almost everybody else - including most of the Israelis that I know - calls 'the territories' ( with or without any of the tree following adjectives: disputed, occupied, Palestinian ). Another reason is its disproportional attention for some aspects of religious freedom. Like elsewhere in Europe, in recent years the public discourse in the Netherlands, heavily influenced by - not exclusively - rightwing populism, has more than once focused on ritual slaughter and male circumcision. Restrictions or an official ban on either or both of those important elements of Judaism AND Islam would not only affect Muslims. I understand why rightwing, xenophobic populists such as Avigdor Lieberman have no problem seeking alliances with men like Wilders, Fini, the late Haider, and other rightwing, xenophobic populists, but more responsible and sane Israeli leaders should try to think of ways to form more reliable and profitable, deeper, smarter, and less one-dimensional alliances with European and other Western partners and friends. Unfortunately, as long as the Israeli government thinks that holding on to settlements and illegal outposts is more important than - to name just two things - strategic alliances against Iran and islamism and preserving Israel as a democracy and a homeland for the Jewish people, the only 'friends' who will support the Jewish state unconditionally will be dangerous freaks like Silvio Berlusconi, and other rightwing populists who hate Haman much more than they will ever truly love Mordechai.

Tuesday, September 28, 2010

A Man in the City - Gidi Gov & Yehuda Poliker

Yehuda Poliker & Gidi Gov, performing together about twenty years ago. Lyrics - Meir Ariel, Music - Yehuda Poliker. I knew the song from this album (my wife is a fan of Gidi Gov), and by chance came across the YouTube video.

Face to Face - Yehuda Poliker

One of my favorite songs - Panim el mul Panim, Face to Face - by one of my favorite Israeli artists, Yehuda Poliker. Lyrics - Yaacov Gilad, Music - Yehuda Poliker. I have not really followed the Israeli music scene for a while, but I know that Poliker has brought out a new CD recently. Yesterday, when I went to buy another new CD for my wife's birthday ( she was born on Simhat Thorah, her regular birthday is in October ), I saw the album. I will probably buy it soon, together with the only two other albums of Poliker that I haven't got yet, those two came out a few years ago and contain old material plus some of his most beautiful creations that do not appear on any of the eight Poliker CDs that I already own.

When the settlements freeze over...

Three more or less randomly chosen, interesting articles about the stupid bluff poker game that the Israeli government is playing these days:

Saturday, September 25, 2010


Josef Joffe zegt deze week in de Volkskrant heel aardig waar het op staat. Ook ik heb keer op keer, in verschillende vormen, geschreven dat je niet moet denken dat na de totstandkoming van een Palestijnse staat de vrede uit zal breken, maar dat dat geen reden is om die staat tegen te houden. Zo'n staat - om het even hoe die er uit zal zien - is eerst en vooral een Israelisch belang, om minstens twee redenen. De eerste komt vluchtig in Joffe's artikel voor: zodra een Palestijnse staat tot stand is gekomen kunnen alle Arabische, islamitische en andere regionale en globale despoten, fanatici etc. niet meer de schuld voor de ellende van de Palestijnen en voor nog zoveel ander onheil op de schouders van Israel afschuiven. Een andere belangrijke reden wordt door Joffe niet genoemd: het alternatief ( een eeuwig voortdurende bezetting ) betekent een zeker doodvonnis voor Israel als democratie en als staat voor het Joodse volk. Wanneer Israel niet meer van binnenuit verziekt en verzwakt (politiek, economisch, sociaal) wordt door de bezetting en alles wat daar uit voortvloeit (net als in het geval van de vrede is de bezetting echt niet de enige oorzaak van al wat er mis is in Israel, maar veel van dat alles kan wel direct of indirect met haar in verband worden gebracht ) EN wanneer Israel niet meer zonder blikken of blozen en met goed of slecht fatsoen als bezettende macht kan worden neergezet, zal het land makkelijker en effectiever al zijn vijanden kunnen bestrijden, oude bondgenootschappen kunnen versterken en vernieuwen, en nieuwe bondgenoten kunnen zoeken.

Friday, September 24, 2010

Triest - triester - triestst...

Dat deze man ueberhaupt zoveel spreek- en zendtijd krijgt is triest genoeg. Dat aardig wat ogenschijnlijk beschaafde mensen - gezien de commentaren op de site van de krant van wakker PVV-erland - virtueel voor hem applaudiseren is nog veel triester. Blijkt maar weer dat Amerika- en jodenhaat overal in EN aan alle uiteinden van het globale dorp te vinden is, en dat complottheorieen een favoriet tijdverdrijf zijn voor mensen met sterk uiteenlopende achtergronden. Ook in Israel is er geen gebrek aan complottheoretici. Zo kun je regelmatig extreem en minder extreem rechtse Israeliers horen suggereren dat Yitzhak Rabin z"l heus niet door die arme Yigal Amir vermoord is. Tja, het zal allemaal wel, iedereen heeft weer andere manieren om binnen de ingewikkelde, soms benauwende en zorgwekkende dagelijkse werkelijkheid zijn plaats te vinden, zijn gezonde of aangetaste verstand te bewaren, en al wat er zich in de wereld afspeelt te duiden. Wie ben ik om daar mijn twijfels over te hebben?

Wednesday, September 22, 2010

A nation divided

The fact that his words were not very nice or wise, and that they are as politically as incorrect as can be, does not mean that what Bill Clinton said yesterday is totally untrue. Israel has become and is still becoming more and more ethnically divided, and those divisions are also - partly and increasingly - reflected in the views Israelis have on the current and future relations with their neighbors ( i.e. Jewish/non-Jewish/Arab Israelis and Palestinians ). You can see this in Bibi's coalition. The two parties that more than any other coalition partner make it hard for Nethanyahu to make any real change in Israel's policies and presence across the Green Line are both parties that have their main electoral basis within two distinctively ethno-religious parts of Israeli society: traditional and religious sefardi Jews ( Shas ) and Russian-speaking Jews and non-Jews ( Avigdor Lieberman's Israel Our Home ).

Sunday, September 19, 2010

Dutch treat

You probably won't be surprised when I say that I understand and agree with this decision. Holland never has recognized territories beyond the Green Line as legitimate parts of the State of Israel, no matter how Israel wants to view or call those territories. The 'argument' given by a spokesperson of the Israeli local authorithy heads ("This is a professional forum ...We are disappointed by the fact that political issues are being involved in this." ) is hogwash, basically. Just as Israel believes it has every right in the world to make the POLITICAL decision to keep on building in the occupied territories, so the Dutch and other Europeans have the right to make the political decision not to support or condone Israel's presence in those territories in any way. It just shows how deep many Israelis are buried in denial, and fail to understand how it can be that countries and individuals who actually are supporters of Israel as a democratic state for the Jewish people have the nerve to make a distinction between Israel proper on the one hand and the occupied territories on the other. Another proof of the state of denial among Israelis (including many people who belong to mainstream Israeli society) is the comment in this article, by a "European Union expert from Tel Aviv University". Not only does he state that the EU "has no de facto stance vis-a-vis foreign and defense policies" (which is absolutely not true; there is a stance, even though that stance is not always expressed or enforced collectively), he also suggests - like so many Israelis - that being critical of the occupation equals being anti-Israeli (in my opinion, the opposite is true). Finally, he names several European leaders with a so-called pro-Israeli stance. One of them (Berlusconi) is considered a corrupt and controversial potentate (Israel deserves and should look for better friends). All the others have on more than one occasion voiced fierce criticism of Israel's policies in the occupied territories. I do consider each of them as a friend of Israel (as I do Mr Verhagen, the demissionary Foreign Minister of the Netherlands, Israel hasn't had such a good and a true friend in The Hague for several decades), but if they prove anything, it is that true friends oppose the occupation and the settlements, and don't support or even condone them.

Friday, September 17, 2010

Yom Kippur 2010

Gmar Hatimah Tovah! For those of you who fast: Tsom Kal. ( The picture I found here )

Monday, September 13, 2010

Artikel - Vredesobstakels

Het volgende artikel staat vandaag (of het stond zaterdag, dat weet ik niet helemaal zeker) in het Reformatorisch Dagblad. Twee weken geleden vond er na lange tijd weer een aanslag plaats zoals we die al bijna twintig jaar zien telkens wanneer er serieus over vrede onderhandeld ‘dreigt’ te gaan worden. Eindelijk kwamen vertegenwoordigers van Israël en de Palestijnse Autoriteit weer eens op het hoogst mogelijke niveau bijeen om te praten. Anderhalve dag voordat premier Nethanyahu, PA president Abbas elkaar en president Obama Obama in Washington de hand schudden, werden nabij Hebron, naast de nederzetting Kiryat Arba, vier Israëlische burgers vermoord. Hamas eiste de verantwoordelijkheid op voor deze aanslag, die luidkeels in Gaza gevierd (en in Teheran geprezen) werd als een ‘succes’ voor het Palestijnse ‘verzet’. Het hoge zie-je-wel gehalte van veel Israëlische reacties na die aanslag deed mij weer eens vermoeden dat sommige mensen teleurgesteld zouden zijn geweest als het uitzicht op vooruitgang – hoe miniem ook – niet wederom door terreur was vergezeld. Ook nu weer werd om het hardst geroepen dat alleen een harde hand en meer nederzettingen het enige juiste antwoord op dergelijke terreurdaden zijn. Ik zal hier niet ingaan op de problemen aan de Palestijnse kant die het vinden van een uitweg uit de verstikkende status quo bemoeilijken. Niet alleen zijn die problemen enorm ingewikkeld, ik voel me er ook niet echt voor verantwoordelijk of bij betrokken. Mij gaat het allereerst om ‘mijn’ kant van het conflict, een kant die ik al vaak nauwelijks kan begrijpen. Ook aan deze kant zijn de vredesobstakels talrijk. Twee verwante problemen staan hierbij centraal: een nagenoeg verdwenen vredeswil, en een groeiend gevoel van zwakte en onzekerheid. Mede door de Palestijnse terreur – maar ook bijvoorbeeld door een gebrek aan leiderschap na de moord op Rabin, corruptie, een algehele verrechtsing, en andere binnenlandse ontwikkelingen die niet of slechts deels aan die terreur kunnen worden toegeschreven – wordt er tegenwoordig door veel Israëliërs alleen nog maar lippendienst aan de wil tot vrede betaald. Men ziet de vrede nauwelijks nog zitten, en veel mensen die nog halfzacht in vrede geloven denken dat die uiteindelijk zonder territoriale prijs gewonnen kan worden. Zolang we maar rustig blijven doorbouwen en onverschrokken onze tong naar de internationale gemeenschap blijven uitsteken. Nederzettingen zijn niet het enige vredesobstakel (zie o.a. de Palestijnse kant van het verhaal), en de vrede zal heus niet spontaan uitbreken mocht Israël de (meeste) nederzettingen ooit opgeven, maar je moet wel ziende blind of horende doof zijn om keer op keer te stellen dat ze absoluut geen probleem vormen. Zelfs onze beste (werkelijke) vrienden in het buitenland erkennen dat het overgrote deel van de betwiste/bezette gebieden nooit een onbetwist en erkend deel van de Joodse staat zullen vormen. Nog veel gevaarlijker is dat Israël van binnenuit verzwakt. Het land – voor zijn veiligheid en voortbestaan zo afhankelijk van technologische en intellectuele vooruitgang – zakt bijna elk jaar verder weg op diverse inernationale lijsten met educatieve en academische prestaties. Deze week viel in het jaarlijkse onderwijsrapport van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OECD) te lezen dat Israël minder geld uitgeeft – per leraar en per leerling – dan elk ander lid van de organisatie. Ook kent Israël, een kersvers OECD-lid, van alle lidstaten de grootste kloof tussen arm en rijk. Die kloof zorgt voor sociale spanningen en is één van de redenen waarom het land politiek onstabieler wordt. Deze verzwakking gaat gepaard – mede door de terreurdreiging en de internationale verkettering van Israël – met een groeiend gevoel van onzekerheid, en een gebrek aan identiteit. Veel seculiere Israëliërs zullen je nauwelijks een duidelijk en zelfverzekerd antwoord geven als je hen vraagt of en zo ja waarom ze zich als zionist zien, en wat het voor hen betekent om Israëlisch te zijn. Populistische politici – ook hier zijn zij tal- en invloedrijk – spelen in op die onzekerheid. Terwijl het onderwijssysteem zucht onder tekorten vond de minister van onderwijs (een prominente seculiere Likudnik) zomaar geld om Joodse studiën op middelbare scholen te bevorderen, ten koste van lessen maatschappijleer en democratie, die – zo luidde één van de bedenkelijke argumenten die ik ergens las – toch maar voor verhitte discussies zorgen. De ondanks alles nog steeds enige democratie in de regio wordt zo langzaam maar zeker steeds verder uitgehold, en echt niet alleen of voornamelijk door ultra-religieuze nationalisten. Vraag mij niet wat dé oplossing voor dit alles is. Waar ik wel van overtuigd ben is dat Israël zijn eigen toekomst voor een belangrijk deel in eigen handen heeft. De meeste beslissingen die vereist zijn op economisch, politiek, en militair gebied om Israëls toekomst veilig te stellen en zijn positie in de wereld te verbeteren, moeten in Jeruzalem, Tel Aviv etc. genomen worden. De besprekingen van de afgelopen weken zijn een stap in de goede richting. Oplossingen voor de twee problemen die ik hierboven geschetst heb zouden grotendeels door onze eigen leiders kunnen worden aangedragen. Daarvoor zijn wel meer dan ooit gezond verstand, durf, visie, en waarachtig leiderschap vereist. Aan het begin van het nieuwe Joodse jaar zijn het dan ook die vier dingen die ik Israëls leiders van harte toewens.

Friday, September 10, 2010

Artikel - Een gelukkig 5771

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. Vorig jaar schreef ik in mijn jaaroverzicht van 5769 dat het nieuwe jaar hoopvol leek te beginnen, met regenval op de eerste dagen van 5770. Als ik nu terugkijk zou ik bijna zeggen dat de regenval gedurende het afgelopen jaar een soort metafoor is voor al wat er hier de laatste twaalf maanden (ook de Joodse kalender kent twaalf maanden, met om de zoveel jaar een dertiende maand) is gebeurd. Qua regenval is het geen geweldig jaar geweest, er had veel meer neerslag moeten zijn om het watertekort minder nijpend te maken, maar aan de andere kant zijn er ook veel drogere jaren geweest. Dit "Het had ook beroerder gekund" geldt voor veel dingen. Op Yom Kippoer, tien dagen na het begin van het Joodse nieuwjaar, schrokken we toen we vliegtuigen hoorden overvliegen. Normaal gesproken is het doodstil op die dag, er rijdt en vliegt nauwelijks verkeer, het is dan ook de enige dag in het jaar waarop Israëlische kinderen rustig op straat kunnen fietsen. Het bleek loos alarm te zijn, al heb ik nooit gehoord wat de vermeende dreiging inhield. Wel duiken steeds weer rapporten op waarin staat dat Israël Iran al dan niet gaat aanvallen. 5770 is minder dan voorgaande jaren het jaar van Ahmadinejad geweest, al kan ik net als in alle vier vorige jaaroverzichten niet om hem heen. De sancties tegen zijn land zijn iets aangescherpt, maar het blijft de vraag of Iran toch niet gewoon rustig aan de ontwikkeling van atoomwapens blijft doorwerken. Ook dit jaar kan ik weer weinig anders zeggen dan dat we rond het jaaroverzicht van 5771 misschien wat wijzer zullen zijn, al vinden de belangrijkste ontwikkelingen buiten ons gezichtsveld plaats. Een andere naam die jammer genoeg ook dit jaar nog steeds veelvuldig in het nieuws was is die van Gilad Shalit, de Israëlische soldaat die in het voorjaar van 2006 ontvoerd werd en sindsdien in – vrijwel zeker – Gaza wordt vastgehouden. In december waren er heel even geruchten dat hij naar een ‘veilige lokatie’ in Egypte was overgebracht, en dat een gevangenenruil ophanden was. Niet dus. Onlangs hebben zijn familie en vrienden een meerdaagse wandeltocht van hun woonplaats in Galilea naar Jeruzalem gehouden. Tienduizenden Israëliërs – waaronder onze zevenjarige zoon – hebben een stukje van de route met hen meegelopen. Laten we hopen dat zijn ouders en andere geliefden hem spoedig in hun armen zullen kunnen sluiten, al is de kans daarop helaas klein. De meest zorgwekkende ontwikkeling van het afgelopen jaar was het verslechteren van de verhoudingen tussen Turkije en Israël, een verslechtering die meer dan slechts bilaterale oorzaken én gevolgen heeft. Het dieptepunt in dat opzicht vormde de rampzalig verlopen entering, door de Israëlische marine, van een Turks schip vol anti-Israëlische dan wel pro-Palestijnse activisten, waarbij negen activisten werden gedood. Als in Israël wonende Nederlander kan ik in een overzicht als dit niet om de dood van Conny Mus heen. Al voordat ik naar Israël kwam was hij het gezicht van de Nederlandse journalistiek in het Heilige Land . Mijn persoonlijke mening over zijn werk doet er niet al te zeer toe, ook omdat ik slechts een klein deel van dat werk zelf gezien heb. Wel denk ik dat de Nederlandse gemeenschap in Israël hem zal missen. Bij veel van de bijeenkomsten van leden van die gemeenschap was hij actief aanwezig. Daarnaast speelde hij al jarenlang tegen het einde van het jaar de rol van goedheiligman, een rol waarvan vele honderden Nederlandse en Israëlische kinderen – waaronder onze dochter en twee zoons – heel erg genoten hebben. Hij ruste in vrede. Er waren ook enkele positieve berichten. Professor Ada Yonath won samen met twee andere wetenschappers de Nobelprijs voor scheikunde. Ze verdiende die prijs zonder enige twijfel, wat overigens niet gezegd kan worden – met alle sympathie die ik nog steeds voor hem heb – van president Obama en de Nobelprijs voor de vrede, een prijs die hem toch echt te vroeg is toegekend. Begin 2010 reisde een Israëlische afvaardiging reddingswerkers en medisch personeel – allen soldaten en reservisten van de IDF – naar Haiti om daar hulp te bieden. In een Israëlisch veldhospitaal beviel een Haïtische moeder van een zoon, die ze uit dankbaarheid Israël noemde. De hoop die de verkiezing van Barack Obama in november 2008 met zich meebracht is nog niet bepaald verwezenlijkt. Deels komt dat door de economische crisis, die toch vooral een erfenis van zijn voorganger(s) was. Toch zijn er hoopgevende ontwikkelingen geweest die direct aan hem kunnen worden toegeschreven. Zijn regering heeft zowel op Israël als op de Palestijnen genoeg druk uitgeoefend om hen eindelijk weer eens naar de onderhandelingstafel te brengen. Alleen al de directe en actieve Amerikaanse betrokkenheid bij het zoeken van een uitweg uit de onleefbare impasse is een verademing ten opzichte van de regering Bush jr., die Palestijnen en Israël acht jaar lang feitelijk liet aanmodderen, met alle gevolgen van dien. Hoe cynisch ik de laatste jaren soms ook ben, de directe Palestijns-Israëlische contacten van de laatste weken lijken bijna nog hoopgevender te zijn dan de regen waarmee het afgelopen jaar begon. Het zou mooi zijn als ik over een jaar kan schrijven dat 5771 echt een beter jaar was dan het vorige. Ik wens u en ons allen het allerbeste.

Wednesday, September 08, 2010

Happy New Year

A happy, healthy, hope- and successful 5771! ( the picture I found here, via Google )

Saturday, September 04, 2010

Peace around the corner ( well, not yet )

Starting Shot
Joep Bertrams' view on this week's events and developments.

Tuesday, August 24, 2010

RIP Conny Mus

Terwijl ik vorige week op een avond laat in ons hotel aan het zappen was kwam ik er via het nieuws op RTL4 achter dat Conny Mus plotseling was overleden. In tegenstelling tot vele anderen wier woorden ik de laatste dagen gehoord en gelezen heb was ik nooit zo onder de indruk van de journalistieke kwaliteiten en passie van Conny Mus. Integendeel, ik denk dat hij in zekere zin liet zien wat er mis is met een deel van de buitenlandse journalisten hier en aan de andere kant van de Groene Lijn. Lang geleden reageerde ik nog op een interview met hem in HP/De Tijd ( zie hier, het derde deel van de posting ). Voor alle duidelijkheid: dit betekent in de verste verte niet dat ik de kritiek van iemand als Yochanan V. deel, mensen als YV laten in grote mate zien wat er mis is met de Israelische hasbara, maar dat is weer een heel ander verhaal. Anyway, ondanks mijn bedenkingen bij alle professionele lof die de laatste paar dagen postuum over Conny Mus is uitgestort, ben ik er zonder meer van overtuigd dat hij voor zijn naasten en bekenden een goede vriend en een erg hartelijke en joviale man en collega was. Onze kinderen hebben drie keer mede dankzij hem een geweldige dag in de haven van Jaffo gehad, samen met vele tientallen andere Nederlandse en Israelische kinderen. Alleen daarom al verdient hij dit korte in memoriam. Hij ruste in vrede.

Sail 2010

Deze prachtige foto, gemaakt in de haven van Amsterdam tijdens Sail 2010 ( waar ik vorige week vrijdag ook was met twee van onze drie kinderen - de derde kreeg op dat moment samen met mijn vrouw een rondleiding in de Amsterdam Arena; we hadden het al gauw bekeken, na een kort bezoek aan het ING Pirateneiland smeerden we hem richting de stad ), vond ik op het weblog van Rob Fransman. Wat hij schrijft over de boom 'van Anne Frank' kan ik overigens alleen maar volmondig onderschrijven.

Thursday, August 12, 2010

Recommended reading, old and new

When I come across an online article that I like and/or find interesting, I often save a link to it under Bookmarks. Since I haven't posted any real posting for quite a while, my list of 'articles to refer to and write about' has grown very long. Many of the articles are about topics that may still be relevant but are not very interesting anymore ( e.g. Israel's absurd efforts to prevent a brilliant linguist who happens to be Jewish and anti-Zionist from entering the Westbank, or Wallander's creator who wants to punish a language for the deeds of those who speak and write that language ), but some of them appear to have a slightly longer shelf life. A number of those articles was written and published several months ago. Here is a personal selection, in random order ( only when more than one article by one author is mentioned, I ordered those articles chronologically ). From each article I quote one or more lines.

  • Carlo Strenger: "Israel will have to decide: it cannot rebrand itself as a liberal, creative and progressive country without being one. Our business sector, our artists and academics are mostly progressive, liberal and creative. But their impact on how Israel is perceived will remain negligible as long as Israel’s politicians and emissaries keep harping on victimhood and survival and as long as its policies are repressive".
  • Eldad Yaniv: "Zionists are not settlers. Zionists are not racists. Let the Zionists return to their own borders".
  • Ari Shavit (1): "Israel was established because its founders created facts on the ground with one hand and won diplomatic recognition of those facts with the other. Israel was established because its founders recognized when time is on the side of Zionism and when time is working against it. But over the last few decades, that insight into time has gotten lost, as has the wisdom of equilibrium. The illusion has sprung up that military might and economic prosperity are enough to assure our future. A dangerous dissonance has developed between visible reality and its invisible counterpart. The relative quiet that the Israel Defense Forces, the Shin Bet security service and high tech have granted us has become a toxic quiet. It has allowed us to celebrate our lives without seeing the circumstances of our lives. It has allowed us to ignore the threats that are closing in on us. The argument about time is an argument about life and death. On the eve of the Yom Kippur War, the right thought there was still time. On the eve of the intifada, the right thought there was still time. Today, too, when the threat of rocket fire and the threat of the occupation are tangible and immediate, the right thinks there is still time. But the truth is that there is no time. If we don't act in time, time will beat us".
  • Ari Shavit (2): "Obama and Netanyahu must wake up. The deal is a familiar one: determined American action vis-a-vis Iran in exchange for a determined Israeli initiative vis-a-vis Syria and Palestine. This deal can be closed only by these two leaders, who will look each other in the eye next Tuesday in the Oval Office. If they don't change their ways and learn how to work with each other, Obama and Netanyahu will bear personal responsibility for the results of the third Lebanon war".
  • Akiva Eldar (1) (on Independence Day, about the Saudi peace plan as a basis for peace negotiations, and about Israel's constant and ongoing refusal to take it seriously): "It is true that we are entitled to replace the hand extended in peace and neighborliness with a hand that digs the foundations for more outposts and more graves. After all, we are independent". Israel Harel, Haaretz' pet-settler, claims that the Saudis have never been serious about their peace-plan, that it was nothing more than a PR stunt. After all, "even Benjamin Netanyahu has adopted the formula of two states for two peoples". Yeah, right, that is why the latter is working so hard towards a one-state solution, and why he fails so miserably in convincing the whole world of his good intentions.
  • Gadi Baltiansky (about Avigdor Lieberman and his influence): "For now, his face has become the nation's face, and everyone will have to decide for themselves whether this is an ugly or an attractive face. The world sees Lieberman in us, and when Israel looks in the mirror it sees Lieberman. Perhaps Israel is losing, but Lieberman's victory is so great thus far that even if he does eventually disappear from the public stage, the Liebermans will remain".
  • Amnon Abramovich: "Israel can exist another 50 years without peace. Yet it would have trouble surviving another decade, with the occupation intact, as a Jewish nation-state that is democratic and legitimate.[...] The next disengagement would have to be wiser, more secure, and marketed differently in the region and in the world – yet it is inevitable."
  • Shlomo Avineri: "Identity is a matter of self-definition, not external definition. Just as Jews are not the ones who will determine whether the Palestinians are a people or not (there are more than a few of us who have yet to be reconciled with the existence of the Palestinian people ), Salman Masalha cannot determine whether the Jews are a people or not. It is a question of self-determination."
  • Ha'Aretz: "A government that behaves this way cannot be fixed. Israel's helm is not in good hands."

Bad news

One of the reasons that I find it hard to find real inspiration for this blog by watching the news on television, or by reading online articles, is that the local and regional news often is so frustrating, or even depressing. Of course on a micro-level there are many good things going on, but few of those things make any headlines in any major media. To give you an impression of some of the headlines that I see as proof that things are not really going in the right direction in the Holy Land, here are a few news items that made headlines in the last week or so:
  • The Minister of Defense has started to interview possible candidates for the post of Chief of Staff of the Israeli army. This process has already become tainted because of a real or forged document aimed at building a positive image of one of the candidates, and a negative image of another. Whether the document is genuine or not does not matter, the mere fact that it was created and plays a role in the decision process says much about the dangerous mix of politics and the military, a mix that has always existed but seems to play a more central role than ever before. I heard one analyst explain that Ehud Barak, who supposedly favors an attack against Iran, wants to find a Chief of Staff who - unlike Gabi Ashkenazi, the current CoS, whose term was not extended for a fifth year - will support him in that approach. I really hope that any decision about such an attack will be taken solely on the basis of professional, i.e. military, arguments and considerations. But of course I know that that hope is quite vain.
  • Big Ultra-Orthodox Brother is watching you, or The ayatollahs are right here among us.
  • An example of quality journalism, paid for by Israeli taxpayers ( I will not shed a tear on the day when the IBA ceases to exist; not that I have too much sympathy for UNRWA, or that this particular news report is representative for the level of professionalism at the IBA, it would be unfair to claim that ).
  • Two examples of the respect for democracy in what still is the only democracy in the Middle East ( or: In the country of the blind, the one-eyed man is king ). Of course, the fact that I am able to write this without having to truly fear for my safety or for that of any of my loved ones, is proof that in spite of all its flaws Israel remains a democracy. But still...
  • I believe that the situation of the Israeli Arabs - and consequently, of the Jewish Israelis, and of the Palestinians - would be better if they had better leaders. I'm not sure if the claims against MK Zuabi are based on reality, but I don't think that - to use just one example of problematic choices by Israeli-Arab leaders - her participation in the Turkish anti-Israeli flotilla contributed in any positive way to the position of Israel's Arab citizens.

Sunday, August 08, 2010

Boeken te koop

Mijn "Wie maakt me los?" kreeg een supersnelle reactie. De boeken hebben inmiddels een nieuw onderkomen gevonden bij andere boekenliefhebbers, vlakbij waar ik woon.
Te koop aangeboden, partij boeken. Vraagprijs 100 shekel/20 Euro. Alle boeken zijn in goede tot zeer goede staat. Kunnen worden afgehaald in de buurt van Haifa, of verzonden worden ( met betaling van de verzendkosten; als je in Nederland woont kan ik de boeken binnenkort verzenden, wanneer ik in Nederland ben ). Als je belangstelling hebt kun je contact opnemen, liefst per e-mail ( zie de link hierboven). - Frits Bolkestein - Moslim in de Polder - Frits Bolkestein & Mohammed Arkoun - Islam & de democratie - V.S. Naipaul - Among the Believers - Philip Roth: The Gost Writer + Zuckerman Unbound + The Prague Orgy + The Anatomy Lesson + Reading Myself and Others - Selma Leydesdorff - De mensen en de woorden - Joerg Meidenbauer - Lexicon van historische misverstanden - Charles Groenhuijsen - Amerikanen zijn niet gek - Sanne Terlouw - Het Rozeneiland - Emerson Vermaat - Het is allemaal de schuld van...Joden en Amerikanen! ( Anti-Amerikanisme, Anti-Zionisme, Anti-Semitisme ) - Chaya Brasz - Transport 222 + Irgoen Olei Holland - A.B. Jehoshua - Naar een normaal Joods bestaan - Meir Shalev - De bijbel nu - Victor Ostrovsky - By Way of Deception + The Other Side of Deception - Dan Raviv & Yossi Melman - Every Spy a Prince - Ronald Payne - Mossad - Chaim Potok - Wanderings + The Book of Light ( beide gesigneerd door de schrijver ) - Ian Buruma - Murder in Amsterdam - Jonathan Safran Foer - Everyhting is Illuminated - Drie zo goed als nieuwe kinderboeken van Bert en Ernie: Verhalenboek, Het beste bedtijdboek. deel uit Lekturama-serie - 3 boekenweekgeschenken ( Esther Verhoef, Rinus Ferdinandusse, Arthur Japin )

Tony Judt, 1948 - 2010

Only a few years ago did I learn that Tony Judt was one of Israel's fiercest critics. I never really followed what he said and wrote about the country which he once loved very much ( if I understand this article correctly ). I 'knew' him as a historian, though, that is, I read three of his books, and used them for my PhD thesis ( Past Imperfect: French Intellectuals, 1944 - 1956; The Burden of Responsibility: Blum, Camus, Aron, and the French Twentieth Century; and Postwar: A History of Europe since 1945 ). All three books are very, very well written and based on a convincing use of good, relevant and interesting sources. So I will mainly remember and continue to remember Judt the historian. As for his criticism of Israel and Zionism, that does not seem really relevant for me right now. I absolutely disagree with his preference for a binational state, although I do believe that Israel's current non-policies will eventually lead to just that. Still, I am afraid that I cannot deny that Tony Judt's two criticism-related quotes that I read in the aforementioned article contain at least some truth. In 1983 ( 27 years ago ) he labeled Israel a " belligerently intolerant, faith-driven ethno state ", something which I think in a way is more true or at least less untrue today than it was then ( on Wikipedia, this quote is dated in 2003; according to the Wikipedia-entry he wrote that Israel is on its way to become...., a point which I in more than one way find it hard to argue with today ). Also, he said a few years ago that " the line you take on Israel trumps everything else in life ". Look at the comments on the article about his passing away, and you will see that he was totally right about that. I doubt if any of those who express joy or satisfaction at his death ever read any of his historical works. May his memories be a blessing.

Saturday, August 07, 2010

La Rafle

Has any of you seen La Rafle? The site of the movie looks promising, I would like to learn more about this movie. For obvious reasons its subject interests me very, very much.

Nederland gedoogland

De politieke ontwikkelingen in Nederland - met een centrale rol voor Geert Wilders, die onevenredig veel invloed lijkt te krijgen terwijl hij nauwelijks politieke verantwoordelijkheid voor het regeringsbeleid hoeft te nemen, en min of meer datgene kan blijven doen en roepen waarmee hij groot is geworden, zonder zijn politieke handen al te vuil te maken - hebben Tom Janssen de afgelopen dagen geinspireerd tot drie zeer treffende en geinige spotprenten.