Monday, June 14, 2010

Says it all (or, at least, a lot)

Eitan Haber hits many nails on the head with this article.

8 comments:

Sjosjanna van Tijn said...

Ik ben het meer eens met talk-backs 2 6 en 7. De rest heb ik niet meer gelezen

Bert said...
This comment has been removed by the author.
Bert said...

Dag Sjosjanna,

Bedankt voor je commentaar. Het zou Israel alleen maar goed doen als er iets meer aan zelfreflectie en zelfkritiek werd gedaan. Daar kopen we meer voor dan wat vaste feedbackers als Terry uit Eilat (gesteund door tientallen salonzionisten vanuit Amerika, Canada, Frankrijk en elders) aan rechts gebral de ruimte insturen. Niets is makkelijker - of schadelijker - voor dit land dan onze ogen te sluiten, en te zeggen dat 1) de hele wereld tegen ons is (of liever nog: gewoon antisemitisch), 2) dat Israelis en Joden die de hand in eigen boezem steken (zoals Haber, die toch echt wel zijn sporen heeft verdiend als zionist) defeatist of zelfhaters zijn, en 3) dat er dus geen enkele reden is om ons kip-zonder-kop-gedrag te veranderen.

Je moet eens lezen wat er binnen de Wereld Zionistische Organisatie gebeurt, nu Shas daar sinds kort ook actief is. Israel vervreemdt van zichzelf en van een steeds groter wordend deel van de Joden in het buitenland. Natuurlijk zijn onze vijanden fout, talrijk, en overal te vinden, maar dat mag geen reden zijn om te denken dat alle ellende die over ons heen komt (en dat lijkt wel steeds meer te worden) alleen maar 'hun' schuld is. Gisteren, tijdens de voetbalwedstrijd, had ik het er nog over met een cafebezoeker. Hij zei het mooi: "Het lijkt wel alsof er geen licht aan het einde van de tunnel is, maar een ravijn, waar we steeds harder op afstevenen."

Sjosjanna van Tijn said...

Maar wat ik niet snap, is dat Arafat eindelijk uit Fatachland (Zuid-Libanon toen, waar vanuit talloze katjoesja's afgevuurd werden en aanslagen op Isralische burgers gepleegd werden, in Naharia en de mosjaviem aan de grens)verwijderd werd en later weer werd binnengehaald vanuit Tunesie en bovendien nog wapens kreeg voor zijn "politie". Wat hebben we daaraan gehad?

Bert said...

Ik snap het verband niet helemaal (of liever: helemaal niet) tussen jouw vraag/opmerking en het artikel van Eitan Haber.

Sjosjanna van Tijn said...

Ik bedoelde, dat Haber doorslaat naar de ene kant en ons (de Israeliers) de schuld van alles geeft, terwijl de regering van Rabin de Oslo-overeenkomsten tekende en het Trojaanse paard in de vorm van Arafat weer binnenhaalde.

Bert said...

Arafat/ de PLO hadden een deel van de oplossing kunnen zijn, nadat ze jarenlang als het enige probleem werden beschouwd. Dat er daarna nog een probleem, veel gevaarlijker, is bijgekomen - als tegenwicht tegenover de PLO - is voor een belangrijk deel de schuld van opeenvolgende Israelische regeringen, waarin en waarbij toch echt de Likud en andere rechtse partijen een sleutelrol speelden. Dat krijg je wanneer je denkt - Shamir was daar een meester in, en Bibi is een protege van Shamir - dat de tijd in het voordeel van Israel werkt. Die overtuiging is een van de belangrijkste oorzaken van veel van onze problemen vandaag de dag. Waarmee ik overigens allerminst Rabin, Barak en andere Arbeidspartij-prominenten van fouten, blunders, en een gebrek aan visie wil vrijpleiten. Integendeel: van de Likud en rechtsere partijen verwacht ik niet anders dan dat ze onze vijanden in de kaart spelen (elke kans op vrede maakt hun onbereikbare droom immers onbereikbaarder), van de Arbeidspartij heb ik tegen beter weten in heel af en toe nog hogere verwachtingen.

Bert said...

En wat schuld geven betreft: de schuld van 'de andere kant(en)' zal me worst wezen, ik wil - net als Haber - weten wat er aan mijn kant fout zit, en hoe ik mezelf sterker kan maken door die fouten te herstellen of er in ieder geval van te leren. Israels hasbara-energie gaat helaas voor een groot deel op aan "Kijk hen toch eens gemeen, oneerlijk etc. zijn", mede doordat Israel zelf geen (positieve) boodschap te verkopen heeft, omdat het nog niet besloten heeft wat het voor zichzelf wil. 'Onze' (Israels binnen- en buitenlandse beleid wordt momenteel voor een belangrijk deel bepaald door nationalistische en nationaal-religieuze krachten die zich ver rechts van het centrum bevinden) en 'hun' extremisten spinnen daar garen bij