Friday, September 10, 2010

Artikel - Een gelukkig 5771

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. Vorig jaar schreef ik in mijn jaaroverzicht van 5769 dat het nieuwe jaar hoopvol leek te beginnen, met regenval op de eerste dagen van 5770. Als ik nu terugkijk zou ik bijna zeggen dat de regenval gedurende het afgelopen jaar een soort metafoor is voor al wat er hier de laatste twaalf maanden (ook de Joodse kalender kent twaalf maanden, met om de zoveel jaar een dertiende maand) is gebeurd. Qua regenval is het geen geweldig jaar geweest, er had veel meer neerslag moeten zijn om het watertekort minder nijpend te maken, maar aan de andere kant zijn er ook veel drogere jaren geweest. Dit "Het had ook beroerder gekund" geldt voor veel dingen. Op Yom Kippoer, tien dagen na het begin van het Joodse nieuwjaar, schrokken we toen we vliegtuigen hoorden overvliegen. Normaal gesproken is het doodstil op die dag, er rijdt en vliegt nauwelijks verkeer, het is dan ook de enige dag in het jaar waarop Israëlische kinderen rustig op straat kunnen fietsen. Het bleek loos alarm te zijn, al heb ik nooit gehoord wat de vermeende dreiging inhield. Wel duiken steeds weer rapporten op waarin staat dat Israël Iran al dan niet gaat aanvallen. 5770 is minder dan voorgaande jaren het jaar van Ahmadinejad geweest, al kan ik net als in alle vier vorige jaaroverzichten niet om hem heen. De sancties tegen zijn land zijn iets aangescherpt, maar het blijft de vraag of Iran toch niet gewoon rustig aan de ontwikkeling van atoomwapens blijft doorwerken. Ook dit jaar kan ik weer weinig anders zeggen dan dat we rond het jaaroverzicht van 5771 misschien wat wijzer zullen zijn, al vinden de belangrijkste ontwikkelingen buiten ons gezichtsveld plaats. Een andere naam die jammer genoeg ook dit jaar nog steeds veelvuldig in het nieuws was is die van Gilad Shalit, de Israëlische soldaat die in het voorjaar van 2006 ontvoerd werd en sindsdien in – vrijwel zeker – Gaza wordt vastgehouden. In december waren er heel even geruchten dat hij naar een ‘veilige lokatie’ in Egypte was overgebracht, en dat een gevangenenruil ophanden was. Niet dus. Onlangs hebben zijn familie en vrienden een meerdaagse wandeltocht van hun woonplaats in Galilea naar Jeruzalem gehouden. Tienduizenden Israëliërs – waaronder onze zevenjarige zoon – hebben een stukje van de route met hen meegelopen. Laten we hopen dat zijn ouders en andere geliefden hem spoedig in hun armen zullen kunnen sluiten, al is de kans daarop helaas klein. De meest zorgwekkende ontwikkeling van het afgelopen jaar was het verslechteren van de verhoudingen tussen Turkije en Israël, een verslechtering die meer dan slechts bilaterale oorzaken én gevolgen heeft. Het dieptepunt in dat opzicht vormde de rampzalig verlopen entering, door de Israëlische marine, van een Turks schip vol anti-Israëlische dan wel pro-Palestijnse activisten, waarbij negen activisten werden gedood. Als in Israël wonende Nederlander kan ik in een overzicht als dit niet om de dood van Conny Mus heen. Al voordat ik naar Israël kwam was hij het gezicht van de Nederlandse journalistiek in het Heilige Land . Mijn persoonlijke mening over zijn werk doet er niet al te zeer toe, ook omdat ik slechts een klein deel van dat werk zelf gezien heb. Wel denk ik dat de Nederlandse gemeenschap in Israël hem zal missen. Bij veel van de bijeenkomsten van leden van die gemeenschap was hij actief aanwezig. Daarnaast speelde hij al jarenlang tegen het einde van het jaar de rol van goedheiligman, een rol waarvan vele honderden Nederlandse en Israëlische kinderen – waaronder onze dochter en twee zoons – heel erg genoten hebben. Hij ruste in vrede. Er waren ook enkele positieve berichten. Professor Ada Yonath won samen met twee andere wetenschappers de Nobelprijs voor scheikunde. Ze verdiende die prijs zonder enige twijfel, wat overigens niet gezegd kan worden – met alle sympathie die ik nog steeds voor hem heb – van president Obama en de Nobelprijs voor de vrede, een prijs die hem toch echt te vroeg is toegekend. Begin 2010 reisde een Israëlische afvaardiging reddingswerkers en medisch personeel – allen soldaten en reservisten van de IDF – naar Haiti om daar hulp te bieden. In een Israëlisch veldhospitaal beviel een Haïtische moeder van een zoon, die ze uit dankbaarheid Israël noemde. De hoop die de verkiezing van Barack Obama in november 2008 met zich meebracht is nog niet bepaald verwezenlijkt. Deels komt dat door de economische crisis, die toch vooral een erfenis van zijn voorganger(s) was. Toch zijn er hoopgevende ontwikkelingen geweest die direct aan hem kunnen worden toegeschreven. Zijn regering heeft zowel op Israël als op de Palestijnen genoeg druk uitgeoefend om hen eindelijk weer eens naar de onderhandelingstafel te brengen. Alleen al de directe en actieve Amerikaanse betrokkenheid bij het zoeken van een uitweg uit de onleefbare impasse is een verademing ten opzichte van de regering Bush jr., die Palestijnen en Israël acht jaar lang feitelijk liet aanmodderen, met alle gevolgen van dien. Hoe cynisch ik de laatste jaren soms ook ben, de directe Palestijns-Israëlische contacten van de laatste weken lijken bijna nog hoopgevender te zijn dan de regen waarmee het afgelopen jaar begon. Het zou mooi zijn als ik over een jaar kan schrijven dat 5771 echt een beter jaar was dan het vorige. Ik wens u en ons allen het allerbeste.

No comments: