Saturday, December 04, 2010

Vriendschap is een illusie

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad. Het is zeer snel geschreven, in minder dan anderhalf uur, verdeeld over gistermorgen en -avond, onder verre van ideale omstandigheden, deels thuis, en deels bij vrienden van ons bij wie we te gast waren voor de shabbatmaaltijd. Zij hadden ons uitgenodigd zodat we in ieder geval even een paar uur frisse lucht konden inademen. We hadden ook kunnen blijven slapen als we gewild hadden, maar daar hadden we niet veel zin in. De lucht is hier trouwens redelijk fris, de rook gaat vooral richting Haifa en de zee, heb ik de indruk. Op de terugweg hoorden we wel dat het vuur (weer) iets meer onze kant uitkomt, maar het lijkt er niet op dat ons huis gevaar zal lopen, al houden we de zaak natuurlijk in de gaten. Anyway, hier is dus het gisteren - tussen de bedrijven door - geschreven stuk. Veel Israëliërs hebben wel eens van Geert Wilders gehoord. Niet zelden verwarren ze hem met Theo van Gogh, en denken ze dat hij vermoord is. Zijn politieke vrienden hier vindt Wilders vooral onder zijn Israëlische evenknieën, rechtse en extreem-rechtse populisten. Enkele jaren geleden was hij in Israël op uitnodiging van MK prof. Aryeh Eldad om zijn vermaarde film Fitna te vertonen. Ook komende week zal Geert Wilders de gast van Aryeh Eldad zijn. Niet “in verband met het congres ‘Twee staten voor twee volken’”, zoals ik in een Nederlands persbericht las, maar op een door het Knessetlid georganiseerde bijeenkomst waarop men zich juist tegen twee-staten-voor-twee-volken wil uitspreken. Immers, zo willen Eldad en Wilders op deze bijeenkomst weer eens benadrukken, Jordanië is het thuisland voor de Palestijnen. Professor Eldad, een groot deskundige op het gebied van de behandelingen van brandwondenslachtoffers en lid van een familie van zogenaamde ‘revisionistische zionisten’, volgelingen van Ze'ev Jabotinsky, behoort al jarenlang tot het ultra-nationalistisch rechtse deel van het Israëlische politieke toneel. Hij is een indrukwekkende persoonlijkheid, recht door zee en welbespraakt, maar helaas, zijn politieke denkbeelden en de oplossingen die hij aandraagt voor de complexe problemen die Israël teisteren zijn eendimensionaal. In dat opzicht is het niet zo vreemd dat nu juist hij – en niet een meer gematigde Israëlische politicus, van de Arbeidspartij of zelfs van de Likud – Geert Wilders wederom uitnodigt. Bij de PVV kom je met de schuldvraag op de een of andere manier altijd bij 'de moslims' uit. Bij Israëlische partijen als de populistische Israël Ons Huis, van Avigdor Lieberman, of de meer ideologische Nationale Unie, Eldads partij, geldt hetzelfde voor Arabieren en/of moslims. Ook al is Israël de laatste jaren – net als Nederland, maar toch weer heel anders – flink verrechtst, Eldad blijft een politiek nogal vreemde eend in de Israëlische bijt, net zoals Wilders dat natuurlijk in Nederland is, al is de PVV vele malen groter dan de Nationale Unie. Je kunt dat goed zien aan wat die twee partijen gemeen hebben: hoezeer veel mensen hier ook twijfelen aan de vredeswil van de Palestijnen, Jordanië=Palestina is voor de meeste Israëliërs een gepasseerd station. Zij zien in dat er slechts twee, of drie, mogelijke uitwegen zijn uit de huidige status-quo: een twee/drie-staten-oplossing of één binationale staat tussen de Middellandse Zee en de Jordaan. Is Geert Wilders een vriend van Israël, zoals hij zelf beweert? Ik heb een zekere bewondering voor de moed van de man, maar mij kunnen zulke vrienden gestolen worden. Hij is in mijn ogen vooral een vriend van die Israëliërs die – om wat voor reden dan ook, en in zekere zin evenzeer als de zeer talrijke en diverse fanatici aan de andere kanten van 'het' conflict – goed lijken te kunnen leven met het eeuwige voortduren van het Palestijns-Israëlische (of islamitisch-joodse, of islamitisch-joods/christelijke, het is maar door wat voor bril je het bekijkt) conflict. In een interview in Yedioth Aharonoth claimde de leider van wakker Nederland onlangs dat hij een ‘warme band’ heeft of had met de voormalige premier van Israël, Ariel Sharon. Ik zet vraagtekens bij die claim. De arme generaal ligt al bijna vijf jaar in coma. Toen hij zijn hersenbloedingen kreeg was Wilders nog lang niet de politiek relevante ster van de Nederlandse politiek die hij vandaag is. Net als elders ter wereld hebben ook in Israël de leiders van het land overvolle agenda's, en zijn ze nauwelijks werkelijk toegankelijk. Het lijkt mij dan ook nogal sterk dat de razend drukke premier in de laatste jaren dat hij bij bewustzijn was tijd heeft gevonden om een goede band op te bouwen met wie in die jaren toch niet veel meer was dan een excentriek politiek buitenbeentje in een klein Europees land. Maar ik kan het natuurlijk mis hebben. Wilders kan zeggen wat hij wil, Arik Sharon zal het vrijwel zeker nooit meer kunnen ontkennen, net zo min als hij de gruwelijke, absurde beschuldigingen van George Sluizer zal kunnen weerleggen. Op een enkel interview in een belangrijke krant na is er tot nog toe weinig aandacht besteed aan het bezoek aan Israël van de leider van de Nederlandse Partij voor de Vrijheid. Tot donderdagmorgen was er al nauwelijks belangstelling in Israëlische media voor Geert Wilders. Sindsdien is de kans dat hij hier komende week meer dan hooguit een kwartiertje mainstream-roem zal krijgen nog kleiner geworden. Terwijl ik dit schrijf, op vrijdagmiddag, zijn duizenden reddingswerkers, brandweermensen, soldaten, politieagenten, en buitenlandse hulpverleners in de weer om de grootste brand in de geschiedenis van de Joodse staat te bestrijden, en huizen en natuurgebieden, maar vooral mensenlevens te redden. Ruim veertig mensen – in de bloei van hun leven, veelal vaders of moeders van jonge gezinnen – zijn bij die brand omgekomen, en de komst van de Nederlandse politicus is wel zo ongeveer het laatste wat Israëliërs op dit moment bezighoudt.

No comments: