Sunday, January 31, 2010

Recommended reading

Two good opion articles in Ha'Aretz this weekend. One by Zvi Bar'el:
"It may be that Obama is only an orator and not a statesman. But Israel is the last one who can judge him for that. Israel is very pleased with the cage in which it has trapped him."
The other by Gideon Levy:
"We can continue to remain silent and know that silence means collaboration. But when the left wakes up it will be too late. In fact, it is already too late. Meretz is dead, Labor is dying, Kadima is nonexistent, Peace Now is still deliberating over whether to petition against the pardon, and the right is freely celebrating and going wild. Eyes right: wake up and learn from its methods and the way it fights. In Israeli society, there is apparently no other way."

Tuesday, January 26, 2010

Levensgevaar

Dat het voor ( bebaarde ) mensen met zelfmoordneigingen ondanks 'de muur' nog steeds vrij makkelijk is om Israel in en uit te komen bewijst deze Nederlandse meneer. Petje af voor zijn moed en enthousiasme. Wie het rijgedrag van veel Israeliers en de kwaliteit van de Israelische wegen kent weet dat het hier om een levensgevaarlijke hobby gaat.

Monday, January 25, 2010

Abuse

And yet again will the Holocaust - i.e. the memory of its victims - be abused by Israeli politicians. From Yuli Edelstein, Avigdor Lieberman, and Binyamin Nethanyahu ( whose recent cheap and populist verbal attack against immigrants - as if they are to blame for all our sorrows - wiped away much of the PR goodwill that was created by the excellent work of some of Israel's finest in Haiti; by the way, I think it is unfair, unlogical and unwise to bring Haiti children here as long as you intend to deport Israeli-born, Hebrew speaking children whose parents are illegal immigrants ) I did not expect anything different, but I am particularly disappointed by the fact that Shimon Peres once again agreed to play the role of Dr Jekyll for Bibi's Mr Hyde-non-policies, instead of using his stature to try and make a change, no matter how minimal. Don't get me wrong, I do believe that the Goldstone report is biased and very unhelpful, but we do not need the Holocaust to make that point, do we? As long as Israel believes that only the other side is/sides are to blame for the current situation, that the status quo is in our interest, that only the Palestinians have to change their ways and to pay a price for peace, that you can fight boycott-attempts against Israeli academia by labeling a college in occupied territory a university, and that you can fool all people - in Israel and abroad - all the time, the swamp in which we find ourselves will become just messier and messier. No PR-efforts can indefinitively mask a total lack of vision, courage, and content.

Winter Wonderland

In December I spent two weeks in Holland, with my family. These two pictures I took with my cellphone, while walking from my parents' to my sister's house.

Thursday, January 21, 2010

Haiti

Before..., After... Joep Bertrams' vision on the disaster that struck Haiti.

I do not tend to post requests from charities here, because..., well, I do not know exactly why not, but normally I don't. The other day I did receive a very polite, personal, friendly and urgent request from a representative an organization that I heard of before, but the work of which I was unfamiliar with, the International Medical Corps: International Medical Corps is a global, humanitarian, nonprofit organization, founded by volunteer doctors and nurses and dedicated to saving lives and relieving suffering through relief and development programs. Our emergency response team is in Haiti responding in force and I would like to ask for your help to get the word out to the readers of Dutch Blog Israel. There are still thousands of patients seeking treatment of which approximately 80% are in need of surgery and are running out of time - especially with the tremendous aftershocks still devastating this country. The team is treating crush injuries, trauma, substantial wound care, shock and other critical cases with the few available supplies - And they're in it for the long haul. I would love your help spreading the word by blogging or tweeting about IMC's rescue efforts. We've put up a blogger friendly widget here on our site: http://www.imcworldwide.org/haiti With the widget it's really easy to let your readers know that donating $10 to help the people of Haiti is as simple as sending a text message of the word "haiti" to 85944. If you have any questions just let me know and I will do my best to help you out. If you are able to post the widget or tweet, I would appreciate it if you could send me the link.

I did not really have an idea what a widget is, but I checked the organization's site, and it appears to be kosher. They seem to do a lot of good work all over the world, and as far as I can see are not biased against Israel ( unlike NGOs such as Cordaid, Oxfam-Novib, Pax-Christi, see a report on UCP that I co-wrote ), so given the extraordinary dimensions of the tragedy in Haiti I did not see any reason why I should not do my tiny little bit to help the IMC do its work, by recommending and refering to it. You are invited to donate. If you want to donate to Jewish and/or Israeli charities that are active in Haiti, you are of course also welcome to do so. For example, through Zaka or IsraAid. Like IMC, both organizations are always a worthy cause.

Barak, Labor and the occupation

I totally agree with what Yossi Sarid says here about Ehud Barak, the Labor Party and their role in Israel's policies across the Green Line. The mere fact that the decision about the Ariel College becoming a university is actually made by the Minister of Defense says enough about the academic qualities and background of both that decision and the college. If the college becomes a university, it will become even easier for Israel-bashers to lobby for a boycott against Israeli academics and academia. And it will become much more difficult for opponents of such a boycott to come up with convincing counterarguments.

Wednesday, January 20, 2010

This day in history...

68 years ago, in Berlin, Reinhard Heydrich and fourteen other Nazi VIPs met in Berlin, "to discuss and coordinate the implementation of what they called the "Final Solution of the Jewish Question." This meeting has become known as the Wannsee conference, after the location of the villa where the fifteen men met, near a lake in a borough of Berlin.

Tuesday, January 19, 2010

Gelovige Thomas

Thomas von der Dunk kan leuk schrijven, en zijn meningen zijn niet zelden interessant. Helaas krijgt hij een waas over zijn ogen zodra het over Israel gaat, dan krijgt zijn haat voor dat land de overhand en laat hij zijn gevoel voor humor en proporties samen met alle redelijkheid varen. Zo ook weer in zijn laatste stukje, over de dood van een Iraanse atoomgeleerde. Het lijdt in zijn ogen nauwelijks twijfel of de Mossad zit daar achter. Je kunt het niet anders dan opvallend noemen dat ThvdD alles wat Amerika of Israel zegt in twijfel trekt, maar alles wat uit Teheran komt bijna voor zoete koek slikt. Je zou haast denken dat hij maar wat graag zou zien dat de ayatollahs zo snel mogelijk de beschikking krijgen over atoomwapens, en dat ze die wat hem betreft daarna meteen maar richting Tel Aviv moeten afschieten. Wat moet je nou met een zin als "En zoals Teheran Hamas en Hezbollah steunt, zo heeft Jeruzalem her en der al eens een bommetje laten vallen om buurlanden te beletten om net als Israël zelf een atoom­bom te produceren,..."? Het zou me niet verbazen als goedgelovige Thomas ook de Venezolaanse uitleg voor de ramp in Haiti voor waar aanneemt.

Monday, January 18, 2010

Israel

Een van de gedachten die bij me opkwamen toen ik hoorde van de Israelische reddingsbrigade die naar Haiti vertrok was ongeveer wat Sever Plocker in een artikel verwoordde. De echtgenoot van een collega-vriendin van mijn vrouw, een gynaecoloog en militair arts, zou ook meegaan, maar bleef uiteindelijk thuis omdat het ziekenhuis waar hij werkt hem niet kon/wilde missen. Daarentegen is de broer van een andere collega-vriendin van mijn echtgenote - een officier bij het Homefront, zeg maar de Israelische Bescherming Bevolking, een integraal onderdeel van het leger, gespecialiseerd in o.a. puinruimen en het zoeken van overlevenden onder puinhopen - wel mee. Helaas hebben alle reddingswerkers hun handen vol in Haiti. De Israeliers dragen hun steentje bij. Er is zelfs al een baby geboren in een Israelisch veldhospitaal. Het is voorlopig het enige veldhospitaal dat ook voor operaties is uitgerust. Israel heeft nu eenmaal veel ervaring waar het gaat om medische zorg onder ongelooflijk moeilijke omstandigheden. Plaats voor wat blauw-witte trots, zou ik zeggen. Ik kan me goed voorstellen dat PR-overwegingen meespeelden bij het uitzenden van deze dappere en getalenteerde mannen en vrouwen. En ik kan het leger en de regering daarin geen ongelijk geven. Ondanks mijn skeptische eerste gedachte (zie de eerste zin van deze posting) was mijn tweede vooral cynisch: ik vroeg me af wanneer de eerste Iraanse en Arabische reddingsbrigades in Port-au-Prince landen, en als die dat Insha'Allah doen, of ze dan ook met de Israeliers samen zullen werken.

Thursday, January 14, 2010

Bram Vermeulen - Testament

Vorige maand is mijn moeder overleden. Dat was de reden waarom ik twee weken lang in Nederland was. Voor de rouwkaart had ze zelf al lang geleden de tekst van het prachtige lied De Steen van Bram Vermeulen uitgezocht. Bram Vermeulen, twee jaar na mijn moeder geboren en vijf jaar eerder overleden dan zij, heeft nog een erg mooi lied geschreven dat volgens mij ook veel door nabestaanden wordt beluisterd. Hierbij dus, door de schrijver en componist zelf uitgevoerd.

Hoernalisme

Ik ben niet de aangewezen persoon om het beleid van de huidige Israelische regering te verdedigen, vooral omdat ik niet bepaald overtuigd ben dat die regering wat voor doortimmerd en omlijnd beleid dan ook voorstaat. Ook zul je van mij niet zo gauw horen dat de hele wereld tegen ons is, en dat de internationale media onze vijand zijn. Toch erger ook ik me soms aan waardeloze berichtgeving, zoals hier in een bekende Nederlandse kwaliteitskrant. Wat een onzin om te beweren dat Israel dat hek bouwt om ervoor te zorgen dat het land 'overwegend joods' blijft. Natuurlijk is dat hek ook tegen vluchtelingen bedoeld die vanuit Afrikaanse landen via Egypte naar Israel willen komen ( om hier vaak in mensonterende omstandigheden te wonen en te werken, maar dat is een verhaal op zich ). Maar daarnaast dient het hek ook om drugs-, vrouwen- en wapensmokkelaars die vanuit Egypte Israel inkomen, het werk te bemoeilijken. Ik vind dat Israel menselijk en royaal moet omgaan met de vele duizenden vluchtelingen en buitenlandse werknemers ( legaal en illegaal ) die hier al verblijven ( en dan vooral waar het gaat om hun kinderen ), maar ik geloof niet dat het land op nog meer problemen zit te wachten. Waarom kan Egypte die vluchtelingen niet opnemen? Iets meer ruimte daar, zou ik zeggen. Gelukkig schiet het Israelische leger niet op die arme mensen, zoals de Egyptenaren al meer dan eens gedaan hebben. Maar goed, in dezelfde krant staat vandaag - zonder gene, ondanks alle ellende in Haiti, waar mogelijk ook Nederlandse slachtoffers zijn gevallen - ook dit artikel, waarin quasi-lollig naar een aardbeving wordt verwezen. Dus... Waarom hoor ik trouwens in de Telegraftak niets over de ruim 200-man sterke reddingsbrigade die Israel waarschijnlijk gaat uitzenden naar Haiti? De echtgenoot van een vriendin en collega van mijn vrouw - een arts in het leger - wacht op dit moment met zijn collega's op het vliegveld, totdat een officieel besluit over uitzending genomen is.

Saturday, January 09, 2010

Dodenherdenking

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Het is een reactie op een artikel van rabbijn Evers dat eerder deze week in dezelfde krant stond, en sluit aan bij een discussie die o.a. ook op de opiniepagina van de Volkskrant wordt gevoerd. In de Volkskrant spraken de bijdragen van Selma Leydesdorff, Gerard Groen, en Menno ten Brink mij bijzonder aan. Ook in het commentaar van professor Von der Dunk herken ik mezelf voor een belangrijk deel. Dat Jaap Hamburger er Israel en de Palestijnen bijhaalt was net zo voorspelbaar als ongepast. Bij de diverse artikelen staan weer een aantal walgelijke reacties. Ook dat was helaas te verwachten. Ik kan me goed vinden in het redactioneel commentaar dat de Volkskrant aan het onderwerp wijdde. Tenslotte ben ik het geheel eens met wat Rob Fransman op zijn blog schreef. De 500+ woorden die ik van het RefDag tot mijn beschikking kreeg waren natuurlijk niet genoeg om diverse andere zaken die in deze context relevant zijn ( het annexeren - dan wel negeren van het unieke karakter - van de moord op de Europese Joden door bepaalde belangengroepen; het feit dat, zoals Rob Fransman terecht opmerkt, Joden en niet-Joden de oorlog op volkomen verschillende manieren en om totaal andere redenen herdenken ) zelfs maar aan te stippen, laat staan er uitgebreid op in te gaan.
Dodenherdenking
Rabbijn Evers pleitte in deze krant en in de Volkskrant tegen een officiële Duitse aanwezigheid bij de Nationale Dodenherdenking in Nederland . Hoe indrukwekkend en emotioneel zijn betoog ook is, ik ben het per saldo niet met hem eens. Naar mijn mening is er wel degelijk plaats voor vertegenwoordigers van Duitsland bij dergelijke herdenkingsbijeenkomsten. Eén van de belangrijkste argumenten wordt door rabbijn Evers zelf genoemd: kinderen kunnen niet voor hun vaders zonden verantwoordelijk worden gehouden (Deut. 24: 16). Verantwoordelijkheid en schuld zijn iets anders dan bewustzijn. Alle Duitsers die ik ken zijn zich terdege bewust van het feit dat Duitsland na 1945 nooit meer zomaar een land kan worden. In zekere zin geldt dat overigens ook voor Israël. In Yad Vashem, op de universiteit en elders in Israël heb ik de afgelopen zeventien jaar tientallen jonge (geboren na 1945) Duitsers ontmoet. Vaak zijn zij juist naar Israël gekomen om, zoals zij dat zeggen, iets recht te zetten, een vorm van ‘boetedoening’. Velen van hen hebben hier actief aan herdenkingen en Holocaust-onderzoek deelgenomen. Het proces tegen John Demjanjuk toont weer eens aan dat Duitsland – Oost, West, en verenigd – net als andere landen meer dan één steek heeft laten vallen in de juridische vervolging van oorlogsmisdadigers. Ook heb ik grote moeite met een tendens, die af en toe de kop opsteekt, waarbij sommige Duitsers zichelf een slachtofferrol (tijdens en na de oorlog) aanmeten die vergelijkbaar zou zijn met het slachtofferschap van – bijvoorbeeld – de Joden. Toch kun je niet stellen, zoals rabbijn Evers in de laatste paragraaf van zijn artikel suggereert, dat Duitsers als zodanig het gevoel van schaamte niet kunnen opbrengen. Integendeel, zou ik zeggen. Israëliërs die contacten met Duitsers hebben – vooral op educatief gebied – zijn vaak onder de indruk van wat in het Duits zo mooi Vergangenheitsbewältigung (innerlijk verwerken van het verleden) heet. Ik denk dan ook niet dat Nederlandse sprekers bij herdenkingen hun Duitse gasten – want dat zijn ze – zouden hoeven sparen. Duitsers hebben grosso modo bewezen in veel gevallen op volwaardige en volwassen wijze met hun verleden te kunnen omgaan. Nederland heeft in dat opzicht van Duitsland – en van Frankrijk – geleerd. Inmiddels hebben de Duitse ambassade in Den Haag en het Nationaal Comité 4 en 5 mei al laten weten dat de herdenking op de Dam een nationaal karakter heeft, en dat er daarom geen vertegenwoordigers van andere landen bij die herdenking aanwezig zijn. Zelf zie ik niet in waarom wat zowel in Israël als in Nederland al jarenlang op diverse nivo's en plaatsen gebeurt – gezamenlijk onderzoek doen en gedenken – ook niet op 4 mei in Amsterdam kan gebeuren. Natuurlijk heeft de militaire attaché van de Duitse ambassade die dag niets op de Dam te zoeken, en voor Duitse toespraken of kransleggingen is het nog te vroeg. Maar een stille, symbolische aanwezigheid van de ambassadeur lijkt mij niet bezwaarlijk. De Tweede Wereldoorlog was veel meer dan een nationaal-traumatische gebeurtenis voor Nederland alleen, hij was de meest massale en internationale oorlog ooit. De moord op zes miljoen Europese Joden vormt daarvan één van de gruwelijkste bewijzen. Menno ten Brink, een liberale collega van rabbijn Evers, wijst er in de Volkskrant terecht op dat van de oorlogsgeneratie niet alleen maar de Duitsers schuld hadden en hebben aan de massamoord op de Joden, en dat er op de Dam heel goed Nederlanders kunnen staan die meer boter op hun hoofd hebben dan de Duitse ambassadeur. Verzoening, respect, en gedenken – samen, en tegelijkertijd ieder op zijn eigen individuele wijze – zijn niet hetzelfde als vergeten en vergeven.