Sunday, March 28, 2010

Way to go, Mr. O! (2)

He had a hysterical anger attack when Obama's (health) care plan was passed...Let's hope he's got insurance..! (Republikeinen - misspelled here in Dutch = Republicans, GOP)
Tom Janssen's view on President Obama's political success with his health reform plan.

Tuesday, March 23, 2010

Way to go, Mr O!

( Cartoon by Joep Bertrams Reuzenstap = Giant step, Zorgplan = ( Health ) Care plan )
Personally, as someone who considers himself quite an Americanophile, I believe that this week's political achievement by Mr Obama - in spite of all the plan's shortcomings - can be viewed as an important step in the direction of the USA becoming a civilized - o.k., let's be fair: a more civilized - country. Abolishing the death penalty would be another step, wouldn't it? Anyway, kol hakavod to Barack Obama. Let's hope he and his brave and talented Secretary of State succeed in talking some sense into Mr Nethanyahu as well. Unfortunately, the Israeli (and, let's not forget, Palestinian and other) sharks in the Middle East are not less troublesome than the American ones, are probably even more annoying, and could eventually be more dangerous.

Thursday, March 18, 2010

Geinig

Ik moest wel lachen om een commentaar van ene Jaap, uit Purmerend, bij het artikel over het 'lepelvrouwtje', Hulda Kiel, die inmiddels weer is opgepakt: "Deze vrouw had burgemeester van Amsterdam moeten zijn. Zij weet tenminste WEL hoe je tunnels kunt graven zonder dat de boel instort. Had Amsterdam vele miljoenen bespaard."

ik@nrc.nl (1)

Tussen de bedrijven door lees ik momenteel af en toe een paar stukjes uit De dikke ik, samengesteld door Arjen Ribbens. Sommige stukjes zijn niet echt geweldig, heel veel zijn aardig tot zeer leuk of ontroerend, en een enkele NRC-lezersbijdrage zorgt ervoor dat ik hardop lach. Vanmorgen gebeurde me dat met het volgende verhaal, geschreven door Rob Heerdink, en gepubliceerd op 17 november 2003. Ik zal de komende tijd nog een klein aantal van mijn favoriete ik@jes posten.
Bambimiddag

Het is herfst en we zijn met de kinderen in Twente. Zoekend naar een uitje vind ik een folder waarin een bambimiddag wordt aangeprezen. Een middag vol wetenswaardigheden over edelherten, gevolgd door een boswandeling om eikels en kastanjes te zoeken die aan de herten gevoerd mogen worden. Inclusief koffie met krentenwegge voor de ouders en ranja met een broodje knakworst voor de kinderen.

Enthousiast lees ik het programma voor aan een aanvankelijk sceptisch gezin, dat zich toch bijna laat verlokken tot een middagje natuur. Totdat ik die fatale laatste zin in de folder voorlees: ,,Eventueel kan tegen meerprijs van €0,50 de knakworst vervangen worden door een broodje hertensaucijs.''

Rob Heerdink

Drs. P (Kopspijkers) - Dodenrit

Bedankt Annette, voor je link bij het lied van Jean Ferrat. Bij de 'Related videos' vond ik deze zeer goed geschreven en gezongen persiflage op het bekende lied van Drs. P. Vervang Irak door Afghanistan en het lied is nog steeds actueel.

Wednesday, March 17, 2010

Triest

Ongelooflijk triest wat er de afgelopen dagen in Dordrecht gebeurd is. Wel vraag ik me af: waarom is wat bepaalde Nederlanders, die om wat voor reden dan ook bekend zijn, hierover denken opeens ook nieuws? Zogenaamd interactieve nieuwsbronnen en solidariteitsuitingen zoals condoleanceregisters en Twitteren zorgen toch vooral voor nieuwsvervuiling en valse emoties, heb ik de indruk. Dat klasgenoten van vermoorde kinderen meeleven spreekt voor zich, maar per saldo staan de nabestaanden er geheel alleen voor, en is 'mee'leven vooral een middel voor buitenstaanders om hun persoonlijke onbegrip en frustraties (die overigens natuurlijk volkomen legitiem zijn) te uiten.

Friedman ( thanks, Fransman )

Thank you, Rob, for sending me this excellent article, written by Thomas Friedman. Friedman - whose intentions are always kosher as far as Israel is concerned as far as I know, and who always manages to explain very clearly how American, Israeli, European, Western, and democratic interests converge - points out perfectly well who is at fault in the current - latest - crisis in the relationship between two countries that should be each other's closest, loyal and most trustworthy allies, if only both countries were led exclusively by their true and logical interests. The bottom (and final) line of the article: "The Israeli leader needs to make up his mind whether he wants to make history or once again be a footnote to it."

With such friends...

I am afraid that this cartoon, by Joep Bertrams (nederzettingen = settlements), is a correct representation of things these days. But of course, Israeli FM Lieberman and many supposed Israel-supporters have no idea what is wrong with Israel's behavior. They learnt from our enemies: why should you consider introspection if you can point fingers in all directions but your own? If Bibi N. asked me for advice - but why would he, after all, I am not a religious and/or nationalist fanatic, be it Muslim or Jewish - I would paraphrase one of Mr Obama's predecessors: "Don't ask and tell others what they can and should do for you, but start thinking about what you can and should do for others, and even more for yourself, and for your children."
PS: The title refers to Israel, not to the US. I have much more respect and understanding for the American positions than for Israel's policies. For instance, I would like to see a tougher international position against Iran, but I can't blame Washington for not pushing the issue too seriously as long as Jerusalem thinks that settlements and 'Jewish heritage' are more important than preventing the ayatollahs from becoming nuclear.

Saturday, March 13, 2010

Jean Ferrat z"l (1930-2010)

In 1963, Jean Ferrat, who is known in Holland mainly because of this beautiful Dutch adaptation of his La Montagne, wrote and sang Nuit et Brouillard ( Night and Fog ), about all those thousands of men, women, and children ( so many of them Jewish ), who were deported from France to their deaths in Poland and Germany. In those days, the Holocaust was not yet a generally accepted part of the public discourse and awareness, and it was far from obvious and took quite some courage ( not only in France ) to sing lines like "On me dit à présent que ces mots n'ont plus cours / Qu'il vaut mieux ne chanter que des chansons d'amour / Que le sang sèche vite en entrant dans l'histoire / Et qu'il ne sert à rien de prendre une guitare /Mais qui donc est de taille à pouvoir m'arrêter?". May his memory be a blessing.

Friday, March 12, 2010

Reuze interessant

Verkiezingen zijn meestal wel leuk en spannend ( dat vind ik tenminste ), maar dit jaar is er wel heel veel te beleven in politiek Nederland. SP, PvdA, CDA, PVV, allemaal zorgen ze voor ongebruikelijk veel actie, en daardoor ook voor verandering. Het wordt een interessant voorjaar. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het overlijden van Hans van Mierlo ( hij ruste in vrede ).

Tuesday, March 09, 2010

Israel's imago

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Het gepubliceerde artikel is een ingekorte versie van het origineel dat je hieronder ziet ( het deel over Lieberman staat er niet in ), maar verreweg het meeste van wat ik wilde zeggen staat er wel degelijk in, ik weet dat ik op de redacteuren van die krant kan vertrouwen.
Het beeld veranderen
In de Israëlische media zijn promo-filmpjes en advertenties te zien waarin zogenaamd buitenlandse journalisten en nieuwslezers op een quasi-grappig-serieuze manier klinkklaar onjuiste informatie over Israël geven, in het Frans, Spaans, en Engels. De kijkers en lezers worden aangesproken: “Hebben jullie genoeg van het beeld dat men van ons schetst in de wereld? Jullie kunnen het beeld veranderen. Surf naar het Ministerie van Hasbara en de Diaspora, en je krijgt informatie voor juiste hasbara. Israël ‘uitleggen’, ook jullie kunnen dat.” Hasbara staat voor het informeren over en uitleggen van de (officiële) Israëlische kant van al wat er hier gebeurt. Als je naar de website (www.masbirim.gov.il) gaat kun je op de thuispagina doorklikken naar onderwerpen als: “Israëlische trots! Internationale prestaties”, “Israël in de wereld: Mythe tegenover werkelijkheid”, “Tips voor de beginnende ambassadeur”, en “Israël en de Arabische wereld”. Het lijkt heus alsof Joris Luyendijk, die ons Israëls PR-activiteiten in Het zijn net mensen als gelikt en effectief voorschilderde, gelijk had. Hij heeft half gelijk. Het is allemaal inderdaad zeer mooi vormgegeven, oogt vriendelijk en overtuigend. Toch is het effect natuurlijk nul komma nul. Hoe militair en economisch sterk het land ook moge zijn, Israël staat er internationaal qua imago tamelijk tot zeer beroerd voor. Daar kan geen hasbara tegenop.
Er zijn plenty Europese, Amerikaanse, Palestijnse, Iraanse en andere verklaringen voor de negatieve manier waarop Israël internationaal wordt gepresenteerd en opgevat. Wat mij vooral interesseert is de Israëlische kant van het verhaal. Een belangrijke reden voor het sterk haperende of ronduit falende Israëlische PR-beleid is dat dat beleid, als het een beleid genoemd kan worden, los staat van de rest van het regeringbeleid. Bovenaan bovengenoemde website staat “Samen zullen we het beeld veranderen”. In dat ‘samen’ zit hem deels de kneep, ben ik bang. Een voorbeeld. De minister die verantwoordelijk is voor de campagne behoort toevallig tot dezelfde partij als de Minister van Buitenlandse Zaken, Avigdor Lieberman. En die laatste persoon draagt helaas een deel van de verantwoordelijkheid voor het slechte imago van Israël dezer dagen. Over het feit dat Lieberman vooral druk lijkt te zijn met corruptie-beschuldigingen aan zijn adres wil ik het nog niet eens hebben. Wat wel relevant is, is dat hij de leider is van een partij die groot is geworden met anti-Arabische slogans, dat hij in het verleden contact heeft gezocht met ultra-rechtse partijen in Europa, dat hij bij zijn aantreden tekeer ging als een olifant in een porceleinkast, en dat hij sindsdien zijn toon niet echt gematigd heeft.
Veel van de hasbara-activiteiten bestaan uit klagen over de oneerlijke journalistieke behandeling die Israël krijgt. Vorige week nog kreeg ik via de mailing list van de ambassade in Den Haag een bericht, in het Engels, waarin, ‘op verzoek van de ambassadeur’, verwezen werd naar een artikel van Daniel Seaman, hoofd van – zeg maar – de Israëlische RVD. Het stuk is feitelijk een tirade tegen buitenlandse journalisten in het algemeen. Wat mij vooral opviel was de titel. Seaman noemt de anti-Israël houding in internationale media een digitale pogrom. Met zulke hysterie schiet je natuurlijk niets op. In Nederland speelt bovendien mee dat er geen officiële Israëlische woordvoerder is die goed Nederlands spreekt èn de Nederlandse mentaliteit perfect aanvoelt. Dat de meeste vrijwillige hasbara-activisten in Israël en daarbuiten zich (zeer) rechts van het zionistische politieke midden bevinden helpt ook niet echt. Twee jaar geleden was ik er getuige van dat David Hirsch – van de ronduit links-progressieve, glatt koshere Britse organisatie Engage, die anti-Zionisme en anti-Semitisme, vooral in westerse linkse kringen, bestrijdt – op een anti-anti-Semitisme conferentie van het ministerie van Buitenlandse Zaken in Jeruzalem fel werd aangevallen omdat hij ‘durfde’ te opperen dat er een verband zou kunnen zijn tussen Israëls aanwezigheid in de Westbank en de slechte pers die het land krijgt.
Dat brengt ons bij de belangrijkste reden voor Israëls invloedarme PR: het vredesproces, of wat daarvan resteert, zit muur- en muurvast. Vanzelfsprekend is Israël daar niet alleen schuldig aan, integendeel, maar zolang het geen enkel positief initiatief neemt, de regering de indruk wekt dat ze de status quo wel best vindt, en het Israëlische regionale beleid binnenlands toch vooral bepaald lijkt te worden door nationalistische en religieuze belangen, kunnen Israëlische en Israël-vriendelijke professionals en burgers uitleggen en informeren tot ze een ons wegen, het zal weinig uithalen. Toegegeven, er zijn in de wereld heel veel mensen die nooit een goed woord over Israël zullen willen (laten) horen. En daaronder zitten ongetwijfeld ook talrijke journalisten. Daarnaast spreken, lezen en verstaan veel buitenlandse correspondenten – ook sommige Nederlanders – niet of nauwelijks Hebreeuws. Daardoor blijven ze verstoken van heel veel relevante informatie. Toch kan Israël de schuld niet exclusief bij de buitenlandse pers leggen. De Israëlische regering maakt het de Israël-haters vaak onnodig gemakkelijk, door geen duidelijk, doelgericht beleid te voeren, dan wel door dingen te doen die gewoon niet verkoopbaar zijn, althans niet aan mensen die niet bij voorbaat en zonder voorbehoud Israël steunen. Als Israël werkelijk serieus zijn beeld in de wereld wil verbeteren, zullen premier Nethanyahu en de zijnen de werkelijkheid moeten veranderen, of minstens de indruk wekken dat ze een andere, betere werkelijkheid voor Israël en de Palestijnen wensen. Tot het zover is, zal Israël vooral achter de in Beirut, Gaza, en Teheran bepaalde feiten blijven aanlopen, en heeft het geweeklaag over het wereldwijde beeld dat van Israël wordt geschetst veel weg van krokodilletranen.

Dixie Chicks - Cowboy, Take Me Away

Towards the end of this month a good friend of ours - the 'third sabba (grandfather)' of our children, and the godfather of one of them - is coming over from the US to Israel for a few weeks. I asked him to buy me the five latest CDs of the Dixie Chicks, whose music I have come to appreciate after I watched Shut Up and Sing ( and through YouTube ). Last month I already posted two of their 2006 songs on this blog. Today I post an early one, I think it is from 1999. It is a beautiful love song, a very nice melody, wrapped up in a very sweet video-clip. Unfortunately, one of their best and funniest videos - which also accompanied a very good song - cannot be posted here, since embedding has been disabled. You can watch it here.
PS: Sorry for not writing any 'real' blog-postings and comments, and for having written mainly in Dutch lately. I hardly have any spare time, and often do not have much energy and patience to comment on the news these days. Most of the postings in Dutch are very short and light comments. One of the exceptions is an article that is published in a Dutch daily today, and that I will post in a minute or two. In the article I write that, rather than whining about the bad press it is getting these days and continuing to have our reality dictated in Gaza, Beirut, and Teheran, Israel should try to change its own image with its own hands. I have an idea or two how that might be achieved, but you will have to know or learn Dutch to read what those ideas are ;-)

Thursday, March 04, 2010

Denn heute...

Ik gun de PVV en haar gids-leider hun succes van harte, en ben reuze benieuwd naar de bijdrage die de partijvertegenwoordigers in Almere en Den Haag de komende jaren aan de lokale en landelijke politiek zullen gaan leveren. In tegenstelling tot veel politiek correcte Nederlanders ben ik niet echt bang voor de PVV - ik vertrouw uiteindelijk op de zelfvernietigende kracht van dergelijke populistische partijen, die soms tijdelijk een nuttige rol kunnen spelen, maar het slechts zelden echt ver schoppen, zie de SP - en ik zie in Wilders echt geen moderne Anton Mussert. Toch speelde toen ik dit artikeltje ( "Vandaag Almere en Den Haag, morgen heel Nederland" ) las de regel "Denn heute gehört uns Deutschland, und morgen die ganze Welt..." in mijn achterhoofd. Kon ik niets aan doen, dat gebeurde zomaar.

Wednesday, March 03, 2010

Een keer trek je de conclusie....

Hoeveel vraagtekens ik ook zet bij veel, of in ieder geval sommige, van de 'vrienden' van Israel dezer dagen, als ik kijk naar het soort vrienden waar de arme Palestijnen het mee moeten doen ( Gretta D., Dries van A., Hugo C., Mahmoud A., Chris van der H., dat gestoorde joch van GeenStijl, en ga zo maar door ) krijg ik nog meer medelijden met hen dan ik al heb.

Tuesday, March 02, 2010

Luisteren

Alhoewel ik geen fan van multi-culti-gedoe ben, en zeker niet denk dat alle problemen die Geert Wilders - vaak op volkomen belachelijke wijze, wat zowel zijn succes als het uitblijven van een werkelijk debat over die problemen deels verklaart - aankaart denkbeeldig zijn, geloof ik heilig in pluralisme en in de toegevoegde waarde die menig vreemd'ling zeker die verdwaald is zeker voor een maatschappij kan hebben. Of het nou om Israel of Nederland gaat. Het volgende gedicht, dat onder de kop 'Stemadvies' in de nieuwste nieuwsbrief van Koos Meinderts staat, spreekt me dan ook zonder meer aan. Ik zal morgen natuurlijk niet stemmen, maar bij de komende kamerverkiezingen zal ik vrijwel zeker wel weer van mijn stemrecht gebruik maken.

Wind kan waaien en kan draaien en gaan liggen waar ie wil. Kent alle talen alle verhalen, luister naar de wind wees stil. De wind die weet wat mensen willen wat ze denken, wat ze doen waarin ze van elkaar verschillen van Nederland tot Kameroen. Wat ze eten in Turkije hoe je nee zegt in Japan hoe je zwaait in Lombardije wat je draagt in Pakistan.

Wind kan waaien en kan draaien en gaan liggen waar ie wil. Kent alle talen alle verhalen, luister naar de wind wees stil. Hoor je die woorden uit het noorden, fluistert daar het oosten niet? Hé, geluiden uit het zuiden daar is het westen met een lied!

Mensen die van welvaart dromen, of op de vlucht met vrouw en kind zijn naar Nederland gekomen op de vleugels van de wind. Al die rassen, al die talen zomaar bij elkaar gewaaid. Luister naar elkaars verhalen want de wind die is gedraaid! De wind , van de Cd Wind tegen, wind mee tekst: Harrie Jekkers en Koos Meindert