Monday, June 21, 2010

Kritische vriendschap

Het volgende artikel staat vandaag in het Reformatorisch Dagblad. Toen ik onlangs het artikel van Sara van Oordt (“Laat Israël in moeilijke tijden niet als een baksteen vallen”) las, moest ik aan een trouwe lezer van deze krant denken. Sinds ik af en toe artikelen voor het Reformatorisch Dagblad schrijf vraagt hij mijn vader telkens wanneer zij elkaar in de stad tegenkomen: “Hoe is het met uw zoon in Israël?”. Tijdens de Tweede Libanon-oorlog, toen ik met mijn hoogzwangere vrouw en onze twee kinderen voor vijf weken naar Nederland vluchtte, sprak ik een paar keer kort met hem. Ik zal nooit het vuur vergeten dat hij in zijn ogen had toen hij zei: “Wij staan achter Israël, we bidden dagelijks voor jullie”. Ook van andere (protestantse) christenen – veelal lezers van de krant en/of bezoekers van mijn weblog – krijg ik regelmatig steunbetuigingen, voor mijzelf en mijn gezin of meer algemeen voor Israël of het Joodse volk. Er zijn nog steeds veel Nederlanders voor wie onopgeefbare verbondenheid geen holle frase is. Hun gebeden en solidariteit stemmen me altijd blij en dankbaar. Des te meer omdat ik weet dat er moed en karakter voor nodig zijn om je dezer dagen in Nederland – of elders in Europa – openlijk vóór Israël uit te spreken. Het is waar dat de stem van Israël-supporters minder vaak en vooral minder luid gehoord wordt dan die van hen die zeggen zich om de Palestijnen te bekommeren. In tegenstelling tot mevrouw van Oordt heb ik echter geen ontzag voor mensen als Dries van Agt en Gretta Duisenberg. Zij maken meer dan wie ook duidelijk dat wie zich als pro-Palestijnse activist opwerpt niet zelden vooral Israël haat. Nu Israël al bijna een decennium lang als politically incorrect geldt, zijn moed en karakter niet de belangrijkste vereisten om met de wolven mee te kunnen huilen. Maar laat ik geen tijd verspillen aan hen die ons haten. Ik schrijf dit artikel allereerst om mijn dank en waardering uit te spreken voor iedereen die de laatste jaren Israël is blijven steunen, in voor- en tegenspoed. Tegelijkertijd heb ik een kritisch verzoek. Ik geloof niet dat het gevoel van de door mevrouw Van Oordt geciteerde Israëlische beveiligingsmedewerker (“Everybody hates us”) en de daaruit voortvloeiende houding van veel Israëliërs (“We kunnen lak hebben aan de hele wereld, ze haten ons toch”) juist en gerechtvaardigd zijn. Ik ken veel Joden en niet-joden buiten Israël die ons een warm hart toedragen. Sommigen van hen hebben serieuze en zeer constructieve kritiek op het beleid van de Israëlische regering. Die kritiek staat niet haaks op hun vriendschap, integendeel, ze is er een uitdrukking van. Zoals André Rouvoet – zonder twijfel een vriend van Israël – me ooit vertelde: “Echte vriendschap toont zich ook in het leveren van kritiek als dat nodig is, dat is juist in het belang van de vriend en van de vrienschap”. Dit is het soort vriendschap waar Israël meer dan ooit behoefte aan heeft. Door de regionale en wereldwijde haat tegen de Joodse staat en de vaak onterechte en eenzijdige internationale kritiek op Israël, en vanwege een bijna onmogelijke binnenlandse politieke realiteit, lijkt de Israëlische regering stuurloos te zijn. Hierdoor worden de vitale prioriteiten uit het oog verloren, en dreigt de Joodse staat van zichzelf en van zijn vrienden te vervreemden. Je kon dat zien bij het debacle rond de Turkse ‘hulpvloot’. Terwijl Israëls beste soldaten voor schut werden gezet door een groep naiëvelingen en agressieve pseudo-martelaren, nam Teheran bijna onopgemerkt nog een stap op weg naar de – niet alleen voor Israël – levensgevaarlijke Iraanse kernbom. Een soortgelijke onopvallende stap werd gezet toen tijdens het bezoek van de Amerikaanse vice-president aan Israël plannen voor de bouw van woningen in Oost-Jeruzalem bekend werden gemaakt. Wanneer Israël er keer op keer bewust of per ongeluk in slaagt om op het verkeerde moment zijn bondgenoten in verlegenheid te brengen of boos te maken (zie ook: Maxime Verhagen), kun je moeilijk volhouden dat de fouten en de schuld alleen maar bij ‘de andere kant’ liggen. Ik zou graag zien dat Israëls trouwste vrienden hun vriendschap iets meer zouden benutten om Israël ook op zijn fouten te wijzen. Mijn verzoek aan Sara van Oordt, Joël Voordewind, Kees van der Staaij, en alle andere ware vrienden van Israël is dan ook tweevoudig: blijf Israël steunen, en laat die steun zo veel mogelijk zien en horen, maar druk uw verbondenheid, vuur, en vrienschap waar nodig én mogelijk óók, en meer dan voorheen, uit in opbouwende, betrokken en eerlijke kritiek richting Israëls leiders.

Wednesday, June 16, 2010

Schaamteloos

Zoals een Amsterdamse commentator bij dit artikel opmerkt, het zou me niet verbazen als Tip de Bruin ( geen familie, voor zover ik weet ) zelf geen kinderen heeft. Anders valt het schaamte- en smakeloze gebruik dat dat bedrijf van het in en in trieste geval Joran van der Sloot maakt, niet te verklaren.

Monday, June 14, 2010

2-0

Cafe Paradiso, Gruzenberg 20, Tel Aviv, this afternoon (right before the game started)
Azrieli Towers, Tel Aviv, this afternoon (about an hour before the game started)
Today I had a good time with two of our three children. All three of them had received a so-called Brulshirt (roar-shirt) plus a small orange flag and orange whistles from my father and siblings in Holland, so we went to cafe Paradiso in the heart of Tel Aviv, to watch the first game of the Dutch soccer team in the World Championship with members of the Dutch Forum. That is, my son and daughter watched the game, while I sat outside, had two cool Pepsis, chat with some locals, and read several chapters in a John Grisham book (not his best, I am afraid). I was inside the cafe for less than ten minutes, then it became too crowded and hectic for me. Afterwards, we went to Chiko and Diko, as far as I know the only 'magic shop' in Israel (Allenby Street 138), to buy two new magic tricks. Our son (the lion on the left in the second picture, the other one is our daughter) really, really loves magic and magicians.

Says it all (or, at least, a lot)

Eitan Haber hits many nails on the head with this article.

Thursday, June 03, 2010

Sylvia

Among the hit songs that Focus recorded, this is my favorite.

Just Roo It

I was pleasantly surprised (and - as strange as that may sound, or is - I felt slightly proud) to hear that the soundtrack for the commercial made by Nike for the World Championship Soccer is no other than Hocus Pocus, by the Dutch band Focus. About thirty years ago - quite a while after the original band had broken up - my brother introduced me to Focus' music, and until this very day every once in a while I enjoy listening to Thijs van Leer, Jan Akkerman and the other band members.

Tuesday, June 01, 2010

Smart vs dumb

I find it hard to feel any sympathy for the vast majority of the so-called peace activists (I continue to state that most pro-Palestinians are actually anti-Israelis, just like all too many self-declared Israel-supporters mainly are anti-Palestinian) who were aboard the vessels yesterday, and I am sure that revelations such as this and this are true (though the IDF Spokesperson has handled the PR very badly, but that doesn't surprise anybody anymore). Still, I am thinking all the time about what my wife always says about smart and intelligent kids: an intelligent person can get out of a situation that a smart person would not have gotten into in the first place. If that is true, there are probably a few basically intelligent people in Israel's current government, but among those who pull the strings nobody seems to be truly smart. Or he deliberately gets us into situations like the mess that we have been witnessing for the last 48 hours.

100% success

Either this guy is terribly dumb (which is not the case), or he has a sick sense of humor (which I doubt), or he has a very warped perception of reality. If he believes or suggests that Israel's totally failed handling of the boat crisis yesterday contained even one percent of success for our side, he deserves the stupid-overstatement-of-the-year award.
I did not really want to write about that disaster ( a disaster in oh so many ways ), but just after midnight, on the First Channel, I heard and saw a senior military analyst give a very good analysis of all the mistakes that were made in the operation. I wanted to mention some of those points on my blog this morning, when I saw that the analyst, Reuven Pedatzur, already had written an article that contains his criticism. You can read it here in English. Yossi Sarid also wrote a biting comment, very true, though a friend of mine wrote to me that there are far more than seven idiots in the cabinet and in charge. Also, Ari Shavit points out how much progress Israel has made since 2006: "During the 2006 war in Lebanon I concluded that my 15-year-old daughter could have conducted it more wisely than the Olmert-Peretz government. [...] Today it's clear to me that my 6-year-old son could do much better than our current government."