Tuesday, September 28, 2010

A Man in the City - Gidi Gov & Yehuda Poliker

Yehuda Poliker & Gidi Gov, performing together about twenty years ago. Lyrics - Meir Ariel, Music - Yehuda Poliker. I knew the song from this album (my wife is a fan of Gidi Gov), and by chance came across the YouTube video.

Face to Face - Yehuda Poliker

One of my favorite songs - Panim el mul Panim, Face to Face - by one of my favorite Israeli artists, Yehuda Poliker. Lyrics - Yaacov Gilad, Music - Yehuda Poliker. I have not really followed the Israeli music scene for a while, but I know that Poliker has brought out a new CD recently. Yesterday, when I went to buy another new CD for my wife's birthday ( she was born on Simhat Thorah, her regular birthday is in October ), I saw the album. I will probably buy it soon, together with the only two other albums of Poliker that I haven't got yet, those two came out a few years ago and contain old material plus some of his most beautiful creations that do not appear on any of the eight Poliker CDs that I already own.

When the settlements freeze over...

Three more or less randomly chosen, interesting articles about the stupid bluff poker game that the Israeli government is playing these days:

Saturday, September 25, 2010

Amen

Josef Joffe zegt deze week in de Volkskrant heel aardig waar het op staat. Ook ik heb keer op keer, in verschillende vormen, geschreven dat je niet moet denken dat na de totstandkoming van een Palestijnse staat de vrede uit zal breken, maar dat dat geen reden is om die staat tegen te houden. Zo'n staat - om het even hoe die er uit zal zien - is eerst en vooral een Israelisch belang, om minstens twee redenen. De eerste komt vluchtig in Joffe's artikel voor: zodra een Palestijnse staat tot stand is gekomen kunnen alle Arabische, islamitische en andere regionale en globale despoten, fanatici etc. niet meer de schuld voor de ellende van de Palestijnen en voor nog zoveel ander onheil op de schouders van Israel afschuiven. Een andere belangrijke reden wordt door Joffe niet genoemd: het alternatief ( een eeuwig voortdurende bezetting ) betekent een zeker doodvonnis voor Israel als democratie en als staat voor het Joodse volk. Wanneer Israel niet meer van binnenuit verziekt en verzwakt (politiek, economisch, sociaal) wordt door de bezetting en alles wat daar uit voortvloeit (net als in het geval van de vrede is de bezetting echt niet de enige oorzaak van al wat er mis is in Israel, maar veel van dat alles kan wel direct of indirect met haar in verband worden gebracht ) EN wanneer Israel niet meer zonder blikken of blozen en met goed of slecht fatsoen als bezettende macht kan worden neergezet, zal het land makkelijker en effectiever al zijn vijanden kunnen bestrijden, oude bondgenootschappen kunnen versterken en vernieuwen, en nieuwe bondgenoten kunnen zoeken.

Friday, September 24, 2010

Triest - triester - triestst...

Dat deze man ueberhaupt zoveel spreek- en zendtijd krijgt is triest genoeg. Dat aardig wat ogenschijnlijk beschaafde mensen - gezien de commentaren op de site van de krant van wakker PVV-erland - virtueel voor hem applaudiseren is nog veel triester. Blijkt maar weer dat Amerika- en jodenhaat overal in EN aan alle uiteinden van het globale dorp te vinden is, en dat complottheorieen een favoriet tijdverdrijf zijn voor mensen met sterk uiteenlopende achtergronden. Ook in Israel is er geen gebrek aan complottheoretici. Zo kun je regelmatig extreem en minder extreem rechtse Israeliers horen suggereren dat Yitzhak Rabin z"l heus niet door die arme Yigal Amir vermoord is. Tja, het zal allemaal wel, iedereen heeft weer andere manieren om binnen de ingewikkelde, soms benauwende en zorgwekkende dagelijkse werkelijkheid zijn plaats te vinden, zijn gezonde of aangetaste verstand te bewaren, en al wat er zich in de wereld afspeelt te duiden. Wie ben ik om daar mijn twijfels over te hebben?

Wednesday, September 22, 2010

A nation divided

The fact that his words were not very nice or wise, and that they are as politically as incorrect as can be, does not mean that what Bill Clinton said yesterday is totally untrue. Israel has become and is still becoming more and more ethnically divided, and those divisions are also - partly and increasingly - reflected in the views Israelis have on the current and future relations with their neighbors ( i.e. Jewish/non-Jewish/Arab Israelis and Palestinians ). You can see this in Bibi's coalition. The two parties that more than any other coalition partner make it hard for Nethanyahu to make any real change in Israel's policies and presence across the Green Line are both parties that have their main electoral basis within two distinctively ethno-religious parts of Israeli society: traditional and religious sefardi Jews ( Shas ) and Russian-speaking Jews and non-Jews ( Avigdor Lieberman's Israel Our Home ).

Sunday, September 19, 2010

Dutch treat

You probably won't be surprised when I say that I understand and agree with this decision. Holland never has recognized territories beyond the Green Line as legitimate parts of the State of Israel, no matter how Israel wants to view or call those territories. The 'argument' given by a spokesperson of the Israeli local authorithy heads ("This is a professional forum ...We are disappointed by the fact that political issues are being involved in this." ) is hogwash, basically. Just as Israel believes it has every right in the world to make the POLITICAL decision to keep on building in the occupied territories, so the Dutch and other Europeans have the right to make the political decision not to support or condone Israel's presence in those territories in any way. It just shows how deep many Israelis are buried in denial, and fail to understand how it can be that countries and individuals who actually are supporters of Israel as a democratic state for the Jewish people have the nerve to make a distinction between Israel proper on the one hand and the occupied territories on the other. Another proof of the state of denial among Israelis (including many people who belong to mainstream Israeli society) is the comment in this article, by a "European Union expert from Tel Aviv University". Not only does he state that the EU "has no de facto stance vis-a-vis foreign and defense policies" (which is absolutely not true; there is a stance, even though that stance is not always expressed or enforced collectively), he also suggests - like so many Israelis - that being critical of the occupation equals being anti-Israeli (in my opinion, the opposite is true). Finally, he names several European leaders with a so-called pro-Israeli stance. One of them (Berlusconi) is considered a corrupt and controversial potentate (Israel deserves and should look for better friends). All the others have on more than one occasion voiced fierce criticism of Israel's policies in the occupied territories. I do consider each of them as a friend of Israel (as I do Mr Verhagen, the demissionary Foreign Minister of the Netherlands, Israel hasn't had such a good and a true friend in The Hague for several decades), but if they prove anything, it is that true friends oppose the occupation and the settlements, and don't support or even condone them.

Friday, September 17, 2010

Yom Kippur 2010

Gmar Hatimah Tovah! For those of you who fast: Tsom Kal. ( The picture I found here )

Monday, September 13, 2010

Artikel - Vredesobstakels

Het volgende artikel staat vandaag (of het stond zaterdag, dat weet ik niet helemaal zeker) in het Reformatorisch Dagblad. Twee weken geleden vond er na lange tijd weer een aanslag plaats zoals we die al bijna twintig jaar zien telkens wanneer er serieus over vrede onderhandeld ‘dreigt’ te gaan worden. Eindelijk kwamen vertegenwoordigers van Israël en de Palestijnse Autoriteit weer eens op het hoogst mogelijke niveau bijeen om te praten. Anderhalve dag voordat premier Nethanyahu, PA president Abbas elkaar en president Obama Obama in Washington de hand schudden, werden nabij Hebron, naast de nederzetting Kiryat Arba, vier Israëlische burgers vermoord. Hamas eiste de verantwoordelijkheid op voor deze aanslag, die luidkeels in Gaza gevierd (en in Teheran geprezen) werd als een ‘succes’ voor het Palestijnse ‘verzet’. Het hoge zie-je-wel gehalte van veel Israëlische reacties na die aanslag deed mij weer eens vermoeden dat sommige mensen teleurgesteld zouden zijn geweest als het uitzicht op vooruitgang – hoe miniem ook – niet wederom door terreur was vergezeld. Ook nu weer werd om het hardst geroepen dat alleen een harde hand en meer nederzettingen het enige juiste antwoord op dergelijke terreurdaden zijn. Ik zal hier niet ingaan op de problemen aan de Palestijnse kant die het vinden van een uitweg uit de verstikkende status quo bemoeilijken. Niet alleen zijn die problemen enorm ingewikkeld, ik voel me er ook niet echt voor verantwoordelijk of bij betrokken. Mij gaat het allereerst om ‘mijn’ kant van het conflict, een kant die ik al vaak nauwelijks kan begrijpen. Ook aan deze kant zijn de vredesobstakels talrijk. Twee verwante problemen staan hierbij centraal: een nagenoeg verdwenen vredeswil, en een groeiend gevoel van zwakte en onzekerheid. Mede door de Palestijnse terreur – maar ook bijvoorbeeld door een gebrek aan leiderschap na de moord op Rabin, corruptie, een algehele verrechtsing, en andere binnenlandse ontwikkelingen die niet of slechts deels aan die terreur kunnen worden toegeschreven – wordt er tegenwoordig door veel Israëliërs alleen nog maar lippendienst aan de wil tot vrede betaald. Men ziet de vrede nauwelijks nog zitten, en veel mensen die nog halfzacht in vrede geloven denken dat die uiteindelijk zonder territoriale prijs gewonnen kan worden. Zolang we maar rustig blijven doorbouwen en onverschrokken onze tong naar de internationale gemeenschap blijven uitsteken. Nederzettingen zijn niet het enige vredesobstakel (zie o.a. de Palestijnse kant van het verhaal), en de vrede zal heus niet spontaan uitbreken mocht Israël de (meeste) nederzettingen ooit opgeven, maar je moet wel ziende blind of horende doof zijn om keer op keer te stellen dat ze absoluut geen probleem vormen. Zelfs onze beste (werkelijke) vrienden in het buitenland erkennen dat het overgrote deel van de betwiste/bezette gebieden nooit een onbetwist en erkend deel van de Joodse staat zullen vormen. Nog veel gevaarlijker is dat Israël van binnenuit verzwakt. Het land – voor zijn veiligheid en voortbestaan zo afhankelijk van technologische en intellectuele vooruitgang – zakt bijna elk jaar verder weg op diverse inernationale lijsten met educatieve en academische prestaties. Deze week viel in het jaarlijkse onderwijsrapport van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OECD) te lezen dat Israël minder geld uitgeeft – per leraar en per leerling – dan elk ander lid van de organisatie. Ook kent Israël, een kersvers OECD-lid, van alle lidstaten de grootste kloof tussen arm en rijk. Die kloof zorgt voor sociale spanningen en is één van de redenen waarom het land politiek onstabieler wordt. Deze verzwakking gaat gepaard – mede door de terreurdreiging en de internationale verkettering van Israël – met een groeiend gevoel van onzekerheid, en een gebrek aan identiteit. Veel seculiere Israëliërs zullen je nauwelijks een duidelijk en zelfverzekerd antwoord geven als je hen vraagt of en zo ja waarom ze zich als zionist zien, en wat het voor hen betekent om Israëlisch te zijn. Populistische politici – ook hier zijn zij tal- en invloedrijk – spelen in op die onzekerheid. Terwijl het onderwijssysteem zucht onder tekorten vond de minister van onderwijs (een prominente seculiere Likudnik) zomaar geld om Joodse studiën op middelbare scholen te bevorderen, ten koste van lessen maatschappijleer en democratie, die – zo luidde één van de bedenkelijke argumenten die ik ergens las – toch maar voor verhitte discussies zorgen. De ondanks alles nog steeds enige democratie in de regio wordt zo langzaam maar zeker steeds verder uitgehold, en echt niet alleen of voornamelijk door ultra-religieuze nationalisten. Vraag mij niet wat dé oplossing voor dit alles is. Waar ik wel van overtuigd ben is dat Israël zijn eigen toekomst voor een belangrijk deel in eigen handen heeft. De meeste beslissingen die vereist zijn op economisch, politiek, en militair gebied om Israëls toekomst veilig te stellen en zijn positie in de wereld te verbeteren, moeten in Jeruzalem, Tel Aviv etc. genomen worden. De besprekingen van de afgelopen weken zijn een stap in de goede richting. Oplossingen voor de twee problemen die ik hierboven geschetst heb zouden grotendeels door onze eigen leiders kunnen worden aangedragen. Daarvoor zijn wel meer dan ooit gezond verstand, durf, visie, en waarachtig leiderschap vereist. Aan het begin van het nieuwe Joodse jaar zijn het dan ook die vier dingen die ik Israëls leiders van harte toewens.

Friday, September 10, 2010

Artikel - Een gelukkig 5771

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad. Vorig jaar schreef ik in mijn jaaroverzicht van 5769 dat het nieuwe jaar hoopvol leek te beginnen, met regenval op de eerste dagen van 5770. Als ik nu terugkijk zou ik bijna zeggen dat de regenval gedurende het afgelopen jaar een soort metafoor is voor al wat er hier de laatste twaalf maanden (ook de Joodse kalender kent twaalf maanden, met om de zoveel jaar een dertiende maand) is gebeurd. Qua regenval is het geen geweldig jaar geweest, er had veel meer neerslag moeten zijn om het watertekort minder nijpend te maken, maar aan de andere kant zijn er ook veel drogere jaren geweest. Dit "Het had ook beroerder gekund" geldt voor veel dingen. Op Yom Kippoer, tien dagen na het begin van het Joodse nieuwjaar, schrokken we toen we vliegtuigen hoorden overvliegen. Normaal gesproken is het doodstil op die dag, er rijdt en vliegt nauwelijks verkeer, het is dan ook de enige dag in het jaar waarop Israëlische kinderen rustig op straat kunnen fietsen. Het bleek loos alarm te zijn, al heb ik nooit gehoord wat de vermeende dreiging inhield. Wel duiken steeds weer rapporten op waarin staat dat Israël Iran al dan niet gaat aanvallen. 5770 is minder dan voorgaande jaren het jaar van Ahmadinejad geweest, al kan ik net als in alle vier vorige jaaroverzichten niet om hem heen. De sancties tegen zijn land zijn iets aangescherpt, maar het blijft de vraag of Iran toch niet gewoon rustig aan de ontwikkeling van atoomwapens blijft doorwerken. Ook dit jaar kan ik weer weinig anders zeggen dan dat we rond het jaaroverzicht van 5771 misschien wat wijzer zullen zijn, al vinden de belangrijkste ontwikkelingen buiten ons gezichtsveld plaats. Een andere naam die jammer genoeg ook dit jaar nog steeds veelvuldig in het nieuws was is die van Gilad Shalit, de Israëlische soldaat die in het voorjaar van 2006 ontvoerd werd en sindsdien in – vrijwel zeker – Gaza wordt vastgehouden. In december waren er heel even geruchten dat hij naar een ‘veilige lokatie’ in Egypte was overgebracht, en dat een gevangenenruil ophanden was. Niet dus. Onlangs hebben zijn familie en vrienden een meerdaagse wandeltocht van hun woonplaats in Galilea naar Jeruzalem gehouden. Tienduizenden Israëliërs – waaronder onze zevenjarige zoon – hebben een stukje van de route met hen meegelopen. Laten we hopen dat zijn ouders en andere geliefden hem spoedig in hun armen zullen kunnen sluiten, al is de kans daarop helaas klein. De meest zorgwekkende ontwikkeling van het afgelopen jaar was het verslechteren van de verhoudingen tussen Turkije en Israël, een verslechtering die meer dan slechts bilaterale oorzaken én gevolgen heeft. Het dieptepunt in dat opzicht vormde de rampzalig verlopen entering, door de Israëlische marine, van een Turks schip vol anti-Israëlische dan wel pro-Palestijnse activisten, waarbij negen activisten werden gedood. Als in Israël wonende Nederlander kan ik in een overzicht als dit niet om de dood van Conny Mus heen. Al voordat ik naar Israël kwam was hij het gezicht van de Nederlandse journalistiek in het Heilige Land . Mijn persoonlijke mening over zijn werk doet er niet al te zeer toe, ook omdat ik slechts een klein deel van dat werk zelf gezien heb. Wel denk ik dat de Nederlandse gemeenschap in Israël hem zal missen. Bij veel van de bijeenkomsten van leden van die gemeenschap was hij actief aanwezig. Daarnaast speelde hij al jarenlang tegen het einde van het jaar de rol van goedheiligman, een rol waarvan vele honderden Nederlandse en Israëlische kinderen – waaronder onze dochter en twee zoons – heel erg genoten hebben. Hij ruste in vrede. Er waren ook enkele positieve berichten. Professor Ada Yonath won samen met twee andere wetenschappers de Nobelprijs voor scheikunde. Ze verdiende die prijs zonder enige twijfel, wat overigens niet gezegd kan worden – met alle sympathie die ik nog steeds voor hem heb – van president Obama en de Nobelprijs voor de vrede, een prijs die hem toch echt te vroeg is toegekend. Begin 2010 reisde een Israëlische afvaardiging reddingswerkers en medisch personeel – allen soldaten en reservisten van de IDF – naar Haiti om daar hulp te bieden. In een Israëlisch veldhospitaal beviel een Haïtische moeder van een zoon, die ze uit dankbaarheid Israël noemde. De hoop die de verkiezing van Barack Obama in november 2008 met zich meebracht is nog niet bepaald verwezenlijkt. Deels komt dat door de economische crisis, die toch vooral een erfenis van zijn voorganger(s) was. Toch zijn er hoopgevende ontwikkelingen geweest die direct aan hem kunnen worden toegeschreven. Zijn regering heeft zowel op Israël als op de Palestijnen genoeg druk uitgeoefend om hen eindelijk weer eens naar de onderhandelingstafel te brengen. Alleen al de directe en actieve Amerikaanse betrokkenheid bij het zoeken van een uitweg uit de onleefbare impasse is een verademing ten opzichte van de regering Bush jr., die Palestijnen en Israël acht jaar lang feitelijk liet aanmodderen, met alle gevolgen van dien. Hoe cynisch ik de laatste jaren soms ook ben, de directe Palestijns-Israëlische contacten van de laatste weken lijken bijna nog hoopgevender te zijn dan de regen waarmee het afgelopen jaar begon. Het zou mooi zijn als ik over een jaar kan schrijven dat 5771 echt een beter jaar was dan het vorige. Ik wens u en ons allen het allerbeste.

Wednesday, September 08, 2010

Happy New Year

A happy, healthy, hope- and successful 5771! ( the picture I found here, via Google )

Saturday, September 04, 2010

Peace around the corner ( well, not yet )

Starting Shot
Joep Bertrams' view on this week's events and developments.