Saturday, December 25, 2010

Soehne Mannheims - Und wenn ein Lied...

During my week-long stay in Germany I came to know an exciting German band, called Soehne Mannheims ( The Sons of Mannheim ). One of the songs sung by the choir of the school that hosted the orchestra of my school was Und wenn ein Lied... On the last day of our stay, when we were in Cologne, a friend of mine helped me find an album with a live version of that beautiful song. I bought that double album, which contains two MTV Unplugged concerts, one by the whole band and another by one of its best known frontmen, Xavier Naidoo. The band plays in various spots in Europe in March and November next year, if they were to play somewhere near my place of residence I definitely would make an effort to go and see them. Multiculturalism may have failed in Germany, as Angela Merkel has claimed. The discussion about a Leitkultur is a sensitive one in Germany, as in Holland and elsewhere. All in all I was very glad to discover that Germany appears to be a very open, tolerant, and culturally rich and diverse society, in which people from so many cultural and ethnic backgrounds share one language and various central values, and in which bigotry - of any kind - and narrow-mindedness are totally unacceptable. Xavier Naidoo and his band exemplify that openness. This was my first visit ever to Germany, and I hope many more visits will follow, I really enjoyed my stay there.

Season's Greetings

Christmas with Friends
Joep Bertrams' view on Christmas.
Happy Holidays to those of you who celebrate them, and a happy, healthy and hopeful 2011 to all of us!

Sunday, December 19, 2010

Winter Wonderland

Pictures that I took in Duesseldorf, Germany, where I am staying for one week.

Saturday, December 11, 2010

Niet getolereerd (gewenscht)

Als je sommige van de (veelal uiteindelijk verwijderde, zelfs de Telegraaf heeft grenzen) reacties op artikelen zoals dit leest, wordt het je duidelijk dat Frits Bolkestein zijn blik misschien wel zou moeten verruimen: zo te lezen zijn het echt niet alleen Nederlanders van Marokkaanse en andere exotische afkomsten die ervoor zorgen dat sommige Nederlandse Joden zich minder en minder gewenst, welkom, en op hun gemak voelen in Nederland.

Friday, December 10, 2010

IJzersterk

Terwijl het buiten begint te stormen lees ik online een ijzersterke column van Nausicaa Marbe. Ik wens u allen een goede, rustige nacht, en shabbat shalom.

Thursday, December 09, 2010

The day after

From a colleague I received a link to the website of Guy Shachar, a Haifa-based photographer who has made several PPT-presentations about the disaster that struck the Carmel last week.

Tell me who your friends are (cont.)

Yesterday, on the evening news, I saw a short report on an interesting Chanukkah party here in Israel. The one lighting the candles was Heinz-Christian Strache, the successor of Joerg Haider as leader of the Austrian extreme-right Freedom Party. Another face that I recognized in the small audience was that of Filip Dewinter, the Belgian counterpart of Mr Strache. They were hosted by I don't know which settler organization. One of the Israeli faces that I recognized was that of Elyakim Haetzni, an Israeli extreme-rightwinger and settler-activist. It takes one to appreciate/befriend/cooperate with one, apparently. So what if as far as we Jews are concerned (the followers of) men like Dewinter and Strache have a few grey or black spots in their history? Fascism has many faces, from Austrian neo-nazis, through Belgian populist xenophobes, to Israeli reli-ultra-nationalists. This is much more than just the simple the-enemy-of-my-enemy-is-my-friend line of thought, these men have much more in common than only their hatred towards Muslims and Arabs. PS: You can read more about the visit of the Austrian and Belgian politicians here. It turns out they were invited by an MK of Israel Our Home, which happens to be part of the current governing coalition. As Adar Primor writes, this is all very much "LeTif 'ereth Medinat Yisrael".

Darkness

This is what we saw in our street, an hour or two after the fire started one week ago, about half an hour after I returned home. Notice the lit headlights on the car that enters the street. The picture was taken with my mobile phone.

Wednesday, December 08, 2010

Wizard of Id

Today's episode of The Wizard of Id is particularly clever and funny.

That you may remember the day you left Egypt all the days of your life

In the sickening discussion around one of the topics that are preoccupying the minds of Israelis these days, when we are still mourning more than forty men and women who perished last Thursday on the Carmel mountain, at least one of the leading rabbis in Israel asked a question that a Jew should ask himself and others: "What if there was a similar call in Berlin against renting properties to Jews?". Yishar Koah, rabbi Steinman!

Cartoons

Recent work by three leading Dutch cartoonists: Joep Bertrams, Jos Collignon, and Tom Janssen. The first one deals with a Dutch news item ( or rather, with several recent news items ), the others are about issues that have made international headlines in the last few weeks.

Joep Bertrams - Little smudges/blots
Joep Bertrams
Joep Bertrams - Open Organization
Joep Bertrams - "...and the World Championship 2018 goes to..."
Jos Collignon
Tom Janssen - Living with Wikileaks:
"Hey, here's Putin!! You old corrupt maffia boss!!" - "Hi, you stupid dope!"

Tuesday, December 07, 2010

Niet echt nieuws

( Spotprent van Joep Bertrams; ik kwam deze tegen op het weblog van Rob Fransman )
Tot mijn kleine verbazing las ik gisteravond over de ophef die was veroorzaakt door uitspraken van Frits Bolkestein over de toekomst van Joden in Nederland. Verbazing, omdat de heer Bolkestein iets soortgelijks bijna drie jaar geleden al zei, in een interview dat ik begin 2008 met hem had voor mijn boek Israel en ik: Vijftien bekende Nederlanders over hun band met een zestigjarige (Aspekt, 2008). Dat interview (dat hij net als alle andere veertien geinterviewden inzag en goedkeurde voor het gepubliceerd werd) sloot hij af met de woorden (p. 28): "Israel is in mijn ogen eerst en vooral een vrijplaats voor Joden. Het is samen met de Verenigde Staten het enige land waar Joden op de langere termijn veilig zullen zijn. Het is triest, maar de eerlijkheid gebiedt me dat te zeggen. Wat ik het land toewens? Vrede. Ja, wat anders?" In het zelfde boek (pp. 83-84) zegt Dr. Bloeme Evers-Emden overigens iets soortgelijks:"Tegen mijn kinderen en kleinkinderen zeg ik altijd dat ze weg moeten: 'Er is maar één weg, namelijk naar Israël.' Het kan nog best een jaar of tien duren, maar het gaat mis hier." Enzovoort.

Sunday, December 05, 2010

The PM who says Ni

When I read this I couldn't help being reminded of good old Muhammad Sa'id as-Sahhaf, the Iraqi propaganda minister, and about the Knights who say Ni. Bibi has quite some hutzpah, trying to turn Israel's failure - which brutally cost the lives of more than forty young Israelis - into some kind of victory. If and when the fire is finally under control, that will be because of the blood, sweat, and tears of thousands of brave policemen and -women, firefighters, rescue workers and others, and because of the help, the expertise, and the hard work of hundreds of foreigners who came to help us. Any Israeli government official who tries to take credit for all that should be ashamed of himself. But then, if such officials and politicians knew any real shame, very few of them would still be where they are, and we probably would be in a much better state, in both senses of that word. PS: Of course, I confused the Knights of Ni with the Black Knight, also from Monty Python and the Holy Grail.

Why...

am I not surprised that rabbi Ovadyah Yosef and Ismail Haniyeh basically reach the same conclusion? There is one major difference between the two that is relevant in this context: one of them has an envoy in Israel's government who should take responsibility ( which is not the same as the blame ) for at least some of the failures that turned this fire into the disaster that it has become.

Saturday, December 04, 2010

Vriendschap is een illusie

Het volgende artikel staat als het goed is vandaag in het Friesch Dagblad. Het is zeer snel geschreven, in minder dan anderhalf uur, verdeeld over gistermorgen en -avond, onder verre van ideale omstandigheden, deels thuis, en deels bij vrienden van ons bij wie we te gast waren voor de shabbatmaaltijd. Zij hadden ons uitgenodigd zodat we in ieder geval even een paar uur frisse lucht konden inademen. We hadden ook kunnen blijven slapen als we gewild hadden, maar daar hadden we niet veel zin in. De lucht is hier trouwens redelijk fris, de rook gaat vooral richting Haifa en de zee, heb ik de indruk. Op de terugweg hoorden we wel dat het vuur (weer) iets meer onze kant uitkomt, maar het lijkt er niet op dat ons huis gevaar zal lopen, al houden we de zaak natuurlijk in de gaten. Anyway, hier is dus het gisteren - tussen de bedrijven door - geschreven stuk. Veel Israëliërs hebben wel eens van Geert Wilders gehoord. Niet zelden verwarren ze hem met Theo van Gogh, en denken ze dat hij vermoord is. Zijn politieke vrienden hier vindt Wilders vooral onder zijn Israëlische evenknieën, rechtse en extreem-rechtse populisten. Enkele jaren geleden was hij in Israël op uitnodiging van MK prof. Aryeh Eldad om zijn vermaarde film Fitna te vertonen. Ook komende week zal Geert Wilders de gast van Aryeh Eldad zijn. Niet “in verband met het congres ‘Twee staten voor twee volken’”, zoals ik in een Nederlands persbericht las, maar op een door het Knessetlid georganiseerde bijeenkomst waarop men zich juist tegen twee-staten-voor-twee-volken wil uitspreken. Immers, zo willen Eldad en Wilders op deze bijeenkomst weer eens benadrukken, Jordanië is het thuisland voor de Palestijnen. Professor Eldad, een groot deskundige op het gebied van de behandelingen van brandwondenslachtoffers en lid van een familie van zogenaamde ‘revisionistische zionisten’, volgelingen van Ze'ev Jabotinsky, behoort al jarenlang tot het ultra-nationalistisch rechtse deel van het Israëlische politieke toneel. Hij is een indrukwekkende persoonlijkheid, recht door zee en welbespraakt, maar helaas, zijn politieke denkbeelden en de oplossingen die hij aandraagt voor de complexe problemen die Israël teisteren zijn eendimensionaal. In dat opzicht is het niet zo vreemd dat nu juist hij – en niet een meer gematigde Israëlische politicus, van de Arbeidspartij of zelfs van de Likud – Geert Wilders wederom uitnodigt. Bij de PVV kom je met de schuldvraag op de een of andere manier altijd bij 'de moslims' uit. Bij Israëlische partijen als de populistische Israël Ons Huis, van Avigdor Lieberman, of de meer ideologische Nationale Unie, Eldads partij, geldt hetzelfde voor Arabieren en/of moslims. Ook al is Israël de laatste jaren – net als Nederland, maar toch weer heel anders – flink verrechtst, Eldad blijft een politiek nogal vreemde eend in de Israëlische bijt, net zoals Wilders dat natuurlijk in Nederland is, al is de PVV vele malen groter dan de Nationale Unie. Je kunt dat goed zien aan wat die twee partijen gemeen hebben: hoezeer veel mensen hier ook twijfelen aan de vredeswil van de Palestijnen, Jordanië=Palestina is voor de meeste Israëliërs een gepasseerd station. Zij zien in dat er slechts twee, of drie, mogelijke uitwegen zijn uit de huidige status-quo: een twee/drie-staten-oplossing of één binationale staat tussen de Middellandse Zee en de Jordaan. Is Geert Wilders een vriend van Israël, zoals hij zelf beweert? Ik heb een zekere bewondering voor de moed van de man, maar mij kunnen zulke vrienden gestolen worden. Hij is in mijn ogen vooral een vriend van die Israëliërs die – om wat voor reden dan ook, en in zekere zin evenzeer als de zeer talrijke en diverse fanatici aan de andere kanten van 'het' conflict – goed lijken te kunnen leven met het eeuwige voortduren van het Palestijns-Israëlische (of islamitisch-joodse, of islamitisch-joods/christelijke, het is maar door wat voor bril je het bekijkt) conflict. In een interview in Yedioth Aharonoth claimde de leider van wakker Nederland onlangs dat hij een ‘warme band’ heeft of had met de voormalige premier van Israël, Ariel Sharon. Ik zet vraagtekens bij die claim. De arme generaal ligt al bijna vijf jaar in coma. Toen hij zijn hersenbloedingen kreeg was Wilders nog lang niet de politiek relevante ster van de Nederlandse politiek die hij vandaag is. Net als elders ter wereld hebben ook in Israël de leiders van het land overvolle agenda's, en zijn ze nauwelijks werkelijk toegankelijk. Het lijkt mij dan ook nogal sterk dat de razend drukke premier in de laatste jaren dat hij bij bewustzijn was tijd heeft gevonden om een goede band op te bouwen met wie in die jaren toch niet veel meer was dan een excentriek politiek buitenbeentje in een klein Europees land. Maar ik kan het natuurlijk mis hebben. Wilders kan zeggen wat hij wil, Arik Sharon zal het vrijwel zeker nooit meer kunnen ontkennen, net zo min als hij de gruwelijke, absurde beschuldigingen van George Sluizer zal kunnen weerleggen. Op een enkel interview in een belangrijke krant na is er tot nog toe weinig aandacht besteed aan het bezoek aan Israël van de leider van de Nederlandse Partij voor de Vrijheid. Tot donderdagmorgen was er al nauwelijks belangstelling in Israëlische media voor Geert Wilders. Sindsdien is de kans dat hij hier komende week meer dan hooguit een kwartiertje mainstream-roem zal krijgen nog kleiner geworden. Terwijl ik dit schrijf, op vrijdagmiddag, zijn duizenden reddingswerkers, brandweermensen, soldaten, politieagenten, en buitenlandse hulpverleners in de weer om de grootste brand in de geschiedenis van de Joodse staat te bestrijden, en huizen en natuurgebieden, maar vooral mensenlevens te redden. Ruim veertig mensen – in de bloei van hun leven, veelal vaders of moeders van jonge gezinnen – zijn bij die brand omgekomen, en de komst van de Nederlandse politicus is wel zo ongeveer het laatste wat Israëliërs op dit moment bezighoudt.

Where there's smoke...

Now you can see more or less where I live: right above the source of the enormous pall of smoke. The picture I found on the website of Ha'Aretz. All the time now we hear airplanes and helicopters flying over, on their way to and from the seats of fire. This morning I saw something that would have been very funny if the whole situation were not so sad. After we got up I turned on the television to see if there was any news. One of the three main channels broadcast reruns of a breakfast show. For today they had chosen (I assume it was pre-programmed and not a deliberate choice) a rerun of a show that was broadcast originally in spring. In the show tips were given on what to eat and do on Lag Ba'Omer, the holiday (between Pesach and Shavuot) when kids light bonfires all over the country. By the way, it is ironic that during Chanukkah the Greeks have come to help us Jews extinguish a fire. You have to understand Hebrew to understand what is funny about the following; in Hebrew Mekhabim (extinguishers, as in fire fighters, mekhabey esh) is written with the same letters as Maccabees: HaYevanim Ozrim laMekhabim (the Greeks help the extinguishers/Maccabees).

Thursday, December 02, 2010

Oh my G'd...

We are closely following these events. My wife called me early in the afternoon, just before I was about to leave work. She was already home, and had prepared a bag, just in case. All the way home, driving across Haifa, I saw the enormous smoke clouds over the city. We live on the northern side of the mountain slope, the fire is on the southern side. This is a disaster of national proportions that we haven't witnessed here for quite a few years. Let's hope the fire is estinguished soon. For at least several dozens of people it appears to have been too late already. May their memory be a blessing. Update (3.12.10): We went to bed very late - or early - last night. We had packed one more bag, and I had prepared a pouch with our passports, some other important things, two USB sticks with backups of all the important files on my computer, things like that. It seems that our neighborhood is not being threatened anymore. Several houses in the Denya neighborhood in Haifa (which is the part of Haifa that is closest to where we live) have been evacuated, but the fire did not reach them. The fire is still not under control, but I hope that with international help ( thank G'd for that ) that will finally happen, the sooner the better of course. Slowly but surely the dimensions of this tragedy - and of the unpreparedness of the authorities - are beginning to become clear. Most of the victims who died yesterday were cadets in an officer course of the prison service. That means - on this morning's news bulletins this was confirmed - that most if not all of them were married men and women with young children. One of the missing persons is a 17-year-volunteer, a classmate of the daughter of a very good friend of ours. Today there will be at least 41 funerals all over the country. Once again we see wonderful signs of solidarity, one of the great things that still characterize Israel in times of crisis. People have opened their homes for evacuees, hotels are being filled with them, every possible kind of help is being offered. I just received a message from the school were I work. Tomorrow teachers and students will collect snacks, drinks etc. and distribute them to the firefighters, rescue workers etc. This morning we were invited by friends of ours, who live up north in a mixed religious-secular community in a very pastoral setting, for Friday night dinner (and for the rest of the weekend, if we want to), so that we can breathe some fresh air (we have to keep our windows closed). But we are all fine. I wish that could be said for all those who had to leave their homes, or the people who have lost their homes or - even worse - their loved ones. Our thoughts are with them, and with the thousands of men and women who are working extremely hard under almost impossible circumstances to stop the flames from spreading and to save lives, nature and property. This includes the wonderful men of Zaka. If you look for an organization in Israel that deserves your financial support, Zaka certainly is a worthy option, believe me.