Wednesday, December 14, 2011

EU & UK





Another very good cartoon by Tom Janssen.

Saturday, December 10, 2011

Waar zijn leven en laten leven gebleven?

Lees dit artikel eens, met sommige feedbacks. De lomperigheid en het onvermogen om zich met 'de ander' te identificeren druipen van zowel het artikel als van de commentaren af. Als ik dergelijke dingen lees vraag ik me weleens af of in Nederland vandaag de dag de PVV als fenomeen slechts een uitvloeisel of symptoom is van de intolerantie en de roep-maar-wat-je-op-je-hart-hebt-mentaliteit die in de Lage Landen al jaren gemeengoed lijken te zijn. Of zijn dat gebrek aan verdraagzaamheid en empathie en die lompheid door het harde werk van Wilders en zijn kameraden de laatste jaren enorm versterkt, en zijn ze eerder het gevolg dan de oorzaak van Geert de Grote's succes? Een soort kip-en-het-ei vraag, dus. Ik heb de donkerbruine indruk dat werkelijke tolerantie en medeleven in Nederland tegenwoordig twee wassen neuzen zijn, en dat hufterig-, kortzichtig- en onverdraagzaamheid koning zijn geworden in Holland. Ik zou haast de indruk krijgen dat veel Israeliers toleranter zijn dan de gemiddelde Nederlander. En dat bedoel ik niet als een compliment voor Israel.  Het is zo jammer, want Nederland is (ondanks alles, nog steeds) toch echt een heerlijk land.

Friday, December 09, 2011

Worth reading

Two good op-ed articles about current and highly worrying developments in Israel(i politics), and about some of their results: one by Haaretz publisher Amos Schocken, another by one of his senior journalists, Ari Shavit.


Op naar de 130






Deze cartoon van Tom Janssen vond ik ook erg sterk.

The world according to TJ


Inspired by international events and developments, Dutch cartoonist Tom Janssen has delivered some great work recently.



(Putin weakened)


Merkel: Therefore, it is one minute before twelve!!!...
Van Rompuy: ...so now I propose that we take a lunch break until one...


(Arab Spring - Islamists - Democracy)

Wednesday, December 07, 2011

Goed fout

Bij toeval las ik weer eens een uitstekende column van Elma Drayer. Wat mij opvalt - het kan zijn dat anderen dit ook al hebben opgemerkt, maar dat heb ik dan gemist - is dat twee van de belangrijkste verantwoordelijken voor de 'vergrijzing', in de laatste tien jaar, van de goed-fout discussie rond WOII allebei kinderen zijn van ouders die eind jaren dertig en begin jaren veertig van de vorige eeuw kozen voor de kant die in 1945 uiteindelijk verslagen werd (deze beschrijving lijkt mij neutraal genoeg). Ik weet niet wat de vader van meneer Van der Zee in 'de' oorlog deed, maar Van der Heijden senior was pik- en pikzwart, voor zover ik weet stond hij aan het hoofd van de Landwacht in Zuid-Holland. Ik heb ooit, online, gelezen wat Chris' broer Haye daar dapper en eerlijk over heeft geschreven. Is het toeval dat nu juist deze mannen nuances proberen aan te brengen - en dan vooral door de 'goede' kant minder goed te maken natuurlijk, zelden of nooit probeert men de 'foute' kant een menselijker gezicht te geven - in het verleden waarin hun ouders voluit voor collaboratie kozen? U mag het zeggen. Je kunt het niemand kwalijk nemen dat hij het voor zijn ouders opneemt, en natuurlijk had meer dan slechts een kleine, actief collaborerende minderheid boter op zijn hoofd in de jaren 1940-45 (en daarvoor en -na), maar in mijn ogen zul je de misdaden die door de actieve en minder actieve Nazis en hun helpers (waar en hoe die hulp ook maar gegeven werd) begaan zijn nooit minder misdadig kunnen maken door erop te wijzen dat er ook aan de 'goede' kant (en aan de kant van de belangrijkste slachtoffergroep) grove en minder grove fouten (en misdaden) zijn begaan.

PS: Voor nog een recente goede column van mevrouw Drayer: klik hier. En nu ik toch naar Trouw-columnisten verwijs, kan deze columns er ook nog wel bij.

Wednesday, November 23, 2011

Ajaxssssssss

Tom Janssen's laatste spotprent is volgens mij geniaal.

Sunday, November 20, 2011

Zupfgeigenhansel: Buergerlied



On my way from and to work these days I listen to several CDs with German, Dutch, and Scottish & Irish music. Two of the CDs are by a German duo that was active in the 1970s and 1980s. This is one of the songs on those CDs. By the way, Zupfgeigenhansel made one of the best albums with Yiddish songs that I know, 'kh hob gehert sogn.

Saturday, November 19, 2011

Worth reading


Although I have neither the time nor the patience to sit and write long or short postings for this blog these days, I read a lot and keep informed about what is going on here and elsewhere in the world. Carlo Strenger and Bradley Burston have caught my attention (and, while I read their articles, received several nods of assent) recently with some of their work. One of the very few weblogs that I visit on a regular basis (once a week or more) is that of Rob Fransman, where I found the beautiful picture (Amsterdam, Spiegelgracht) that you can see at the top of this posting.

Friday, November 11, 2011

Tom Janssen on Iran


Nuclear weapons? What nuclear weapons?

Found on Tom Janssen's website.

Inspiring Crises


The crises in (mainly Southern) Europe have provided Dutch cartoonist Tom Janssen with much inspiration in the last few weeks. 




"Well..." - "The next plan...!"


Schuldencrisis = Debt crisis
Europees Noodfonds = European Emergency Fund

Europees Noodfonds = European Emergency Fund; Net op tijd = Just in time



Schulden = Debts; Luie Grieken = Lazy Greeks


Griekenland = Greece; Nog maar een aspirientje? = Shall we give him another aspirin?

Tuesday, October 25, 2011

Gilad's thuiskomst

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.

Het is lang geleden dat er in Israël zoveel eensgezindheid was als in de aanloop naar vorige week dinsdag, toen de door Palestijnse terroristen ontvoerde Israëlische soldaat Gilad Shalit na 1941 dagen gevangenschap naar huis terugkeerde. Een overgrote meerderheid van de Israëlische bevolking steunde de beslissing van de regering Nethanyahu om 'in ruil voor' Shalits vrijheid 1027 Palestijnse gevangenen – volgens Hamas samen verantwoordelijk voor ruim 550 Israëlische doden – vrij te laten. Eén van de belangrijkste rabbijnen vergeleek de terugkeer van de inmiddels 25-jarige jongeman zowaar met de wederopstanding uit de dood. Noam Shalit zei dat zijn zoon als het ware opnieuw geboren was.

Onder het motto van woorden uit het boek Jeremia – (31: 16 – 17): God's belofte aan Rachel dat haar kinderen "uit des vijands land" en "tot hun landpale" zullen wederkomen – heeft een grote groep mensen zich jarenlang ingezet voor de terugkeer van Gilad Shalit. Onder de activisten bevonden zich religieuze en seculiere Israëliërs, Joden en Arabieren, volwassenen en kinderen. Vele duizenden brieven zijn er de afgelopen jaren door Israëlische scholieren aan Gilad geschreven, niet minder balonnen en tekeningen zijn door Israëlische kleuters opgelaten en getekend. Eén van de favoriete boeken van onze achtjarige zoon, die drie was toen Gilad Shalit werd ontvoerd, is een speciale, geïllustreerde uitgave van een verhaal dat Gilad jaren geleden op school schreef. Ik kan me uit de bijna twintig jaar dat ik in Israël woon geen groter gevoel van consensus herinneren, of het moet de afschuw zijn over de moord op premier Rabin in 1995.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen kritiek en tegengeluiden te horen waren. Vooral de nabestaanden van slachtoffers van sommige van de vrijgelaten hebben protesten laten horen en tevergeefs geprobeerd om de 'deal' juridisch te blokkeren. Een belangrijke rol in die protesten werd gespeeld door de familie Schijveschuurder, van Nederlandse komaf, nabestaanden van Mordechai (43), Tzira (41), Ra'aya (14), Avraham Yitzhak (4) en Hemda (2) Schijveschuurder, die tien jaar geleden bij een aanslag op een pizza restaurant in Jeruzalem werden vermoord. Dochters Lea (11) en Chaya (8) raakten bij de aanslag gewond. In de Israëlische media hoorden en zagen we vooral de zoons Meir en Shvuel. In deze krant stond een ontroerend, zeer ingetogen interview met de oudste zoon, Ben Zion.

Naast het gevoel van consensus zal mij vooral het gevoel van hoop en optimisme bijblijven, een gevoel dat het land bijna een week lang in zijn greep leek te hebben. De uitgesproken kritische journalist Gideon Levy (Haaretz) schreef dat de vrijlating van Shalit een korte onderbreking vormde van de 'dans der wanhoop' waarin Israël zich al een tijd bevindt. Vergeten waren heel even de kritiek op het socio-economische beleid van de regering, de internationale isolatie van Israël, de Iraanse dreiging (al werd gesuggereerd dat die dreiging een rol heeft gespeeld bij de timing van de overeenkomst tussen Israël en Hamas), en wat al de Arabische winter wordt genoemd. De langverwachte thuiskomst van Gilad Shalit beheerste anderhalve week lang de krantekoppen en nieuwsuitzendingen. Doordat het schoolvakantie was (Grote Verzoendag, Loofhuttenfeest en Vreugde der Wet) werd er vorige week dinsdag door nog meer Israëli's televisie gekeken dan bij andere historische gebeurtenissen. Wij deden 's morgens om zes uur – toen de uitzendingen begonnen – ook de televisie aan, en hebben urenlang zitten kijken. Er was zelfs ruimte voor een vrolijke noot. Eén van de verslaggevers zei dat de verhoudingen met Turkije blijkbaar weer hersteld waren: de flessen water die door de woordvoerder van het Israëlische leger aan journalisten werden uitgereikt waren 'made in Turkey'.

Ik heb de indruk dat de feestelijke thuiskomst van de Palestijnse gevangenen minder media-aandacht kreeg dan bij vorige gevallen waarbij gevangenen werden 'geruild'. Ehud Yaari, één van de belangrijkste Israëlische deskundigen wat de Arabische wereld betreft, trok mijn aandacht met iets wat ik nergens anders hoorde of las. Hij zei dat het publiek bij de grote bijeenkomst in Gaza de overwinningstoespraken van Hamas-vertegenwoordigers tamelijk koel in ontvangst nam. Volgens Yaari lieten de mensen in Gaza zich heus geen knollen voor citroenen verkopen. Nog één interessante anekdote. Yossi Sarid, een linkse ex-politicus en columnist voor Haaretz, werd gevraagd of hij Nethanyahu's besluit om de 'deal' te sluiten een dappere beslissing vond. Hij antwoordde dat een politieke leider pas dapper genoemd kan worden als hij een beslissing durft te nemen waarvan hij denkt dat ze juist is en het landsbelang dient, maar die indruist tegen wat wij het gesundenes Volksempfinden zouden noemen. Het was binnen de Palestijns-Israëlische context, en gezien meneer Sarids constante kritiek op Israëls nederzettingenbeleid en pleidooi voor een vredesovereenkomst met de Palestijnen, niet moeilijk om te raden op wat voor soort beslissing hij daarmee zinspeelde.

Saturday, October 22, 2011

The 'king of kings' is dead, long live....?



Tom Janssen's view on the situation in Libya.




"Gadaffi's dead!! Long live ...eh...eh...well I have no idea..."

PS: I know that in Arabic his name is written with a 'qaf', but there many different ways in which it is written in English, and I don't have the time or the patience to check what is the correct one, if any.

Consumers beware

If you ever happen to be in the shopping center of the picturesque Libyan town of Misrata, think twice before you buy something that requires cooling. After all, it might come from the same freezer in which these days the mutilated body of the late Mr Gadaffi has been dumped.


Thursday, October 20, 2011

End of an era, beginning of a new one

Although I had and have little sympathy for Mr Gadhafi, the brutal way in which he was lynched and the repeated, hysterical shouts of 'Allahu Akbar' by one or more of his killers made me wonder once again if  during the last months NATO - the US and Europe - has not been helping to create a new uncontrollable and unstable component within an already not very stable region. Let's hope - for the sake of the Libyan people, and for our own - that in the near future misgivings such as these will turn out to have been unfounded.


Wednesday, October 19, 2011

Could anybody please explain... (II)




Could anybody please explain to me why Scarlett Johansson is considered (too) sexy (for anything)? I really had to work hard (NOT) to find an online picture of her that even remotely shows the gorgeous actress's sex appeal.

Could anybody please explain... (I)

Could anybody please explain to Shahira Amin that a young man who until a few hours ago was kept, for more than five years, in solitary and sunless confinement by kidnappers of the kind that is known for its throat-slashing techniques rather than for deep-rooted humanitarian values, might feel slightly intimidated and forced into being interviewed when several (comrades/colleagues/lookalikes) of those kidnappers stand behind and around him, fully armed? I felt really sorry for the Egyptian people and for Arabs worldwide when I heard that Shahira Amin is considered a symbol of free journalism and opposition to propaganda in her homecountry and in the Arab world. Just imagine what unfree journalism over there probably looks like. At least it made me appreciate anew the media in Israel, in spite of all their flaws.

Tell me who your enemies are

Look at some of the absolutely sick feedbacks to this article, most of them written by people far far away from here, and you will understand that some of our staunchest so-called supporters should actually be counted among our worst enemies. As long as we suffer and turn our suffering into hatred and violence we are their heroes and allies, but the moment one of us tries to find a humane and very human way out of her pain and grief she becomes the focus of their vitriolic attacks.


Tuesday, October 18, 2011

A painful, potentially dangerous, but right decision

Together with millions of Israelis I just saw the first video pictures from Egyptian television, showing Gilad Shalit being escorted out of a car, looking pale and slightly in shock but walking and physically in good health. Bradley Burston sums up many of my own feelings right now. There remains a lot to be improved in this country, and many wrongs wait to be righted, but I am still glad, grateful, and proud that I am living on this side of the Green Line and of the Gaza-Israel border, and not on the other side. By the way, last night I saw good old Yossi Sarid on television. He was asked about Binyamin Nethanyahu's decision to sign the deal with hamas, whether it was a brave decision. He said - rightly, in my opinion - that it was the right decision, one that he fully supported, but that a decision by a political leader can hardly be called brave if it is supported by about 80% of the public, 90% of his cabinet, and virtually 100% of the media. For such a decision to qualify as brave the leader should dare to strive against the political stream and face opposition even within his own party when he believes that is the right thing to do for his country. Let's hope that Bibi N. will find that courage one day, soon.

PS: My pride and gratefulness were even stronger when I watched the poor kid being interviewed in a ridiculous, amateuristic, and rather abusive, cruel manner by Egyptian journalists, and when I finally saw him meet with IDF officers. Kol HaKavod leTsahal, as we say here. And thank G'd for Tsahal (the IDF), I would add, as someone who can hardly be labeled as being either militaristic or overly religious.

SheHeheyanu

It appears that Gilad Shalit is now in Egyptian hands, which means that his years of captivity are finally over. There is a blessing in Hebrew that is appropriate here: SheHeheyanu.  Just remember that only a few decades ago 'in Egyptian hands' was not exactly a synonym for 'safe' or 'free' if you happened to be an Israeli. But neither let us forget that at least two Israelis are still in Egyptian hands, in a less positive sense of that phrase. One of them is a Bedouin man whom we have hardly heard about since he was imprisoned on espionage charges more than ten years ago. I must honestly admit that only yesterday I heard about his case. Yossi Melman, of Haaretz, is one of the few journalists who has written about him. His name is Ouda Tarabin. As Mr Melman wrote two years ago, if only that poor man's name had been Ido Tamir. Let's hope that both Ouda Tarabin and Ilan Grapel will somehow benefit from the Gilad Shalit circus, and that both men will be back in Israel soon. Amen.

Monday, October 17, 2011

Das Kapital

Af en toe slaat Theodor Holman de spijker recht op zijn kop. Zo ook deze week. Kol HaKavod. Ik ben zeker geen liefhebber van rücksichtslos kapitalisme, maar ook ik krijg een nare bijsmaak in mijn mond wanneer ik veel van de protesten tegen 'het grootkapitaal' zie en hoor. De extremen komen elkaar weer eens tegen, en populistische leuzen klinken weer luid. Eerder deze week las ik een ander aardig opiniestuk over de 'Occupy'-'beweging' op de site van de Volkskrant. Ik ben helaas bang dat de populisten van Occupy en Tea Party de toon van de komende presidentsverkiezingen in de VS gaan bepalen. In zekere zin hebben ze dat natuurlijk al gedaan.


Saturday, October 15, 2011

Clannad - Mrs McDermott



One of the many fine tunes that I am listening to these days, from Clannad's first album.

Irony

Isn't it ironic that a Jewish terrorist might be released from jail early because of Israel's prisons being overcrowded, now that more than a thousand prison bunks will be vacated by that man's Arab counterparts? I suggest that he and his brother be included in the prisoner swap, on one condition: that they be deported to Gaza. I am pretty sure that Hamas will welcome both of them, and might even offer them a seat in the Hamas government. After all, they did what Arab terrorists could only dream of (killing an Israeli PM), and they achieved a goal shared by Palestinian and Israeli (and Iranian, and other) opponents of peace alike (killing any serious chance of reaching some sort of peace agreement that might offer a way out of the Palestinian/Arab-Israeli mess).


Shalit

Ook al is het hier lekker weer en tot het einde van komende week schoolvakantie en loofhuttenfeest (een van de leukere feesten, als je het mij vraagt), ik kan net als heel veel Israeli's nauwelijks wachten tot dinsdag, wanneer Gilad Shalit d.v. - Im Yirtseh HaShem - InSha'Allah thuis zal komen. Ik houd mijn hart vast dat de daad (of daden) van een of meerdere personen, landen, of organisaties die belang hebben bij het mislukken van de 'deal' de delicate situatie niet volkomen overhoop zal gooien. De gevangenen'ruil' is pijnlijk en problematisch, daarvan ben ook ik me bewust, maar ik denk dat hier toch echt het aloude 'eyn breyra' (er is geen keus) geldt. Het is in zekere zin een overwinning voor de terroristen, maar ik heb medelijden met het volk dat het van dergelijke overwinningen moet hebben. Over de motieven van Binyamin Nethanyahu koester ik weinig illusies, net zomin als - mutatis mutandis - over die van Hamas en zijn broodheren. Dit is Realpolitik ten voeten uit. Ik denk dat deze historicus nauwelijks beseft hoezeer hij gelijk heeft. Zelf had ik Marwan Bargouti graag vrijgelaten zien worden. Niet omdat ik enige sympathie voor de man heb, hij heeft zonder meer bloed van onschuldige Israeliers aan zijn handen, maar omdat hij een van de weinige geloofwaardige niet-islamistische alternatieven voor Hamas kan zijn, tamelijk brede steun onder de Palestijnse bevolking geniet, en als een pragmatische nationalist geldt, met wie te praten valt. Dat is nu juist - RR heeft dat goed gezien - waarschijnlijk de belangrijkste reden waarom de huidige Israelische regering hem liever in het cachot laat zitten. Je zou toch niet willen dat Israel opeens een geloofwaardige onderhandelingspartner tegenover zich zal vinden.

Tuesday, October 11, 2011

Van harte

Hierbij feliciteer ik Arnoud de Jong van harte met het tienjarige bestaan van zijn uitstekende weblog Verbal Jam. Nog vele blogjaren in gezondheid en geluk!



Insha'Allah-G'd willing-Be'Ezrath HaShem

Let's hope this is not another case of false hopes being raised. With all the difficult implications of such a deal, I sincerely hope that this news item is based on the truth, and that the poor Shalit family will soon be reunited with their son, brother, grandson.



Sunday, October 09, 2011

Amsterdam




This amazing panoramic picture I found at the beautiful website of a Dutch photographer who happens to visit Israel quite often (look at his pictures from Tel Aviv, highly recommended!), Thomas Schlijper.

Saturday, October 01, 2011

Fransman & Schlijper (&Corrie) - Amsterdam & Tel Aviv (&Gaza)

Net als Rob Fransman kijk ik ook regelmatig op de prachtige website van Thomas Schlijper. Als ik naar zijn foto's uit Amsterdam kijk voel ik soms een vreemde mix van jaloezie en heimwee. Mijn band met Nederland is vooral gebaseerd op mijn naaste familie, de taal, en het eten, maar wanneer men mij vraagt wat ik vooral mis in Israel dan zeg ik vaak "Een stad als Amsterdam".

In zijn laatste posting post Rob een door Thomas Schlijper gemaakte foto van een meisje dat middenin Tel Aviv een Palestijnse vlag vasthoudt. Volgens Rob - terecht - een bewijs dat Israel (ondanks alles) nog steeds de enige democratie in de regio is. Fransman schrijft "...als iemand me een foto stuurt van een meisje met een Israelische vlag in het centrum van een hoofdstad (*) in een Arabisch land ben ik bereid om mijn mening te veranderen." Ik neem aan dat deze foto (van Rachel Corrie die met een van woede en haat vertrokken gezicht  midden in Gaza een Israelische 'vlag' verbrandt) hem niet van mening zal doen veranderen, al voldoet het plaatje ogenschijnlijk aan zijn criteria.

(*) Ik hoop dat Rob Fransman niet van mening is dat Tel Aviv de hoofdstad van Israel is :-) Hoe links ik ook ben, ik zie geen enkele reden waarom (West) Jeruzalem niet de hoofdstad van Israel kan zijn, net zo min als ik er een probleem mee zou hebben als Oost-Jeruzalem de hoofdstad van een Palestijnse staat wordt.

Wednesday, September 28, 2011

Shanah Tovah

A Happy, Healthy, and Hopeful 5772!
( Last year right after Rosh HaShanah I came across this wonderful picture, taken by Yossi Yarom, on Ashley's Igoogledisrael )

Monday, September 26, 2011

Hartman's Truth

While reading this article I found myself nodding in agreement time and again. Some of the main truths (in my opinion, obviously) that I found in rabbi Hartman's article:

  • “They” may truly hate us. But we have not lost the means to navigate nimbly in dangerous waters. We seem to have lost our will. We seem content with expending our efforts to ignore the inevitability of Palestinian statehood and to the convening of Jewish assemblies in which we talk to ourselves and bemoan the injustice.
  • Not only must we have no desire to expand settlements but we must recognize and declare that many of those settlements - in particular those not connected to Jerusalem or located in one of the three settlement blocs - have no future and that Israel’s political, moral and Jewish interests lie in dismantling them.
  • Uncertainty, however, is no excuse for passivity, but the impetus for action. To recognize this is to recognize that while many things are the same, many are not. While our enemies may not have changed, we have. It is time to stop counting all the injustices, enumerating all that which is unfair, telling over and again to anyone who can hear that it is not our fault. It is time for us to take responsibility for our destiny, a destiny not necessarily defined by that which is forced upon us but which will reflect who we want to be.

Thursday, September 22, 2011

Chapeau!


Beter dan Tom Janssen zullen maar weinig mensen kunnen zeggen wat de essentie van het kabinet Rutte 1 is. Hoe zei JPB het vroeger ook al weer? Oh ja, fatsoen moet je doen. Yeah, right.

Sunday, September 18, 2011

Amen!

I agree with every word that Mr Friedman wrote for his latest column. Particularly when he says the following:

  • " ...the most diplomatically inept and strategically incompetent government in Israel’s history"
  • "I have great sympathy for Israel’s strategic dilemma and no illusions about its enemies. But Israel today is giving its friends — and President Obama’s one of them — nothing to defend it with."

Riverdance II - Yoshie High School Band




Not less impressive (and here and there much funnier, look how serious the kids are, and how some of them clearly enjoy playing the piece), this performance by the Yoshie High School Band.


Riverdance - Brass Band OÖ



I basically grew up in a wind band. From age 5 till age 16, and a short while as a student at the university, I played percussion, then the French horn, and later the trumpet. My brother played as well, our father has played in wind orchestras for more than 60 years, and he has also arranged many pieces (and written a march or two) and directed orchestras, although he is not a professional. What you see and hear in this video is the kind of music that I heard almost daily as a child, though technically our orchestra was not a brass band. The performance, by this Austrian brass band, of music from Riverdance is really impressive.

Start your week with a smile ( I did )




Yesterday's Wizard of Id episode brought a smile on my face this morning.


Shared danger is double danger

If Israel and the Palestinians (*) share one thing, or two, it is the fact that a) their most dangerous enemies come from among their own people, and b) their enemies from without are one of the main factors that hold them together as a people.

(*): I mean the average, hardworking Israelis and Palestinians, who just want to live their lives and raise their children in peace and prosperity in a state of their own. In spite of everything I insist on believing that those Israelis and Palestinians form the vast majority of the people(s) in Israel, the Westbank, and Gaza.



Friday, September 16, 2011

Why blame yourself if you can blame the other?

Israel has plenty of reasons to complain about its neigbors and other fellow-Near/Middle-Eastern countries, peoples, and regimes. Still, it cannot blame only 'the other side(s)', as long as it continues to blatanly ignore international public opinion (including the opinion of what I still see as its true friends) regarding its policies in the West Bank, and as long as $%#@#*# like Uzi Dayan are the country's (semi)official spokespersons. The country's foreign policy - if one can speak of such a thing - has failed for several years in a row, partly because - like its military policies - that policy merely follows our worst enemies' initiatives, and is exclusively focused on blaming everybody but our own failing leaders, rather than on coming up with more and or less new strategies and ideas. Luckily enough I am busy working most of the time, which makes me slightly indifferent to all the dangerous and worrying developments and events. In Haaretz I can read that there still are some voices of reason in this country. Not that too many people appear to be listening, but still... Anyway, shabbat shalom.

Beetje laat


Als ik naar Mariko Peters' politieke biografie kijk zie ik dat ze hoogstwaarschijnlijk driemaal als kamerlid op Prinsjesdag acte de presence heeft gegeven. Als ze iets beter had opgelet en naar het voertuig van de koninklijke hoog(hartig)heid had gekeken (in plaats van mee te doen aan die belachelijke jaarlijkse rare-hoeden-parade, waar ook de meest uitgesproken feministen om een of andere reden aan mee blijven doen), zou ze al lang hebben gezien wat er voor plaatjes op de Gouden Koets staan. Typisch dat het haar nu pas is opgevallen dat er ook een plaatje van wat deels ontklede gekleurde mensen opstaat. Ik ben geen fan van het koningshuis, maar dat koningshuis en die koets zijn een deel van de Nederlandse geschiedenis, en dat geldt ook voor die koloniale versiering. Er zijn wel foutere dingen te vinden bij de koninklijke familie, en belangrijker zaken om over te zeuren. Ik ben het dan ook - voor de verandering - redelijk eens met de minister-president.

Thursday, September 15, 2011

Tuesday, September 13, 2011

Long live a free Libya



Tom Janssen's clear, cynical, and in my opinion quite correct view on what is going on in Libya these days.
Although the meaning of most of the words might be obvious, I give the translations here:
Libietop = Libya summit; Leve vrij Libie = Long live a free Libya; Olieconcessies = Oil concessions; Engeland = England; Frankrijk = France; Italie = Italy

Zorreguieta

'En juffrouw Máxima, verklaar u nader:


Zijt gij wel voor de oudste zoon van mij

Een goede en draagkrachtige partij?

Dus wat ik vragen wil, wat doet uw vader?'


Het antwoord kon de majesteit behagen.

'Wat dééd uw vader?' had ze moeten vragen.


Driek van Wissen, 6 november 2000 (uit: De laatste jaren)

Sunday, September 11, 2011

11.9.01 - 11.9.11

The Names - Billy Collins

Yesterday, I lay awake in the palm of the night.

A soft rain stole in, unhelped by any breeze,

And when I saw the silver glaze on the windows,

I started with A, with Ackerman, as it happened,

Then Baxter and Calabro,

Davis and Eberling, names falling into place

As droplets fell through the dark.

Names printed on the ceiling of the night.

Names slipping around a watery bend.

Twenty-six willows on the banks of a stream.

In the morning, I walked out barefoot

Among thousands of flowers

Heavy with dew like the eyes of tears,

And each had a name --

Fiori inscribed on a yellow petal

Then Gonzalez and Han, Ishikawa and Jenkins.

Names written in the air

And stitched into the cloth of the day.

A name under a photograph taped to a mailbox.

Monogram on a torn shirt,

I see you spelled out on storefront windows

And on the bright unfurled awnings of this city.

I say the syllables as I turn a corner --

Kelly and Lee,

Medina, Nardella, and O'Connor.

When I peer into the woods,

I see a thick tangle where letters are hidden

As in a puzzle concocted for children.

Parker and Quigley in the twigs of an ash,

Rizzo, Schubert, Torres, and Upton,

Secrets in the boughs of an ancient maple.

Names written in the pale sky.

Names rising in the updraft amid buildings.

Names silent in stone

Or cried out behind a door.

Names blown over the earth and out to sea.

In the evening -- weakening light, the last swallows.

A boy on a lake lifts his oars.

A woman by a window puts a match to a candle,

And the names are outlined on the rose clouds --

Vanacore and Wallace,

(let X stand, if it can, for the ones unfound)

Then Young and Ziminsky, the final jolt of Z.

Names etched on the head of a pin.

One name spanning a bridge, another undergoing a tunnel.

A blue name needled into the skin.

Names of citizens, workers, mothers and fathers,

The bright-eyed daughter, the quick son.

Alphabet of names in a green field.

Names in the small tracks of birds.

Names lifted from a hat

Or balanced on the tip of the tongue.

Names wheeled into the dim warehouse of memory.

So many names, there is barely room on the walls of the heart.

Friday, September 09, 2011

Woooow!



Our son and I just returned home from one of the best shows that I have seen in my whole life. I have been a Riverdance fan for about ten years now. That is, I like the music and love to watch the DVDs (I have the CD and the 10th anniversary double DVD, plus, since today, the Live in Beijing DVD). Finally I had the chance to see the live show. They are in Israel for a number of concerts, after which most of the cast members continue to South Africa. The show in Haifa (the early one today) was amazing. So much talent, so much beauty on such a small stage! When I saw the stage I wondered how the dancers would manage, but it worked very well. The band and the cast were smaller than the ones that I know from the DVDs, some of the music was recorded, and there were no Russian dancers, but that did not make the show less exciting, or the (small, unfortunately) audience less enthusiastic. For two hours I really forgot about the mess Israel has been in for so long (a mess that appears to be getting worse by the day), about work and everything else, simply enjoying what my eyes saw and my ears heard. Thanks a million to a wonderful - and wonderfully talented - cast and production team! Go raibh maith agaibh!

Monday, September 05, 2011

Yves Duteil - Les choses qu'on ne dit pas




One of many beautiful songs written and sung by my favorite French singer-songwriter, Yves Duteil. While listening to this song I came across a (rare?) video of Yves Duteil with Pierre Nicholas and Georges Brassens, filmed about three years before the latter's death. 

Wednesday, August 31, 2011

Progress




This cartoon I found here.

Tuesday, August 23, 2011

Bibi and his Mini-Me




I found this funny picture on the Facebook page of my wife's cousin, who is a talented graphic designer. He designed the cover for my first book.  Have a look at some of his work on his website. Ironically, in this case the Mini-Me is a Doctor (Yuval Steinitz, probably not too well-known outside Israel), whereas his master - Bibi-Me - isn't.

Tuesday, August 16, 2011

Start your day with a smile...





I found this funny - it made me smile - cartoon on the site of John Hart Studios.

Wednesday, August 10, 2011

Janssen on the US debt crisis and on the Tea Party




("Just in time !?..") 

("American Politics")

Both cartoons I found on the website of the Dutch cartoonist Tom Janssen.

Tuesday, August 02, 2011

Israelische Zomer

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.

In de Nederlandse media die ik online kan raadplegen ben ik nog niet iets serieus tegengekomen over de golf aan protesten die Israël de laatste weken overspoelt. Of dat komt doordat er veel ander belangrijk buitenlands nieuws te melden valt – de massamoord in Noorwegen, de Amerikaanse staatsschuld, de Tour de France, ik doe maar een greep – of doordat in de ogen van de gemiddelde Nederlandse media-gebruiker nieuws uit Israël vooral niet over Israël zelf moet gaan, weet ik niet. Ook kan niemand zeggen of deze golf blijvende veranderingen teweeg zal brengen. Toch denk ik dat het een interessant nieuwsitem is, dat een beknopte beschouwing verdient.

Al een maand of wat voeren co-assistenten en andere artsen actie voor betere arbeidsvoorwaarden. Hun protesten kregen aandacht in de Israëlische media, maar haalden zelden de voorpagina's. Toen kwam de cottage cheese boycot. Na een prijsverhoging voor dat produkt, dat voor veel Israëliërs een basiselement van hun ontbijt is, werd via Facebook tot een boycot opgeroepen. Zeer snel bezweken de producenten voor de druk, de prijsverhoging werd teruggedraaid. De kracht van de consument, en van ʽde gewone man/vrouwʼ werd alom benadrukt. Het is niet duidelijk of dit de aanzet gaf tot wat wel de Israëlische lente is genoemd (al is het hier nu al een tijdje hoog zomer), maar feit is dat in de laatste twee, drie weken overal in het land spontaan demonstraties en protesten plaatsvonden. Het voorlopige hoogtepunt was afgelopen zaterdagavond, toen verspreid over het hele land naar schatting tussen de 150.000 en 200.000 mensen op de been kwamen. Men protesteert vooral tegen de hoge huur en de vaak idioot hoge prijzen van koopwoningen, maar ook de hoge belasting op benzine en diesel, de kosten voor kinderopvang, en andere kostenposten waar iedereen mee te maken heeft, hebben al tot protestbijeenkomsten geleid. Net als in de Arabische landen in de regio spelen sociale media (en vrouwen) een belangrijke rol bij de demonstraties. De woorden mecha'a (protest) en ohel (tent, een belangrijk symbool van de protesten) maken deel uit van ieders dagelijkse lexicon.

De regering weet niet goed hoe ze moet reageren. Sommige coalitiewoordvoerders noemen het een gimmick, die zijn langste tijd al gehad heeft. Daarentegen sprak één van de in feite zes vice-premiers (de belachelijke grootte van de regering wordt ook veelvuldig bekritiseerd) al over een beleid dat meer op de maatschappij en minder op leger en veiligheid gericht zou moeten zijn. Dat premier Netanyahu – een populist pur sang – niet echt weet wat hij met dit alles aan moet komt mede doordat de deelnemers aan de protesten een bont gezelschap vormen, zonder vast omlijnde eisen, en zonder duidelijk herkenbare leiders. Het gaat vooral om jonge, Joodse, seculiere burgers, maar er zijn ook oudere, Arabische, en meer traditionele Israëliërs te vinden in de tentenkampen en bij de demonstraties. Russische immigranten (de machtsbasis voor de rechts-nationalistische partij Israel Ons Huis, een belangrijke coalitiepartner van Netanyahu) en nationaal-religieuze Israëliërs vormen geen zicht- of hoorbaar deel van de protestbeweging. Er zijn contacten tussen de demonstranten en de actievoerende dokters, en de vakbeweging probeert ook een vinger in de pap te krijgen. Geen enkele politieke partij heeft echter tot nog toe de beweging – als je daarover kunt spreken – geadopteerd, en de demonstranten lijken ook hun best te doen zich niet aan deze of gene politieke stroming te binden. Dat is zeker op de korte termijn deel van hun kracht. De protesten richten zich momenteel vooral tegen de zogenaamde tycoons – een klein aantal, puissant rijke individuën en families die een groot deel van de Israëlische economie in handen hebben – en tegen het socio-economische beleid van deze en vorige regeringen, dat enerzijds op privatisering is gericht maar absurd genoeg anderzijds monopolievorming lijkt te bevorderen. Een roep om 'sociale rechtvaardigheid' vormt de kern van de protesten.

Of het om een 'sociale revolutie' – een uitdrukking die ik ook al meerder malen ben tegengekomen – gaat, die voor blijvende veranderingen zal zorgen, blijft echter de vraag. Veel commentaren zijn enthousiast: Netanyahu's tijd zou voorbij zijn, Israël kan eindelijk een verzorgingsstaat worden, ʽhet volkʼ krijgt meer invloed. Ik reken mijzelf tot de sympathiserende maar skeptische toeschouwers. Het valt niet te ontkennen dat er veel mis is in Israël, maar er is meer nodig dan lagere huizen-, melk- en benzineprijzen om hier wezenlijk iets ten goede te veranderen. Eén commentator schreef terecht dat eindelijk in termen van 'individu' en 'maatschappij' wordt gesproken, en niet alleen over de staat en het leger. Toch blijft Israëls socio-economische beleid rechtstreeks verbonden met zijn buitenlandse beleid, inclusief het veiligheidsbeleid, de nederzettingen, de verhoudingen met de Verenigde Staten en Europa. Met alle sympathie en hoop ben ik bang dat de Israëlische zomer – net als de verschillende vormen van de Arabische lente – alleen voor duurzame positieve veranderingen kan zorgen als er aan de diverse kanten van de vele scheidslijnen in de regio moedige, bekwame en charismatische leiders verschijnen, die dramatische, maar noodzakelijke politieke keuzes kunnen en durven maken. Voordat de lente echt uitbreekt staan ons, ben ik bang, nog heel wat winters te wachten.

Saturday, July 30, 2011

Verkeerde vrienden

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.

Sinds vorige week is Israël een wereldberoemde ʽvriendʼ rijker. Massamoordenaar Anders Behring Breivik ziet zichzelf als Zionist, en beklaagt zich in zijn schrijfsels over het immigrantenbeleid én over de Israël-politiek van de Europese Unie. Hij lijkt voor een buitenstaander goed op de hoogte te zijn van de politieke verhoudingen in de Joodse staat, en heeft zich positief uitgelaten over wat algemeen wordt gezien als de meest rechtse Israëlische coalitie ooit.

Het spreekt vanzelf dat deze misdadiger geen ʽZionistische terroristʼ is, zoals hij online veelvuldig is aangeduid. En natuurlijk is het niet Israëls schuld wanneer een extremist zichzelf een vriend van Israël noemt. Toch is het veelzeggend dat dit land het de laatste jaren, als het om openlijk betoonde vormen van vriendschap gaat, vooral van marginale en haatdragende (opinie)leiders en van zwakke of verzwakte politici en landen moet hebben.

In de Israëlische media ben ik de laatste tijd diverse duidelijk herkenbare uitdrukkingen van vriendschap tegengekomen. Bij het uitroepen van de nieuwste staat ter wereld, Zuid-Soedan, waren Israëlische vlaggen op straat te zien, en Israëlische en Zuid-Soedanese commentatoren spraken hun wederzijdse sympathie en steun uit. Ik wens Zuid-Soedan alle goeds toe, en geloof dat het uiteindelijk een bruikbare bondgenoot en handelspartner van Israël kan worden, maar de Israëlische euforie over deze nieuwe Afrikaanse vriend lijkt mij ietwat voorbarig. Tijdens het flotilla-circus werd veelvuldig gerept over Griekenland als onze strategische partner, en over de intensieve Israëlische inspanningen om die samenwerking tot stand te brengen. Vrijwel niemand wees erop dat Griekenland in feite ʽde zieke man van Europaʼ is, die met honderden miljarden Europese steun moeizaam op de been wordt gehouden. Nog een uitgesproken vriend – van Israël en van premier Netanyahu, die hem vorige maand in Rome speciaal opzocht – is Silvio Berlusconi, die jarenlang een goede vriend van Muammar Ghadaffi was, en nu wereldwijd wordt gezien als een vulgaire, oversekste zeventiger wiens politieke dagen geteld zijn, en wiens land net als Griekenland internationaal niet echt sterk staat.

Over mijn bedenkingen over Geert Wilders' vriendschap voor Israël heb ik al eerder geschreven. Hij haat Haman veel en veel meer dan dat hij Mordechai liefheeft, en zijn partij verzet zich tegen elke territoriale concessie van Israëls kant. Een laatste voorbeeld van wat ik in het algemeen maar ʽIsraëls verkeerde vriendenʼ noem, is de Amerikaanse ultra-conservatieve commentator Glenn Beck. De man die overal de Holocaust bij sleept, die zijn politieke tegenstanders regelmatig met Nazis vergelijkt, en zelf meermalen van het gebruik van antisemitische stereotiepen beschuldigd is, was onlangs te gast in de Knesset. Afgelopen week vergeleek hij, na de wandaad van Anders Behring Breivik, de jeugdbeweging van de Noorse sociaaldemocratische partij met de Hitlerjeugd. Hij kreeg op een Israëlische nieuwssite online bijval van sommige schijnbare Israël-supporters, die aangaven dat die 'linkse, Noorse Israël-haters' hun verdiende loon kregen. Eind komende maand staat Becks "Restoring Courage" evenement gepland in Jeruzalem. Daar zal hij zich o.a. voor Israël en tegen een twee-statenoplossing uitspreken.

'Vrienden' als Wilders en Beck (en Behring Beivik, die een super-extreme exponent van de anti-Islam beweging is) steunen niet het Israël dat de vroege Zionisten voor ogen stond, en waar ik – samen met andere Zionisten en heuse vrienden van Israël – nog steeds in geloof. Voor hen is Israël veelal niets meer dan hét Westerse bolwerk tegenover ʽdeʼ Islam. Het gaat hun niet om democratie en vrijheid, rechten voor andersdenkenden, en een thuishaven voor alle Joden waarin ook niet-joden een veilige en vrije plaats hebben. Je kunt dat zien aan de groeperingen binnen de Israëlische politiek waar zij vooral contact mee hebben: de rechtervleugel van de toch al sterk naar rechts opgeschoven Likoed, de Nationale Unie, en de Israël Ons Huis partij. In de visie van die groeperingen is er niet of nauwelijks ruimte voor Arabieren in Israël, en draait het Palestijns/Arabisch-Israëlische conflict enkel om religie (en ras). De haat voor Arabieren, en dan vooral de moslims onder hen, is wat deze Amerikaanse, Europese, en Israëlische rechtse populisten en extremisten bindt. Dit zijn ideologische gelegenheidsvriendschappen, die me doen denken aan de samenwerking tussen de Zwarte Führer, een Afro-Amerikaanse ʽzwarte racistʼ, en de IJzeren Wachters, een haast meelijwekkende groep van Amerikaanse Nazis, in Kurt Vonneguts satyrische roman Moeder Nacht.

Je kunt niet bepalen wie zich jouw vriend noemt. Wel kun je je best doen om betrouwbare, echte vrienden te zoeken, en om de goede vrienden die je hebt te koesteren en te behouden, of in ieder geval niet van je te vervreemden. Als Israël zijn huidige koers aanhoudt, zal het uiteindelijk zijn aangewezen op de steun en sympathie van verkeerde vrienden als Wilders en Beck, op zwakke vrienden als Griekenland en Zuid-Soedan, en op de weinige vrienden die de Joodse staat zullen blijven steunen om het even wat het doet en laat. Het zou goed zijn als de regering in Jeruzalem zich realiseert dat veel van de huidige, veelal nieuwe,  ʽvriendenʼ van Israël verkeerde vrienden zijn, en als ze zich afvraagt waarom Israël momenteel vooral dergelijke vrienden aantrekt. Israël zou er goed aan doen serieuzer te luisteren naar zijn werkelijke, niet kritiekloze maar wel betrouwbare en machtige vrienden, die dit land nog steeds heeft in Washington, Berlijn, Londen, Parijs, Den Haag, en elders ter wereld, en de vaak legitieme en meestal goedbedoelde kritiek van die vrienden niet automatisch als anti-Israëlisch of antisemitisch te betitelen, en te negeren.

De kogels kwamen


Tom Janssen raakt hem hier goed.

Friday, July 29, 2011

Beware of animal lovers (of some of them, that is)

Yet another example of an animal lover who happens to be less friendly towards humans, or who at least seems to care less about them.

Thursday, July 28, 2011

Gekte en schuld

Een goed en gebalanceerd opiniestuk van een redacteur van de Volkskrant, over de gulden middenweg die ligt tussen twee veel gehoorde/geziene, vrijwel automatische reacties van de afgelopen week, reacties die allebei niet echt zinnig en zinvol zijn: het gek verklaren van Anders Breivik en het schuldig verklaren van bepaalde rechtse personen en groeperingen.

Wednesday, July 27, 2011

Janssen on Anders Behring Breivik

Manifest - To all dangerous lunatics and extremists: Improve the world, start with yourself!

A very angry and powerful cartoon, by Tom Janssen.

Tuesday, July 26, 2011

In case you were wondering...

...why it is so difficult today for Israel's PR professionals and for often well-meaning amateurs to sell this country to the world as the only enlightened democracy in the midst of an insane region, and as the David in an unfair war against the evil Arab/Muslim Goliath, here are only four of the oh so many reasons.  I won't go into questions of cause and effect, who is to blame (more) for what, what I think should be done, etc., I simply refer to four news items and articles that say something about Israel today, four examples that I came across without making any effort whatsoever, on a regular weekday: 
  • This sicko is one of the best friends of Israel these days, who even was an official guest in the Knesset recently. 
  • This happens here in 2011.
  • Read comment nr. 4 for this article. It says "There is a law/judgement and there is a Judge", meaning that the youngsters in Utoya were submitted to a divine judgement, and basically had it coming. There are more disgusting comments, but I found this one particularly disturbing. It comment was made by someone who names himself "Sam", from The Land of Israel. He, or she, could easily be living in Sydney, Australia, or Brussels, Belgium, but what is important here is that this person is (or considers him/herself) definitely 'pro-Israel', like Glenn Beck. Tell me who your friends are...
  • One of the most sophisticated responses that our government can come up with in reaction to the 'threat' of a Palestinian declaration of independence and statehood is the possibility of revoking the Oslo accords.

Sunday, July 24, 2011

Correctie

Ik had mijn posting van gisteren beter 'Rechtse hobbyisten' of 'Een rechtse hobbyist' kunnen noemen, zo'n titel zou de lading beter hebben gedekt, en duidelijker hebben gemaakt dat de moordenaar persoonlijk verantwoordelijk is voor zijn misdaden. Terwijl we het - en dat gebeurt wel degelijk onder invloed van de PVV - continu hebben over zogenaamde linkse hobbies, verliezen we levensgevaarlijke, volkomen autochtone rechtse 'hobbyisten' als Timothy McVeigh en Anders Behring Breivik uit het oog. Tegen degenen die beweren dat het om een gek zou gaan, en dat die man niets maar dan ook niets met (het gedachtengoed van) de PVV te maken heeft, zou ik zeggen: lees dit en dit artikeltje maar eens. Nogmaals, voor alle duidelijkheid, de PVV of haar Leider, of enige andere rechts-populistische partij in Europa of elders, dragen natuurlijk op geen enkele wijze wat voor verantwoordelijkheid dan ook voor deze wandaden, maar om te zeggen dat er absoluut geen enkel verband is tussen enerzijds aggressieve retoriek tegen alles wat links is of met immigranten te maken heeft en anderzijds hate crimes zoals die van afgelopen vrijdag is ongeveer net zo onjuist, onzinnig en gevaarlijk als te claimen dat Wilders hier op enigerlei wijze schuld aan zou hebben. En ja, ik weet verdraaid goed dat mensen met rechtse ideeen geen monopolie hebben op extremisme, op verbaal geweld, en haatmisdaden.  Les extremes (sorry, ik kan geen accenten schrijven in mijn postings) se touchent, weet u wel. By the way, een van de redenen waarom ik regelmatig schrijf over de PVV is het feit dat die partij steeds weer beweert pro-Israel te zijn (en ook als zodanig wordt neergezet in de media), terwijl ik er ten volle van overtuigd ben dat Israel beter af zou zijn zonder dergelijke 'vrienden'. Israel heeft traditioneel meer gemeen met en meer te zoeken bij centrum-rechtse en centrum-linkse bondgenoten dan bij extreem en populistisch rechtse partijen. Helaas koestert het huidige Israel vooral 'vrienden' als Berlusconi, Wilders en Glenn Beck, terwijl het werkelijke - want realistische en verre van kritiekloze - vrienden als Merkel, Sarkozy, en Obama links laat liggen. Vergelijk voor de aardigheid eens wat er in het PVV verkiezingsprogramma over staat geschreven, en wat ABB over hetzelfde onderwerp geschreven heeft. Om Johan Boef van Een Vandaag te 'kwoten': "Voor de duidelijkheid: het lijkt me voor Geert Wilders afschuwelijk, om door iemand die een dergelijke daad gepleegd heeft te worden genoemd." Maar goed, ik dwaal af. Een fijne week allemaal. En mocht u willen reageren: heel graag, maar de meeste volkomen anonieme bijdragen worden gewist, net als commentaren die persoonlijke aanvallen of beledigingen bevatten.

Saturday, July 23, 2011

Rightwing hobbies

Geert Wilders, the leader of the Dutch Freedom Party (PVV), who claims to be a friend of Israel (meaning that his party has a lot in common with more or less extreme rightwing parties in Israel, not that he and his anti-Muslim party are true friends who really care about our wellbeing), loves to talk about what he calls leftwing hobbies. That label covers most aspects that are somehow related to the modern welfare state, including subsidies for artistic and social projects, freedom of religion, privacy laws, speed limits, the environment, immigration, the European Union, public/national broadcast corporations, and development aid for poor countries. You could call his PVV the Dutch version of the Tea Party (US), or Holland Our Home, the Dutch equivalent of Yvet Lieberman's Israel Our Home party. 

Yesterday, in Oslo, it became clear once again that rightwing hobbies (such as possessing weapons with a license, or hunting) can be much more deadly and costly than any leftwing hobby, and - more importantly - that we someimes fail to recognize some of the homegrown dangers in our midst, largely because we are too busy looking at easily recognizable, foreign-looking threats.  But I suppose that, also since most of the victims appear to be leftwing hobbyists, we won't hear Wilders and his cronies in Holland or elsewhere asking critical and aggressive questions about any rightwing hobbies anytime soon.

Rechtse hobbies

Terwijl men zich in Nederland, onder invloed en dwang van de geblondeerde Grote Roerganger, blindstaart op wat hij en zijn trawanten zo lekker populistisch en fel linkse hobbies noemen, blijkt weer eens dat rechtse hobbies (zoals wapenbezit met vergunning, geen exclusief maar wel een geliefd rechts tijdverdrijf, zeker in bepaalde landen, al dan niet met jagen als excuus voor het wapenbezit), waar nauwelijks iemand zich druk om lijkt te maken, vaak veel dodelijker en kostbaarder zijn. Triest.


Janssen on the European debt crisis

 All possible solutions for the Euro crisis (De burger = the citizen)
They have found a solution... - And so surprising.... - Bill for the Euro crisis - To the citizen 


Famine in Somalia - Sorry...., not now!

Three recent cartoons by Dutch cartoonist Tom Janssen, all three tackling the subject of the European debt crisis.

Friday, July 22, 2011

Economic refugees 2.0

A new kind of economic immigrants is making its way to the Holy Land. Although I welcome them as much as I welcome any oleh or olah and wish them all the best, I seriously doubt these people's Zionist credentials, and I hope that when their children are about to be enlisted to the army these families won't suddenly rediscover the advantages of a US education, Jewish or otherwise. Once, in the good old days, Jews came here because they wanted to live here, take proudly part in the Zionist enterprise, and contribute to that enterprise ( I remember one of those days, in March 1995). I am sure some immigrants still come because of all that, but more and more it seems that most potential immigrants have to be enticed in oh so many ways to come and try their luck here. That says a lot about the attractiveness of Israel, and about the relationship between the Jewish state and Jews in the Diaspora.

Michel van der Plas - Uit Warschau

Het kerkhof van een getto. Stenen. Stenen.

Gezichten die niet zeggen wat ze menen.

Hangende handen. Lusteloze voeten.

Ze waden door een eeuwig puin. Ze moeten.

Maar op een zolderkamer gaan ze leven.

Vertellen. Menselijk bewegen. Even.

Ze worden vogels, fladderend en wiegen.

Tot aan 't plafond. Dan weifelen ze. Liegen.

Schrompelen samen, vallen en verkillen.

Lichamen die niet leven wat ze willen.


(ik kwam dit gedicht hier tegen)

Thursday, July 21, 2011

Good news

If I were to make a "Good News from Israel" website, television show, magazine, or something like that, this item would certainly be included. This would not, although personally I do consider it to be good news, especially for the Israeli economy. It would be too political, though.

Wednesday, July 20, 2011

Wilders' visie

Wilders' visie op Nederland, volgens een treffende interpretatie van Len Munnik.

Tuesday, July 19, 2011

Janssen on Murdoch




If Tom Janssen were to update this cartoon, which he published last week, he probably would add a few heads and names of UK officials.

Thursday, July 14, 2011

Forward...backward

This week's editorial from the Jewish Forward ( פארווערטס) deals with a country that is more and more going backward. One of the last valid arguments that leftwing Zionist could use when defending their country - that Israel was the only democracy in the Middle East - is not as true anymore as it used to be. Kol HaKavod for these members of Meretz, for their defiance of the thought controlers. This law will in the end just make it much easier for Israel-bashers to successfully push for boycotts of products, artists, academics etc. from Israel proper, rather than of only those from outside the Green Line.

Job Cohen

Beschaafd, fatsoenlijk, afkerig van Geert

en solidair, geen schreeuwer, noch sloper

niet elitair, geen praatjesverkoper

bekwaam als bestuurder, genuanceerd


Cohen is integer: bijna uniek

Helaas ongeschikt voor de politiek


door Aar Noordam

... Eerst kwam er anonieme kritiek van PvdA'ers op Job Cohen. Michiel van Hulten, oud-voorzitter van de PvdA, verwijt hem o.a. gebrek aan passie, drive en machtslust (!) Andere eigenschappen zijn van minder belang. ...

Tuesday, July 12, 2011

Scary


When I read Bradley Burston's opinion article ten minutes ago, I nodded in agreement, but I thought, "Fascist? Don't overdo it, Mr Burston!" Then I wikipediaed 'fascism', and found the following description:

Fascism ( /ˈfæʃɪzəm/) is a radical, authoritarian nationalist political ideology. Fascists advocate the creation of a totalitarian single-party state that seeks the mass mobilization of a nation through indoctrination, physical education, and family policy including eugenics. Fascists seek to purge forces, ideas, and systems deemed to be the cause of decadence and degeneration and produce their nation's rebirth based on commitment to the national community based on organic unity where individuals are bound together by suprapersonal connections of ancestry, culture, and blood. Fascists believe that a nation requires strong leadership, singular collective identity, and the will and ability to commit violence and wage war in order to keep the nation strong. Fascist governments forbid and suppress opposition to the state.

Turn these lines into a list, and then tick each of the elements that is true for Israel today, or for at least one of the parties that form part of Israel's government today or that actively support it or push it even further into the dark corners of rightwing extremism. You will be surprised how many times you can put a √ . Mr Burston could very well be right: today Israel has become not just a bit less democratic, but also more fasist.  Also, read what Akiva Eldar wrote earlier this week. I totally subscribe to his conclusion: "Netanyahu prefers to sell hatred of gentiles. He knows that Israelis feel warm and cozy in the bunker, as long as it includes cheap cottage cheese." Mr Eldar is probably right, Bibi knows very very well what he is doing.

Carry - Billy Collins


For my birthday my brother sent me, through the Book Depository, two books that were on my wishlist. One is Vivian Cook's Accomodating Brocolli in the Cemetary, or Why Can't Anybody Spell?. The other is The Trouble with Poetry, by Billy Collins.

Here is one of the poems from The Trouble...


Carry


I want to carry you

and for you to carry me

the way voices are said to carry over water.


Just this morning on the shore,

I could hear two people talking quietly

in a rowboat on the far side of the lake.


They were talking about fishing,

then one changed the subject,

and, I swear, they began talking about you.