Thursday, March 24, 2011

Het is allemaal de schuld van...

Het volgende artikel stond - in ingekorte vorm - gisteren in het Reformatorisch Dagblad.
Het aanklagen van media, zoals Yochanan Visser doet, is een beproefd populistisch wapen. Ironisch genoeg worden 'de' media volgens Israël-haters door 'de Zionistische lobby' gecontroleerd, terwijl Israël-'supporters' en rechtse Zionisten juist vaak claimen dat diezelfde media, in Israël en daarbuiten, grotendeels anti-joods danwel anti-Israël zijn. Ik richt me hier op Vissers belangrijkste beschuldigingen: Joden op de Westoever worden in Israëlische en andere media gedemoniseerd, en de gruwelijke moord op de ouders en drie jonge kinderen van het gezin Fogel uit Itamar zou een rechtstreeks gevolg van die ophitsing zijn. Een verduidelijking vooraf. Ook ik gebruik de term 'kolonist' voor de meeste Israëliërs die aan de – vanuit mijn woonplaats gezien – andere kant van de Groene Lijn wonen. Het woord is een historisch juiste parafrase van het in Israël alom gebruikte Hebreeuwse mitnahel, meervoud mitnahalim, dat als werkwoord al in Numeri voorkomt en o.a. 'in bezit nemen' betekent. Het lijkt mij sterk dat de Arabieren de term introduceerden, zoals Visser beweert. Het is vals en wreed om een terreurslachtoffer als Hadas Fogel (3 maanden oud toen ze werd doodgestoken) of haar ouders simpelweg als 'kolonist' af te schilderen. Toch is het niet enkel en alleen de schuld van 'de' media dat de kolonisten als een aparte categorie Israëliërs worden aangeduid, en dat zij niet altijd in een positief licht worden gezien, in Israël zelf en daarbuiten. Elke volwassene die in een nederzetting woont – of dat nu een stad als Ariel is, een geïmproviseerd groepje caravans, of een omheind dorp als Itamar – heeft daarvoor gekozen, om praktische (werk, het uitzicht, financiële prikkelingen, schone lucht, enz.) of ideologisch-religieuze redenen. Die keuze heeft gevolgen, voor de persoon zelf, voor zijn./haar gezin, én voor de politieke werkelijkheid waar Palestijnen en Israëliërs in leven. Per hoofd van de bevolking krijgen nederzettingen meer staatsgeld toegewezen dan gemeenten en gemeenschappen binnen de Groene Lijn. Daarnaast zien veel mithahalim (en hun supporters aan 'mijn' kant van de Groene Lijn) zichzelf als anders dan andere Israëliërs, als hedendaagse halutzim, pioniers. Regelmatig worden seculiere, al dan niet linkse, Israëliërs door religieus-nationalisten voor 'Hebreeuws sprekende goyim (goy is een benaming voor een niet-Jood, met een negatieve connotatie) of erger uitgemaakt. Tijdens confrontaties met kolonisten krijgen soldaten en politieagenten niet zelden kwetsende, vaak Holocaust-gerelateerde, verwensingen en scheldwoorden naar hun hoofd geslingerd. Vooral de niet-Joden onder hen (Bedoeïenen, Druzen, Russen en andere Israëliërs) moeten het daarbij ontgelden. Zelden of nooit komt het bij geweld van de kant van kolonisten tot veroordelingen. Geweld tegen Palestijns lijf en goed wordt tegenwoordig nogal eens met het eufemisme "prijskaartje" aangeduid: het wordt bijna vergoeilijkend als een reactie op Palestijns geweld gezien. Natuurlijk zijn verreweg de meeste kolonisten loyale en vredelievende burgers die de wet in acht nemen. Maar het imago van de kolonisten wordt vooral door wat Visser zelf terecht als "een relatief kleine groep Israëlische extremisten" bepaald, net zozeer als het beeld van de Palestijnen in de ogen van veel Israëliërs eerder door 'hun' extremisten wordt beïnvloed dan door de gemiddelde, hardwerkende familieman in Khan Yunis of Ramallah. De regering helpt ook niet echt. Tijdens een condoleance-bezoek aan de familie Fogel zei premier Nethanyahu: "Zij moorden, wij bouwen". De minister van binnenlandse zaken verklaarde eerder dat er voor elk vermoord lid van de familie Fogel duizend (extra) wooneenheden in nederzettingen moeten worden bijgebouwd. Alsof bouwen gelijk staat aan terreur, of minstens een strafmaatregel is, en alsof vijf mensenlevens 5000 woningen waard zijn. Daarbij, hoe verwacht je internationaal sympathie te kweken door op zo'n wandaad te reageren met iets waarvan je weet dat de internationale gemeenschap het niet zal accepteren, hoezeer je ook van je eigen gelijk bent overtuigd? Juist door tegen elke internationale consensus in de nederzettingen steeds weer als speerpunt van Israëls beleid te maken hebben opeenvolgende Israëlische regeringen ertoe bijgedragen dat niet alleen de legitimiteit van de nederzettingen maar ook van de Joodse staat zelf meer en meer betwist of zelfs ontkend wordt. Kortom: het is goedkoop en onjuist om 'de' media – binnen- en buitenlands – de exclusieve schuld te geven van het apart bejegenen en het negatief benaderen van dit deel van de Israëlische bevolking. Dan nog de invloed van die media op de terroristen. Het is onzinnig te stellen dat de aanslag een gevolg zou zijn van de ophitsing in de Israëlische media, of de anti-Israëlische houding van de BBC en andere buitenlandse nieuwsbronnen. Even afgezien van de vraag of die media zich inderdaad schuldig maken aan demonisatie, terroristen van het soort dat Israël al decennia lang teistert laten zich echt niet inspireren door Ha'Aretz, en zijn heus niet op zoek naar begrip of aanmoediging voor hun wandaden op zenders en websites als CNN en de BBC. Ook trekken ze zich nauwelijks wat aan van wat leiders als Abu Mazen te zeggen hebben. Ze worden vrijwel allemaal geleid door een mengeling van ontaarde religie en pan-arabisch of pan-islami(s)tisch nationalisme die los staat van wat voor mainstream westers medium dan ook. Tenslotte nog één kanttekening. Het is triest dat een gruweldaad zoals de moord op de familie Fogel de aanleiding was voor een kritisch en cynisch artikel zoals dit. Ik heb bijna een week gewacht voordat ik iets over die aanslag schreef, vooral omdat ik er tezeer ontdaan over was, als mens, als Jood, en als vader van drie jonge kinderen, waarvan er één niet geheel toevallig Itamar heet. Maar nadat ik gehoord en gelezen heb hoe rechts-religieuze en ultra-nationalistische Israëliërs nog niet konden wachten op het einde van de eerste, zevendaagse, rouwperiode alvorens te proberen hun politiek-ideologische gelijk te halen over de rug van de slachtoffers van die terreurdaad, geloof ik dat ook ik het recht heb om mijn zegje te doen.

No comments: