Wednesday, July 06, 2011

Israel en de flotilla

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.


Laat maar varen


Je moet al gauw een week of drie volkomen van de buitenwereld zijn afgesloten om niet te weten dat er wederom een flotilla naar Gaza wordt voorbereid. Het woord flotilla maakte tot zo'n jaar geleden geen deel uit van de dagelijkse woordenschat van de gemiddelde wereldburger. De Hebreeuwse vertaling van het woord is mashat. Ook hier kun je al een tijd geen nieuwsuitzending bekijken of beluisteren, of krant openslaan, zonder dat je hoort, ziet of leest hoe het er met de mashat voorstaat, en hoe goed of slecht de Israëlische autoriteiten zich er op voorbereiden. Gaat dit artikel ook over de flotilla? Hooguit indirect. De vraag of die paar boten een oprechte en noodzakelijke hulpactie voor de arme mensen in Gaza vormen, of een steunbetuiging aan Hamas of een demonstratie tegen Israël zijn, of een combinatie van van alles en nog wat, boeit mij niet echt. Ik richt me hier op de Israëlische kant van het verhaal. De manier waarop Israël met het hele mashat-gebeuren omgaat is symptomatisch voor de wijze waarop dit land zich blindstaart op marginale gebeurtenissen en ontwikkelingen, waarbij het de hoofdzaken uit het oog verliest.

Er is door Israël al enorm veel energie, mankracht, en geld verspild aan de flotilla. Het enige resultaat tot nu toe is dat de anti-Israël lobby makkelijk punten heeft kunnen scoren en dat Israël de afgelopen weken nog meer negatieve publiciteit heeft gekregen dan tegenwoordig gebruikelijk is. Afgezien van die verspilling is er echter iets ernstigers aan de hand. Terwijl de boten en bootjes zich in Griekenland en elders opmaken voor de reis naar Gaza en de confrontatie met Israëls marine, gebeuren er in Israël zelf en daarbuiten dingen die werkelijke Israëlische aandacht te kort lijken te komen, mede door alle poeha rond de mashat.

Diverse landen in de regio zijn sterk aan het veranderen, ten goede dan wel ten kwade. Khadaffi en de zijnen liggen onder NAVO-vuur. Egypte is niet echt stabiel, en dat koning Abdullah van Jordanië tot in lengte van dagen de relatieve rust in zijn land – én de vrede met Israël – kan bewaren is verre van vanzelfsprekend. Het Syrische regime wankelt en probeert op bloedige wijze zijn burgers onder de duim te houden. Er is al gesuggereerd dat de belangrijkste bondgenoot van Damascus in Libanon, Hezbollah, erover denkt om een derde, al dan niet beperkte, Libanonoorlog te ontketenen, onder andere om de binnenlandse druk op president Assad te verminderen. Nu vorige week ook nog eens aanklachten tegen Hezbollah-kopstukken zijn ingediend in verband met de moord, zes jaar geleden, op Libanons premier Hariri, moet je er helemaal niet gek van opkijken als binnen afzienbare tijd Hassan Nasrallah weer de lont in het Libanese kruitvat zal werpen. Israël zal het in dat geval razend druk krijgen, en echt niet alleen aan zijn noordgrens. Ook het aanstaande – of, als je Israëls officiële denktrant volgt, dreigende – uitroepen van een Palestijnse staat is iets wat om serieuze aandacht vraagt. Hetzelfde geldt voor Iran, dat buiten het licht van de internationale schijnwerpers (die immers gericht zijn op Libië, Syrië, etc.) ongestoord verder gaat met wat vrijwel zeker de ontwikkeling van nucleaire wapens is. Israël zou zich voor meer dan honderd procent op al die ontwikkelingen moeten kunnen richten. Daarnaast zou de Israëlische regering veel beter haar best moeten doen om het weinige diplomatiek-politieke kapitaal dat de Joodse staat nog bezit ten volle te benutten en waar mogelijk uit te breiden. De focus op de mashat, het negeren van Europese en Amerikaanse pogingen om Israël en de Palestijnse Autoriteit toch weer rond de tafel te krijgen, en de stille groei van nederzettingen in bezet gebied, helpen in dat opzicht niet. Ik heb de indruk dat momenteel Israëls trouwste bondgenoten in het Westen Griekenland en Italië zijn. Het ene land is zo goed als failliet, het andere wordt geleid door een oversexte megalomaan wiens politieke carrière niet al te lang meer kan duren.

Ook in Israël zelf zijn er veel zaken die belangrijker zijn en toch haast minder serieuze aandacht lijken te krijgen dan de flotilla. Ik doe een greep uit het aanbod. Het ziekenhuispersoneel voelt al maandenlang actie om de zorgwekkende werkdruk in de ziekenhuizen en de verpleging te verminderen. Israëls onderwijssysteem doet het zelden goed in internationale vergelijkingen. De kloof tussen de diverse socio-economische en ethnische groeperingen in de Israëlische samenleving groeit. Tenslotte lijken sommige ultra-nationaal-religieuze Israëliërs, die het reguliere gezag openlijk tarten en aanvallen wanneer dat gezag hun onwelgevallige beslissingen neemt of uitvoert, meer en meer een staat binnen de staat te worden, en wordt wat nog immer een naar omstandigheden behoorlijk functionerende democratie is steeds verder uitgehold.

Volgens mij zou Israël de organisatoren van de zogenaamde hulgoederenvloot naar Gaza het zwaarste treffen door die paar boten ongestoord dat trieste stukje Midden-Oosten te laten bereiken. Hoe minder aandacht het hele gebeuren krijgt, des te minder succesvol het circus eromheen is, en des te minder Israël gezichtsverlies lijdt. De Joodse staat heeft momenteel echt belangrijkere binnen- en buitenlandse zaken om zich mee bezig te houden dan de flotilla. Bovendien is er een reële kans dat Israël binnenkort de extra goodwill en internationale steun, die de regering in Jeruzalem zou kunnen creëren door de mashat ongemoeid te laten, keihard nodig zal blijken hebben, in mogelijke gewelddadige confrontaties met Hezbollah, Hamas, en andere regionale tegenspelers.

4 comments:

Shtrudel said...

Sorry Bert maar je blijft negeren dat Israel gewoon niet anders kan!

Als Israel wapen schepen naar Gaza wil vermijden dan moet de marine blokkade door gaan. En, volgens de internationale wet moet zo'n blokkade "effectief" zijn. Dat houd in dat ALLE schepen worden tegen gehouden.

Jij valt precies in de val die Hamas heeft gezet. Hamas zit achter de "mashat". Voor hun is het een win/win zaak.

OF word der een propaganda overwinning gehaald OF Israel moet de gehele blokkade opgeven (met alle gevolgen van dien).

Ik heb dit al eerder aan je waargemaakt (of lees je de comments niet)...

Bert said...

De blokkade is nooit echt een blokkade geweest, altijd zijn juist de dingen die Israel uit de Gazastrook wilde weren als eerste ernaar toe gesmokkeld. Nu de grensovergang met Egypte min of meer geheel open is is het hele idee van de blokkade belachelijk.

En by the way, het starre 'eyn brera' (er is geen keus, we kunnen niet anders) is precies wat ons in de huidige - niet echt uitzichtrijke - situatie heeft gebracht. Er is altijd een keus, het is een van Israels grootste fouten van minimaal de laatste 25 jaar dat het land zich keer op keer de werkelijkheid laat voorschrijven door zijn grootste - binnenlandse en buitenlandse - vijanden.

Het kan overigens goed zijn dat ik jouw commentaren over het hoofd heb gezien, of dat ik geen tijd of puf of zin had om te reageren. Dit betekent geenszins dat ik je bijdragen niet waardeer.

Shtrudel said...

Sorry maar een open Gaza kust is lang niet hetzelfde als de niet echt dichte grens met Egypte.

Ik zie ladingen van 30 containers met wapens nog echt niet via de Egyptische grens Gaza binnen komen. Ook niet mondjesmaat door de tunnels.

En voor wat het waard is, de marine blokkade is wel effectief geweest. Zie schepen zoals de Karine A, de Francop enz.

En ook nog, we weten dat criminaliteit echt niet ophoud zolang mensen mensen zijn. Maar toch willen we een politie macht.

Het eenzijdig opheffen van (vooral) de marine blokkade omdat de Palestijnen toch hier en daar wat door smokkelen staat gelijk (in mijn ogen) aan het opheffen van de politie omdat sommige criminelen toch een slag hier en daar halen.

Zelfs een beetje orde is beter dan totale wanorde...

De ECHTE werkelijkheid is dat om de Tango te dansen heb je twee dansers nodig. Ik zie de Palestijnse danser echt niet. Als die er was hadden de Palestijnen het aanbod van Barak of zelfs Olmert aangenomen. En ook als niet, dan hadden de Palestijnen wat anders met Gaza gedaan na de terugtrekking dan wat ze er mee gedaan hebben.

Over de comments, zand er over :-)

vanhetgoor said...

Niet zo somber! Het is echt niet zo dat alle publiciteit vóór en over de flottila in het voordeel van Hamas is. In tegendeel zelfs! Wat hier in het westen vooral duidelijk wordt is de enge terreur die naar deelnemers wordt geventileerd. Want niemand mag weten wie er nog meer mee gaat. Niemand mag weten wie het betaald heeft. Of wie de schepen verzekerd heeft! En met zoveel achterdocht en repressie kunnen de misleide zielen niet leven. Iedereen haakt af. Zelfs de meest rabiate jodenhaters durven nu niet meer mee. En dat heeft niets te maken met het feit dat de Israëlische marine de boel goed dicht houdt. Het heeft ook niets te maken met het feit dat men op het verkeerde paard heeft gewed. Iedereen die vóór de Palestijnen is die wist reeds dat men in de bezette gebieden niet echt vrij kon ademen, en dat dit niet de schuld was van Israël. Heel veel mensen kunnen zich er niet in vinden dat naar buiten toe Hamas probeert te ogen als bevrijders terwijl in werkelijkheid de ellende, de onvrijheid en de krachtige onderdrukking direct afkomstig is van Hamas. Alleen hierom is het voor veel mensen niet meer mogelijk om hier achter te staan en mee te varen op de schuitjes richting de bezette gebieden. Dat men de kans loopt aan gruzelementen geschoten te worden is niet belangrijk, als men achter een idee staat dan is men daartoe bereid! Maar als het principe begint weg te rotten dan is er geen houden meer aan.

Wat heel veel mensen heeft gechoqueerd is het feit dat de markten in Gaza vol en overdadig zijn, zeer rijkelijk zelfs! En dat het enige vakantie / recreatie park van "Palestina" is gesloten omdat het onzedig zou zijn. Men hoeft alleen maar te zien hoe men in eigen gelederen omgaat met anderen om te zien dat Hamas niet veel goeds te brengen heeft. De onderdrukking van de Palestijnen door Hamas is de echte reden dat er nu geen sympathie meer is voor het flotilia.