Friday, July 22, 2011

Michel van der Plas - Uit Warschau

Het kerkhof van een getto. Stenen. Stenen.

Gezichten die niet zeggen wat ze menen.

Hangende handen. Lusteloze voeten.

Ze waden door een eeuwig puin. Ze moeten.

Maar op een zolderkamer gaan ze leven.

Vertellen. Menselijk bewegen. Even.

Ze worden vogels, fladderend en wiegen.

Tot aan 't plafond. Dan weifelen ze. Liegen.

Schrompelen samen, vallen en verkillen.

Lichamen die niet leven wat ze willen.


(ik kwam dit gedicht hier tegen)

No comments: