Saturday, October 15, 2011

Shalit

Ook al is het hier lekker weer en tot het einde van komende week schoolvakantie en loofhuttenfeest (een van de leukere feesten, als je het mij vraagt), ik kan net als heel veel Israeli's nauwelijks wachten tot dinsdag, wanneer Gilad Shalit d.v. - Im Yirtseh HaShem - InSha'Allah thuis zal komen. Ik houd mijn hart vast dat de daad (of daden) van een of meerdere personen, landen, of organisaties die belang hebben bij het mislukken van de 'deal' de delicate situatie niet volkomen overhoop zal gooien. De gevangenen'ruil' is pijnlijk en problematisch, daarvan ben ook ik me bewust, maar ik denk dat hier toch echt het aloude 'eyn breyra' (er is geen keus) geldt. Het is in zekere zin een overwinning voor de terroristen, maar ik heb medelijden met het volk dat het van dergelijke overwinningen moet hebben. Over de motieven van Binyamin Nethanyahu koester ik weinig illusies, net zomin als - mutatis mutandis - over die van Hamas en zijn broodheren. Dit is Realpolitik ten voeten uit. Ik denk dat deze historicus nauwelijks beseft hoezeer hij gelijk heeft. Zelf had ik Marwan Bargouti graag vrijgelaten zien worden. Niet omdat ik enige sympathie voor de man heb, hij heeft zonder meer bloed van onschuldige Israeliers aan zijn handen, maar omdat hij een van de weinige geloofwaardige niet-islamistische alternatieven voor Hamas kan zijn, tamelijk brede steun onder de Palestijnse bevolking geniet, en als een pragmatische nationalist geldt, met wie te praten valt. Dat is nu juist - RR heeft dat goed gezien - waarschijnlijk de belangrijkste reden waarom de huidige Israelische regering hem liever in het cachot laat zitten. Je zou toch niet willen dat Israel opeens een geloofwaardige onderhandelingspartner tegenover zich zal vinden.

No comments: