Wednesday, August 31, 2011

Progress




This cartoon I found here.

Tuesday, August 23, 2011

Bibi and his Mini-Me




I found this funny picture on the Facebook page of my wife's cousin, who is a talented graphic designer. He designed the cover for my first book.  Have a look at some of his work on his website. Ironically, in this case the Mini-Me is a Doctor (Yuval Steinitz, probably not too well-known outside Israel), whereas his master - Bibi-Me - isn't.

Tuesday, August 16, 2011

Start your day with a smile...





I found this funny - it made me smile - cartoon on the site of John Hart Studios.

Wednesday, August 10, 2011

Janssen on the US debt crisis and on the Tea Party




("Just in time !?..") 

("American Politics")

Both cartoons I found on the website of the Dutch cartoonist Tom Janssen.

Tuesday, August 02, 2011

Israelische Zomer

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.

In de Nederlandse media die ik online kan raadplegen ben ik nog niet iets serieus tegengekomen over de golf aan protesten die Israël de laatste weken overspoelt. Of dat komt doordat er veel ander belangrijk buitenlands nieuws te melden valt – de massamoord in Noorwegen, de Amerikaanse staatsschuld, de Tour de France, ik doe maar een greep – of doordat in de ogen van de gemiddelde Nederlandse media-gebruiker nieuws uit Israël vooral niet over Israël zelf moet gaan, weet ik niet. Ook kan niemand zeggen of deze golf blijvende veranderingen teweeg zal brengen. Toch denk ik dat het een interessant nieuwsitem is, dat een beknopte beschouwing verdient.

Al een maand of wat voeren co-assistenten en andere artsen actie voor betere arbeidsvoorwaarden. Hun protesten kregen aandacht in de Israëlische media, maar haalden zelden de voorpagina's. Toen kwam de cottage cheese boycot. Na een prijsverhoging voor dat produkt, dat voor veel Israëliërs een basiselement van hun ontbijt is, werd via Facebook tot een boycot opgeroepen. Zeer snel bezweken de producenten voor de druk, de prijsverhoging werd teruggedraaid. De kracht van de consument, en van ʽde gewone man/vrouwʼ werd alom benadrukt. Het is niet duidelijk of dit de aanzet gaf tot wat wel de Israëlische lente is genoemd (al is het hier nu al een tijdje hoog zomer), maar feit is dat in de laatste twee, drie weken overal in het land spontaan demonstraties en protesten plaatsvonden. Het voorlopige hoogtepunt was afgelopen zaterdagavond, toen verspreid over het hele land naar schatting tussen de 150.000 en 200.000 mensen op de been kwamen. Men protesteert vooral tegen de hoge huur en de vaak idioot hoge prijzen van koopwoningen, maar ook de hoge belasting op benzine en diesel, de kosten voor kinderopvang, en andere kostenposten waar iedereen mee te maken heeft, hebben al tot protestbijeenkomsten geleid. Net als in de Arabische landen in de regio spelen sociale media (en vrouwen) een belangrijke rol bij de demonstraties. De woorden mecha'a (protest) en ohel (tent, een belangrijk symbool van de protesten) maken deel uit van ieders dagelijkse lexicon.

De regering weet niet goed hoe ze moet reageren. Sommige coalitiewoordvoerders noemen het een gimmick, die zijn langste tijd al gehad heeft. Daarentegen sprak één van de in feite zes vice-premiers (de belachelijke grootte van de regering wordt ook veelvuldig bekritiseerd) al over een beleid dat meer op de maatschappij en minder op leger en veiligheid gericht zou moeten zijn. Dat premier Netanyahu – een populist pur sang – niet echt weet wat hij met dit alles aan moet komt mede doordat de deelnemers aan de protesten een bont gezelschap vormen, zonder vast omlijnde eisen, en zonder duidelijk herkenbare leiders. Het gaat vooral om jonge, Joodse, seculiere burgers, maar er zijn ook oudere, Arabische, en meer traditionele Israëliërs te vinden in de tentenkampen en bij de demonstraties. Russische immigranten (de machtsbasis voor de rechts-nationalistische partij Israel Ons Huis, een belangrijke coalitiepartner van Netanyahu) en nationaal-religieuze Israëliërs vormen geen zicht- of hoorbaar deel van de protestbeweging. Er zijn contacten tussen de demonstranten en de actievoerende dokters, en de vakbeweging probeert ook een vinger in de pap te krijgen. Geen enkele politieke partij heeft echter tot nog toe de beweging – als je daarover kunt spreken – geadopteerd, en de demonstranten lijken ook hun best te doen zich niet aan deze of gene politieke stroming te binden. Dat is zeker op de korte termijn deel van hun kracht. De protesten richten zich momenteel vooral tegen de zogenaamde tycoons – een klein aantal, puissant rijke individuën en families die een groot deel van de Israëlische economie in handen hebben – en tegen het socio-economische beleid van deze en vorige regeringen, dat enerzijds op privatisering is gericht maar absurd genoeg anderzijds monopolievorming lijkt te bevorderen. Een roep om 'sociale rechtvaardigheid' vormt de kern van de protesten.

Of het om een 'sociale revolutie' – een uitdrukking die ik ook al meerder malen ben tegengekomen – gaat, die voor blijvende veranderingen zal zorgen, blijft echter de vraag. Veel commentaren zijn enthousiast: Netanyahu's tijd zou voorbij zijn, Israël kan eindelijk een verzorgingsstaat worden, ʽhet volkʼ krijgt meer invloed. Ik reken mijzelf tot de sympathiserende maar skeptische toeschouwers. Het valt niet te ontkennen dat er veel mis is in Israël, maar er is meer nodig dan lagere huizen-, melk- en benzineprijzen om hier wezenlijk iets ten goede te veranderen. Eén commentator schreef terecht dat eindelijk in termen van 'individu' en 'maatschappij' wordt gesproken, en niet alleen over de staat en het leger. Toch blijft Israëls socio-economische beleid rechtstreeks verbonden met zijn buitenlandse beleid, inclusief het veiligheidsbeleid, de nederzettingen, de verhoudingen met de Verenigde Staten en Europa. Met alle sympathie en hoop ben ik bang dat de Israëlische zomer – net als de verschillende vormen van de Arabische lente – alleen voor duurzame positieve veranderingen kan zorgen als er aan de diverse kanten van de vele scheidslijnen in de regio moedige, bekwame en charismatische leiders verschijnen, die dramatische, maar noodzakelijke politieke keuzes kunnen en durven maken. Voordat de lente echt uitbreekt staan ons, ben ik bang, nog heel wat winters te wachten.