Tuesday, October 25, 2011

Gilad's thuiskomst

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.

Het is lang geleden dat er in Israël zoveel eensgezindheid was als in de aanloop naar vorige week dinsdag, toen de door Palestijnse terroristen ontvoerde Israëlische soldaat Gilad Shalit na 1941 dagen gevangenschap naar huis terugkeerde. Een overgrote meerderheid van de Israëlische bevolking steunde de beslissing van de regering Nethanyahu om 'in ruil voor' Shalits vrijheid 1027 Palestijnse gevangenen – volgens Hamas samen verantwoordelijk voor ruim 550 Israëlische doden – vrij te laten. Eén van de belangrijkste rabbijnen vergeleek de terugkeer van de inmiddels 25-jarige jongeman zowaar met de wederopstanding uit de dood. Noam Shalit zei dat zijn zoon als het ware opnieuw geboren was.

Onder het motto van woorden uit het boek Jeremia – (31: 16 – 17): God's belofte aan Rachel dat haar kinderen "uit des vijands land" en "tot hun landpale" zullen wederkomen – heeft een grote groep mensen zich jarenlang ingezet voor de terugkeer van Gilad Shalit. Onder de activisten bevonden zich religieuze en seculiere Israëliërs, Joden en Arabieren, volwassenen en kinderen. Vele duizenden brieven zijn er de afgelopen jaren door Israëlische scholieren aan Gilad geschreven, niet minder balonnen en tekeningen zijn door Israëlische kleuters opgelaten en getekend. Eén van de favoriete boeken van onze achtjarige zoon, die drie was toen Gilad Shalit werd ontvoerd, is een speciale, geïllustreerde uitgave van een verhaal dat Gilad jaren geleden op school schreef. Ik kan me uit de bijna twintig jaar dat ik in Israël woon geen groter gevoel van consensus herinneren, of het moet de afschuw zijn over de moord op premier Rabin in 1995.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen kritiek en tegengeluiden te horen waren. Vooral de nabestaanden van slachtoffers van sommige van de vrijgelaten hebben protesten laten horen en tevergeefs geprobeerd om de 'deal' juridisch te blokkeren. Een belangrijke rol in die protesten werd gespeeld door de familie Schijveschuurder, van Nederlandse komaf, nabestaanden van Mordechai (43), Tzira (41), Ra'aya (14), Avraham Yitzhak (4) en Hemda (2) Schijveschuurder, die tien jaar geleden bij een aanslag op een pizza restaurant in Jeruzalem werden vermoord. Dochters Lea (11) en Chaya (8) raakten bij de aanslag gewond. In de Israëlische media hoorden en zagen we vooral de zoons Meir en Shvuel. In deze krant stond een ontroerend, zeer ingetogen interview met de oudste zoon, Ben Zion.

Naast het gevoel van consensus zal mij vooral het gevoel van hoop en optimisme bijblijven, een gevoel dat het land bijna een week lang in zijn greep leek te hebben. De uitgesproken kritische journalist Gideon Levy (Haaretz) schreef dat de vrijlating van Shalit een korte onderbreking vormde van de 'dans der wanhoop' waarin Israël zich al een tijd bevindt. Vergeten waren heel even de kritiek op het socio-economische beleid van de regering, de internationale isolatie van Israël, de Iraanse dreiging (al werd gesuggereerd dat die dreiging een rol heeft gespeeld bij de timing van de overeenkomst tussen Israël en Hamas), en wat al de Arabische winter wordt genoemd. De langverwachte thuiskomst van Gilad Shalit beheerste anderhalve week lang de krantekoppen en nieuwsuitzendingen. Doordat het schoolvakantie was (Grote Verzoendag, Loofhuttenfeest en Vreugde der Wet) werd er vorige week dinsdag door nog meer Israëli's televisie gekeken dan bij andere historische gebeurtenissen. Wij deden 's morgens om zes uur – toen de uitzendingen begonnen – ook de televisie aan, en hebben urenlang zitten kijken. Er was zelfs ruimte voor een vrolijke noot. Eén van de verslaggevers zei dat de verhoudingen met Turkije blijkbaar weer hersteld waren: de flessen water die door de woordvoerder van het Israëlische leger aan journalisten werden uitgereikt waren 'made in Turkey'.

Ik heb de indruk dat de feestelijke thuiskomst van de Palestijnse gevangenen minder media-aandacht kreeg dan bij vorige gevallen waarbij gevangenen werden 'geruild'. Ehud Yaari, één van de belangrijkste Israëlische deskundigen wat de Arabische wereld betreft, trok mijn aandacht met iets wat ik nergens anders hoorde of las. Hij zei dat het publiek bij de grote bijeenkomst in Gaza de overwinningstoespraken van Hamas-vertegenwoordigers tamelijk koel in ontvangst nam. Volgens Yaari lieten de mensen in Gaza zich heus geen knollen voor citroenen verkopen. Nog één interessante anekdote. Yossi Sarid, een linkse ex-politicus en columnist voor Haaretz, werd gevraagd of hij Nethanyahu's besluit om de 'deal' te sluiten een dappere beslissing vond. Hij antwoordde dat een politieke leider pas dapper genoemd kan worden als hij een beslissing durft te nemen waarvan hij denkt dat ze juist is en het landsbelang dient, maar die indruist tegen wat wij het gesundenes Volksempfinden zouden noemen. Het was binnen de Palestijns-Israëlische context, en gezien meneer Sarids constante kritiek op Israëls nederzettingenbeleid en pleidooi voor een vredesovereenkomst met de Palestijnen, niet moeilijk om te raden op wat voor soort beslissing hij daarmee zinspeelde.

Saturday, October 22, 2011

The 'king of kings' is dead, long live....?



Tom Janssen's view on the situation in Libya.




"Gadaffi's dead!! Long live ...eh...eh...well I have no idea..."

PS: I know that in Arabic his name is written with a 'qaf', but there many different ways in which it is written in English, and I don't have the time or the patience to check what is the correct one, if any.

Consumers beware

If you ever happen to be in the shopping center of the picturesque Libyan town of Misrata, think twice before you buy something that requires cooling. After all, it might come from the same freezer in which these days the mutilated body of the late Mr Gadaffi has been dumped.


Thursday, October 20, 2011

End of an era, beginning of a new one

Although I had and have little sympathy for Mr Gadhafi, the brutal way in which he was lynched and the repeated, hysterical shouts of 'Allahu Akbar' by one or more of his killers made me wonder once again if  during the last months NATO - the US and Europe - has not been helping to create a new uncontrollable and unstable component within an already not very stable region. Let's hope - for the sake of the Libyan people, and for our own - that in the near future misgivings such as these will turn out to have been unfounded.


Wednesday, October 19, 2011

Could anybody please explain... (II)




Could anybody please explain to me why Scarlett Johansson is considered (too) sexy (for anything)? I really had to work hard (NOT) to find an online picture of her that even remotely shows the gorgeous actress's sex appeal.

Could anybody please explain... (I)

Could anybody please explain to Shahira Amin that a young man who until a few hours ago was kept, for more than five years, in solitary and sunless confinement by kidnappers of the kind that is known for its throat-slashing techniques rather than for deep-rooted humanitarian values, might feel slightly intimidated and forced into being interviewed when several (comrades/colleagues/lookalikes) of those kidnappers stand behind and around him, fully armed? I felt really sorry for the Egyptian people and for Arabs worldwide when I heard that Shahira Amin is considered a symbol of free journalism and opposition to propaganda in her homecountry and in the Arab world. Just imagine what unfree journalism over there probably looks like. At least it made me appreciate anew the media in Israel, in spite of all their flaws.

Tell me who your enemies are

Look at some of the absolutely sick feedbacks to this article, most of them written by people far far away from here, and you will understand that some of our staunchest so-called supporters should actually be counted among our worst enemies. As long as we suffer and turn our suffering into hatred and violence we are their heroes and allies, but the moment one of us tries to find a humane and very human way out of her pain and grief she becomes the focus of their vitriolic attacks.


Tuesday, October 18, 2011

A painful, potentially dangerous, but right decision

Together with millions of Israelis I just saw the first video pictures from Egyptian television, showing Gilad Shalit being escorted out of a car, looking pale and slightly in shock but walking and physically in good health. Bradley Burston sums up many of my own feelings right now. There remains a lot to be improved in this country, and many wrongs wait to be righted, but I am still glad, grateful, and proud that I am living on this side of the Green Line and of the Gaza-Israel border, and not on the other side. By the way, last night I saw good old Yossi Sarid on television. He was asked about Binyamin Nethanyahu's decision to sign the deal with hamas, whether it was a brave decision. He said - rightly, in my opinion - that it was the right decision, one that he fully supported, but that a decision by a political leader can hardly be called brave if it is supported by about 80% of the public, 90% of his cabinet, and virtually 100% of the media. For such a decision to qualify as brave the leader should dare to strive against the political stream and face opposition even within his own party when he believes that is the right thing to do for his country. Let's hope that Bibi N. will find that courage one day, soon.

PS: My pride and gratefulness were even stronger when I watched the poor kid being interviewed in a ridiculous, amateuristic, and rather abusive, cruel manner by Egyptian journalists, and when I finally saw him meet with IDF officers. Kol HaKavod leTsahal, as we say here. And thank G'd for Tsahal (the IDF), I would add, as someone who can hardly be labeled as being either militaristic or overly religious.

SheHeheyanu

It appears that Gilad Shalit is now in Egyptian hands, which means that his years of captivity are finally over. There is a blessing in Hebrew that is appropriate here: SheHeheyanu.  Just remember that only a few decades ago 'in Egyptian hands' was not exactly a synonym for 'safe' or 'free' if you happened to be an Israeli. But neither let us forget that at least two Israelis are still in Egyptian hands, in a less positive sense of that phrase. One of them is a Bedouin man whom we have hardly heard about since he was imprisoned on espionage charges more than ten years ago. I must honestly admit that only yesterday I heard about his case. Yossi Melman, of Haaretz, is one of the few journalists who has written about him. His name is Ouda Tarabin. As Mr Melman wrote two years ago, if only that poor man's name had been Ido Tamir. Let's hope that both Ouda Tarabin and Ilan Grapel will somehow benefit from the Gilad Shalit circus, and that both men will be back in Israel soon. Amen.

Monday, October 17, 2011

Das Kapital

Af en toe slaat Theodor Holman de spijker recht op zijn kop. Zo ook deze week. Kol HaKavod. Ik ben zeker geen liefhebber van rücksichtslos kapitalisme, maar ook ik krijg een nare bijsmaak in mijn mond wanneer ik veel van de protesten tegen 'het grootkapitaal' zie en hoor. De extremen komen elkaar weer eens tegen, en populistische leuzen klinken weer luid. Eerder deze week las ik een ander aardig opiniestuk over de 'Occupy'-'beweging' op de site van de Volkskrant. Ik ben helaas bang dat de populisten van Occupy en Tea Party de toon van de komende presidentsverkiezingen in de VS gaan bepalen. In zekere zin hebben ze dat natuurlijk al gedaan.


Saturday, October 15, 2011

Clannad - Mrs McDermott



One of the many fine tunes that I am listening to these days, from Clannad's first album.

Irony

Isn't it ironic that a Jewish terrorist might be released from jail early because of Israel's prisons being overcrowded, now that more than a thousand prison bunks will be vacated by that man's Arab counterparts? I suggest that he and his brother be included in the prisoner swap, on one condition: that they be deported to Gaza. I am pretty sure that Hamas will welcome both of them, and might even offer them a seat in the Hamas government. After all, they did what Arab terrorists could only dream of (killing an Israeli PM), and they achieved a goal shared by Palestinian and Israeli (and Iranian, and other) opponents of peace alike (killing any serious chance of reaching some sort of peace agreement that might offer a way out of the Palestinian/Arab-Israeli mess).


Shalit

Ook al is het hier lekker weer en tot het einde van komende week schoolvakantie en loofhuttenfeest (een van de leukere feesten, als je het mij vraagt), ik kan net als heel veel Israeli's nauwelijks wachten tot dinsdag, wanneer Gilad Shalit d.v. - Im Yirtseh HaShem - InSha'Allah thuis zal komen. Ik houd mijn hart vast dat de daad (of daden) van een of meerdere personen, landen, of organisaties die belang hebben bij het mislukken van de 'deal' de delicate situatie niet volkomen overhoop zal gooien. De gevangenen'ruil' is pijnlijk en problematisch, daarvan ben ook ik me bewust, maar ik denk dat hier toch echt het aloude 'eyn breyra' (er is geen keus) geldt. Het is in zekere zin een overwinning voor de terroristen, maar ik heb medelijden met het volk dat het van dergelijke overwinningen moet hebben. Over de motieven van Binyamin Nethanyahu koester ik weinig illusies, net zomin als - mutatis mutandis - over die van Hamas en zijn broodheren. Dit is Realpolitik ten voeten uit. Ik denk dat deze historicus nauwelijks beseft hoezeer hij gelijk heeft. Zelf had ik Marwan Bargouti graag vrijgelaten zien worden. Niet omdat ik enige sympathie voor de man heb, hij heeft zonder meer bloed van onschuldige Israeliers aan zijn handen, maar omdat hij een van de weinige geloofwaardige niet-islamistische alternatieven voor Hamas kan zijn, tamelijk brede steun onder de Palestijnse bevolking geniet, en als een pragmatische nationalist geldt, met wie te praten valt. Dat is nu juist - RR heeft dat goed gezien - waarschijnlijk de belangrijkste reden waarom de huidige Israelische regering hem liever in het cachot laat zitten. Je zou toch niet willen dat Israel opeens een geloofwaardige onderhandelingspartner tegenover zich zal vinden.

Tuesday, October 11, 2011

Van harte

Hierbij feliciteer ik Arnoud de Jong van harte met het tienjarige bestaan van zijn uitstekende weblog Verbal Jam. Nog vele blogjaren in gezondheid en geluk!



Insha'Allah-G'd willing-Be'Ezrath HaShem

Let's hope this is not another case of false hopes being raised. With all the difficult implications of such a deal, I sincerely hope that this news item is based on the truth, and that the poor Shalit family will soon be reunited with their son, brother, grandson.



Sunday, October 09, 2011

Amsterdam




This amazing panoramic picture I found at the beautiful website of a Dutch photographer who happens to visit Israel quite often (look at his pictures from Tel Aviv, highly recommended!), Thomas Schlijper.

Saturday, October 01, 2011

Fransman & Schlijper (&Corrie) - Amsterdam & Tel Aviv (&Gaza)

Net als Rob Fransman kijk ik ook regelmatig op de prachtige website van Thomas Schlijper. Als ik naar zijn foto's uit Amsterdam kijk voel ik soms een vreemde mix van jaloezie en heimwee. Mijn band met Nederland is vooral gebaseerd op mijn naaste familie, de taal, en het eten, maar wanneer men mij vraagt wat ik vooral mis in Israel dan zeg ik vaak "Een stad als Amsterdam".

In zijn laatste posting post Rob een door Thomas Schlijper gemaakte foto van een meisje dat middenin Tel Aviv een Palestijnse vlag vasthoudt. Volgens Rob - terecht - een bewijs dat Israel (ondanks alles) nog steeds de enige democratie in de regio is. Fransman schrijft "...als iemand me een foto stuurt van een meisje met een Israelische vlag in het centrum van een hoofdstad (*) in een Arabisch land ben ik bereid om mijn mening te veranderen." Ik neem aan dat deze foto (van Rachel Corrie die met een van woede en haat vertrokken gezicht  midden in Gaza een Israelische 'vlag' verbrandt) hem niet van mening zal doen veranderen, al voldoet het plaatje ogenschijnlijk aan zijn criteria.

(*) Ik hoop dat Rob Fransman niet van mening is dat Tel Aviv de hoofdstad van Israel is :-) Hoe links ik ook ben, ik zie geen enkele reden waarom (West) Jeruzalem niet de hoofdstad van Israel kan zijn, net zo min als ik er een probleem mee zou hebben als Oost-Jeruzalem de hoofdstad van een Palestijnse staat wordt.