Wednesday, January 25, 2012

Nederland - Israel


Yesterday the following article was published in the Friesch Dagblad. After quite a while here is a new posting on this blog. I still have opinions on this and that, and there are plenty of events that I would love to say something about, but I'm working hard, I often don't have the energy to write, and the irritation and frustration with all that is going on in and around Israel does not help either. I will continue to write, but postings will be posted only sporadically until further notice. Every now and then, as a sign of life, I will post a cartoon or a video or something like that, and maybe also an article such as this one. Yours sincerely, Bert.

Gisteren stond het vorige artikel in het Friesch Dagblad. Na lange tijd eindelijk weer eens een posting op dit blog. Het is niet dat ik geen mening(en) meer heb, of dat er niks gebeurt waarover ik wat zou willen zeggen, maar ik werk hard, heb vaak de puf niet om te schrijven, en ook de ergernissen en frustraties over al wat er in en om Israel gebeurt de laatste maanden helpen niet echt. Ik zal zeker wel blijven schrijven, maar het zal de komende tijd tamelijk sporadisch zijn. Als teken van leven zal ik af en toe een spotprent of een video of zo posten, en wie weet zo nu en dan ook nog een heuse geschreven post, of een artikel zoals dit. Groeten, Bert


Gezocht: een verre, ware vriend


Bij het bezoek van de Israëlische premier Binyamin Nethanyahu aan Nederland vorige week deden Israëls uitgesproken vijanden en heuse en vermeende vrienden weer hun alom bekende zegje. In diverse Nederlandse media werd 'aangetoond' dat Israël hoofdschuldige dan wel het belangrijkste, volkomen schuldeloze slachtoffer van het Arabisch-Israëlische of moslim-westerse conflict is. Helaas ligt alles toch net iets ingewikkelder. Waar twee of meer kijven hebben er minstens twee schuld. Of de één schuldiger of minder schuldig is dan de ander is nauwelijks relevant voor wie de kift werkelijk wil beëindigen. Dit is dan ook geen pleidooi voor een Nederlands beleid gericht op sancties tegen of meer steun aan deze of gene partij in het conflict.

Als ik de Israëlische verslaggeving over Nethanyahu's bezoek aan Nederland mag geloven, is Nederland de grootste vriend van Israël (en dus van het Joodse volk) in Europa. Dit alles vooral dankzij een bepaalde rechts-liberale partij (een éénlidsvereniging eigenlijk, maar goed). Geen woord werd gezegd over de cruciale rol die de PVV heeft gespeeld in het aanzwengelen van de voor de Nederlands-Joodse gemeenschap zo traumatische discussie over kosher slachten. Ook geen enkele aandacht voor het destructieve soort vriendschap dat Geert Wilders voorstaat (Jordanië = Palestina), of voor het feit dat zijn Israëlische 'vrienden' veelal ultra-nationalisten zijn, die niet zelden niet in Israël zelf maar aan de andere kant van de Groene Lijn wonen. Zo'n vriend kan mij persoonlijk gestolen worden.

Ik geef de voorkeur aan echte vrienden, zoals André Rouvoet, die me jaren geleden toevertrouwde: "Echte vriendschap toont zich ook in het leveren van kritiek als dat nodig is, dat is juist in het belang van de vriend en van de vrienschap". En met de huidige Israëlische regering is kritiek meer dan ooit nodig. Minister van Buitenlandse Zaken Lieberman gaat al jaren tekeer als een olifant in een diplomatieke porceleinkast. De regering strijkt continu tegen de haren van de internationale gemeenschap in (en verzwakt wat over is van het enige alternatief voor Hamas), door geld en mankracht te blijven investeren in wat wereldwijd toch echt als bezet, althans niet onbetwist en soeverein Israëlisch, gebied wordt gezien. De regering Nethanyahu is erin geslaagd om zelfs uitgesproken vrienden als Obama, Merkel, Sarkozy, en Cameron van zich te vervreemden. De meest zichtbare bondgenoten van het land vandaag de dag zijn zwakkelingen als Italië, Griekenland, en Zuid-Soedan. Nederland hoort niet in dat laatste rijtje thuis, maar premier Ruttes en minister Rosenthals buitenlandse beleid is tot nog toe ook niet echt indrukwekkend te noemen.

De Arabische Lente lijkt een illusie te zijn. De hoop die de vroege dagen van die lente kenmerkte maakt langzaam maar zeker plaats voor de realiteit. Veel zo niet alle seculier-nationalistische dictaturen worden ingeruild voor religieus-nationalistische regimes. Israël kan daar weinig aan doen. Tegelijkertijd doet Jeruzalem ook niet hard zijn best om zich als democratische baken in een rusteloze zee van fanatisme te presenteren. Waar het buitenlandse beleid – vooral gericht op een voortdurend nederzettingenbeleid, waardoor een grens tussen Israël en de Palestijnse gebieden een droom blijft – het Joodse karakter van de staat in gevaar brengt, is het democratische gehalte van de Joodse staat ook niet meer zo vanzelfsprekend. Voorvechters van mensenrechten en critici van alles wat rechts van het midden ligt worden dezer dagen stelselmatig verdacht gemaakt – van internetfora tot in de Knesset – door organisaties met namen als Israel Academia Monitor. Discriminatie van Ethiopische Joden, uitsluiting van vrouwen (binnen de ultra-orthodoxe gemeenschap),  en zogenaamde prijskaartterreur van kolonisten tegen Palestijnen én tegen Israëlische soldaten komen volop in het nieuws, en er wordt geprotesteerd, maar de regering bewijst om electorale en andere redenen zelden meer dan lippendienst aan de strijd tegen dergelijke verschijnselen.
 
Net als de 'vrienden' en vijanden van Israël in de afgelopen weken, haal ook ik maar weer eens mijn stokpaard van stal. De sleutel voor een uitweg uit 'het' conflict – als zo'n uitweg bestaat, en ik wil blijven geloven dat dat het geval is – ligt bij steun aan de gematigde, redelijke, pragmatische nationalisten aan beide zijden van de Groene Lijn, en bij het voorkomen en bestraffen van elke stap of daad die Palestijnen en Israëliërs nog verder van elkaar en van de onderhandelingstafel verwijdert. Het lijkt zo vanzelfsprekend maar is dat helaas niet: om werkelijk vooruitgang te boeken zullen de twee belangrijkste partijen in het conflict – de Palestijnen (Hamas én Fatah) én Israël – beide hun houding en hun gedrag moeten veranderen. Als premier Rutte en minister Rosenthal – en diens ooit zo overtuigende voorganger Verhagen – werkelijk willen "investeren in de band met de staat Israël", en "bilateraal en multilateraal een actieve rol" willen spelen om zo "een alomvattend vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen" dichterbij te brengen, zullen ze beter hun best moeten doen om zich ware vrienden van Israël te tonen. Ze zouden een goed begin kunnen maken door Netanyahu én Abbas op hun verantwoordelijkheid aan te spreken, en serieus te proberen om actieve en uitgesproken diplomatieke en economische EU-steun te krijgen voor elke moedige, betekenisvolle stap die deze leiders (of één van hen) eventueel zullen durven te nemen op de lange weg naar een vredesakkoord.

No comments: