Friday, August 03, 2012

Beetje (boel) fout


Ik ben geen actieve republikein, maar een fan van het koningshuis zal ik nooit worden. Ik zit elke keer met kromme tenen wanneer ik het kroonprinselijke gezin zie schreeuwen en springen op de tribunes in Londen. Ook gisteravond weer, toen ik met miljoenen medelanders de geweldige Ranomi K. (gefeliciteerd) goud zag winnen. Ik was zowaar opgelucht en misschien wel blij, tot ik Willempie en Maxima in beeld kreeg, toen hoefde het voor mij niet meer zo. Zoals ik al schreef, als sporter zou ik haast met opzet willen verliezen om niet met die lui en andere hotemetoten mee te hoeven hossen op het podium van het Holland House, gesponsord door wat door Joop Visser verre van onterecht een harddrugdealer is genoemd. 

Dankzij Nausicaa Marbe (ik blijf haar voornaam prachtig vinden, net als Ranomi) werd ik weer een argument rijker in mijn aversie tegen de koninklijke familie. Zij schreef naar aanleiding van een (discussie die volgde op een) interview in de Volkskrant van vorige week met kandidaat voor het CDA-lijsttrekkerschap Mona Keijzer en van een interview met WA in het NRC waar ik verder nergens iets over had gehoord.

In dezelfde week dat Keijzer zich zorgen maakte over wat wel en niet mag, trakteerde de kroonprins ons in de NRC op een lijpe uitspraak in de categorie 'een beetje dom'. Ditmaal ging het over de weigering van het IOC de in 1972 door Palestijnse terroristen vermoorde Israëlische sporters tijdens de openingsceremonie in Londen te herdenken. Een minuut stilte.

Maar dat mag niet, herdenken zou het feest bederven. Alsof het echt feest kan zijn, als je rassenmoord niet luid verwerpt voordat de show om de gladde (want ignorante) Olympische gedachte begint. De kroonprins ziet het anders: 'daar hoef je niet elke keer apart bij stil te staan'. Elke keer? Het is nu toevallig veertig jaar geleden, jonge Alex. Maar de kroonprins had de smaak van het relativeren te pakken: 'Nu is het 40 jaar en volgend jaar is het 41 jaar.' Met andere woorden: schei toch uit met dat herdenken, een mens raakt toch de tel kwijt.

Ik maak me geen enkele zorgen over het morele besef van de kinderen van Mona Keijzer, maar wat de verwende spruiten in huize Oranje betreft: hou je vast.
 
Een kanttekening:. De walgelijke manier waarop hij de weigering van het IOC beargumenteert verdient in mijn ogen niet het predicaat beetje dom maar reuze fout, en niet alleen maar omdat de beste vent ooit geschiedenis gestudeerd zou hebben. 

No comments: