Tuesday, July 31, 2012

Final Countdown



If you agree with the adagium "How do you know a politician is lying? His lips are moving!" (and I do, usually), I think you can conclude from this that it is not a matter of if but when Israel will attack Iran. Unfortunately, the worst that can happen to a politician is that he (or she) will be voted out of office (and return after the people have forgotten his foolhardiness, corruption, mistakes, lack of vision, etc.). On the other hand, the professionals AND the people will pay the price for the politicians' ambitions, blindness, stupidity, stubbornness, and so on, and so on. If it is true that a people gets the leaders it deserves, I feel really sorry for the Israelis, almost as sorry as I feel for the Syrians, the Palestinians (in both the Westbank and Gaza), the North-Koreans, and the Iranians.

Sunday, July 29, 2012

De beer en de huid



Ik vind het reuze sneu voor die vier/vijf meiden, die zich ongetwijfeld de blubber getraind hebben en die iedereen tot gedoodverfde winnaars had gebombardeerd. Ga er maar aan staan, zoveel druk. Voor alle bobo's en andere randverschijnselen ("Het zwemmen wordt geweldig!") vind ik het zo erg nog niet. Lees het artikel van Mart Smeets ('Nederland Sportland') in de Vara-gids van deze week maar eens, je zult snappen dat ik het helemaal met meneer Smeets eens ben. Ik zou alleen al bij de gedachte aan dat hossen en het gedoe op het podium met Willem A. en Maxima in het Holland House een bal er expres naast schieten, of met opzet een misstap of misslag begaan. Ik geef zwemcoach Jacco Verhaeren gelijk: "Er is geen enkele reden om met goud een polonaise te lopen of na zilver met tranen hier te staan". En nog een goede raad, bruikbaar bij alle sportevenementen waar Nederland aan mee doet: denk eraan dat de medailles, bekers, en andere prijzen normaal gesproken pas verdeeld worden nadat de wedstrijd gespeeld/gezwommen/gelopen/gefietst etc. etc. is, en dat je bij elke wedstrijd voor iedere punt, seconde, of weet ik wat nog meer, kei- en keihard moet knokken. In sport is niets vanzelfsprekend, dat is een van de dingen die sport leuk maken, volgens mij (zeg ik als minder dan gemiddelde sportliefhebber). Je moet de huid nooit verdelen voordat de beer geschoten is. Als je schiet moet je zorgen dat je goed richt, en dat je handen niet te zeer beven. En overdreven verwachtingen en onnodige druk maken de kans op beven en dus op een misser groot.


Friday, July 27, 2012

Remember, and...Good Luck!






(Photo and text found on the Facebook page of Israel's amazing President, Shimon Peres)


"The Olympic Games begin tonight, a month and a half of praise for the human body and the human spirit. Our athletes, who I met prior to their departure for London, are motivated and dedicated to bring to Israel the greatest honor in the world of sport, an Olympic gold medal. They are our best ambassadors.

Tonight with the opening of the Olympic games we will all remember our athletes who were murdered by terrorists forty years ago. I am saddened by the decision of the International Olympic Committee not to remember them at the opening ceremony. The 11 victims from the Munich Olympics are the sporting spirit which was attacked by human evil. We must never forget them.

I wish our 38 incredible athletes luck, courage and, of course, that their dreams be fulfilled. Shabbat Shalom."

Shimon Peres


(Photo found on the Facebook page of Liza Rosenberg)

Monday, July 23, 2012

Onzin



Uit eigen ervaring - van al diverse verkiezingen - kan ik zeggen dat dit voor een belangrijk deel een kulverhaal is. Ik woon in een land waar de post verre van geweldig functioneert, en alle keren dat ik me voor een verkiezing (Tweede Kamer, Europees Parlement) registreerde bij de gemeente Den Haag, verliep dat vlekkeloos. Als ik vragen had kreeg ik snel, volledig, en uiterst beleefd antwoord. Het onderwerp wordt natuurlijk aangezwengeld door een partij die - net als zijn nog populistischer zusterpartij afsplitsing - veel expat-stemmen krijgt. O.a. in Israel (maar wees gerust, niet van mij). Ik ben uiterst tevreden over de procedure, zeker nu je je bewijs van Nederlanderschap ook kunt scannen en - samen met het online registratieformulier - naar Den Haag kunt mailen. En ja, er wordt in Nederland nog steeds met een rood potlood gestemd, ik durf er om te wedden dat vrijwel iedere medelander die een inburgeringscursus heeft gevolgd dat weet. Als dat te ingewikkeld en teveel moeite is voor de mensen in Brasschaat, Mallorca, en elders die zo graag willen dat hun stem in Den Haag gehoord wordt, dan stemmen ze maar niet, zou ik zeggen. 


Sunday, July 22, 2012

Tom Janssen on Assad V




I found this cartoon on the website of Tom Janssen.

Saturday, July 21, 2012

Good news



Amidst all the mad- and sadness, one small sign of sanity and compassion. Kol HaKavod and Todah Rabah, Miss Krumova!


Friday, July 20, 2012

Amen



The other day I expressed my doubts about the campaign to have the 11 Israelis murdered in Munich forty years ago remembered 'officially' at this year's Olympics. This article expresses some reasons for those doubts very well. And no, I am not one of those who think that the whole world is against us. On the contrary, I know that we have many wonderful and trustworthy friends, and I cherish all of them. And I also know that some of us go out of their way to make even the friends that we still have dislike or hate us. But that's a different story. Layla tov.

Enjoy






This morning, while browsing through the news, I found this video on the website of the Dutch daily Telegraaf. It helped me start this day with a smile on my face: beautiful melody, nice gimmicks, great video. I had never heard of The Pianoguys before. Shabbat shalom.


Thursday, July 19, 2012

A War Looking for a Cause



I cannot help but agreeing with Amir Oren. His analysis of yesterday's terror attack in Bulgaria and its implications hits several nails on their heads. Some quotes:

Netanyahu and Barak are eager to deploy IDF forces on an attack mission targeting nuclear facilities in Iran. They lack a convincing excuse, since the Iranians have not yet decided whether to manufacture nuclear weapons, and U.S. President Barack Obama is busy with other things until November – issues that could only be sidetracked by the sounds of explosions in the Persian Gulf.
An Israeli-Iranian war, one that would pose significant economic threats – is the last hope harbored by Obama’s rivals. 
 There will be much temptation to create a serious of incitements and counters, and during the third phase, after an Iranian retaliation for an Israeli retaliation, the jets will take off for the east.  If it happens quickly, Netanyahu and Barak will be spared having to deal with two bothersome events set for August, the second evacuation of some thirty people from Migron, and the first IDF call up for ultra-Orthodox conscripts.
As in Lebanon in 1982, Iran is a war looking for an excuse. The “Belli” is ready; It only needs the “Casus.” Netanyahu and Barak must not be allowed to find them in Burgas. 

I have written it several times on this blog, in various wordings: I am afraid that this government will eventually decide to attack Iran at the wrong time and for the wrong reasons, which will cause that war to be fought the wrong way and to have a very very bad outcome, for all of us (apart from the ayatollahs and the Islamists, and maybe also Israel's own religious and nationalist fanatics). This does not mean that Hizbollah, Iran, and all other enemies of the Jewish state should not be fought, au contraire, but that war should be fought wisely, at the right time, in the right way (including diplomacy, working with potential and actual allies), with the right tools, and - for heaven's sake - for the right reasons. Political survival, stubbornness, and being unable/unwilling to face tough political choices do not justify starting a war, particularly not a war that has too many unknown and unpredictable factors. At least, that's what I think.


Tom Janssen on Assad & Syria IV




...Again? Naughty, naughty!...

And this one, again by Tom Janssen, is also about Putin and Russia.


Tom Janssen on Assad & Syria III





Obviously, this excellent cartoon by Tom Janssen is also about the UN.


Taking Credit, Id Style





Found on the Wizard of Id site, of the John Hart Studios.


Wednesday, July 18, 2012

Tom Janssen over Nederland anno 2012




Nog eentje, wederom gevonden op de site van Tom Janssen, ook weer zeer geslaagd.


Tom Janssen over Zalm en de VVD








Geweldige spotprent van Tom Janssen.


1972-2012




Although I think the campaign, by Jewish organizations and and individuals and Israel's Foreign Ministry, to have the memory of the Israeli athletes who were murdered forty years ago in Munich honored at this year's Olympic Games in London, is a waste of time and energy (I do not have much faith in organizations like the IOC - or the ICRC or the UN, for that matter), I liked this poster, which I saw on Facebook, very much. Which is why I decided to share it with you. May the memory of those eleven men be a blessing, and a reminder.


Tuesday, July 17, 2012

Remember





Seventy years ago, on 16-17 July 1942, in Paris, the so-called Rafle du Vel'd'Hiv' was carried out.


Monday, July 16, 2012

Funny




Through the FB page that I mentioned in my previous posting I came across this - in my humble opinion - ultra-funny picture, which comes from another FB page, one that I can't link to for some reason.


The Jewish Conspiracy




As my latest FB friend wrote on his FB page, where I found this picture, the Jewish conspiracy has reached the animal kingdom,


The real danger for Israel



For years, Israel's Minister and Ministry of Education have been busy finding ways to have students spend more time studying all kinds of national(istic) and religious subjects, trying to turn a college in the West Bank into a university (which will make it even easier for Israel-bashers to initiate boycotts of Israeli academics, but who cares), organizing visits of army officials at high schools to motivate students towards their army service, setting up high school visits to Hebron and other places in 'the' territories, and so on, and so on. Gid'on Sa'ar, the Education Minister, is one of the more ideologically inspired members of Likud and of this government, and that shows. Meanwhile, in spite of often outstanding individual achievements of students and the endless efforts of teachers who are often highly qualified and motivated but usually underpaid, the Israeli education system fails in more than one way. Just look at this table, which shows the ranking of all countries in the yearly Mathematics Olympiad since 1959. Israel has participated in the olympiad since 1979. The highest position the country has ever reached is 11th place, in 2000. On the other hand, what probably is our most dangerous enemy right now, has 'beaten' us ever since 2002, by a landslide in most cases. A not so random selection of countries that reached a higher spot than Israel (31st place)  this year: Bulgaria, Belarus, Brazil, China (nr. 2!), Greece, Croatia, India, Iran (8!), Peru, Poland, the Democratic People's Republic of Korea (12th place; of course South Korea was the overall winner), Romania, Russia, Saudi Arabia, Serbia, Thailand, Turkey, Ukraine, Vietnam. This should give us some real food for thought, I'd say, especially because so much of our economic and military power relies on our famous 'Jewish minds'. Our strength does not lie in holding on to yet another hill in Judeah or Samariah, but in the minds of our children and teenagers. And the key to properly challenging and developing those minds lies in Israel's education system.


Sunday, July 15, 2012

Remember






This picture of the memorial at Westerbork I found here.

Exactly seventy years ago, on 15 July 1942, also on a Sunday, the first group of Dutch Jews was deported from  the Dutch transit camp Westerbork to Poland. A train with more than 1,100 men, women, and children, including 51 children from the camp's orphanage left Westerbork for Auschwitz. Only 8 male deportees on that train would still be alive at the end of the war. Of the 107,000 Jews who were deported from Holland only 5,000 would survive the war. 245 Sinti and Roma were also deported from Westerbork to Auschwitz, of whom only 31 returned.
For those who say: "This all happened such a long time ago, it is not really relevant for us!":
As it says on the website of the Memory Center Camp Westerbork, this was ONLY 70 years ago. There is only one generation - my wife - between our three children and their grandmother (who was three months old when the war started in Holland and Belgium, and who survived in Southern France), and only one (my mother-in-law) between my wife and my mother-in-law's father, who was murdered in Majdanek in early 1943, and my wife's grandmother, who also made it through the war in Southern France and who passed away about twenty years ago in Israel.


Thursday, July 12, 2012

Hier is een voorbeeld...



...van een student die wat mij betreft direct een (lang)studeerboete zou moeten worden opgelegd voor het verspillen van kostbare studietijd. Wat een onzinnig en haatzaaiend artikel over een onderwerp dat iets serieuzere aandacht verdient.


Wednesday, July 11, 2012

Tom Janssen on the EU, this summer



Tom Janssen's very apt portrait of Europe this summer.

Zomer 2012 = Summer 2012; Noord Europa = Northern Europe; Zuid Europa = Southern Europe


Tom Janssen over Nederland en Indonesie






Wederom een uitstekende cartoon van Tom Janssen, n.a.v. recente uitspraken van de Indonesische ambassadeur in Nederland (die weer een reactie waren op een Nederlands kamerbesluit) en de onthulling van een aantal foto's gisteren in de Volkskrant.

Idan Raichel Project: Todas Las Palabras







One of the CDs that I have been listening to in the last few days is Beyn Kirot Beyti (Between the Walls of My House) of the Idan Raichel Project. This song, sung by Marta Gomez, who also wrote the lyrics, opens the beautiful album.


Thursday, July 05, 2012

Artikel: Vrijheid, van godsdienst e.d.


Het volgende artikel stond deze week in het Friesch Dagblad. Ik schreef het in een opwelling, in minder dan een uur, nadat ik tijdens het wachten in een vertrekhal twee artikelen in een andere krant had gelezen.


Als historicus, met de Holocaust als één van mijn specialisaties, ben ik gewend om te werken met documenten, getuigenissen, films en foto's die emotioneel soms zeer belastend kunnen zijn. Met name sinds ik zelf vader ben moet ik regelmatig slikken als ik over het lot van Joodse kinderen tijdens de periode 1933-1945 en de jaren daarna lees. Ik kan me twee gevallen herinneren waarbij ik letterlijk tranen in mijn ogen kreeg. In 2003 las ik in een boek van Frits Abrahams, Liefde en ander leed, de column 'Bram en Eva'. Daarin vertelt Abrahams het verhaal van Bram en Eva Beem, twee ondergedoken Joodse kinderen van tien en twaalf jaar. In 1988 had Teake Zijlstra, een journalist van de Leeuwarder Courant, al beschreven hoe zij, na verraad, in februari 1944 door vier Nederlandse mannen werden opgepakt. Daarna werden ze gedeporteerd en in Auschwitz vergast. Hun ouders, Hartog en Rosetta Beem, die al in 1931 een vijfjarig zoontje hadden verloren door een verkeersongeval, waren elders ondergedoken, en hoorden pas na de oorlog dat hun twee kinderen vermoord waren. Ik huilde toen ik de beschrijving, door Frits Abrahams, van Bram en Eva's arrestatie las: "De kinderen en ouderen werden van hun bed gelicht. De kinderen riepen huilend dat ze geen joden waren. De mannen dwongen Bram zich te ontkleden en zagen toen dat hij besneden was. […] Ik zie het tafereel te scherp voor me: die mannen die naar dat piemeltje turen en elkaar dan verheugd aankijken. Beet!". Iedere keer wanneer ik de luier van onze zoon verschoonde (hij was in november 2002 geboren, en 'natuurlijk' besneden, net als ikzelf en al onze mannelijke vrienden, kennisen en familieleden hier in Israël) moest ik aan dat verhaal denken.

Het andere geval dat ik me helder voor de geest kan halen betrof een foto die ik tegenkwam tijdens een bezoek aan Yad Vashem, het Holocaust museum en monument in Jeruzalem. Ik was daar ruim tien jaar geleden om een prijs in ontvangst te nemen, samen met mijn vrouw en mijn schoonmoeder, die als baby met haar moeder de Holocaust in Zuid-Frankrijk overleefde dankzij de hulp van niet-joden. Haar vader werd in februari 1943 opgepakt en via Drancy naar Maidanek gedeporteerd, waar hij vermoord is. Op de foto die mij deed huilen was een besnijdenisceremonie in het ghetto van Warschau te zien. Iedereen die de geschiedenis van dat ghetto kent weet dat de kans dat de baby, de vader, de mohel (de man die de besnijdenis uitvoert, een belangrijke en zeer respectabele functie in elke Joodse gemeenschap) en alle andere personen op de foto de Holocaust overleefden nihil is.

Na de publieke strijd rond het ritueel slachten van de afgelopen jaren was het slechts een kwestie van tijd voordat ook het besnijden (wederom) ter discussie zou worden gesteld. De recente uitspraak van een rechter in – uitgerekend – Duitsland heeft die discussie weer aangewakkerd. Ook nu wordt weer gesteld dat vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap de Holocaust als oneigenlijk argument aanvoeren. Als – seculiere – Jood én als historicus kan ik echter niet om dat argument heen. Ook vrijwel alle Joden die zichzelf als niet-religieus zien en slechts een klein deel van de 613 ge- en verboden van het jodendom bewust in acht nemen laten hun zoons besnijden. Dit gebeurde zelfs tijdens de meest donkere en levensgevaarlijke dagen in de aan dergelijke dagen helaas al te rijke geschiedenis van het Joodse volk. De besnijdenis is meer dan een religieus gebod, het is een essentieel element van het Joodse bewustzijn. Niet zomaar is dat element een doorn in de ogen van veel niet-joden.

Haat en onbegrip voor alles wat naar geloof en religieuze gebruiken riekt hebben de laatste jaren stevig wortel geschoten in Europa. De wandaden van islamisten en andere religieuze fanatici zijn daar mede debet aan. Het in twijfel trekken van het recht op puur religieuze en op religie gebaseerde vrijheden maakt deel uit van dit proces. Gelukkig is er ook in niet-joodse kringen nog steeds begrip en steun voor het recht van Joodse Nederlanders, Duitsers, Fransen etc. om hun kinderen te laten besnijden. Het is opvallend maar niet verbazingwekkend dat die steun en dat begrip – net als bij de discussie rond het rituele slachten – vooral zicht- en hoorbaar zijn onder praktizerende christenen, en dan met name de protestanten onder hen. Niet alleen geloven zij heilig in het recht van Joden om dit eeuwenoude gebod uit te voeren, ze storen zich ook aan de voortschrijdende intolerantie ten aanzien van religie en gelovigen in het algemeen. Die verminderde verdraagzaamheid bedreigt fundamentele vrijheden van ons allemaal.

Het deed mij vorige week goed om bijvoorbeeld een artikel van Bart Bouter en het daaraan voorafgaande commentaar van de hoofdredactie van het Reformatorisch Dagblad te lezen. Opnieuw blijkt glashelder wie in Nederland de trouwste en meest hartelijke bondgenoten van Israël en de Joodse gemeenschap zijn. En ik doel daarmee niet op de volgelingen van Geert Wilders. Diens beweging is juist één van de hoofdverantwoordelijken voor het aanzwengelen van de discussies over twee onderwerpen die bijna zeventig jaar lang terecht taboe waren, en steunt vooral de extremistisch nationalistische partijen in Israël. Met dergelijke 'vrienden' hebben we geen vijanden nodig. Gelukkig zijn er ook nog echte vrienden.


Wednesday, July 04, 2012

Bij de mensen thuis...


Gisteren hoorde ik Geert W. weer eens een tirade tegen Europa houden. Hij verwees keer op keer naar de mensen thuis, en pleitte natuurlijk weer voor een Nederlands uittreden uit de EU en de Euro. Daarbij noemde hij, naast Noorwegen en Zwitserland, Israel als voorbeeld van een land dat niet aan de Euro meedoet en waar het (daarom of desondanks, dat was me niet duidelijk, ik mag aannemen dat hij daarom bedoelde) economisch goed gaat. Zou meneer W. wel eens naar de armoedecijfers in Israel hebben gekeken? Heeft hij enig idee van de gigantische problemen die er daar zijn in de door hem zo 'gekoesterde' zorg, het onderwijs, de infrastructuur, het milieu, en ga zo maar door? Of wordt hij bij zijn bezoeken aan het heilige land alleen maar door zijn ultra-nationalistische geestverwanten naar bloeiende (ja, ten koste van wie en wat?) nederzettingen meegenomen? Weet hij niet dat veel Israeliers maar wat graag naast het Eurovisie Songfestival en Europese sportwedstrijden (zoals altijd bij dergelijke competities door Israel-haters wordt benadrukt, Israel ligt nog steeds in Azie, maar goed) ook aan de Euro en de EU zouden willen meedoen? Ik zal niet zeggen dat de andere partijen mij overtuigen met hun programma's, maar je moet toch echt wel oliedom, Oost-Indisch blind, of door haat, frustratie en/of rancune verteerd zijn om over iets meer dan twee maanden op die Roerganger en zijn Blondgenoten te stemmen.


Tuesday, July 03, 2012

Wat zal ik zeggen....?



Toen ik dit las kwamen er twee verschillende zinnetjes bij me op: "Kwamen jullie daar nu pas achter?", maar ook "Wat je zegt ben je zelf!".