Friday, August 31, 2012

Artikel



Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad. Ik schreef het twee weken geleden, vlak voordat ik terug naar huis vloog.

Een dikbelegde boterham met tevredenheid
Bert de Bruin
Terwijl ik dit schrijf zit ik in mijn ouderlijk huis in Leerdam, de stad waar ik ben opgegroeid en die ook na twintig jaar nog als thuis voelt. Vanavond vlieg ik weer terug naar huis, in Israël, na een verblijf van zeven weken bij mijn vader. Voor het eerst sinds ik naar Israël emigreerde ben ik zo lang alleen van huis én aan één stuk in Nederland geweest. Ik heb hier mijn proefschrift zitten afschrijven. Dat is nu klaar, op nog wat kleine technische correcties na. Na de Hoge Feestdagen (Joods Nieuwjaar, Grote Verzoendag, Loofhuttenfeest: eind september, halverwege oktober) ga ik naar de universiteit om alles in te dienen. En daarmee kom ik bij een aanleiding voor het schrijven van dit artikel. Het is namelijk maar de vraag of de universiteit tegen die tijd open zal zijn.
Het belangrijkste nieuws in Israël – naast enkele mensen die zich (uit socio-economische wanhoop?) in brand hebben gestoken, de medailleloze Olympische Spelen, zorgelijke ontwikkelingen in Syrië, Libanon, en Egypte – is al maandenlang de dreiging van een oorlog met Iran. Onze beveiligde kamer staat al weer klaar, met gasmaskers, water, voedsel, boeken, en spellen. Israël is een prachtig land, met heel aardige mensen, waarvan de meesten met hard werken een goed bestaan voor zichzelf en hun kinderen kunnen opbouwen. Toch leven we daar constant met de dreiging van nog een oorlog. Hoezeer je ook aan zulke onzekerheid went, normaal wordt het nooit, en frustrerend en gekmakend blijft het.
Ik heb vanaf 1 juli dagelijks acht tot twaalf uur zitten werken. In al die tijd heb ik twee en een halve dag echt vrij genomen. Eén middag en avond ben ik in Amsterdam geweest, één middag heb ik met vrienden van de middelbare school afgesproken in Utrecht, en ik heb een dag in Noord-Brabant en Limburg met de trein getoerd en daar een paar steden bezocht. Ik kan niet zeggen dat ik het Nederlandse volksgevoel anno 2012 gronding heb onderzocht, maar wel heb ik iedere avond het journaal gezien, online het nieuws in Nederland, Israël, en elders ter wereld goed gevolgd, en veel met mijn naaste familie en andere Nederlanders gesproken.
Waar ik van genoot, steeds wanneer ik onder de mensen was (in de stad, op de fiets, in de trein, in winkels), was de rust, de geweldige landschappen, het feit dat bijna alles (vrij/zeer) goed functioneert, dat het op de meeste plaatsen schoon is op straat, dat oorlog of terreur nauwelijks als gespreksonderwerp opkomen, en dat de meeste mensen ondanks de crisis tijd en geld hebben om leuke dingen te doen. Wat mij daarentegen constant opviel als mensen online, op de televisie, of met mij over politiek geladen onderwerpen praatten – of het nou ging over het openbaar vervoer, de zo veelbesproken zorg, Europa in het algemeen en Zuid-Europa in het bijzonder, en ga maar door – waren het ongenoegen, de onvrede, de klachten en ergernissen die de boventoon voerden. Bijna niemand die je hoort over wat er allemaal goed en mooi is in Nederland. En dat is (nog steeds) zo ontzettend veel.
Klaag ik over het leven in Israël? Echt niet, ik heb het daar goed naar mijn zin, en ben gezegend met een lieve vrouw, prachtige kinderen, en een leuke baan. Al met al een goed leven. Is er dan niets te verbeteren in Nederland? Natuurlijk wel, en misschien wel heel veel. Ik heb in zekere zin in een zeepbel geleefd, hier in Leerdam. Er bestaat ongetwijfeld armoede in Nederland, en ongelijkheid. Mensen verliezen hun baan, sommige dingen kunnen efficiënter en publieksvriendelijker gedaan worden, er is verloedering, veel mensen zouden geduldiger en wat minder lomp kunnen zijn, en – iets wat me enorm stoort en flink wat zorgen baart – tolerantie ten opzichte van religies en gelovigen is vaak ver te zoeken. Bovendien is alles in de zomer en de vakantie natuurlijk minder druk, gemoedelijker en meer ontspannen dan normaal, dus ik heb misschien wel Nederland in optima forma gezien. Wat ik echter met dit artikel zou willen zeggen is dat de ontevredenheid, de rancune, het geklaag in Nederland zo niet ongegrond dan toch zeker overdreven zijn. Bovendien, ze zorgen niet voor oplossingen, integendeel. Als iedereen eerst eens zijn zegeningen telt voordat hij begint te klagen of te beschuldigen, zal hij zien dat Nederlanders vooral veel hebben om dankbaar voor en trots op te zijn. En dat bindt, en zou een basis moeten zijn om samen naar oplossingen voor problemen te zoeken. Zelfs in een land als Israël (waar de meeste mensen het vergeleken met de buurlanden erg goed hebben) ziet men Nederland als een hemel op aarde. Kun je nagaan hoeveel redenen tot tevreden- en dankbaarheid Nederlanders hebben als ze even verder kijken, en denken aan de mensen in landen als Syrië, Iran, Afghanistan, of Somalië. Of Griekenland, of Polen, waarvandaan mensen hiernaartoe komen om hard te werken voor een loon en onder omstandigheden waar Nederlanders hun neus voor ophalen.
Natuurlijk zal geen populist een boodschap aan mijn boodschap hebben. Populistische partijen en hun Leiders leven nu eenmaal bij de gratie van rancune en ontevredenheid. Maar populisten werken ook volgens het “U vraagt, wij draaien” principe. Dus misschien moeten u en ik als kiezers hen maar eens duidelijk maken dat we meer op inspiratie en oplossingen dan op wrok en aantijgingen zitten te wachten.

Monday, August 27, 2012

There's none so blind as those who won't see



Jews - in Holland, the States, Israel and elsewhere - who only recently have found out that Geert Wilders and his movement are not true friends of Israel and/or the Jews, are blind, un-smart, or a combination of both. Or they have never read Dutchblog Israel.


Saturday, August 18, 2012

Have a Laugh on Shabbat X




All three pictures I found on the same Facebook page where I found the pictures that I posted two weeks ago.

Have a Laugh on Shabbat IX






Have a Laugh on Shabbat VIII



When these pictures are posted I am on my way home, after having spent almost two months in Holland, to finish a very important personal project. I have been and in the coming weeks will continue to be too busy for real, 'handwritten' postings, so this kind of stuff will have to do.

Wednesday, August 15, 2012

Joep Bertrams on Syria II


"Outlook"

Found on the website of Dutch cartoonist Joep Bertrams. The website was inactive for a long while, but it is being updated again. Have a look at some of his wonderful cartoons and sometimes brilliant (often interactive, click on the arrows etc.) animations, such as this one, on Germany and the EU ("Europe Dances"), or this one, on freedom in the Russia of Stalin, Gorbachov, and Putin.


Joep Bertrams on Syria I




Found on the website of Joep Bertrams.

Saturday, August 04, 2012

Friday, August 03, 2012

Nederlands meesterschap


Leuk, en knap hoor, Nederlandse vakmensen die een Jeruzalems icoon verherbouwen. Dat het maar een groot succes mag worden. Nu maar hopen dat het geheel naar behoren zal worden onderhouden. Onderhoud is helaas niet een van de dingen waar men in Israel in uitblinkt, heb ik wel eens het idee, en dat is verdraaid jammer, want er wordt soms erg mooi gebouwd.

Highly Recommended Reading


Aharon Ze'evi Farkash, former IDF Intelligence Chief, on why it would be premature for Israel to start a war right now. He provides plenty of reasons why it would be wise to wait, for about half a year, eight months, before deciding to attack (the legitimacy issue; operational freedom; international support; developments in Syria, Egypt, Lebanon, Gaza that Israel might have to deal with). But, on the other hand, by the spring of 2013 Mr. Nethanyahu's coalition could fall apart over issues like drafting the ultra-orthodox, the economy, social protests. And what is more important, staying in power for another few months, dragging your army and people into an adventure which without substantial support from and cooperation with Uncle Sam cannot end well, and making it to the history books in whatever way, or being patient and responsible for some more months (and doing what is best for the country and for the rest of the free world)? You know the answer.Or could it be that Israel has no intention whatsoever to attack on its own, and all this is just a very smart strategy by Mr Nethanyahu and Mr Barak to urge the US towards military action? I would be surprised (almost pleasantly, I'd say), but stranger things have happened. I still wish for the sanctions and covert stuff to do the job of weakening the Teheran regime enough for it to either stop pursuing the nuclear path (the favorite scenario for many, I am sure) or be a weakened adversary in the case of an American-led attack. And I pray for our leaders to have the wisdom and courage to take the right decisions and do the right things at the right time.

PS: Beautifully written, powerful piece by David Grossman, also highly recommended.

Beetje (boel) fout


Ik ben geen actieve republikein, maar een fan van het koningshuis zal ik nooit worden. Ik zit elke keer met kromme tenen wanneer ik het kroonprinselijke gezin zie schreeuwen en springen op de tribunes in Londen. Ook gisteravond weer, toen ik met miljoenen medelanders de geweldige Ranomi K. (gefeliciteerd) goud zag winnen. Ik was zowaar opgelucht en misschien wel blij, tot ik Willempie en Maxima in beeld kreeg, toen hoefde het voor mij niet meer zo. Zoals ik al schreef, als sporter zou ik haast met opzet willen verliezen om niet met die lui en andere hotemetoten mee te hoeven hossen op het podium van het Holland House, gesponsord door wat door Joop Visser verre van onterecht een harddrugdealer is genoemd. 

Dankzij Nausicaa Marbe (ik blijf haar voornaam prachtig vinden, net als Ranomi) werd ik weer een argument rijker in mijn aversie tegen de koninklijke familie. Zij schreef naar aanleiding van een (discussie die volgde op een) interview in de Volkskrant van vorige week met kandidaat voor het CDA-lijsttrekkerschap Mona Keijzer en van een interview met WA in het NRC waar ik verder nergens iets over had gehoord.

In dezelfde week dat Keijzer zich zorgen maakte over wat wel en niet mag, trakteerde de kroonprins ons in de NRC op een lijpe uitspraak in de categorie 'een beetje dom'. Ditmaal ging het over de weigering van het IOC de in 1972 door Palestijnse terroristen vermoorde Israëlische sporters tijdens de openingsceremonie in Londen te herdenken. Een minuut stilte.

Maar dat mag niet, herdenken zou het feest bederven. Alsof het echt feest kan zijn, als je rassenmoord niet luid verwerpt voordat de show om de gladde (want ignorante) Olympische gedachte begint. De kroonprins ziet het anders: 'daar hoef je niet elke keer apart bij stil te staan'. Elke keer? Het is nu toevallig veertig jaar geleden, jonge Alex. Maar de kroonprins had de smaak van het relativeren te pakken: 'Nu is het 40 jaar en volgend jaar is het 41 jaar.' Met andere woorden: schei toch uit met dat herdenken, een mens raakt toch de tel kwijt.

Ik maak me geen enkele zorgen over het morele besef van de kinderen van Mona Keijzer, maar wat de verwende spruiten in huize Oranje betreft: hou je vast.
 
Een kanttekening:. De walgelijke manier waarop hij de weigering van het IOC beargumenteert verdient in mijn ogen niet het predicaat beetje dom maar reuze fout, en niet alleen maar omdat de beste vent ooit geschiedenis gestudeerd zou hebben. 

A Poem, by Yehudah Amihai




I'm sorry, but I don't remember where I found this poem, by Yehudah Amichai, I just saved it when I came across this picture. I like it, though I am not sure (and I don't have a dictionary with me) what the last word in the eight line means. It has to do something that can be said about a mole, and about a plow, and it is a past participle (passive), so I would say 'burrowed' or 'crumbled'. Both words appear to have more or less the same (quite low) lexical frequency as the Hebrew verb. Here is a translation, but it has at least one thing that I would do differently, in the third stanza. The beginning of that stanza should be something like "But doubts and loves make the world burrow(ed)/crumble(d) like....". The rest of the translation gives you a good idea of the meaning of this fascinating (it's Amichai, after all) poem. Unfortunately I can't search for a reading of the poem in Hebrew on Youtube. I apologize for that.

Thursday, August 02, 2012

Foolish, Dangerous, Important, Sad


Former IAF commander Eitan Ben-Eliyahuh explains why it would be foolish and dangerous for Israel on its own to start a war against Iran, and what kind of war would be needed to curb or end the threat of a nuclear Iran. It is probably still too early for such a war, which does not mean that war is not imminent. Another important analysis that Israeli leaders should heed is the one by the British ambassador in Tel Aviv (and yes, I know that Israel's capital is Jerusalem, but as long as Israel insists on holding on to the WestbankPLUSEast-Jerusalem, few countries will accept that, but of course, you have to be a self-hating Jew and anti-Zionist to say so). Finally, to prove that the problem is not only (or maybe not even mainly, but hey, I care more about my own side than about the other, which is why I chose to go and live in Israel, and why I allow myself to criticize my own side) on our side, here is a sad example of blindness and stupidity among Palestinians and their so-called friends and supporters.

Here's another reason...



...or maybe even the main one, why Iran delenda est. Unfortunately, I am afraid that as a consequence Israel will be partially deleta as well, but hey, that's a small price to pay for ambition, stupidity, pigheaded- and shortsightedness, Greater Israel, eternal fame (or infamy, which is more likely), and your coalition, isn't it? May G'd give our leaders the strength and the wisdom to do what is best for us, not for themselves, and in the long, not the short term.

PS: Don't get me wrong, I don't think Israel can or should reconcile itself with a nuclear Iran, and it is quite possible that military action will turn out to be the only realistic option to prevent that country from achieving nuclear weapons, but it will be very irresponsible, or just stupid, for the Jewish state to start such a war on its own, for reasons that are not only tactical and/or operational. Besides several politicians and one or two commentators I have not heard one professional say with confidence and in a convincing manner that an Israeli solo-war against Iran is feasible, will destroy or at least delay (for more than one or two years) Teheran's nuclear weapon program, and won't carry a very heavy civilian and military cost. The chief of staff of the army supposedly is against, and he know what he is talking about, I hope. This is something that should be done in total cooperation and coordination with the United States. But for that there has to be mutual trust (and there seems to be none), and it has a price tag for Israel (concessions regarding the settlements, among other things), which Nethanyahu is unwilling/unable to pay. So Bibi and his cronies will embark on an adventure whose beginning phrase is known ("Once upon a time there was a Jewish king...) but whose end is an enigma (though it will certainly not be "And they lived happy ever after.").

Olympic Kudos...


...to Alex Shatilov, Yaacov Toumarkin, Andy Ram, Yoni Ehrlich, and Lee Korzits for Israel, and to Edith Bosch, Marianne Vos, and Marleen Veldhuis, Femke Heemskerk, Inge Dekker and Ranomi Kromowidjojo for Holland. Today judoka Arik Ze'evi will compete for Israel. He is a very nice guy, and I really would like to see him win another medal in what to me seems to be one of the most difficult Olympic sports (no matter how good you are, it is easy to make a minor mistake, lose, and be out of the tournament; this is true for most sports but at least with swimming, cycling, etc. I can see and understand how and why someone loses). If only Dutch commentators and others on the fringes of the sports events stopped  handing out medals before the competition started. So far at least two Dutch judokas, one fencer, and several others went home empty-handed even though before they started competing 'everybody' said they would win a gold medal, at least. Edith Bosch and the four swimmer girls, who won bronze and silver respectively, also 'should' have won gold, if you believed the comments ahead of their competitions. Sports are unpredictable, that is one of the things that make them fun to watch (so I've heard :-)), and a 'lesser' athlete who has a good day can usually beat a better one who is not in his/her best shape or who makes a mistake. Yesterday evening a commentator asked Ranomi Kromowidjojo (I finally managed to remember her name, which is as exotic as she is pretty), after she easily won the semi-finals of the 100 meters free style swimming, whether today she just had to go and 'pick up' the gold medal today. At least she herself sounded as if she understands that such arrogance is uncalled-for and dangerous. I wish her, Arik Ze'evi and everybody else over there in London the best of luck.

Wednesday, August 01, 2012

Recommended Reading



At the risk of being labeled a self-hating Jew or a traitor, I recommend this week's column by Thomas Friedman, who I think is a true friend of Israel, just like his President (and unlike people such as Romney and Adelson, who are just as much friends of us as Iran and Saudi-Arabia are friends of the Palestinians). Mr. Friedman's conclusion:

"So how about all you U.S. politicians — Republicans and Democrats — stop feeding off this conflict for political gain. Stop using this conflict as a backdrop for campaign photo-ops and fund-raisers. Stop making things even worse by telling the most hard-line Israelis everything that they want to hear, just to grovel for Jewish votes and money, while blatantly ignoring the other side. There are real lives at stake out there. If you’re not going to do something constructive, stay away. They can make enough trouble for themselves on their own."